บทที่ 25 เรียนรู้เซี่ยหลิงอวิ้นกับผีสิ!

เล่อผังอธิบายให้หวังหยางฟัง: “ในซอยนั้นเป็นที่พำนักของแม่ชีฮุ่ยซวี่ เชี่ยวชาญในพิธีชงชาอย่างยิ่ง สมัยที่ท่านอี้ว์จางหวังมาปกครองจิงโจว ก็ให้ความเคารพต่อนางอย่างสูง พระชายาของท่านอี้ว์จางหวังยังเคยศึกษาวิถีแห่งฌานกับนางด้วย...”

อี้ว์จางหวัง? หวังหยางนึกถึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเคารพของผู้ใหญ่บ้านเมื่อกล่าวถึงอี้ว์จางหวัง ที่แท้เขาเคยปกครองจิงโจวนี่เอง

“แม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ยจะมาทุกๆ ห้าวัน เพื่อมาศึกษาวิธีชงชากับนาง ทุกครั้งจะใช้เวลาสองชั่วยาม (4 ชั่วโมง) แล้วก็จะออกมา ตรงเวลามาก ไม่รู้ว่าวันนี้ทำไมถึงได้ช้านัก?”

เล่อผังส่่ายหน้า พูดกับตัวเอง: “แม่ชีฮุ่ยซวี่ไม่รับแขกนอกมานานแล้ว ข้าเคยยื่นนามบัตรขอเข้าพบ แต่ก็ไม่ได้เข้าประตู มีเพียงสตรีผู้มีจิตใจงดงามบริสุทธิ์ดั่งกล้วยไม้เช่นแม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ยเท่านั้น ถึงจะได้รับการโปรดปรานจากนาง แม่นางเซี่ยช่างไม่ธรรมดาจริงๆ!”

เล่อผังใบหน้าประดับรอยยิ้ม ทอดถอนใจอยู่สองสามคำ แล้วก็พลันห่อเหี่ยวลง ตบหน้าอกของตนเองแล้วกล่าว: “แม่นางเซี่ยไม่รู้ว่าจะกลับเมืองหลวงเมื่อใด จดหมายฉบับนี้ของข้าเก็บไว้ในอกเสื้อมาสองเดือนแล้ว เกรงว่าจะไม่มีวันส่งถึงมือนางได้”

หวังหยางเสนอความคิด: “เจ้าก็ส่งไปที่บ้านของนางสิ”

“ที่ไหนจะง่ายขนาดนั้น! คนที่ทำแบบนั้นมีไม่รู้เท่าไหร่ แต่แม้แต่ด่านสาวใช้ก็ยังผ่านไปไม่ได้! ยังมีพวกที่ดักรถม้าส่งจดหมาย พุ่งเข้าไปในห้องส่วนตัวในร้านเหล้าส่งจดหมาย ถึงกับมีคนใช้ว่าวส่ง! มีทุกวิถีทาง! แต่เขาก็ไม่ยอมรับ ต่อให้บังเอิญรับไป ก็โยนทิ้งทันที ไม่ดูเลยสักนิด เฮ้อ” เล่อผังถอนหายใจยาว แล้วก็ดื่มสุราในจอกจนหมด

หวังหยางกระพริบตา กล่าวอย่างเชื่องช้า: “อันที่จริง...อยากจะให้นางอ่านจดหมาย...ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”

“ขี้โม้” เล่อผังส่งเสียงเชอะในลำคอ ไม่ได้จริงจัง หวังหยางยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

เล่อผังค่อยๆ ยืดตัวตรง จ้องเขม็งมาที่หวังหยาง: “เจ้าพูดจริงรึ?”

“แน่นอนว่าจริง”

“แต่...แต่อยากจะให้นางอ่านจดหมาย ก็ต้องส่งจดหมายถึงมือนางก่อน”

“แน่นอน ไม่ส่งแล้วจะอ่านได้อย่างไร?” หวังหยางทำท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยม เล่อผังยิ่งสงสัยมากขึ้น: “แต่ต่อให้ส่งถึงมือนาง นางก็ไม่อ่านนี่นา!”

หวังหยางยิ้มเล็กน้อย: “เพราะฉะนั้น ก็ต้องทำให้นางจำเป็นต้องอ่านให้ได้”

เล่อผังกระโดดลุกขึ้น ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปทั้งตัว: “ขอร้องพี่หวังช่วยข้าด้วย! ถ้าหากสามารถทำให้นางอ่านจดหมายของข้าได้ ข้ายอม...ข้ายอมไม่กินเนื้อหนึ่งเดือน!” หวังหยางอดหัวเราะไม่ได้ นึกว่าเจ้าหมอนี่จะตั้งปณิธานใหญ่อะไร ที่แท้ก็แค่ไม่กินเนื้อหนึ่งเดือน!

เขารู้สึกว่าเจ้าอ้วนน้อยคนนี้น่าสนใจดี เป็นคนกระตือรือร้น ใจไม่ซับซ้อน ถึงแม้จะดูเหมือนพวกคลั่งดาราไปหน่อย แต่ก็น่าคบหาเป็นเพื่อน แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความประทับใจแรกของเขา นิสัยที่แท้จริงเป็นอย่างไร ยังต้องดูต่อไปในอนาคต

“เรื่องนี้ข้าช่วยเจ้าทำเอง แต่ข้าก็มีเรื่องจะขอร้องอยู่เรื่องหนึ่ง ข้ากำลังถังแตก อยากจะขอยืมเงินเจ้าสักสองพันเหรียญ วันหน้าจะคืนให้แน่นอน”

เล่อผังตะลึงไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าหวังหยางจะมายืมเงินเขา แต่ก็รีบพูดทันที: “ถ้าหากเจ้าทำได้จริงๆ สองพันนี้ถือเป็นค่าตอบแทน ไม่ต้องคืน!”

เฮยฮั่นได้ยินก็ดีใจอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้ตนเองยังไม่เข้าใจว่าคุณชายหวังมาเสียเวลาคุยเล่นอยู่ที่นี่ทำไม ตอนนี้เห็นเขาชั่วพริบตาก็หาเงินได้ถึงสองพันเหรียญ ก็อดไม่ได้ที่จะนับถือเขาอย่างยิ่ง

ได้เงินมาฟรีๆ สองพันเหรียญย่อมเป็นเรื่องดี แต่หวังหยางกลับไม่อยากจะเอาเปรียบ: “เงินข้าต้องคืนแน่นอน เมื่อครู่เจ้าดึงข้าไว้ไม่ให้ข้าเข้าไป แล้วยังเล่าเรื่องต่างๆ ให้ข้าฟังมากมาย บุญคุณนี้ข้าจดจำไว้แล้ว การช่วยเจ้าส่งจดหมาย เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย จะต้องใช้ค่าตอบแทนอะไร? ในเมื่อพวกเราพูดถึงเรื่องบุญคุณ ก็จะไม่พูดถึงเรื่องราคา หากไม่ใช่เพราะข้าต้องการใช้เงินอย่างเร่งด่วนจริงๆ สองพันนี้ก็จะไม่ขอยืมจากเจ้า”

เล่อผังได้ยินก็ดีใจมาก: “‘พูดถึงเรื่องบุญคุณ ก็จะไม่พูดถึงเรื่องราคา’ พูดได้ดี! ถ้างั้นขอพี่หวังโปรดชี้แนะ!”

“น้องเล่อเอาจดหมายมาให้ข้าดูก่อน”

“นี่คงจะไม่สะดวกกระมัง” เล่อผังค่อนข้างลำบากใจ

“ไม่รู้เนื้อหา ข้าก็วางแผนได้ไม่ดี วางใจเถอะ ข้าไม่หัวเราะเจ้าแน่นอน” เล่อผังลังเลอย่างมาก ไม่อยากจะเอาจดหมายส่วนตัวแบบนี้ให้คนอื่นดูเลยจริงๆ แต่เพื่อ “แผนการใหญ่ในการส่งจดหมาย” ก็ยังคงส่งจดหมายให้หวังหยาง

หวังหยางดูแล้วเลือดเก่าคำหนึ่งเกือบจะพุ่งออกมา ตบจดหมายลง: “เจ้าหนู พยายามทุกวิถีทางจะส่งจดหมาย ก็คือจะส่งเจ้านี่รึ!”

“ใช่แล้ว เป็นอะไรไป? หรือว่าบทกวีเขียนไม่ดีรึ?” เล่อผังหยิบจดหมายขึ้นมาดูอีกแวบหนึ่ง

“นี่...นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องดีไม่ดี เจ้าส่งบทกวีนี้ไปไม่กลัวจะถูกคนตบตายรึ?”

“กลัวสิ! ข้าถึงได้ไม่กล้าส่งมาตลอด!” เจ้าอ้วนน้อยทำหน้าตาไร้เดียงสา ไอ้บ้านี่ใครจะกล้าส่งวะ! โชคดีที่ได้ดูก่อน! หวังหยางเสียใจแล้วที่รับปากจะช่วยเขาส่งจดหมาย! ยังจะมาเล่นบทรักบริสุทธิ์อยู่อีก! เกือบจะถูกหลอกให้ตายแล้ว!

“เจ้า...เจ้าว่าเจ้า...” หวังหยางรู้สึกทั้งโกรธทั้งขบขัน ไม่รู้จะพูดอะไรดี เล่อผังค่อนข้างไม่พอใจ: “พี่หวัง ท่านบอกแล้วว่าจะไม่หัวเราะข้า”

“ข้าไม่ใช่หัวเราะเจ้า แต่รู้สึกว่าเจ้ามันแน่ ครั้งแรกที่ส่งบทกวีให้คนก็ส่งบทกวีลามกเลย เจ้ายอดเยี่ยม!”

“บทกวีลามก? บทกวีลามกอะไร?!” เล่อผังตกใจจนหน้าซีด

“ยังจะแกล้งอีก?” เล่อผังรีบอ่านจดหมายใหม่อีกครั้ง: “ลมพัดสุราจางครึ่ง กิ่งหลิวเอนแล้วแกว่งไกว ดอกไม้งามรับน้ำค้างใส เรือยาวคล้อยตามคลื่นยามเย็น เสียงนกขมิ้นร้องเรียกแต่ไกล ก้าวเร็วข้ามสะพานแคบ ไม่โลภหญ้าหอมเขียวขจี ชิมองุ่นม่วงก่อนใคร”

“นี่...นี่มันลามกตรงไหน? นี่ไม่ใช่เขียนถึงทิวทัศน์รึ? ใช้ทิวทัศน์สื่ออารมณ์ แสดงถึงความสง่างามและความห่างไกลจากโลกีย์ของข้า นี่เป็นคำพูดของพี่ชายข้านะ!” เล่อผังร้องโอดครวญ!

“พี่ชายเจ้ารึ?!”

เล่อผังหน้าแดงค่อนข้างเขินอาย: “ข้า...ข้าเขียนบทกวีไม่เป็น นี่เป็นพี่ชายข้าเขียนให้ บอกว่าแม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ยชอบบทกวีของบรรพบุรุษของนางเซี่ยหลิงอวิ้น ดังนั้นจึงควรเขียนบทกวีธรรมชาติที่สดใสเป็นธรรมชาติ จะได้ถูกใจนาง”

เซี่ยหลิงอวิ้น? บทกวีธรรมชาติ? สดใสเป็นธรรมชาติ? หรือว่าข้ามันลามกเกินไป?!

หวังหยางหยิบบทกวีมาอ่านอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง แล้วก็ตบลงบนโต๊ะ: “เรียนรู้เซี่ยหลิงอวิ้นกับผีสิ! บทกวีนี้ยกเว้นห้าคำแรกของประโยคแรกแล้ว ไม่มีประโยคไหนที่สะอาดเลย!”

เจ้าอ้วนน้อยตกใจ: “เป็นไปได้อย่างไร?!”

“อะไรคือหลิว? อะไรคือดอกไม้? เขียนถึงเรือทำไมต้องเขียนว่า ‘เรือยาว’ พูดถึงสะพานทำไมต้องพูดว่า ‘สะพานแคบ’? เสียงนกขมิ้นคืออะไร? หญ้าหอมคืออะไร? ทั้งน้ำค้างทั้งคลื่น ทั้งก้าวเร็วทั้งชิมองุ่น! เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ!” พี่ชายคนนี้ก็นับว่าเป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง เขียนบทกวีลามกก็แล้วไป ยังแสร้งทำเป็นดีได้ขนาดนี้ หากไม่คิดให้ละเอียด ก็คงจะนึกว่าเขาเขียนถึงทิวทัศน์จริงๆ!

เล่อเสี่ยวผังตะลึงไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ร้องอ๊าวกระโดดขึ้นมา: “ซุนตั๋วไอ้ชาติหมา!!! ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายไปข้างหนึ่ง!!!” โกรธจัดทำท่าจะไปหาพี่ชายเพื่อสะสางบัญชี

หวังหยางรีบห้ามเจ้าอ้วนน้อยไว้: “ไม่ส่งจดหมายให้แม่นางเซี่ยแล้วรึ?”

“ใช่ๆๆ เกือบจะเสียการใหญ่แล้ว!” เล่อเสี่ยวผังสงบลง แต่ก็ยังคงโกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ฉวยจดหมายมาฉีกเป็นชิ้นๆ ใช่ เกือบจะเสียการใหญ่ เงินสองพันเหรียญยังไม่ได้มาเลย

“แต่จดหมายไม่มีแล้วจะส่งอะไร?” เล่อผังทำหน้าเศร้าถามหวังหยาง หวังหยางยิ้มเล็กน้อย: “พู่กันมา ข้าเขียนให้เจ้า!”

เล่อผังให้เจ้าของร้านนำกระดาษกับพู่กันมาส่งให้ หวังหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตวัดพู่กันลง “บทกวีอีกแล้วรึ?” เล่อผังถูกบทกวีของพี่ชายทำเอามีปมในใจอยู่บ้าง เขาเดิมทีก็ไม่ค่อยเข้าใจบทกวีอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นหวังหยางเขียนอีกหนึ่งบท ก็กึ่งเชื่อกึ่งสงสัย: “ยังเป็นเจ็ดคำอีก? ไม่ใช่ว่าปกติเขียนกันห้าคำรึ? แม่นางเซี่ยคนนี้จะชอบรึเปล่านะ?”

“จะชอบหรือไม่ชอบเป็นเรื่องรอง ที่สำคัญคือเจ้าสามารถยื่นให้ถึงมือได้ และนางก็สามารถอ่านต่อไปได้”

“หมายความว่าอย่างไร?” หวังหยางพูดพลางเขียน: “โน้มหูเข้ามาใกล้ๆ”

————————

หมายเหตุ: เท่าที่ทราบ ในเอกสารสมัยหกราชวงศ์ไม่มีคำเรียก “ซือไท่” เรียกแม่ชีล้วนเรียกว่า xx หนี แต่ถ้าหากในนิยายเขียนตามธรรมเนียมยุคกลางว่า “ฮุ่ยซวี่หนี” ผู้อ่านที่ไม่คุ้นเคยกับบริบททางวัฒนธรรมสมัยหกราชวงศ์ก็จะไม่ค่อยรู้สึกถึงความเคารพเท่าไหร่ เรียกตรงๆ ว่า “ฮุ่ยซวี่ซือไท่” ก็จะดีกว่า ดังนั้นจึงยังคงใช้คำว่า “ซือไท่”