บทที่ 275 มหาสมบัติ

หวังหยางมีสีหน้าลึกล้ำ:

"แม้ข้าจะเป็นคนตระกูลหวังแห่งหลางหยา แต่การพูดจาก็ต้องมีความยับยั้งชั่งใจ พูดได้ถึงขนาดนี้ ก็ถือว่าสุดๆ แล้ว ท่านอย่าลำบากใจข้าเลย จริงๆ แล้วจะใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่สำคัญ ข้าเพียงแต่อยากจะเตือนท่านว่า คนที่เสนอความคิดนี้กับคนที่จะเป็นแม่ทัพนำทัพมาปราบปรามในตอนนั้น มีแนวโน้มสูงมากที่จะเป็นคนเดียวกัน คนประเภทนี้ ข้าขอเรียกรวมๆ ว่า 'ผู้ทะเยอทะยาน' ก็คือคนที่ไม่สนใจสิ่งใดเพื่อความทะเยอทะยานของตนเอง การปล่อยให้คนเช่นนี้ได้สมหวัง ไม่ว่าจะเป็นต่อชาวฮั่นหรือชาวป่าเถื่อน ก็ไม่ใช่เรื่องดีทั้งนั้น"

นายน้อยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงกล่าว:

"สหาย เหตุผลเหล่านี้ของเจ้าข้าพอจะฟังเข้าใจ แต่คนอื่นก็ไม่แน่ พวกเราทั้งเผ่าต่างก็รู้ว่าลูกชายของหลิ่วกั๋วกงมีค่าเท่ากับเสื้อคลุมผ้าไหมสามพันตัว เสื้อคลุมสีแดงเข้มสามพันตัว เฝ้ารอมานานขนาดนี้ จะให้ปล่อยคนไปโดยไม่ได้อะไรเลยได้อย่างไร? ต่อให้ข้าอยากจะปล่อย ก็ปล่อยไม่ได้! พวกเราชาวป่าเถื่อนล้วนคิดอะไรง่ายๆ ไม่ซับซ้อน ก็แค่จับคนได้ เอาค่าไถ่มาให้พวกเรา แล้วพวกเราก็ปล่อยคนไป ไม่ติดค้างกัน บัดนี้ต่อให้เจ้าไปบอกพวกเขาว่าถ้าไม่ปล่อยคนแล้วจะเป็นอย่างไรๆ พวกเขาก็ไม่ฟังหรอก ความดื้อรั้นป่าเถื่อนมันกำเริบขึ้นมา จะไปสนใจอะไรพวกนี้? ไม่แน่ว่าพอโกรธขึ้นมาอาจจะฆ่าหลิ่วเฉิงทิ้งเสียตรงนั้น แล้วก็โห่ร้องจะ 'ยาตูตูชา' กับพวกเจ้า..."

'ยาตูตูชา' กับผีสิ!