บทที่ 276 สวรรค์จะคร่าข้า มิใช่ความผิดของหวังจวิน

กระท่อมหญ้าคาหลังเล็ก เสื่อผืนใหญ่ ลมพัดกระดิ่งกระดูกสั่นไหว โต๊ะ เตียง หีบ ชั้นวาง ไห โอ่ง ชาม โถ ตะกร้าหวาย หินทับปลาเค็มผักดอง มีครบทุกสิ่ง ชายหนุ่มร่างผอมบางผู้หนึ่งกำลังก้มกายพยักหน้า ประสานมือคารวะ

โหนกแก้มของเขานูนออกมาเล็กน้อย ขมับยุ่งเหยิงเล็กน้อย คางโกนเกลี้ยงเกลา เหลือเพียงรอยตอหนวดสีเขียวจางๆ มวยผมใช้แท่งไม้ที่ขัดจนเรียบเกล้าไว้ แม้จะดูซูบซีดไปบ้าง แต่ทั่วทั้งร่างกลับถูกดูแลจนสะอาดสะอ้าน โดยเฉพาะท่าทางการคารวะนั้น กลับเผยให้เห็นความสง่างามอยู่หลายส่วน แม้แต่ชุดเก่าที่ถูกซักจนซีดขาวนั้น ก็ยังแฝงกลิ่นอายที่แตกต่างจากคนทั่วไป

นายน้อยขมวดคิ้ว กวาดตามองเครื่องเรือนทั้งหมดในกระท่อมหญ้า เห็นไหดินเผาแถวหนึ่งริมผนังวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ก็เปิดฝาออกสองสามใบ ชะโงกมองเข้าไปข้างใน แค่นเสียงเฮอะแล้วกล่าวว่า:

"เจ้าอยู่ที่นี่ กลับสบายกว่าอยู่ในกระโจมของข้าเสียอีก"

ท่าทางของหลิ่วเฉิงไม่เปลี่ยนแปลง น้ำเสียงสุภาพแต่ไม่ประจบประแจง: