บทที่ 288 กุนซือ

หากจะว่ากันอย่างเคร่งครัด ในเผ่าเหวินหยางมีตำแหน่งกุนซืออยู่สองตำแหน่ง

หนึ่งคือกุนซือในภาษาเถื่อน เรียกว่า "ข่าหลัวเย" หมายถึง "คนที่ช่วยวางแผน" ตำแหน่งนี้มีประวัติยาวนาน สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นในเผ่า เป็นตำแหน่งชั่วคราว ขอเพียงมีการออกรบ ผู้นำทัพก็สามารถเลือกใครก็ได้มาเป็น "ข่าหลัวเย" แม้แต่ฮาเยซ้ายขวาก็ไม่ยกเว้น อีกตำแหน่งหนึ่งคือการใช้คำว่า "กุนซือ" ในภาษาฮั่นโดยตรง ซึ่งตั้งขึ้นเพื่อกัวเส้าโดยเฉพาะ

สิบเอ็ดปีที่แล้ว เผ่าเหวินหยางทำสงครามใหญ่กับเผ่าหย่งหนิง เมื่อนั้นโจวเยหรือก็คือบิดาของเลอหลัวหลัว——เล่อกู่ ก็ล้มป่วยด้วยโรคภัยไข้เจ็บรุมเร้าแล้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นลุกจากเตียงไม่ได้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของเผ่า เขานำทัพหลักออกรบด้วยตนเอง สู้รบอย่างดุเดือดกับศัตรูที่เนินลู่เอ๋อร์กั่ง หลังจากคุมเชิงกันอยู่หลายวัน โรคเก่าก็กำเริบขึ้นมา ร่างกายแดงก่ำร้อนผ่าว ข้อต่อบวมเป่งราวกับลูกท้อ แม้แต่ดาบก็ยังถือไม่ไหว

เพื่อรักษาขวัญกำลังใจของกองทัพ เล่อกู่จึงปัก "ธงคู่หน้า" ไว้หน้ากระโจม ประกาศต่อภายนอกว่าตนเองต้องการเข้าฌานเพื่อคิดแผนการพิชิตศัตรู คำสั่งทั้งหมดจะถ่ายทอดผ่านกัวเส้า ทาสชาวฮั่นคนสนิทของเขา แม้จะบอกว่าถ่ายทอด แต่ความจริงแล้วหลายครั้งก็เป็นกัวเส้าที่ทำหน้าที่บัญชาการแทนเล่อกู่ เหล่าแม่ทัพนายกองเดิมทีก็ยังเคลือบแคลงสงสัย แต่หลังจากนั้นการบัญชาการก็ไม่สับสน การรุกการรับเป็นระบบระเบียบ ทั้งยังสามารถทำลายการจู่โจมยามค่ำคืนของศัตรูได้ ขวัญกำลังใจของกองทัพจึงกลับมามั่นคง

ต่อมาก็ได้รับชัยชนะครั้งใหญ่เหนือเผ่าหย่งหนิง ทัพศัตรูแตกพ่ายหนีไป เล่อกู่ปูนบำเหน็จความชอบ ไม่เพียงแต่ปลดเปลื้องสถานะทาสของกัวเส้า แต่ยังมอบทรัพย์สมบัติและทาสรับใช้ให้เขา ทั้งยังตั้งตำแหน่ง "กุนซือ" ชาวฮั่นขึ้นมาใหม่เพื่อเขาโดยเฉพาะ ความหมายก็คือให้แตกต่างจาก "ข่าหลัวเย" ที่เป็นตำแหน่งชั่วคราว ให้เป็นตำแหน่งประจำของเผ่า ยามสงครามก็วางแผนการรบ ยามสงบก็มีส่วนร่วมในกิจการของเผ่า มีสถานะเทียบเท่ากับผู้เฒ่าประจำค่าย ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าผู้เฒ่าประจำค่ายลงมา ล้วนต้องให้ความเคารพ