บทที่ 356 พระชายา

จวนอ๋องแห่งจิงโจว เงาเทียนมืดสลัว คนสนิทและที่ปรึกษาของอ๋องแห่งปาตงมาชุมนุมกันอย่างพร้อมหน้า นั่งเรียงรายอย่างเคร่งขรึม บรรยากาศกดดัน บนใบหน้าไม่มีร่องรอยแห่งความยินดีในชัยชนะแม้แต่น้อย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเซวียเซ่าลู่ซื่อชานจวิน (หัวหน้าสำนักงานกองทัพ) ที่กำลังคุกเข่าขอขมาอยู่บนพื้น เขาทำว่าที่พระชายาของท่านอ๋องหายไป

เซวียเซ่าเป็นตัวแทนอ๋องแห่งปาตงไปรับตัวเจ้าสาว ขากลับเดิมทีก็ราบรื่นดี แต่พอมาถึงอิ่งโจว ดูเหมือนพระชายาจะไม่อยากรีบเข้าจิงโจว จึงจงใจถ่วงเวลา หากเป็นเพียงแค่นั้นก็ยังไม่เท่าไหร่ ที่ร้ายแรงที่สุดคือเขาพบว่าอิ่งโจวกำลังซ่อมแซมป้อมปราการ เพิ่มความเข้มงวดในการป้องกัน เรือลาดตระเวนในแม่น้ำมีมากกว่าปกติเกือบเท่าตัว บนถนนก็เจอการเคลื่อนย้ายทหารหลายระลอก ด่านตรวจทางน้ำทางบก ล้วนมีการตรวจค้นอย่างละเอียด เซวียเซ่ามีชนักติดหลัง จึงตื่นตูมดุจนกที่เคยถูกเกาทัณฑ์ เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็คิดว่าเรื่องในจิงโจวแดงขึ้นมาแล้ว ดังนั้นจึงไม่สนใจว่าเวลาจะตรงกันหรือไม่ ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย ทิ้งขบวนรับตัวเจ้าสาว แล้วนั่งเรือเล็กหนีกลับเจียงหลิงทันที

ลูกหลานตระกูลขุนนางมักจะรักตัวกลัวตาย หากเกิดเรื่องขึ้นมักจะเอาตัวรอดเป็นยอดดี แม้แต่ในยามสงครามแม่ทัพหนีทัพก็มีตัวอย่างให้เห็นไม่น้อย การกระทำอย่างเซวียเซ่า หากวัดตามค่านิยมของชนชั้นสูงในสมัยนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่คนสนิทและที่ปรึกษาของอ๋องแห่งปาตงส่วนใหญ่เป็นคนชั้นผู้น้อย ย่อมไม่มีความเห็นอกเห็นใจต่อทัศนคติของพวกตระกูลสูงศักดิ์เช่นนี้อยู่แล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือ คนเรามักจะเคยชินกับการประเมินตนเองสูงเกินไปและมองผู้อื่นต่ำต้อย การทดสอบความเป็นความตายแม้จะยากลำบาก แต่ขอเพียงไม่เกิดขึ้นกับตนเอง ก็ยังสามารถเหลือพื้นที่จินตนาการไว้เพียงพอ ให้ตนเองรู้สึกดีต่อไป และมองผู้อื่นด้วยสายตาดูแคลนต่อไป

แม้จะดูถูกเซวียเซ่า แต่จะจัดการอย่างไรก็เป็นปัญหา ประการแรกต้องยอมรับว่าสถานะตระกูลขุนนางของเขาเป็นเครื่องรางคุ้มกันภัยที่ดีมาก ตระกูลเซวียแห่งเหอตงแม้จะไม่ใช่ตระกูลขุนนางชั้นสูงที่ทรงเกียรติ โดยเฉพาะหลังจากเซวียอันตูพาคนทั้งตระกูลแปรพักตร์ไปเข้ากับราชวงศ์เว่ยในสมัยราชวงศ์ก่อน ชื่อเสียงของตระกูลก็ยิ่งตกต่ำลง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลเก่าแก่ ทั้งยังติดตามท่านอ๋องมานานปี ความผิดที่ทำก็เป็นเรื่องในครอบครัวของท่านอ๋องไม่ใช่เรื่องราชการ อีกทั้งตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้คน การลงโทษที่รุนแรงเกินไปดูเหมือนจะไม่เหมาะสม? แต่หากปล่อยผ่านไปง่ายๆ ก็ดูไม่ดี ท้ายที่สุดแล้วทำพระชายาหายไปแล้วปล่อยผ่านไปเฉยๆ ท่านอ๋องจะไม่เสียหน้าแย่หรือ? อีกอย่างมีสายตาตั้งกี่คู่จับจ้องอยู่ ท่านอ๋องเพิ่งจะเริ่มสร้างการใหญ่ หากการให้รางวัลและการลงโทษไม่ชัดเจน จะปกครองคนได้อย่างไร?

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงการคาดเดาส่วนตัวของที่ปรึกษาบางคนเท่านั้น การกระทำของอ๋องแห่งปาตงไม่อาจใช้ตรรกะทั่วไปมาคาดเดาได้ ขนาดลูกหลานตระกูลจางแห่งกู้ลู่จูจางยังถูกฆ่า (จางเจวี๋ย) ตระกูลเซวียแห่งเหอตงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หากโกรธจัดขึ้นมา สั่งประหารเซวียเซ่าคาที่ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้