บทที่ 363 บุกรับกลางวงสุรา

หวังหยางอาศัยความเมา เอนตัวพิงพนักอย่างสบายอารมณ์: "เส้นทางน้ำจิงซู ช่องเขาแม่น้ำแยงซีอันตรายที่สุด โบราณเรียกว่าเส้นทางช่องเขา หรือสามช่องเขา ตะวันออกคือช่องเขากวงซี (ช่องเขาชวีถัง) กลางคือช่องเขาอู๋เสีย ตะวันตกคือช่องเขาซีหลิง แม่น้ำแยงซีไหลลงมาจากเสฉวน ถึงสามช่องเขา ระยะทางหลายร้อยลี้ เทือกเขาสลับซับซ้อน คลื่นลมรุนแรงดั่งม้าคะนอง ออกจากช่องเขาซีหลิง ผิวน้ำจึงเริ่มกว้าง กระแสน้ำเริ่มช้าลง เส้นทางบกก็เริ่มราบเรียบ และใจกลางของจิงโจว ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า อี๋หลิงตั้งอยู่ปลายน้ำของเจี้ยนผิง ตรงปากช่องเขาซีหลิง เชื่อมต่อภูเขาและแม่น้ำ ยึดครองชัยภูมิสำคัญ ตะวันตกควบคุมปาซู ตะวันออกปกป้องจิงฉู่ ในแง่ความอันตรายเพียงพอที่จะเป็นปราการทั้งในและนอก ในแง่สถานการณ์ก็เพียงพอที่จะให้กองทัพใหญ่เคลื่อนพล นับเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่แท้จริง!"

หวังหยางยืดตัวนั่งตรง ท่าทางฮึกเหิม ใช้ตะเกียบชี้ไปที่จานสองใบทางทิศตะวันตกบนโต๊ะ: "ในแง่รุกรับได้ทั้งสองทาง อี๋หลิงเหนือกว่าเจี้ยนผิง ในแง่การเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน อี๋หลิงดีกว่าเจี้ยนผิง (ไม่เหมือนเจี้ยนผิงที่ก่อนหน้านี้บอกว่า 'ในแง่สถานการณ์ถือว่าโดดเดี่ยว') และในแง่ความสำคัญของจุดยุทธศาสตร์ อี๋หลิงก็ยิ่งกว่าเจี้ยนผิง! จุดยุทธศาสตร์ มีทั้งแบบธรรมดา และแบบไม่ธรรมดา จุดยุทธศาสตร์แบบธรรมดา เช่น ป้อมมุมกำแพง ยึดได้ก็สร้างความได้เปรียบ เสียไปแม้จะเสียเปรียบ แต่เมืองก็ยังไม่แตก ยังพอสู้ต่อได้ จุดยุทธศาสตร์แบบไม่ธรรมดา เช่น ประตูเมือง ประตูเมืองอยู่ สถานการณ์เรายังคงอยู่ รุกรับได้ตามใจ; ประตูเมืองเสีย สถานการณ์ใหญ่ก็แทบจะจบสิ้น เหลือเพียงการสู้รบในตรอกซอกซอยเท่านั้น! แต่โบราณมาการรักษาเมืองที่ต้องสู้รบกันในตรอกซอกซอย ส่วนใหญ่เมืองมักจะรักษาไว้ไม่ได้ เพราะเหตุใด? เพราะประตูเปิดกว้าง ภายในถูกแบ่งแยก ภายนอกภายในไม่มีสิ่งกั้นขวาง ทหารเสียขบวน เมื่อเสียเปรียบ ขวัญกำลังใจก็หมดสิ้น ต่อให้มีทหารกล้าที่ยอมตาย ก็ทำได้แค่สู้ทีละหลังคาเรือน ยากจะกู้สถานการณ์ใหญ่ ทำได้เพียงสู้จนสุดกำลังคนเท่านั้น อี๋หลิง คือประตูเมืองของจิงโจว! จุดยุทธศาสตร์ที่ไม่ธรรมดา! ดังนั้นลิบองบุกจิงโจว รกซุนจึงยึดอี๋หลิง นี่คือการปิดประตูตีแมว เมื่อประตูเมืองปิด การช่วยเหลือจากเสฉวนก็ขาดสะบั้น และเส้นทางกลับเสฉวนของกวนอูก็ถูกตัดขาดเช่นกัน ไป๋ฉีบุกแคว้นฉู่เผาอี๋หลิง ทหารเซียงอ๋องแตกพ่าย ไม่สามารถสู้ต่อได้; หวังจวิ้นบุกง่อก๊กยึดอี๋หลิง หัวเมืองริมแม่น้ำไม่มีใครต้านทานได้; นี่ล้วนเกิดจากประตูเมืองแตกทั้งสิ้น เมื่อประตูเมืองแตก รั้วป้องกันจิงโจวตะวันตกก็ถูกรื้อถอน ความอันตรายของแม่น้ำแยงซีก็หมดสิ้น แผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ ก็ตกเป็นเหยื่อให้ผู้อื่นเชือดเฉือน (หลี่เสี้ยวแห่งราชวงศ์ถังก็ยึดอี๋หลิง ด้วยเหตุนี้จึงตีสองเมืองของเซียวเซี่ยนแตก เซียวเซี่ยนถูกล้อมที่เจียงหลิง สุดท้ายต้องยอมจำนน) เล่าปี่บุกง่อก๊ก ล่องแม่น้ำลงมา ชนะรวดเร็วดั่งผ่าไม้ไผ่ รกซุนหลบเลี่ยงการปะทะกับเล่าปี่ ไม่ยอมสู้รบ ระมัดระวังตัวถึงเพียงนี้ กลับมองว่าอี๋หลิงเป็นจุดที่ต้องแย่งชิง เพราะเป็นประตูเมืองที่ไม่อาจยกให้ใครได้ (จดหมายเหตุสามก๊ก บทประวัติรกซุน: 'หากเสียที่นี่ไป ไม่ใช่แค่เสียดินแดนหนึ่งอำเภอ แต่จิงโจวจะต้องกังวล วันนี้ต้องแย่งชิงมาให้ได้ ต้องทำให้สำเร็จ') (ซุยจงฟางแห่งราชวงศ์สุยถวายแผนปราบแคว้นเฉินกล่าวว่า: 'โจรแม้จะวางเรือไว้ที่หลิวโถว, จิงเหมิน, เหยียนโจว, กงอัน, ปาหลิง, อิ่นจี, เซี่ยโส่ว, ฉีโข่ว, เผินเฉิง แต่สุดท้ายต้องรวมตัวกันที่ฮั่นโข่ว, ปากช่องเขา เพื่อตัดสินแพ้ชนะด้วยยุทธนาวี' ปากช่องเขาที่ว่าคือปากช่องเขาซีหลิง หมายถึงอี๋หลิง เขาคาดการณ์ว่าหนึ่งในสมรภูมิตัดสินจะอยู่ที่นี่ ซึ่งต่อมาก็เป็นจริง) ทัพง่อและจ๊กสองทัพคุมเชิงกัน ไม่รู้แพ้รู้ชนะอยู่หลายเดือน ทัพจ๊กตั้งค่ายตั้งแต่เจี้ยนผิงยาวเหยียดมาจนถึงอี๋หลิง ตั้งค่ายหลายสิบแห่ง รูปขบวนยาวเหยียดดั่งงูยาว เล่าปี่ข้ามภูเขาโจมตี ตั้งค่ายยาวเหยียดกว่าเจ็ดร้อยลี้ โจผีจึงกล่าวว่าเล่าปี่ไม่รู้เรื่องการทหาร 'มีที่ไหนใช้ค่ายยาวเจ็ดร้อยลี้ต้านข้าศึก'? เล่าปี่ไม่รู้เรื่องการทหารจริงหรือ? ความจริงเพราะประตูเมืองถูกยึด ติดอยู่ในเส้นทางช่องเขาแม่น้ำไม่สามารถรุกคืบได้ ทหารเรือสู้ทหารง่อไม่ได้ จึงต้องพึ่งพาทหารบกตัดสินแพ้ชนะ บวกกับต้องเดินทัพเลียบเขา กองทัพไม่สามารถแผ่ขยาย จะแยกก็โดดเดี่ยว จะรวมก็ติดขัด ไม่ใช่เขาอยากตั้งค่ายยาว แต่สถานการณ์บีบบังคับต่างหาก! อีกทั้งอี๋หลิงข้ามแม่น้ำ มีเส้นทางสายใต้ไปถึงเซียงซีได้ เล่าปี่จึงส่งทูตไปติดต่อกับเผ่าป่าเถื่อนอู่หลิงได้; หยางฮู่ยกทัพใหญ่ลงใต้ รกซุนช่วยอี๋หลิงแต่ไม่ช่วยเจียงหลิง ก็เพราะคิดว่าต่อให้เสียเจียงหลิง ข้าศึกก็รักษาไว้ไม่ได้ ความเสียหายมีน้อย แต่หากเสียอี๋หลิง เผ่าป่าเถื่อนทางใต้จะก่อความวุ่นวาย ความเสียหายจะมาก สถานการณ์ในหนานเซียงอ่อนแอกว่าจิงโจวมาก ได้เซียงไม่เพียงพอที่จะมองจิงโจว แต่ได้จิงเพียงพอที่จะมองลงไปที่เซียง ดังนั้นหวังจวิ้นตีอี๋หลิงแตก ตู้ยวี่ตีเจียงหลิงแตก หลังจากนั้นทางใต้ของแม่น้ำหยวนและแม่น้ำเซียง ก็ยอมจำนนตามกระแสลม! ไม่ใช่เพียงเพราะกองทัพจิ้นคมกล้าเป็นพิเศษ หรือชะตาง่อก๊กเสื่อมโทรม แต่เป็นเพราะหลักการทหารและสถานการณ์ผลักดัน เมื่อประตูเมืองล่มสลาย จิงและเซียงเชื่อมโยงกัน แดนใต้ก็พังทลายดั่งดินถล่ม (ราชวงศ์สุยบุกแคว้นเฉิน หลังจากหยางซู่ตีจิงเหมินแตก ก็ส่งแม่ทัพไปยึดดินแดน จนถึงเซียงโจว จิงเหมินคือหนึ่งในจุดป้องกันสำคัญของอี๋หลิง) ดังนั้นอี๋หลิงไม่เพียงแต่เป็นประตูเมืองของจิงโจวตะวันตก แต่ยังควบคุมหัวเมืองทางใต้..."

หวังหยางพูดจาฉะฉาน ท่าทางองอาจผึ่งผาย ชี้มือวาดแผนที่ภูเขาแม่น้ำ วิเคราะห์สถานการณ์ทหาร ทุกคนในที่นั่งต่างกลั้นหายใจฟัง ไม่มีใครกล้าขัด หลี่จิ้งเซวียนนิ่งเงียบครุ่นคิด พิจารณาซ้ำไปซ้ำมา ในที่สุดก็มีความคิดอ่านที่ชัดเจน เอ่ยขัดจังหวะว่า: "สถานการณ์ของอี๋หลิง ข้าพเจ้าเข้าใจแล้ว ในเมื่อคุณชายมีแผนการใหญ่ กล้าที่จะประลองการรุกรับกลางวงสุรากับข้าพเจ้าหรือไม่?" หวังหยางยังไม่ทันตอบ อ๋องแห่งปาตงก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น: "กงอวี่เจ้าถามอะไรแบบนั้น พูดมาขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่กล้าได้อย่างไร! เขาไม่รักษาหน้าหรือ?! ต่อให้ไม่รักษาหน้า ก็ต้องรักษาชีวิตสิ! เจ้าลองบอกมาซิ การรุกรับกลางวงสุรามันเล่นยังไง?"

"ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมล่องตามแม่น้ำแยงซีลงมา หวังหยางตั้งรับ ใช้จอกสุราเป็นเมือง ใช้ตะเกียบเป็นทหาร เราสองคนกำหนดกลยุทธ์ของตนเองก่อน เขียนลงในกระดาษ ส่วนใดที่มีการเตรียมการล่วงหน้า ก็เขียนลงในกระดาษ ส่วนการจัดการเฉพาะหน้า ก็พูดออกจากปาก แสดงออกทางตะเกียบ หากส่งทหารเฉพาะหน้า จำนวนทหารต้องชัดเจน หากเขียนไว้ในกระดาษล่วงหน้า จำนวนทหารปกปิดไว้ จะเปิดเผยก็ต่อเมื่อปะทะกันรู้แพ้รู้ชนะแล้ว การแพ้ชนะในแต่ละศึก ไม่นับความเก่งกล้าของทหารหรือแม่ทัพ หรือสภาพอากาศที่คาดเดายาก ตัดสินกันที่ความได้เปรียบเสียเปรียบของกำลังทหารเท่านั้น..."

ทุกคนได้ยินหลี่จิ้งเซวียนพูดเช่นนี้ ไม่ว่าจะรู้เรื่องการทหารหรือไม่ ต่างก็ตื่นเต้นกันใหญ่! อยากเห็นเขาประลองกับหวังหยาง! อ๋องแห่งปาตงตายิ่งเป็นประกาย ร้องดีงามไม่หยุด! ไม่ถามความเห็นหวังหยางเลยสักคำ สั่งคนจัดเตรียมของที่หลี่จิ้งเซวียนต้องการทันที ทั้งยังเอาแผนที่และหนังสือภูมิศาสตร์จิงโจวมาเตรียมไว้ดูประกอบการชมการต่อสู้ ความตื่นเต้นแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน! มีเพียงหวังหยางและหลี่จิ้งเซวียนสองคนเท่านั้น ที่ภายนอกยังคงสงบนิ่งดั่งน้ำลึก หวังหยางรอหลี่จิ้งเซวียนพูดจบ ก็ถามว่า: "เจ้ากับข้ามีคนฝ่ายละเท่าไหร่? ทหารบกเท่าไหร่? ทหารเรือเท่าไหร่? ทหารม้าเท่าไหร่?"