บทที่ 366 ราศีแม่ทัพใหญ่

หวังหยางกล่าวอย่างร้อนรน: "กองทัพน้ำและกองทัพบกถอยออกจากช่องเขา กองทัพบกเดินเลียบชายฝั่ง กองทัพน้ำล่องลงตะวันออก!" ข่งฉางอวี๋คว่ำจอกอีกหนึ่งใบ: "ปากช่องเขาแตก! กองทัพน้ำและกองทัพบกไล่ตาม!" เถาหรูสีที่เฝ้าดูอยู่ข้างๆ เกิดความฮึกเหิมอยากรบ หลุดปากพูดว่า: "นี่เป็นโอกาสดี! ทำลายกองทัพเรือข้าศึกก่อน! แล้วค่อยรวมกำลังกับทัพบกตีทัพบกข้าศึก!" แต่หลี่จิ้งเซวียนกลับเก็บความคมกล้าลง มองจอกชามบนโต๊ะอย่างลังเล: "คนผู้นี้เจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่แน่ว่าอาจจะล่อข้าให้ถลำลึก..." เถาหรูสีมองหวังหยางแวบหนึ่ง แล้วกล่าวว่า: "คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก จะมีใครยอมทิ้งด่านสำคัญทั้งหมดเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อเล่า? ตอนนี้เส้นทางข้างหน้าของหวังหยาง ทหารพ่ายแพ้ สถานการณ์ย่ำแย่ เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่จะไล่ตามตีอย่างกระชั้นชิด ทำลายทัพหน้าในคราวเดียว!" เซวียเซ่าก็เสริมว่า: "ตั้งแต่กองทัพเขาตัดแม่น้ำของเขาพ่ายแพ้ จนถึงทิ้งปากช่องเขา ไม่ใช่เพราะแผนการของเขาเป็นเช่นนี้ แต่เป็นเพราะสถานการณ์ทำให้รักษาไว้ไม่ได้ ทัพบกของข้าศึกอาจปล่อยไปได้สักพัก แต่ทัพเรือปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด! หากปล่อยให้กลับไปรวมตัวที่หูหยา ช่วยเหลือกันทั้งทางน้ำและทางบก ก็จะกลายเป็นสถานการณ์คุมเชิงกันอีกครั้ง ผลแพ้ชนะยังไม่แน่นอน" กัวเหวินหยวนก็เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ แนะนำให้หลี่จิ้งเซวียนตัดสินใจให้เด็ดขาด ฉวยโอกาสไล่ตามตี อ๋องแห่งปาตงร้อง "ไอหยา" ออกมา: "หาได้ยากนะนี่! ท่านกัวไม่ใช่ว่าเน้นความรอบคอบมาตลอดหรอกหรือ ชอบพูดว่า 'เป็นโจรต้องใจฝ่อ' ไม่ใช่หรือ?" กัวเหวินหยวนโค้งคำนับตอบ: "กระหม่อมเห็นว่า 'เป็นโจรต้องใจฝ่อ' แต่การใช้ทหารต้องระวังอย่าให้รอบคอบเกินไป รอบคอบเกินไปจะกลายเป็นขี้ระแวง ขี้ระแวงจะเสียโอกาส เสียโอกาสสถานการณ์ก็จะเปลี่ยน ในสนามรบ การช่วงชิงอยู่ที่สถานการณ์ สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วยากจะกู้คืน" อ๋องแห่งปาตงตะโกนอย่างฮึกเหิม: "พูดได้ดี! ตอนนั้นถ้าเปิ่นหวังรอบคอบเกินไป ป่านนี้คงโดนหวังอี้จับไปนานแล้ว! แม่น้ำแยงซีไหลไปทางตะวันออก จะมีทหารซุ่มอยู่ที่ไหนได้? ต่อให้เขาอยากซุ่มโจมตีก็ไม่มีที่ให้ซุ่มหรอก! ไล่ตามไปกำจัดมันเลย! ให้เจ้าเด็กนี่รู้รสชาติความพ่ายแพ้เสียบ้าง!" สายตาของหลี่จิ้งเซวียนไม่ละไปจากจอกชามบนโต๊ะ ส่ายหน้าช้าๆ: "ข้าเดาไม่ออกว่าเขาจะซุ่มโจมตีที่ไหน แต่ข้ายึดปากช่องเขาได้แล้ว กองทัพใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนพล บุกทั้งทางน้ำและทางบก นี่เป็นวิธีที่ชนะแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่มีความจำเป็นต้องเสี่ยงเดิมพัน" อ๋องแห่งปาตงรู้สึกหมดสนุกอย่างยิ่ง: "เมื่อกี้อุตส่าห์ชมว่าเจ้ามีความฮึกเหิม! ข้าว่าเจ้าไม่เหมาะจะเป็นฝ่ายรุก เหมาะจะเป็นฝ่ายรับมากกว่า รบแบบนี้ไม่สะใจเลย!" ที่ปรึกษาคนอื่นๆ ต่างก็ทอดถอนใจ รู้สึกว่าหลี่จิ้งเซวียนระมัดระวังเกินไป จนเสียโอกาสดีๆ เถาหรูสีกระซิบข้างหูเซวียเซ่า: "ดูท่าหลี่จิ้งเซวียนจะโดนหวังหยางขู่จนขวัญเสียไปแล้ว เฮ้อ อย่างไรเสียก็เป็นคนตระกูลต่ำต้อย เสนอแผนการได้แต่ตัดสินใจไม่ได้ วางกลยุทธ์ได้แต่ปกครองคนไม่ได้ ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ก็เป็นได้แค่ที่ปรึกษา ไม่ใช่แม่ทัพใหญ่" หลี่จิ้งเซวียนไม่หวั่นไหว ยังคงเดินหมากอย่างระมัดระวัง: "กองทัพใหญ่ออกพ้นช่องเขา ตั้งค่ายทั้งสองฝั่งแม่น้ำเหนือใต้ ประสานกันทั้งทางน้ำและทางบก ทัพหน้าฝั่งเหนือสามพันคน รุกคืบไปสร้างรั้วค่ายทางใต้เมืองปู้ฉานสิบห้าลี้; ทัพหน้าฝั่งใต้สร้างป้อมค่ายทางเหนือของเมืองลู่คังยี่สิบลี้" หวังหยางคิดในใจ: คนผู้นี้ไม่ธรรมดา... คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งการ: "ทัพเรือแบ่งเป็นสองสาย แยกกลับไปที่หูหยาและจิงเหมิน ตั้งค่ายทหารเรือริมเขา ทัพบกประจำการที่เมืองลู่คัง" เถาหรูสีถอนหายใจ: "โอกาสทองหลุดลอยไปแล้ว..." กัวเหวินหยวนอธิบายให้อ๋องแห่งปาตงฟัง: "ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างตั้งท่าคุมเชิงกันแล้ว" อ๋องแห่งปาตงไม่พอใจอยู่บ้าง: "หวังหยางคุมเชิงก็แล้วไปเถอะ เขาเป็นฝ่ายรับ แต่เจ้าหลี่จิ้งเซวียนมีกำลังทหารมากกว่าเขา ทั้งยังชนะติดต่อกันจนตีออกจากช่องเขาแม่น้ำได้แล้ว ทำไมกลับมาทำตัวกล้าๆ กลัวๆ เสียอย่างนั้น?" หลี่จิ้งเซวียนไม่ร้อนรน ประสานมืออย่างสงบนิ่ง: "หลังจากกระหม่อมตั้งค่ายมั่นคงแล้ว ก็จะบุกต่อทันที" อ๋องแห่งปาตงตาเป็นประกาย: "ดี! บุกต่อน่ะดี! เปิ่นหวังชอบการบุก!" หลี่จิ้งเซวียนวางตะเกียบ: "ทัพฝั่งเหนือสามพันคนประจำการที่ตงเคิง, สามพันคนประจำการที่กู้ซื่อ, ทหารเรือสามพันคนเข้าสู่กัวโจวเหว่ย ทัพฝั่งใต้ไม่เคลื่อนไหว" อ๋องแห่งปาตงก้มดูแผนที่ ยิ่งดูก็ยิ่งขมวดคิ้ว: "เดี๋ยวนะ หลี่จิ้งเซวียนนี่จะล้อมเมืองปู้ฉานหรือ? แต่ทำไมขาดไปด้านหนึ่ง ล้อมสามเว้นหนึ่งงั้นรึ?" กัวเหวินหยวนเตรียมตัวอธิบายให้อ๋องแห่งปาตงฟังอยู่แล้ว พอได้ยินคำถามก็รีบขยับเข้าไปใกล้: "เพราะทางใต้ของเมืองปู้ฉานมีเมืองปู้จื้อคอยสนับสนุน และมีลำธารชื่อซีเป็นปราการ หลี่กงอวี่ระมัดระวัง ไม่ยอมหันหลังให้ศัตรูข้ามลำธาร จึงล้อมเพียงสามด้าน" อ๋องแห่งปาตงสีหน้ายังคงงุนงง พยายามหาตำแหน่งลำธารชื่อซี กัวเหวินหยวนใช้นิ้ววาดบนแผนที่: "อยู่ตรงนี้ ไหลไปทางตะวันออกลงสู่แม่น้ำแยงซี ในแผนที่ไม่ได้วาดไว้" อ๋องแห่งปาตงหัวเราะชอบใจ: "เก่งนี่หว่า ในแผนที่ไม่มีเจ้าก็ยังรู้!" เซวียเซ่าและเถาหรูสีเหลือบมองกัวเหวินหยวน แววตาแฝงความดูแคลน กัวเหวินหยวนถ่อมตัวเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ: "ถ้าเป็นกระหม่อมใช้ทหาร จะส่งอีกกองทัพหนึ่งข้ามลำธารไปโจมตีทางใต้ของเมือง พร้อมกันนั้นก็ส่งทัพน้ำและทัพบกโจมตีเมืองปู้จื้อด้วย" หวังหยางหยิบตะเกียบขึ้นมา กำลังจะเอ่ยปากสั่งการ อ๋องแห่งปาตงก็พูดแทรก: "เดี๋ยวก่อน!" แล้วหันไปพูดกับหลี่จิ้งเซวียน: "อู๋โหยวพูดมีเหตุผล จะตีก็ตีพร้อมกันเลย ทั้งสำเร็จในคราวเดียว ทั้งตัดทางถอยของเขา เจ้าตีแบบนี้ไม่ได้หรอก เขามีเมืองปู้จื้ออยู่ข้างหลัง สู้ไม่ได้ก็ถอยหนี เจ้ากินเขาไม่ลงหรอก" หลี่จิ้งเซวียนกล่าว: "ตาข่ายกว้างรูมักห่าง เส้นด้ายยาวย่อมขาดง่าย ตีสองเมืองพร้อมกัน แผ่ขยายวงกว้างเกินไป ความเสี่ยงก็สูง อีกทั้งทางใต้ของเมืองปู้จื้อ ยังมีอี๋หลิง ใต้อี๋หลิง ยังมีหูหยา ภูมิประเทศแถบนี้ไม่ใช่ในช่องเขา กองทัพใหญ่ของข้าศึกสามารถรวมตัวกันได้ในชั่วข้ามคืน วันตัดสินแพ้ชนะอาจมาถึงได้ทุกเมื่อ หากขยายแนวรบกว้างเกินไป หากเกิดความผิดพลาด หัวท้ายไม่ประสานกัน ย่อมถูกข้าศึกฉวยโอกาส" เป็นเช่นนี้นี่เอง! อ๋องแห่งปาตงกำลังจะคล้อยตาม กัวเหวินหยวนก็พูดขึ้น: "พี่กงอวี่คิดมากเกินไป ตามการคาดการณ์ของข้า คุณชายหวังต้องมีทหารหนักอยู่ที่ฝั่งใต้! ลู่คัง (เมือง), ไป๋ลู่; จิงเหมิน, เหยียนโจว จะไม่มีทหารรักษาการณ์ได้อย่างไร? เขามีกำลังทหารน้อยกว่าท่าน กำลังก็ไม่เพียงพอ ไฉนเลยจะกล้าพูดเรื่องตัดสินแพ้ชนะ เอาจุดอ่อนของตนเองไปชนกับจุดแข็งของท่าน? ข้าคาดว่าแผนของหวังหยาง คือการถ่วงเวลา ให้ท่านสูญเสียกำลังพล รอจนท่านอ่อนแรงลง สถานการณ์พลิกผัน วันตัดสินแพ้ชนะของเขาก็จะมาถึง! หากท่านหลงเชื่อคำขู่ของเขา จนมัดมือมัดเท้าตนเอง ก็เท่ากับเข้าทางเขาพอดี! แผนการในตอนนี้ ควรฉวยโอกาสที่ท่านกำลังแข็งแกร่ง ข้าศึกยังรวมกำลังไม่ติด ใช้กำลังดุจพายุพัดเมฆหมอก กวาดล้างสองเมืองตระกูลปู้ในคราวเดียว รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ อย่าให้เขามีเวลาพักหายใจ! เมื่อสองเมืองแตก อี๋หลิงโดดเดี่ยว สถานการณ์ทางฝั่งเหนือ ก็เท่ากับกำหนดได้เกินครึ่ง!" อ๋องแห่งปาตงฟังแล้วก็รู้สึกว่ากัวเหวินหยวนพูดมีเหตุผล แต่หลี่จิ้งเซวียนไม่ยอม อ๋องแห่งปาตงหัวเราะเยาะว่าหลี่จิ้งเซวียนยิ่งรบยิ่งขี้ขลาด จากนั้นสายตาก็กวาดมองระหว่างหลี่จิ้งเซวียนและกัวเหวินหยวน แววตาแฝงความขบขันและสงสัย: "เอ๊ะ? พวกเจ้าสองคนเป็นอะไรกัน? คนหนึ่งปกติชอบเสี่ยง อีกคนปกติชอบรอบคอบ ทำไมคราวนี้ถึงสลับกันล่ะ?" กัวเหวินหยวนตอบทันที: "เวลานั้นต้องมั่นคง ข้าจึงรอบคอบ; เวลานี้ต้องเฉียบคม ข้าจึงแย่งชิง" อ๋องแห่งปาตงปรบมือชม: "ตอบได้ดี! กงอวี่ เจ้าว่าอย่างไร?" หลี่จิ้งเซวียนจ้องมองจอกชามบนโต๊ะ ผ่านไปหลายวินาทีถึงละสายตา ประสานมือคารวะอ๋องแห่งปาตง: "ใจของกระหม่อมอยู่ในกองทัพ ไม่อยู่นอกกองทัพ จึงไม่อาจตอบโต้ได้รวดเร็ว" (การตอบโต้ได้รวดเร็วเป็นคุณสมบัติที่แสดงถึงความฉลาดในยุคกลาง ต้องทั้งคมคายและรวดเร็ว) ทุกคนได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองกัวเหวินหยวน สีหน้าแตกต่างกันไป ในระหว่างที่ทุกคนถกเถียงกัน หวังหยางได้เดินไปที่แผนที่ กินผลไม้ไปพลางดูแผนที่ไปพลาง พอเสียงเงียบลง ก็เงยหน้าถาม: "ตกลงกันได้หรือยัง?" หลี่จิ้งเซวียนตอบเสียงขรึม: "ได้แล้ว ตาม——" อ๋องแห่งปาตงพูดแทรกทันที: "ตามที่เปิ่นหวังบอก! ตีสองเมืองพร้อมกัน!" เขาดูการรบจนคันไม้คันมือ อยากจะลงสนามรบเองตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขารู้ว่าตนเองถนัดเป็นแม่ทัพบุกทะลวง ไม่ถนัดวางแผนภาพรวมแบบนี้ บวกกับไม่รู้ภูมิประเทศ จึงได้แต่ระงับความอยากรบไว้ ตอนนี้เห็นหลี่จิ้งเซวียนใช้ทหารอย่างขี้ขลาด จึงตัดสินใจสั่งการเอง คาดไม่ถึงว่าหลี่จิ้งเซวียนจะโค้งคำนับแล้วกล่าวว่า: "จิ้งเซวียนมิกล้ารับคำสั่ง แม่ทัพเมื่ออยู่นอกสนามรบ คำสั่งกษัตริย์บางอย่างอาจไม่รับ ท่านอ๋องมอบอำนาจให้กระหม่อมบัญชาการแต่เพียงผู้เดียว เช่นนั้นการรุกรับถอยเดิน ล้วนเป็นความรับผิดชอบของกระหม่อม ขอท่านอ๋องโปรดอภัยโทษ!" ทุกคนต่างตกตะลึงกับความแข็งกร้าวที่กะทันหันของหลี่จิ้งเซวียน! อ๋องแห่งปาตงก็งงไปวูบหนึ่ง: "ไอ้เชี่——" คำที่สี่พูดได้ครึ่งคำก็หยุดไป อ๋องแห่งปาตงเท้าเอว เดินวนรอบหลี่จิ้งเซวียน สายตาสำรวจขึ้นลง หลี่จิ้งเซวียนยังคงก้มโค้งไม่ขยับ สีหน้าแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่ในใจเต้นรัวดั่งกลองศึก! ประการแรกศึกนี้เดิมพันด้วยอนาคตและเกียรติยศ เขาต้องชนะ! ดังนั้นเขาจึงทำตามความเห็นของคนเหล่านี้ไม่ได้ เพราะเขารู้ว่า คนเหล่านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังหยาง! หากจัดทัพตามพวกเขา ต้องพ่ายแพ้แก่หวังหยางเป็นแน่! อีกประการหนึ่ง ทุกก้าวย่างที่เขาเดินในตอนนี้ล้วนพิจารณาจากภาพรวม ในเมื่อเขาเดินทัพเช่นนี้ ย่อมมีเหตุผลของเขา นี่เป็นแผนลับเพื่อชัยชนะที่ซ่อนอยู่ในใจ จะให้คนอื่นล่วงรู้ได้อย่างไร? ส่วนการใช้วิธีนี้ต่อต้านอ๋องแห่งปาตง ก็เป็นแรงบันดาลใจที่ได้จากหวังหยาง เขาอยากลองดู เผื่อว่าตนเองจะได้เป็นหวังหยางคนที่สอง? แต่ถ้าอ๋องแห่งปาตงถีบเขาคว่ำตรงนั้น... ไม่น่าจะทำหรอกมั้ง! เพราะตอนนี้กำลังต้องการคน ท่านอ๋องจะมาทำร้ายจิตใจคนเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้อย่างไร? นี่คือความมั่นใจที่ทำให้หลี่จิ้งเซวียนกล้าลองเสี่ยง แต่ถ้าอ๋องแห่งปาตงเกิดบ้าขึ้นมาจริงๆ ใครจะไปรู้ได้! หลี่จิ้งเซวียนใจตุ้มๆ ต่อมๆ จู่ๆ ก็ได้ยินอ๋องแห่งปาตงหัวเราะ: "เปิ่นหวังค้นพบว่า หลี่กงอวี่มีราศีแม่ทัพใหญ่อยู่นะ! พวกเจ้าว่าไหม?" เหล่าที่ปรึกษาไม่ว่าในใจจะเห็นด้วยหรือไม่ ปากก็เออออห่อหมกไปตามๆ กัน หลี่จิ้งเซวียนถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด! พร้อมกันนั้นก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่า รู้สึกเหมือนตนเองเข้าใจแล้ว! จับเคล็ดลับที่ทำให้หวังหยางได้รับความโปรดปรานจากอ๋องแห่งปาตงได้แล้ว! งั้นวันหน้า... "ได้ งั้นเปิ่นหวังไม่ยุ่งแล้ว เจ้าตัดสินใจเองเถอะ!”

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง!!!" หวังหยางกินแตงหวานหมด: "คราวนี้ตกลงกันได้แล้วใช่ไหม?" หลี่จิ้งเซวียนผายมือ พูดคำว่า "เชิญ" หวังหยางรับผ้าเช็ดมือเปียกจากสาวใช้ เช็ดมือเดินกลับมาที่เดิม แล้วโยนผ้าที่ใช้แล้วลงบนถาด ทำท่าทางสบายๆ: "สามพันคนออกจากเมืองลู่คัง โจมตีค่ายหน้าฝั่งใต้ของเขา" อ๋องแห่งปาตงงุนงง: "ไม่ใช่สิ ทำไมไปตีกันที่ฝั่งใต้อีกแล้วล่ะ เมืองปู้ฉานไม่สนแล้วรึ?" กัวเหวินหยวนกล่าว: "คุณชายหวังระวังว่าหลี่กงอวี่จะแสร้างทำเป็นวางกำลังที่ฝั่งใต้ แต่ความจริงแอบรวมกำลังพลหลักไว้ที่ฝั่งเหนือ จึงส่งทหารออกไปหยั่งเชิง" เถาหรูสีแย้ง: "ไม่แน่ อาจจะเป็นแผนส่งเสียงบูรพาโจมตีประจิมก็ได้" ได้ยินเพียงข่งฉางอวี๋กล่าว: "ค่ายหน้าฝั่งใต้ ตีไม่แตก" หลี่จิ้งเซวียนโบกตะเกียบ: "ออกจากค่ายโจมตี!" ข่งฉางอวี๋: "ทัพหวังไล่ตาม!" อ๋องแห่งปาตงร้องดีงาม! หวังหยาง: "ถอยกลับลู่คัง" หลี่จิ้งเซวียน: "ไล่ตามกระชั้นชิด" หวังหยาง: "เปลี่ยนเส้นทาง ไปเขากูซาน" ทั้งสองคนผลัดกันพูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่พอหวังหยางพูดว่าไปเขากูซาน หลี่จิ้งเซวียนกลับหยุดพูดกะทันหัน ท่ามกลางสายตาร้อนรนของทุกคน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: "ทัพฝั่งใต้กลับค่ายรักษาการณ์ ทัพฝั่งเหนือสามสาย ถอนกลับจุดเดิมทั้งหมด" ทุกคนฮือฮา! แววตาของหวังหยางเคร่งขรึม