บทที่ 367 จุดไฟสงคราม

"หลี่จิ้งเซวียนเจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า?! ต่อให้กลัวว่าเขาจะซุ่มโจมตีเจ้าก็ไม่ต้องหนีขนาดนี้ก็ได้มั้ง?! เจ้าสมองเพี้ยนหรือว่าสติแตกไปแล้ว?!" อ๋องแห่งปาตงดูแล้วหงุดหงิด ด่าทอเสียงดัง คนอื่นๆ ก็แอบนินทากัน: "ข้าก็ดูไม่ออกว่าหลี่จิ้งเซวียนคิดอะไรอยู่ ต่อให้ที่เขากูซานมีทหารซุ่มอยู่จริง ก็ไม่จำเป็นต้องถอนกลับไปที่เดิมขนาดนั้น แค่ซ้อนแผนไปเลย กองทัพใหญ่บุกหน้า ทางหนึ่งตีทหารหนุนที่เขากูซาน ทางหนึ่งฉวยโอกาสตีเมืองลู่คังให้แตก ไม่ได้ประโยชน์ทั้งสองทางหรือ? ทำไมต้องทิ้งความได้เปรียบให้คนอื่นหมดแบบนี้?”

“ใช่ ไม่ใช่แค่ทางใต้ที่ถอน ทางเหนือก็ถอนด้วย ประหลาดที่สุด! หรือจะบอกว่าต้องการให้ทัพเหนือใต้ประสานกัน? ดูท่าจะกลัวหวังหยางจนขวัญหนีดีฝ่อ ตื่นตูมไปหมด ก็แค่นั้นเอง”

“ตำราพิชัยสงครามกล่าวว่า 'จริงคือเท็จ เท็จคือจริง' แต่กลยุทธ์การทหารนั้น คำว่าจริงเท็จไม่มีความแน่นอน ในเท็จมีจริง ในจริงก็มีเท็จ หวังหยางส่งทหารจากเมืองลู่คังโจมตีค่ายหน้าของหลี่ นี่เป็นการโจมตีหลอกเพื่อหยั่งเชิง แต่ถ้าพบว่าหลี่จิ้งเซวียนเป็นของปลอม การโจมตีหลอกก็จะกลายเป็นจริง แต่หลี่จิ้งเซวียนเป็นของจริง หวังหยางจึงต้องถอย นี่ก็เป็นเรื่องจริง ข้าคาดว่าในเขากูซานไม่มีทหารซุ่มแน่นอน หลี่จิ้งเซวียนระมัดระวังเกินไป มองของจริงเป็นของปลอม มองของปลอมเป็นของจริง จนลังเลไปทุกเรื่อง ระแวงไปทุกย่างก้าว ระมัดระวังเกินไปไร้แผนการใหญ่ ขี้ระแวงเสียโอกาส สุดท้ายก็ไม่ใช่ยอดคน"

หลี่จิ้งเซวียนไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ยังคงทำตามความคิดตนเอง รักษาค่ายมั่นคง ปล่อยให้หวังหยางโยกย้ายทหารที่หนีไปเขากูซานกลับเมืองลู่คังอย่างสบายใจ ทั้งยังโยกทหารบกไปเสริมเมืองปู้ฉาน ทหารเรือไปประจำการที่กัวโจว พอเห็นว่าหลี่จิ้งเซวียนยังคงตั้งรับไม่ออกรบ หวังหยางจึงส่งทหารออกไปยึดตงเคิงและกู้ซื่อทันที เซวียเซ่าถอนหายใจ: "เห็นโอกาสไม่ปล่อย พบจังหวะไม่ลังเล แม่ทัพที่ดีควรเป็นเช่นนี้" กัวเหวินหยวนหน้าตาเป็นกังวล: "สองทางนี้เป็นเหมือนปีกของเมืองปู้ฉาน แถมยังประสานกับทหารเรือกัวโจวก่อนหน้านี้ โอบล้อมทัพหน้าของหลี่กงอวี่ สถานการณ์ไม่ดีแล้ว..." เถาหรูสีแค่นหัวเราะ: "ในสนามรบ เจ้าถอยข้าก็รุก ในเมื่อหลี่จิ้งเซวียนมัดมือเท้าตัวเอง สถานการณ์รุกรับเปลี่ยนไป ก็โทษใครไม่ได้แล้ว" อ๋องแห่งปาตงพูดเหน็บแนม: "ข้าว่าสู้ถอยกลับไปในช่องเขาเลยดีกว่า แบบนี้อาจจะยื้อได้นานกว่าหน่อย หวังหยางเดี๋ยวตอนตีเจ้าก็เบามือหน่อย เขาขวัญอ่อน อย่าให้ตกใจจนเสียสติไปซะก่อนล่ะ!"

หลี่จิ้งเซวียนไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งรอบข้าง กล่าวเสียงขรึม: "ค่ายทหารฝั่งเหนือ ถอยร่นสิบลี้" หวังหยางฉวยโอกาส สั่งการทันที: "ทัพตงเคิงและกู้ซื่อ ฉวยโอกาสที่ข้าศึกถอยร่น บุกโจมตีค่ายหน้าพร้อมกันทั้งตะวันออกตะวันตก!" ข่งฉางอวี๋หยิบตะเกียบของหลี่จิ้งเซวียนออกหนึ่งอัน: "ค่ายหน้าแตก!" อ๋องแห่งปาตงตบโต๊ะร้อง: "ตีได้ดี! แบบนี้สิถึงจะเรียกว่ารบ!" หลี่จิ้งเซวียนสีหน้าเคร่งขรึม: "ค่ายรองสวนกลับ" ข่งฉางอวี๋: "ไม่แตก" อ๋องแห่งปาตงหัวเราะเหอะๆ: "ตอนนี้เพิ่งจะรู้ตัวว่าต้องสวนกลับ สายไปแล้ว! หวังหยาง จัดการมันให้เปิ่นหวังที!" หวังหยางชี้ตะเกียบ: "ทหารสามพันจากเมืองปู้ฉานบุก ประชิดทางเหนือของค่ายหลังข้าศึก รวมกับทัพตงเคิงและกู้ซื่อ ระดมตีค่ายรอง!" ข่งฉางอวี๋หยิบตะเกียบของหลี่จิ้งเซวียนออกอีกอัน: "ค่ายรองแตก!" กัวเหวินหยวนถอนหายใจ: "คุณชายหวังใช้ทหารดั่งอินทรีล่ากระต่าย ร่อนสังเกตการณ์ก่อน พอเห็นช่องว่าง ก็กางปีกโฉบลงมาทันที ไม่ให้โอกาสแม้แต่กะพริบตา" หลี่จิ้งเซวียนคิ้วขมวดแน่น: "ค่ายหลักรุกคืบ ทหารทั้งค่ายบุกพร้อมกัน เปิดศึกแลกหมัด!" ทุกคนต่างตะลึง! ชั่วขณะหนึ่งไม่เข้าใจเจตนาของหลี่จิ้งเซวียน ก่อนหน้านี้ควรบุกกลับตั้งรับ ตอนนี้ควรรับกลับบุก แถมยังทุ่มค่ายหลักลงมา นี่เตรียมจะสู้ตายในสถานการณ์เสียเปรียบงั้นรึ? อ๋องแห่งปาตงดีใจ: "แบบนี้สิถึงจะถูก! ต้องแลกหมัดกัน! ใครหนีเป็นหลาน!" หวังหยางเห็นหลี่จิ้งเซวียนบุกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น: "ทัพบกตั้งมั่นไม่เคลื่อนไหว ทหารเรือกัวโจวบุก โจมตีด้านข้างค่ายหลักข้าศึก!" หลี่จิ้งเซวียนสั่งการทันที: "ค่ายทหารเรือฝั่งเหนือออกรบพร้อมกัน! ทหารเรือสามพันตีทหารเรือกัวโจว! ทหารเรือสามพันตีกัวโจวเหว่ย!" หวังหยางแววตาเปลี่ยนไป วางตะเกียบสามอันรวด: "ทหารเรืออี๋หลิงและหูหยา ออกรบสองทาง! ทางหนึ่งลอบโจมตีทหารเรือกัวโจว ทางหนึ่งอ้อมไปตลบหลังกัวโจวเหว่ย! ทหารสามพันจากเมืองปู้ฉาน อ้อมไปทางเหนือค่ายหลักข้าศึก!" บรรยากาศของหลี่จิ้งเซวียนเปลี่ยนไปทันที จากที่สงบนิ่งลุ่มลึกกลายเป็นคมกล้าดุดันเหมือนตอนแรก! พูดเร็วปานสายฟ้าแลบ: "ทัพเหนือสองทางบุก ทางหนึ่งลอบตีเมืองปู้ฉาน! ทางหนึ่งลอบตีข้าศึกทางเหนือค่ายหลัก! ทหารเรือฝั่งใต้ ลอบตีหูหยา!" ความคิดของทั้งสองคนรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ คำสั่งทหารหลายคำสั่งตามมาติดๆ กัน ทุกคนดูตามไม่ทัน ขณะที่กำลังตกตะลึงอยู่นั้น ข่งฉางอวี๋ก็คว่ำจอกสามใบ หยิบตะเกียบออกหนึ่งอัน: "สงฟู่, ยึด! เมืองปู้ฉาน, ยึด! หูหยา, ยึด! ทัพหวังหยางทางเหนือค่ายหลัก, แตก!" ทั้งห้องตกตะลึง! ต่างพากันซักถาม!