บทที่ 368 ทำลายทัพ

ผู้คนก่อนหน้านี้เห็นทั้งสองฝ่ายรุกรับพลิกแพลง กลยุทธ์ลึกล้ำราวกับภูตผี ต่างก็ตกตะลึงอ้าปากค้างกันไปแล้ว โดยเฉพาะตอนนี้ที่ทั้งฝั่งเหนือและฝั่งใต้เปิดศึกพร้อมกัน กองทัพหลายสายพัวพันรบพุ่ง สถานการณ์ซับซ้อนยุ่งเหยิง แม้แต่ข่งฉางอวี๋ผู้รับหน้าที่ตัดสินก็ยังไม่อาจมองเห็นภาพรวมทั้งหมด ได้แต่อาศัยบันทึกและแผนการรบที่เขียนไว้ ค่อยๆ ตรวจสอบเทียบเคียง เดินตามทั้งสองคนไปทีละก้าว รบถึงไหน ก็คิดถึงนั่น

บวกกับตอนหลังทั้งสองออกคำสั่งรวดเร็วและถี่ถ้วน คนอื่นแค่ตามความคิดยังไม่ทัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแทรกแซง ดังนั้นต่อให้สถานการณ์ตอนนี้จะพลิกผันอย่างใหญ่หลวง ก็ไม่มีใครกล้าสอดปากวิจารณ์อีก ทั้งห้องโถงเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงของหวังหยางและหลี่จิ้งเซวียนเท่านั้น

หวังหยางจัดแขนเสื้อให้เข้าที่ ปากก็พูดเสียงเรียบ: "ทำลายทัพฝั่งใต้" ข่งฉางอวี๋หยิบตะเกียบของหลี่จิ้งเซวียนออกหนึ่งอัน: "ทัพฝั่งใต้แตก!”

“ทหารรักษาการณ์เมืองลู่คังกลับไปประจำการที่ลู่คัง อีกสองสายรวมกำลังไล่ตามข้าศึก" หวังหยางพูดจบ ก็กวักมือเรียกสาวใช้: "เปลี่ยนชาใหม่" หลี่จิ้งเซวียนขยับคอเสื้อ ดูเหมือนจะร้อนรน: "ผ่านไป๋ลู่เหยียน ไปเขาเกินซาน" หวังหยางเป่าจอกชาเบาๆ: "ไล่ตามกระชั้นชิด" หลี่จิ้งเซวียนจ้องมองจอกชามบนโต๊ะ ร่างกายเกร็งไปหมด ฝ่ามือบีบขอบโต๊ะแน่น: "ผ่านกูเฟิน มุ่งหน้าสู่เขาหนวี่กวน!" หวังหยางจิบชา: "ไล่ตามจนสุดทาง" ในขณะนั้นหลี่จิ้งเซวียนเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าเคร่งเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา: "ข้าไม่หนีแล้ว" หวังหยางวางจอกชาลง: "ยอมแพ้แล้ว?" หลี่จิ้งเซวียนจ้องหวังหยาง เผยรอยยิ้มลึกลับจางๆ: "เจ้าบีบข้ามาถึงขั้นนี้ได้ ก็นับว่าไม่ธรรมดามากแล้ว แต่น่าเสียดาย——" รอยยิ้มของหลี่จิ้งเซวียนลามจากริมฝีปากไปถึงดวงตา รอยยิ้มลึกลับเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่ร้อนแรง! นั่นคือความสะใจที่ได้เห็นคุณชายอัจฉริยะผู้หยิ่งผยองถูกเขาเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า! คือความเบิกบานใจหลังจากต้องอดทนอดกลั้นมานาน ในที่สุดก็ได้เปล่งประกายเจิดจ้า! "เจ้าแพ้แล้ว! ทั้งฝั่งเหนือและฝั่งใต้ แพ้ราบคาบ!" เสียงของหลี่จิ้งเซวียนดังก้องกังวานราวกับโลหะกระทบกัน หนักแน่นดั่งเหล็กทุบหม้อ! ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก ตอนนี้ได้ยินหลี่จิ้งเซวียนประกาศก้องว่าหวังหยางแพ้แล้ว ก็ยิ่งงุนงงไปกันใหญ่ แม้แต่จะคิดทบทวนสถานการณ์การรบก็ยังไม่มีแก่ใจ หลี่จิ้งเซวียนเห็นหวังหยางขมวดคิ้วไม่พูดจา ก็ยิ้มกล่าว: "ไม่เชื่อ? ได้ งั้นข้าจะอธิบายให้ฟังสั้นๆ รายละเอียดเจ้าไปอ่านในแผนการรบที่ข้าเขียนไว้ได้ ข้าได้วางกองทหารเผด็จศึกไว้สามสาย เพื่อกำหนดชัยชนะในศึกตัดสินเหนือใต้นี้มานานแล้ว! สายหนึ่งอยู่ทางใต้ อีกสองสายอยู่ทางเหนือ เริ่มจากสายทางใต้ก่อน ทันทีที่ข้าผ่านแก่งหลิวโถว ข้าก็ลอบส่งกองทัพหนึ่งข้ามไปฝั่งใต้ ข้ามเขาไปทางด่านฮั่นกวน จากด่านฮั่นกวนมุ่งหน้าลงใต้ผ่านเสินเสวียถึงเขาเกินซาน จากนั้นย้อนแม่น้ำอี๋สุ่ยไปทางตะวันออก จนถึงทางใต้ของเขาหนวี่กวน ซุ่มกำลังอยู่ที่นั่น ทุกท่านไม่ต้องหาเส้นทางนี้ในแผนที่ นี่เป็นเส้นทางโบราณที่ชาวป่าเถื่อนใช้ ในแผนที่ไม่มีหรอก ส่วนทางเหนือสองสาย ทุกท่านคิดว่าข้าตีจื่อกุยตั้งแต่แรก เพียงเพื่อเคลียร์เส้นทางข้างหลังหรือ? หึๆ ไม่ใช่หรอก ทางเหนือของจื่อกุย มีเส้นทางภูเขาที่สามารถอ้อมไปเมืองซินเฉิงได้ เลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ลงสู่แม่น้ำจางจวี มีสองเส้นทางตะวันออกตะวันตกที่ไปถึงอี๋หลิงได้ ทางตะวันออกถึงท่าเรือชื่ออ้านข้ามแม่น้ำจวีสุ่ย ทางตะวันตกออกทางปากห้วยเจี้ยนซี พวกท่านคิดว่าทำไมข้าถึงต้องคุมเชิงกับหวังหยาง? ทำไมถึงยื้อเวลาไม่ยอมบุก แกล้งทำเป็นอ่อนแอซ่อนคม? ข้ากลัวเขาจริงๆ หรือ? หึ เปล่าเลย! ข้ารอให้ทหารสามสายที่อ้อมไปนี้ โอบล้อมให้เสร็จสิ้น! เพื่อที่จะได้กินรวบกองทัพของเขาทั้งฝั่งเหนือและฝั่งใต้ ในคราวเดียว!"

(แผนที่โบราณ: เหนือจื่อกุยคือซิงซาน ขึ้นเหนือจากซิงซานจะเห็นเส้นทางภูเขาไปถึงอำเภอฝาง หรือก็คือเมืองซินเฉิงที่หลี่จิ้งเซวียนกล่าวถึง นี่เป็นเส้นทางโบราณ ไม่ใช่เพิ่งมีในปัจจุบัน... คนที่ไม่คุ้นเคยกับภูมิศาสตร์ประวัติศาสตร์มักจะจินตนาการว่าภูเขาแม่น้ำเปลี่ยนแปลงไปมากตามกาลเวลา แต่ความจริงแล้วในหน่วยเวลาสองพันปี การเปลี่ยนแปลงของภูเขาแม่น้ำไม่ได้มากมายอย่างที่คิด... แม้แต่ถนนที่สร้างใหม่ในปัจจุบัน ส่วนใหญ่ก็สร้างตามเส้นทางเดิมตามภูมิประเทศ น้อยนักที่จะบุกเบิกเส้นทางใหม่โดยสิ้นเชิง... เส้นสีเหลืองอ่อนที่คดเคี้ยว มุ่งหน้าขึ้นเหนือถึงอำเภอฝาง ไปทางตะวันออกออกจากเขตภูเขา ทิศเหนือถึงเซียงหยาง ทิศใต้ถึงแม่น้ำจางจวี... พิกัดสีฟ้าคือจุดเริ่มต้นของเส้นทางสายเหนือ ส่วนเส้นทางสายใต้นั้นเข้าใจง่าย ไม่ต้องทำเครื่องหมาย)