บทที่ 369 ท่านไม่เห็นหรือ

หวังหยางทำลายแผนการสามทางของหลี่จิ้งเซวียน เริ่มโอบล้อมกองทัพใหญ่ของหลี่จิ้งเซวียน หลี่จิ้งเซวียนในสถานการณ์จนตรอก แสดงสัญชาตญาณนักพนันออกมา ใช้กลยุทธ์เสี่ยงตาย ใช้แผนการพิสดาร โต้กลับหวังหยางอย่างบ้าคลั่ง! แต่กลับถูกหวังหยางใช้กลยุทธ์ที่ถูกต้องสง่างาม ดั่งโซ่ตรวนที่คล้องเกี่ยวกัน ล็อกไว้อย่างมั่นคง

แม้สงครามจะดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด แต่ความดุเดือดของการต่อสู้ ความซับซ้อนของสถานการณ์ การสลับรุกรับ การเปลี่ยนแปลงของรูปแบบกองทัพ ล้วนเหนือกว่าแต่ก่อนมาก! คนดูที่พอรู้เรื่องบ้างก็เข้าใจห้าหกส่วน ตามทันสามสี่ส่วน คนที่รู้น้อยหน่อยก็งงเป็นไก่ตาแตก เหมือนอ่านคัมภีร์สวรรค์

ข่งฉางอวี๋เองก็ตามความคิดไม่ทันนานแล้ว ได้แต่รีบจดบันทึกอย่างรวดเร็ว แล้วหาจังหวะวิเคราะห์พิจารณา วางตะเกียบจัดจอกเหล้า เดินตามทั้งสองคนไปทีละก้าว รบถึงไหน ก็คิดถึงนั่น บางครั้งกองทัพหลายสายของทั้งสองฝ่ายพัวพันกัน ข่งฉางอวี๋ทั้งดูแผนที่ทั้งดูแผนการรบ ตัดสินแพ้ชนะไม่ได้สักที โชคดีที่หวังหยางและหลี่จิ้งเซวียนต่างรู้ชัดในใจ โดยเฉพาะสู้มาถึงตอนนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างงัดไม้ตายออกมาหมดแล้ว ต่อให้มีที่ยังไม่ได้งัดออกมา ในแผนการรบก็เขียนไว้ชัดเจน ไม่เปิดโอกาสให้มั่วซั่ว ดังนั้นจึงไม่ต้องรอให้ข่งฉางอวี๋ประกาศ ทั้งสองคนโต้ตอบกันอย่างรวดเร็ว ตัดสินแพ้ชนะกันเอง ทำเอาคนดูตาค้าง

หวังหยางใช้ตะเกียบขีดจอกชาม: "ทัพตะวันตกอ้อมไปทางใต้ของกู้ซื่อ ทัพตะวันออกเข้าชื่อซี ทหารเรือจิงเหมินฝั่งใต้ข้ามแม่น้ำ ปิดล้อม" เลือดลมของหลี่จิ้งเซวียนพุ่งขึ้นหน้า ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง สายตาจ้องเขม็งที่จอกชาม ตบตะเกียบสีดำบนจอกใบหนึ่งลงบนโต๊ะ หายใจหอบถี่: "ทหารเมืองปู้ฉานออกจากเมือง! ช่วยเหลือ!" หวังหยางยื่นตะเกียบขาวออกไป ปัดตะเกียบดำที่หลี่จิ้งเซวียนเพิ่งตบลงบนโต๊ะออกเบาๆ กล่าวเสียงเรียบ: "ทหารที่ประจำการอยู่ข้างเมืองปู้ฉานบุก (คือกองทัพสายตะวันตกจากหมื่นคนที่ออกจากอี๋หลิงในบทที่แล้ว) ตัดขาด" หลี่จิ้งเซวียนยกมือเช็ดเหงื่อ เสียงสั่นเครือ: "ถอย พร้อมกับทหารทางเหนือค่ายหลัก ถอยกลับไปที่สงฟู่ทั้งหมด" ยังไม่ทันได้เก็บตะเกียบกลับมา ก็ถูกหวังหยางแย่งไป: "หลังจากเจ้าส่งทหารออกจากสงฟู่ สงฟู่ก็ถูกข้ายึดแล้ว เส้นทางถอยกลับทางเหนือถูกตัดขาด ถอยไปสงฟู่ไม่ได้แล้ว" หลี่จิ้งเซวียนมองข่งฉางอวี๋อย่างเหม่อลอย ข่งฉางอวี๋ตรวจสอบแผนการรบแล้วพยักหน้าให้หลี่จิ้งเซวียน หลี่จิ้งเซวียนตะลึงงัน จากนั้นก็ถอนหายใจยาว สั่งให้ทหารทุกสายถอยทัพ สีหน้าหม่นหมองถึงขีดสุด ราวกับยอมจำนนต่อโชคชะตา หวังหยางเริ่มไล่ล่ากวาดล้างกองทัพของหลี่จิ้งเซวียนอย่างไม่ปรานี ข่งฉางอวี๋จดคำสั่งทหารหกข้อของหวังหยางติดต่อกัน เห็นการวางแผนจัดการที่คล้องจองกัน บางอย่างถึงกับวางแผนไว้ล่วงหน้าก่อนศึกตัดสิน เส้นสายชัดเจนและซ่อนเร้น ก่อนหลังเป็นลำดับ พูดออกมาอย่างลื่นไหลไม่ติดขัด หลังจากตกตะลึง ก็รีบเขียนกระดาษแผ่นเล็กๆ ยัดใส่มืออ๋องแห่งปาตงอย่างเงียบๆ อ๋องแห่งปาตงดูจนตาค้าง ยืนนิ่งเป็นผู้ชม จิตใจล่องลอยอยู่ในกระดานรบ จู่ๆ รู้สึกว่ามีของบางอย่างอยู่ในมือ หันไปเห็นข่งฉางอวี๋ขยิบตาให้ ด้วยความสงสัย จึงฉวยโอกาสที่เหล่าที่ปรึกษากำลังจดจ่ออยู่กับการรบ แอบถอยหลังครึ่งก้าว เปิดกระดาษในแขนเสื้อ ก้มลงอ่าน เห็นเขียนประโยคหนึ่งว่า: "คนผู้นี้เป็นอัจฉริยะแห่งยุค! ท่านอ๋องหากปรารถนาจะสร้างการใหญ่ ห้ามฆ่าเขาเด็ดขาด!" อ๋องแห่งปาตงมองข่งฉางอวี๋ เห็นตาเฒ่าข่งสีหน้ากังวล ลูกตาแทบจะถลนออกมา ก็รู้สึกพูดไม่ออก! เห็นข้าเป็นคนโง่รึไง? เรื่องแค่นี้ต้องให้เจ้าบอกด้วยรึ?! จากนั้นก็กลับไปดูการรบต่อ ไม่สนใจข่งฉางอวี๋อีก อีกด้านหนึ่ง หลี่จิ้งเซวียนกลับทำเรื่องเหนือความคาดหมายของทุกคนอีกครั้ง ท่ามกลางความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ เขาเปิดฉากโต้กลับ! ใช้ทหารเรือครึ่งหนึ่งเป็นเหยื่อล่อ แลกกับโอกาสให้ทหารเรือที่เหลือ ลอบโจมตีเขาหูหยาเป็นครั้งที่สอง! แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกกองทัพเรือที่หวังหยางวางไว้ในแม่น้ำหลินเจียงเหอ สกัดกั้นไว้กลางทาง ทำให้กองกำลังทหารเรือสุดท้ายถูกทำลาย หลี่จิ้งเซวียนตาแดงก่ำ ร้อนรนจนสติแตก ตะโกนลั่น: "ไม่ถูก! ข้าคำนวณกำลังทหารของเจ้ามาตลอด! ทหารเรือหลักของเจ้าคือทหารเรืออี๋หลิง! ศึกกัวโจวก่อนหน้านี้ ก็ประกอบด้วยทหารเรือหูหยาและอี๋หลิง ตีกองทัพเรือฝั่งเหนือของข้าแตก! ทหารเรือหูหยาของเจ้าคือทหารเรือฝั่งเหนือใต้ที่ถอยมาจากเซี่ยเหลา! มีสามพัน! ยังมีอีกสามพันที่จิงเหมิน ก่อนหน้านี้รวมกับทหารบกสายตะวันออกของอี๋หลิงตีหูหยา! ตอนนี้กำลังล้อมตีทหารเรือฝั่งใต้ของข้า! ทหารเรืออี๋หลิงของเจ้าตอนนี้กำลังขวางแม่น้ำอยู่ ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่หันกลับไปสู้ตายด้วยทหารเรือหรอก! เจ้าไปเอากองทัพเรือมาจากไหนมาวางไว้ที่แม่น้ำหลินเจียง..." หวังหยางกดมือลง บอกให้หลี่จิ้งเซวียนใจเย็นๆ แล้วหันไปพูดกับข่งฉางอวี๋: "ขอท่านข่งช่วยอ่านแผนการรบทหารเรือของข้า หน้าที่สาม" ข่งฉางอวี๋ในฐานะผู้คุมกฎ แต่เพราะสติปัญญาไม่ถึง จึงทำหน้าที่ได้ไม่ดีนัก รู้สึกละอายใจ พอได้ยินหวังหยางเรียก ก็รีบเปิดแผนการรบ หาคำสั่งที่เกี่ยวข้อง แล้วอ่านว่า: "ทหารเรืออี๋หลิงสี่พัน หลังจากตีทหารเรือฝั่งเหนือของข้าศึกแตกแล้ว ให้แบ่งเป็นสองสาย สายหนึ่งกลับไปประจำการที่แม่น้ำหลินเจียง อีกสายส่งเสียงดังล่องไปทางตะวันตก ยังคงใช้ธงทหารเรืออี๋หลิง”

“เจ้า!" หลี่จิ้งเซวียนมองคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่กำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงหน้า ราวกับเห็นภาพสยองขวัญ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง! ริมฝีปากขยับหลายครั้ง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว! ความบ้าคลั่งดั่งนักพนันเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความหนาวเหน็บที่ซึมลึกเข้ากระดูก! คนคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว! น่ากลัวเหมือนกับผู้มีวิชาที่สอนกลยุทธ์การทหารให้เขาคนนั้น! แต่คนคนนั้นเป็นศิษย์สำนักเซียน ย่อมมีความรู้รอบตัว ลึกลับซับซ้อน! หวังหยางเป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา ทำไมถึง... หลี่จิ้งเซวียนอกสั่นขวัญแขวน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความไม่อยากจะเชื่อ: "แผนการรบของเจ้าบอกว่ากลับไปประจำการที่แม่น้ำหลินเจียง เจ้าบอกว่ากลับไป... สรุปคือเจ้าถอนตัวจากช่องเขาแม่น้ำก่อนหน้านี้ ล่อข้าให้ถลำลึก ทหารซุ่มก็คือทหารเรืออี๋หลิง? เจ้าเอาทหารเรืออี๋หลิงไปไว้ที่แม่น้ำหลินเจียง ดังนั้นทางน้ำอี๋หลิงเจ้าไม่ได้ป้องกันเลยรึ?!" (แม่น้ำสายนี้จนถึงสมัยสาธารณรัฐจีนก็ยังถูกใช้ประโยชน์ทางทหาร ทหารญี่ปุ่นเคยฝึกเรือรบที่นี่ ยิงปืนใหญ่โต้ตอบกับทหารจีนคณะชาติที่ประจำการอยู่ฝั่งตรงข้าม ปี 1949 กองทัพปลดแอกประชาชนก็ยึดท่าข้ามแม่น้ำ และฝึกพายเรือในแม่น้ำ เพื่อเตรียมตัวข้ามแม่น้ำแยงซีโจมตี) หวังหยางก็ไม่ปิดบัง: "ถูกต้อง ตามสถานการณ์ในตอนนั้น หากเจ้าบุกตะลุย เจ้าต้องทำลายทหารเรือข้าก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาโอบล้อมเหนือใต้ หากเจ้าระมัดระวัง เจ้าก็จะบุกทั้งทางน้ำและทางบก ยึดเมืองปู้ฉานและเมืองลู่คังก่อน ไม่บุกอี๋หลิงก่อน" ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็ละอายใจ ตอนนั้นที่หลี่จิ้งเซวียนตีออกจากช่องเขา ทุกคนต่างเชียร์ให้ไล่ตามตีซ้ำ ยังหัวเราะเยาะหลี่จิ้งเซวียนว่าระมัดระวังเกินไป ไม่รู้จักฉกฉวยโอกาส มาตอนนี้ดูแล้ว หากตอนนั้นหลี่จิ้งเซวียนฟังคำแนะนำของพวกเขาจริงๆ ก็คงแพ้เร็วกว่าเดิม หลี่จิ้งเซวียนเซถลา เกือบจะยืนไม่อยู่! ได้แต่อาศัยแรงใจประคองตัวไว้ พร้อมกันนั้นก็คิดว่าต่อให้แพ้ก็ต้องไม่แพ้อย่างน่าเกลียดเกินไป หากสามารถรักษาทหารที่มีอยู่ ถอยกลับเข้าช่องเขา ตั้งหลักให้มั่น อาศัยชัยภูมิที่อันตราย เปลี่ยนรับเป็นรุก ยื้อกับหวังหยางสักตั้ง ทำให้เขาลำบากบ้าง ก็ถือว่ากู้ศักดิ์ศรีคืนมาได้บ้าง ไม่เสียแรงที่ร่ำเรียนมา พอนึกถึงตรงนี้ หลี่จิ้งเซวียนก็รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย สูดหายใจเข้าลึกๆ สั่งการให้ทหารที่เหลือถอยกลับเข้าช่องเขาทางบก แต่คิดไม่ถึงว่าปากช่องเขาจะมีทหารซุ่มอยู่ก่อนแล้ว เป็นทหารที่ถอยกลับไปประจำการที่เมืองลู่คัง ฉวยโอกาสที่ฝั่งเหนือตัดสินแพ้ชนะ ฝั่งใต้ไล่ตามข้าศึก บุกตัดปากช่องเขา! หลี่จิ้งเซวียนคราวนี้ไม่ถามข่งฉางอวี๋แล้วว่าจริงหรือเท็จ ยอมรับการโจมตีอย่างหนักหน่วงของหวังหยางโดยตรง ถูกทัพบกไล่ฆ่าระลอกหนึ่ง แล้วถูกทัพเรือดักฆ่าที่ริมเขาตัดแม่น้ำอีกระลอก หนีไปถึงเขาอานม้า เหลือทหารใต้บังคับบัญชาเพียงสามพันห้าร้อยคนเท่านั้น นึกถึงตอนยังไม่ออกช่องเขา ค่ายหลักตั้งอยู่ที่เขาอานม้า ทัพน้ำทัพบกยิ่งใหญ่เกรียงไกร ช่างสง่างามเพียงใด! บัดนี้หนีหัวซุกหัวซุนดั่งสุนัขจนตรอก ทหารนับหมื่นสูญสิ้น... หลี่จิ้งเซวียนถูกหวังหยางเล่นงานจนสงสัยในชีวิต รู้สึกเพียงว่าชีวิตดั่งความฝัน ความเศร้าโศกเต็มตา ไม่กล้าคิดลึกไปกว่านี้ พอคิดก็น้ำตาจะไหล เขาฝืนทำใจแข็ง สั่งตั้งค่ายที่เขาอานม้า เตรียมอาศัยชัยภูมิสู้ตาย ในเวลานี้ทัพหน้าทางน้ำและทางบกของหวังหยาง ก็รุกคืบมาถึงเขาตัดแม่น้ำเช่นกัน หวังหยางไม่ได้สั่งบุกทันที แต่ให้ข่งฉางอวี๋อ่านแผนการรบ หลี่จิ้งเซวียนมีปมในใจแล้ว พอได้ยินคำว่า "แผนการรบ" หัวใจก็กระตุกวูบ! นึกว่ามีทหารซุ่มที่ไหนอีก! สมองว่างเปล่า! คิดว่าจบสิ้นกัน! แต่กลับได้ยินหวังหยางกล่าวว่า: "แผ่นที่สอง ดูด้านหลัง" ข่งฉางอวี๋พลิกแผนการรบแผ่นที่สองด้านหลังมาดู สีหน้าพลันแตกตื่น! ทุกคนรีบถาม! ข่งฉางอวี๋ตั้งสติครู่หนึ่งถึงอ่านว่า: "ข้าศึกพ่ายแพ้ถอยกลับเข้าช่องเขา ต้องตั้งค่ายที่เขาอานม้าอีกครั้ง บนเขามีศิลาจารึกแผ่นหนึ่ง บนนั้นสลักอักษรใหญ่หกตัวมอบให้เขา: ที่พ่ายทัพหลี่จิ้งเซวียน——" หลี่จิ้งเซวียนหนังศีรษะชาไปหมด ความหนาวเหน็บแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสมอง! ทุกคนก็ราวกับได้ยินเสียงฟ้าผ่า! ขนลุกซู่ไปทั้งตัว! ได้ยินเพียงข่งฉางอวี๋อ่านต่อด้วยเสียงสั่นเครือ: "ด้านล่างยังมีตัวอักษรเล็กๆ อีกหนึ่งบรรทัด——หากเจ้ามีเจี้ยนผิง หนทางรอดก็ยังเหลืออยู่ น่าเสียดายเจ้าทิ้งมันไป อนิจจา อนิจจา" เสียงของหวังหยางในตอนนั้นดังก้องในหูของทุกคนทันที! เสียงนั้นราบเรียบ แต่ในยามนี้กลับดังก้องกังวานดั่งระฆังใบใหญ่ สั่นสะเทือนแก้วหูจนเจ็บปวด: "ให้ทหารข้าห้าพันคน เจี้ยนผิงยกให้เจ้า”