บทที่ 370 ท่วมท้นด้วยปัญญา

อ๋องแห่งปาตงยังไม่ทันหายตกตะลึง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สายตายังคงเหม่อลอย พึมพำกับตัวเอง: "วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ... เปิ่นหวังเพิ่งเข้าใจวันนี้เอง ว่าอะไรคือความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้..." (ความสามารถโดดเด่นเพียงหนึ่งเดียว) ไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นได้ ทันทีที่พูดจบ ความงุนงงและความหวาดหวั่นบนใบหน้าก็หายไปในพริบตา! คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างแรง ในดวงตาราวกับมีไฟลุกโชนขึ้นมาจากส่วนลึก! เขาชี้นิ้วไปที่หวังหยาง ตาเป็นประกาย: "หวังหยางเจ้านี่สุดยอดจริงๆ! เปิ่นหวังยอมรับนับถือ!" เจ้าหมาน้อยคารวะหวังหยางอย่างนอบน้อม: "สุดยอดหรือไม่สุดยอด ท่านอ๋องตรัสคำเดียว ก็ต้องฆ่าตัวตายอยู่ดี ดังนั้นหวังหยางจะสุดยอดแค่ไหน ก็สู้ท่านอ๋องไม่ได้ หวังหยางก็ยอมรับนับถือเช่นกัน" อ๋องแห่งปาตงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วระเบิดเสียงหัวเราะก้องห้องโถง "ดูเจ้าสิ! เปิ่นหวังล้อเล่นเจ้าดูไม่ออกรึ? แค่หยอกเล่นเท่านั้นเอง! จะให้เจ้าฆ่าตัวตายจริงๆ ได้ยังไง! เปิ่นหวังตัดใจทำไม่ได้หรอก!" พยัคฆ์แห่งปาตงยิ้มแย้มจนกลายเป็นพยัคฆ์หน้ายิ้ม ทำหน้าจริงใจสุดซึ้ง หวังหยางก็หัวเราะอย่าง "ไม่ถือสาหาความ": "ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องตัดใจทำไม่ได้! แต่ว่าท่านอ๋อง เรื่องความเป็นความตายล้อเล่นได้ แต่รางวัลที่พูดไว้..." อ๋องแห่งปาตงทำหน้าจริงจังทันที: "ให้! ต้องให้แน่นอน! เด็กๆ——" เถาหรูสีพูดแทรกขึ้นทันที: "ท่านอ๋องช้าก่อน" อ๋องแห่งปาตงขมวดคิ้ว: "เจ้าไม่พอใจ?" เถาหรูสีไม่รีบร้อน โค้งคำนับอย่างนอบน้อม น้ำเสียงราบเรียบ: "คุณชายหวังมีความสามารถล้ำเลิศ ข้าน้อยมิกล้าไม่ยอมรับ เพียงแต่ท่านอ๋องได้ประกาศไว้ก่อนหน้านี้ว่า จะหักความจองหองของหวังหยาง ใครๆ ก็สามารถลองได้ บัดนี้คุณชายหวังชนะหลี่จิ้งเซวียน ความจองหองคงยิ่งเพิ่มพูน ข้าน้อยไร้ความสามารถ ก็อยากจะขอลองดูสักครั้ง" อ๋องแห่งปาตงประหลาดใจเล็กน้อย: "เจ้าก็จะประลองรุกรับกับหวังหยางด้วยรึ?”

“มิกล้า ข้าน้อยยังพอรู้จักประมาณตนอยู่บ้าง เรื่องการเดินหมากวางแผนกลยุทธ์ ต่อให้มีข้าน้อยสิบคนก็สู้คุณชายหวังคนเดียวไม่ได้ แต่ท่านอ๋องเพียงบอกว่าจะหักความจองหอง ไม่ได้จำกัดว่าต้องเป็นเรื่องการทหารเท่านั้น" อ๋องแห่งปาตงเริ่มสนใจ: "งั้นเจ้าคิดจะ..." เถาหรูสีกลัวหวังหยางปฏิเสธ จึงจงใจพูดยั่วยุ: "ข้าน้อยมีคำถามอื่นจะขอคำชี้แนะจากคุณชายหวัง ไม่ทราบว่าคุณชายหวังกล้ารับคำท้าหรือไม่?" หวังหยางยิ้ม: "มีอะไรต้องไม่กล้า? พวกเรานั่งคุยกันเถอะ" อ๋องแห่งปาตงกล่าว: "ใช่ นั่งคุยกัน! เด็กๆ จัดที่นั่งพิเศษให้หวังหยาง!" ทุกคนเห็นหวังหยางเปลี่ยนจากนักโทษเป็นแขกผู้มีเกียรติในพริบตา ความรู้สึกในใจสับสนปนเป ตามกฎที่ตกลงกันไว้ หวังหยางต้องเอาชนะทุกคนให้ได้ถึงจะมีชีวิตรอด แต่ดูจากท่าทีของอ๋องแห่งปาตงตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าหมดความตั้งใจที่จะฆ่าแล้ว ไม่เพียงไม่ฆ่า ยังจะใช้งานอีกต่างหาก! แต่ก็ไม่มีใครกล้าทักท้วง ไม่ใช่เพราะกลัวอ๋องแห่งปาตง แต่เป็นเพราะหวังหยางผู้นี้เก่งกาจเกินมนุษย์ ความรู้ความสามารถล้ำหน้ากฎเกณฑ์ไปไกล จนไม่อาจใช้กฎเกณฑ์ใดๆ มาวัดได้อีกแล้ว หากใครยังเรียกร้องให้ฆ่าแกงกันในตอนนี้ ก็เท่ากับแสดงความอิจฉาริษยาอย่างโจ่งแจ้ง ที่สำคัญกว่านั้นคือทุกคนรู้ดีแก่ใจ ไม่ต้องรอให้หวังหยางประลองกับหลี่จิ้งเซวียน แค่เรื่องวิเคราะห์จุดยุทธศาสตร์จิงโจวก่อนหน้านี้ คนผู้นี้ก็ไม่มีทางตายแล้ว ไม่ใช่อ๋องแห่งปาตงลำเอียง แต่ต่อให้เป็นพวกเขาเอง ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็คงไม่ฆ่าคนเก่งเช่นนี้ทิ้งแน่... แต่ถึงจะไม่เรียกร้องให้ฆ่า การแย่งชิงก็ยังต้องมี ประการแรก รางวัลและเกียรติยศที่อ๋องแห่งปาตงสัญญาไว้ จะยอมยกให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร? ประการที่สอง อย่างน้อยก็ต้องกดความจองหองของหวังหยางลงบ้าง จะปล่อยให้เขาทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตาต่อหน้าท่านอ๋องฝ่ายเดียวไม่ได้ ดีที่สุดคือทำให้เขาขายหน้าสักหน่อย จะได้ให้ท่านอ๋องรู้ว่า หวังหยางต่อให้เก่งแค่ไหน สุดท้ายก็สู้คนเก่งทั้งห้องโถงไม่ได้!

เมื่อทุกคนนั่งลง เถาหรูสีก็กล่าวว่า: "บ้านเมืองขาดทหารไม่ได้แม้วันเดียว ทหารขาดเสบียงไม่ได้แม้วันเดียว คุณชายเคยกล่าวว่าทหารห้าหมื่นคนเพียงพอจะรักษาจุดยุทธศาสตร์ของจิงโจว เช่นนั้นขอถามคุณชาย ทราบหรือไม่ว่าทหารห้าหมื่นคน ใช้เสบียงปีละเท่าไหร่?" คำถามนี้ทำให้ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี อย่าเห็นว่าพอคุยเรื่องการทหาร ทุกคนต่างก็ออกความเห็นกันได้น้ำไหลไฟดับ แต่พอพูดถึงเรื่องเสบียงอาหาร กลับหาคนรู้จริงได้น้อยมาก อ๋องแห่งปาตงไม่สนใจงานบริหาร ย่อมไม่รู้เรื่อง หลี่จิ้งเซวียนเชี่ยวชาญตำราพิชัยสงคราม แต่รับผิดชอบแค่วางแผนกลยุทธ์ เรื่องส่งกำลังบำรุงไม่ใช่หน้าที่เขา ดังนั้นนอกจากข่งฉางอวี๋ที่ดูแลเรื่องเงินทอง กัวเหวินหยวนที่ดูแลการจัดสรร และเฉินฉี่หมิงที่ดูแลเอกสารแล้ว คนอื่นๆ ล้วนไม่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นเมื่อคำถามนี้ถูกถามออกมา ทุกคนต่างมั่นใจว่าหวังหยางต้องตกม้าตายแน่! ชนชั้นสูงโดยปกติก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้อยู่แล้ว เถาหรูสีในหมู่ชนชั้นสูงถือเป็นระดับล่าง พอเข้ามาในจวนอ๋องแห่งปาตง ก็ต้องพยายามทำงานหนักเพื่อความก้าวหน้า เพียงแค่ใส่ใจรายละเอียดมากกว่าคนอื่นหน่อย ก็ถือว่าเป็นคนแปลกแยกแล้ว หวังหยางเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา คุณชายตระกูลดัง จะมารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอายุน้อย ไม่เคยผ่านงานราชการ ย่อมไม่—— "กู้เจินแห่งราชวงศ์จิ้นกล่าวว่า 'ทหารกินข้าวเจ็ดเซิง ลืมตายไปรบ' นี่เป็นคำพูดที่กล่าวเกินจริง ในทางทหารคำนวณเสบียง มักคำนวณเผื่อเหลือเผื่อขาด ปกติวันละหกเซิงก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นหลิวเหมี่ยนวางแผนโจมตีเสวียนหูว่า 'ทหารสองหมื่นคนปีหนึ่งกินข้าวสี่แสนแปดหมื่นหู ห้าปีรวมต้องใช้ข้าวสองล้านสี่แสนหู' นี่คือคนละสองหูต่อเดือน วันละเกือบหกเซิง เหยียนโหยวกล่าวว่า: 'เกณฑ์ทหารออกนอกด่าน คำนวณเสบียงคนละสามร้อยวัน ใช้ข้าวตากแห้งสิบแปดหู' ก็คำนวณจากวันละหกเซิงเช่นกัน บัดนี้คำนวณหกเซิง คนละวันละหกเซิง เดือนหนึ่งก็หนึ่งหูแปดโต่ว ปีหนึ่งยี่สิบเอ็ดหูหกโต่ว ห้าหมื่นคน ก็ต้องใช้เสบียงหนึ่งล้านแปดหมื่นหู นี่เป็นเพียงเสบียงปากท้อง หากจะทำสงครามยืดเยื้อหรือทำนาทหาร ค่าใช้จ่ายจะเพิ่มเป็นเท่าตัว ดังนั้นเติ้งอ้ายกล่าวว่า 'คำนวณหักค่าใช้จ่ายอื่นๆ ปีหนึ่งเก็บได้ห้าล้านหู หกเจ็ดปีสามารถสะสมได้สามสิบล้านหูที่ริมแม่น้ำไหว นี่คือเสบียงสำหรับทหารหนึ่งแสนคนในเวลาห้าปี' ตามคำพูดของเติ้งอ้าย ทหารหนึ่งคนปีหนึ่งใช้หกสิบหู นี่ไม่ใช่แค่ค่ากิน แต่รวม 'ค่าใช้จ่ายอื่นๆ' ด้วย ดังนั้นทหารห้าหมื่นคนปีหนึ่งสามล้านหู เพียงพอแล้ว——" ทุกคนอ้าปากค้าง! ไม่ใช่สิ... เจ้า เจ้า...เจ้ารู้จริงดิ! เถาหรูสีคางแทบจะร่วงลงไปกองกับพื้น! เจ้าเป็นคุณชายหนุ่มน้อยเจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง??? นี่มันผิดปกติไปแล้วมั้ง?!! ถ้าเป็นลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์ทั่วไป สนใจเรื่องพวกนี้ ต้องถูกดูถูกแน่นอน บ้างก็หัวเราะเยาะว่าสนใจแต่เรื่องเล็กน้อยไม่มองภาพรวม บ้างก็เยาะหยันว่าเป็นพวกข้าราชการชั้นผู้น้อย ไม่คู่ควรกับสังคมชั้นสูง แต่หวังหยางมาจากสายวิชาการที่ถูกต้อง เชี่ยวชาญทั้งลัทธิขงจื๊อและเต๋า ทั้งยังเก่งกาจด้านบทประพันธ์ นี่คือบุ๋น! แถมยังมีบู๊อีก ครบเครื่องสุดๆ! ใครจะกล้าหัวเราะเยาะ?! คุณชายทั่วไปถ้ารู้แต่เรื่องพวกนี้ คือพวกกระจอก แต่คุณชายที่เก่งทั้งบู๊ทั้งบุ๋นแล้วยังรู้เรื่องพวกนี้ นี่มันอัจฉริยะชัดๆ! ยังไม่ทันที่ทุกคนจะหายตกใจ หวังหยางก็พูดต่อ: "ขอถามท่านเถา ทหารห้าหมื่นคนนี้หากทำนาทหารตามวิธีมาตรฐาน ปีหนึ่งทำนาได้กี่ชิง? ได้ผลผลิตเท่าไหร่?" เถาหรูสี: (⊙_⊙) ทำ... ทำนาทหารวิธีมาตรฐานคืออะไร??? "เอ่อ..... เรื่องนี้...... เอ่อ......" เถาหรูสีติดอ่าง ตอบไม่ได้ กัวเหวินหยวนเอ่ยขึ้น: "วิธีมาตรฐานคนละเจ็ดสิบไร่ นาคุณภาพปานกลางเฉลี่ยสองหูหกโต่ว ห้าหมื่นคนแบ่งพักสิบสองส่วน ใช้สี่หมื่นคนทำนา สามหมื่นชิงจะได้ข้าวเกือบแปดล้านหู" โอ๊ะโอ๋? ลูกน้องอ๋องหน้ากากพันหน้านี่มีคนเก่งจริงๆ แฮะ! ก่อนหน้านี้มีหลี่จิ้งเซวียน นับเป็นยอดคน ตอนนี้ก็ยังมีอีกคน—— หวังหยางมองกัวเหวินหยวน กัวเหวินหยวนประสานมือ: "กัวเหวินหยวนแห่งหนานผิง ขอถามคุณชายหวัง การทำนาทหาร ใช้ทหารหรือใช้ชาวบ้านดีที่สุด? หากให้กู้ยืมเมล็ดพันธุ์ ควรเก็บดอกเบี้ยเท่าไหร่? หากขุดคลองทำลายนา จะชดเชยอย่างไร?" หวังหยางครุ่นคิดเล็กน้อย ตอบว่า: "การทำนาทหาร เดิมทีตั้งขึ้นตามกาลเวลา ปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ กำหนดระเบียบตามความเหมาะสม บางครั้งเพื่อแก้ปัญหาเสบียงกองทัพ บางครั้งเพื่อเติมเต็มพื้นที่ชายแดนที่ว่างเปล่า บางครั้งเพื่อลดภาระการขนส่ง บางครั้งเพื่อปลอบขวัญผู้ลี้ภัย ดังนั้นสมัยฮั่นทำนาทหารใช้นักโทษ สมัยเว่ยรับสมัครชาวบ้าน สมัยจิ้นใช้ทหารประจำการ จุดประสงค์ต่างกัน วิธีการก็ต่างกัน มีแต่ความเหมาะสม ไม่มีดีที่สุด หากเวลาเหมาะสมใช้ทั้งทหารและชาวบ้านก็ได้ หากเวลาไม่เหมาะสมใช้ทหารหรือชาวบ้านก็สูญเปล่าทั้งสิ้น ส่วนเรื่องให้กู้ยืมเมล็ดพันธุ์ ผ่อนปรนหน่อยก็สองปีแรกไม่เก็บ เข้มงวดหน่อยก็ปีแรกไม่เก็บ ปีต่อมาดูความอุดมสมบูรณ์ อุดมสมบูรณ์มากเก็บสามส่วน; ปานกลางเก็บสองส่วน; น้อยเก็บหนึ่งส่วน หากปีปกติ ไม่มากไม่น้อย ก็เก็บแต่ต้นทุน; หากปีแห้งแล้งอดอยาก ก็งดเว้นทั้งต้นและดอก ไม่ทวงถามอีก เช่นนี้สามารถดึงดูดผู้คนจากใกล้ไกล ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีคน ส่วนเรื่องขุดคลองทำลายนา คำนวณตามตัวอย่างเก่า นาที่เสียไปยิ่งมาก ดินยิ่งอุดมสมบูรณ์ ผลผลิตรวมในอนาคตก็จะยิ่งมาก ดังนั้นวิธีชดเชย ควรมองผลประโยชน์ระยะยาว เพื่อปลอบใจชาวบ้าน ให้ยอมทำตามด้วยความเต็มใจ ทั้งยังช่วยส่งเสริมการสร้างคลอง เพื่อผลประโยชน์ยั่งยืน คำนวณผลประโยชน์จากนาข้าว โดยประมาณสิบชดเชยหนึ่ง ดังนั้นทำลายนาสิบไร่ ก็มอบนาข้าวให้ร้อยไร่ ทำลายห้าไร่ก็มอบห้าสิบไร่ ไล่เรียงไปตามนี้..." ทุกคน: (ﾟДﾟ)!!! ระบบนาทหาร เริ่มต้นสมัยฮั่น เฟื่องฟูและเสื่อมถอยในสมัยหมิง แต่ถึงสมัยชิงก็ยังไม่สิ้นสุด ผ่านการสั่งสมประสบการณ์มาหลายยุคสมัย ทั้งรูปแบบการดำเนินงานและวิธีการบริหารจัดการล้วนพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ หวังหยางรวบรวมจุดเด่นของแต่ละยุคสมัย ผสมผสานกลยุทธ์จากอดีต พูดออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าใครจะรู้หรือไม่รู้ รู้จักหรือไม่รู้จัก ต่างก็ตกตะลึงงันไปตามๆ กัน! และสำหรับคนที่รู้จริงอย่างกัวเหวินหยวน ยิ่งตกใจจนแทบสิ้นสติ! กำลังครุ่นคิดไปมา หวังหยางก็ถามว่า: "การให้ทหารและชาวบ้านทำนาปะปนกัน มักเกิดความวุ่นวาย แต่ขงเบ้งต้านทานวุยก๊กที่เว่ยหนาน แบ่งทหารทำนา ปะปนกับบ้านเรือนราษฎร ชาวบ้านกลับอยู่เย็นเป็นสุข เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? ว่าด้วยเรื่องนี้ หัวใจสำคัญของวิธีให้ทหารและชาวบ้านทำนาปะปนกัน อยู่ที่ตรงไหน?" กัวเหวินหยวนงุนงง ตอบไม่ได้ คนหนึ่งในที่นั่งพูดขึ้นทันที: "ลู่ซื่อชานจวิน เซวียเซ่าแห่งเหอตง (หัวหน้าสำนักงานกองทัพ) คุณชายหวังทราบจำนวนการขนส่งเสบียงทางเรือ ทางรถ และทางคนหรือไม่?" หวังหยางตอบสวนทันควัน: "เรือขนเสบียงมาตรฐานหนึ่งลำบรรทุกเสบียงพันหู ร้อยลำแสนหู ('พงศาวดารราชวงศ์เว่ย' บันทึกฎีกาของสีหยงว่า 'สร้างเรือสองร้อยลำ สองลำเป็นหนึ่งแพขนาน หนึ่งลำบรรทุกข้าวสองพันหู... เที่ยวหนึ่งสองแสนหู' ตรงนี้คำว่า 'หนึ่งลำบรรทุกข้าวสองพันหู' คำว่า 'หนึ่งลำ' อาจเป็นคำเกิน หรือเป็นความผิดพลาดของคำว่าหนึ่งแพขนาน สำนักพิมพ์จงหัวซูจวี๋ในการพิมพ์ครั้งต่อไปควรทำหมายเหตุแก้ไขให้ถูกต้อง) รถขนเสบียงมาตรฐานยี่สิบหูต่อคัน ร้อยคันสองพันหู ส่วนการใช้คนขนเสบียง แบ่งเป็นทหารและลูกหาบ (หน่วยรบและหน่วยส่งกำลังบำรุง) ทหารโดยปกติแบกเสบียงเองได้สามโต่ว ใช้ได้ห้าวัน (นี่คือที่ในนิยายโบราณมักพูดว่าคนพกเสบียงสามวันเป็นยังไง ในความเป็นจริงทหารมักพกเสบียงได้ห้าวัน ดังนั้นสมัยซ่งใต้ตวนผิงบุกเมืองลั่วหยาง การส่งกำลังบำรุงไม่ต่อเนื่อง แต่ละกองทัพให้เสบียงห้าวันเข้าเมืองลั่วหยาง ความหมายจริงๆ คือไม่มีเส้นทางลำเลียงเสบียงโดยเฉพาะ ทหารต้องพกเสบียงไปเอง สมัยว่านลี่ช่วยเกาหลีไล่ตามทหารญี่ปุ่นลงใต้ ก็พกเสบียงห้าวัน นี่คือต้องไล่ตามข้าศึกจึงไม่รอเสบียง เฉินเจิ้งจงปราบกบฏ กองทัพพกเสบียงห้าวัน เดินทางสามร้อยลี้ ก็เช่นเดียวกัน หวังสงตีเมืองสวี่ตู พูดกับเฉินจื่อหลงว่า 'ทหารข้าหมื่นคน มีเสบียงแค่ห้าวัน จะทำอย่างไร' ความจริงคือไม่มีหน่วยส่งกำลังบำรุงขนเสบียงให้ ต้องให้ทหารแบกเสบียงไปเอง จึงอยู่ได้แค่ห้าวัน) ส่วนทหารเบาเพื่อลดภาระจะพกคนละหนึ่งโต่วแปดเซิง ใช้ได้สามวัน (ตัวอย่างที่ชัดเจนคือเซี่ยงอวี่ทุบหม้อข้าวเผาเรือ ทหารพกเสบียงสามวัน, ซีจินไล่ตามเฮ่อเหลียนติ้ง 'ทิ้งสัมภาระ พกเสบียงเบาสามวัน', อวี้เหวินไท่คุมทหารเบาข้ามแม่น้ำเว่ย, แม่ทัพหมิงหลี่หรงในยูนนานไล่ตามข้าศึกเข้าไปลึก ล้วนพกแค่สามวัน จูต้าเตี่ยนแก้การล้อมเมืองไหลโจว กองทัพแต่ละสายก็พกเสบียงสามวันข้ามแม่น้ำ ทั้งหมดนี้คือทหารเบาเคลื่อนที่เร็ว ไม่ใช่วิธีการใช้ทหารทั่วไป) ลูกหาบคนหนึ่งแบกได้สองหู (เสิ่นคั่ว 'เมิ่งซีปี่ถาน·การปกครอง' กล่าวว่าคนส่งเสบียงให้กองทัพ 'แบกข้าวหกโต่ว' นี่เกิดจากความแตกต่างของมาตราชั่งตวงวัดระหว่างราชวงศ์ซ่งเหนือและราชวงศ์ใต้ ราชวงศ์ใต้สืบทอดระบบราชวงศ์ฮั่น แตกต่างจากซ่งเหนือมาก หนึ่งโต่วของราชวงศ์ใต้เท่ากับสามเซิงของซ่งเหนือ) แต่ลูกหาบต้องกินข้าวเองทุกวัน หากทหารหนึ่งคนพกเสบียงเองสามโต่ว และมีลูกหาบหนึ่งคนส่งเสบียงให้ ก็จะอยู่ได้สิบเจ็ดวันครึ่ง ดังนั้นหากจำนวนลูกหาบน้อยกว่าจำนวนทหาร และการขนส่งล่าช้าไม่ต่อเนื่อง วันที่เสบียงกองทัพจะอยู่ได้ย่อมลดลงกว่านี้..." (เช่นเยว่เฟยตีเมืองไช่โจว 'ทหารสองหมื่นคน เจ็ดส่วนสวมเกราะ พกเสบียงสิบวัน' เจ็ดส่วนสวมเกราะคือทหารรบเจ็ดส่วน ที่เหลือเป็นลูกหาบสามส่วน น้อยกว่าหนึ่งต่อหนึ่ง จึงพกได้แค่สิบวัน เหอเลี่ยง 'หนังสือรักษาชายแดน' กล่าวว่า 'ทหารรบหมื่นคน ให้ลูกหาบหมื่นคนแบกเสบียงหกโต่วร่วมเดินทาง... เช่นนี้ทหารและม้าจะมีเสบียงสำรองครึ่งเดือน' นี่คืออัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่ง จึงอยู่ได้ครึ่งเดือน) ทุกคนเห็นหวังหยางพูดจาฉะฉาน ตอบโต้ลื่นไหล ต่างก็ตกตะลึง! เซวียเซ่าเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี! และแล้ว หวังหยางก็หันมองเซวียเซ่าแล้วกล่าวว่า: "...หากลูกหาบสองคนส่งเสบียงให้ทหารหนึ่งคน สามารถลดจำนวนลูกหาบส่วนเกินลงตามปริมาณเสบียงที่กินไปได้ ขอถามท่านเซวีย หากคำนวณเสบียงขากลับของลูกหาบ หากทหารเดินทัพหนึ่งหมื่นคน ลูกหาบสองหมื่นคน ควรแบ่งจำนวนลูกหาบอย่างไร? และจะทยอยส่งลูกหาบกลับอย่างไร เพื่อให้เสบียงกองทัพอยู่ได้นานที่สุด และทหารไม่ต้องกังวลเรื่องขาดแคลนอาหาร?" ทั้งห้องเงียบกริบ เซวีย, แข็งทื่อพูดไม่ออก