บทที่ 373 งามดั่งหยก

ที่อ๋องแห่งปาตงหมายถึง แน่นอนว่าต้องเป็นเซี่ยซิงหาน ไม่ต้องรอให้อ๋องหน้ากากพันหน้ามาทำท่าทางลึกลับหรือยิ้มอย่างมีเลศนัย แม้ว่าเซี่ยซิงหานจะมีฐานะสูงส่ง แต่ในบรรดาคนที่อ๋องแห่งปาตงคุมขังไว้นั้น นางกลับไม่นับว่าเป็นคนสำคัญนัก หลิวเจาและจงรุ่ยยังมีสถานะเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งจิงโจว แถมหลิวเจายังเป็นขุนนางการศึกษา ซึ่งถือเป็นตำแหน่งที่มีความสำคัญไม่น้อยทีเดียว แม้ว่าตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นจะมีบารมีมากกว่าสี่ตระกูลใหญ่ แต่ในจิงโจวกลับไร้รากฐาน และอำนาจอิทธิพลของตระกูลเซี่ยก็เอื้อมมาไม่ถึงจิงโจว (ขอย้ำอีกครั้งว่า ในยุคกลาง ตระกูลไม่ได้หมายถึงทั้งแซ่เป็นขั้วอำนาจเดียวเหมือนในละคร แต่แบ่งเป็นบ้าน หรือประตู ซึ่งหมายถึงสายตระกูลย่อยภายใต้พงศาวดารเดียวกัน เช่น เวลาเล่อฟูเหรินพูดถึงตระกูลเล่อ มักหมายถึงครอบครัวของเล่อจ้าน ไม่ใช่ตระกูลเล่อแห่งอวี้หยางทั้งหมด ที่พูดถึงตระกูลเซี่ยก็เช่นกัน ดูเพิ่มเติมได้ที่หมายเหตุท้ายบทที่ 159 "การโต้เถียงครั้งใหญ่" อย่างไรก็ตาม บ้านและแซ่ก็ไม่ได้แยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง หลายบ้านอยู่ภายใต้แซ่เดียวกัน แม้จะไม่ถึงกับร่วมทุกข์ร่วมสุข แต่ก็มีความหมายคล้ายคลึงกัน บ้านใดบ้านหนึ่งรุ่งเรือง ชื่อเสียงของทั้งแซ่ก็สูงขึ้น การคบค้าสมาคมหรือพันธมิตรระหว่างแซ่เดียวกันก็สะดวกกว่าคนนอกตระกูล ส่วนตระกูลสายใกล้เคียงก็ยิ่งช่วยเหลือกันได้ เช่น อ๋องแห่งปาตงจะฆ่าหลิวเจา ไม่เพียงต้องคำนึงถึงครอบครัวของหลิวเจา แต่ยังต้องคำนึงถึงตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยางทั้งหมด ตระกูลหลิวสายอื่นต่อให้ห่างไกลกับสายหลิวเจาแค่ไหน ก็คงไม่ยอมเห็นตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยางถูกฆ่าตามอำเภอใจ เพราะมันส่งผลถึงความปลอดภัยของตัวเองด้วย ดังนั้นการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ในสมัยนั้น ต้องดูทั้งแซ่และบ้าน เหมือนย่อหน้าข้างต้นที่กล่าวถึงตระกูลเซี่ยก่อน แล้วค่อยกล่าวถึงบ้านเซี่ย) ดังนั้นสำหรับอ๋องแห่งปาตง เซี่ยซิงหานเป็นเพียงไพ่ใบหนึ่ง แต่ไม่รีบร้อนจะใช้ เมื่อไม่รีบใช้ ก็สามารถยกให้เป็นน้ำใจได้อย่างสมเหตุสมผล

หวังหยางไม่พูดมาก เพียงแต่กล่าวขอบคุณ อ๋องแห่งปาตงกลับไม่ยอมปล่อย: "อย่าเพิ่งรีบ 'ขอบคุณ' สิ! ยังไม่ทันเดาเลยว่าใครก็ 'ขอบคุณ' แล้ว ไม่เร็วไปหน่อยรึ? จริงๆ 'ขอบคุณ' เร็วไปก็ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าสลับกัน เฮอะๆๆๆ นั่นคงไม่ดีแน่..." อ๋องแห่งปาตงเน้นเสียงคำว่า 'ขอบคุณ' ทุกคำอย่างจงใจ รสนิยมแย่สุดๆ หวังหยาง: (→_→) อ๋องแห่งปาตงโอบไหล่หวังหยาง กระซิบเสียงเบา: "พูดจริงๆ นะ เจ้าต้องขอบคุณข้าจริงๆ! ไม่งั้นด้วยฐานะของเจ้า จะแต่งงานกับคนนี้คงไม่ง่าย——" หวังหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ข้าพูดตอนไหน——" อ๋องแห่งปาตงเอียงคอ: "เจ้าไม่ได้พูด? งั้นก็ได้ ข้าไม่ปล่อยคนแล้ว ข้าเลี้ยงข้าวคนเพิ่มอีกคนไม่เดือดร้อนหรอก ข้าเลี้ยงนางได้ร้อยปี เจ้าเชื่อไหม!”

“......" ร้อยปี เจ้าเลี้ยงเต่ารึไง! "โอกาสสุดท้าย ตกลงพูดหรือไม่พูด?" อ๋องแห่งปาตงปล่อยมือ ทำหน้าเคร่งขรึม เหมือนจะทำตามกฎระเบียบ ขังเซี่ยซิงหานร้อยปีจริงๆ หวังหยางจนปัญญา จำต้องตอบส่งๆ: "พูดแล้วๆ......" อ๋องแห่งปาตงหาโอกาสเล่นงานหวังหยางได้ยาก คราวนี้เลยเอาใหญ่! "พูดจริงหรือพูดเล่น?" อ๋องแห่งปาตงถามเสียงสูง ความจริงหวังหยางไม่ต้องสนใจอ๋องหน้ากากพันหน้าก็ได้ เพราะเซี่ยซิงหานอยู่ในจวนอ๋องก็ปลอดภัยดี ถึงเวลาเขามีวิธีช่วยเอง แต่หนึ่งคือเขาห่วงว่าเซี่ยซิงหานจะลำบาก ออกจากจวนอ๋องเร็ววันหนึ่งก็ดีวันหนึ่ง สองคืออ๋องหน้ากากพันหน้าอารมณ์แปรปรวน ยื้อไว้นานกลัวจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน แต่ถ้ายอมจำนนตลอด เจ้านี่คงได้คืบจะเอาศอก ไม่แน่ว่าอาจจะหลอกเงินเขาอีกหลายแสน "เท็จเป็นจริง จริงเป็นเท็จ จริงกลายเป็นเท็จ เท็จกลายเป็นจริง ข้าพูดจริงหรือพูดเล่นไม่สำคัญ สำคัญที่ท่านอ๋องจะให้เป็นน้ำใจจริงๆ หรือแค่แกล้งให้?" หวังหยางมองอ๋องแห่งปาตง สีหน้าเรียบเฉย ดูไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ อ๋องแห่งปาตงถูกหวังหยางปั่นหัวจนงงไปชั่วขณะ พอคิดตาม สัญชาตญาณก็ข้ามตรรกะปรัชญาอันลึกซึ้งนั้นไป เลือกตอบประโยคสุดท้ายที่เข้าใจง่ายที่สุดทันที: "ต้องให้จริงสิ!" โดยหารู้ไม่ว่าสมองที่ชอบเลือกทางง่าย ทำให้เขาเสียจังหวะการสนทนาไปโดยไม่รู้ตัว หวังหยางถามต่อ: "ในเมื่อให้จริง แล้วท่านอ๋องจะมาบีบคั้นข้าทำไม?" อ๋องแห่งปาตงชะงัก การให้ความช่วยเหลือ ซื้อใจคน เดิมทีเป็นเรื่องดี ถ้ากลายเป็นผลตรงข้ามก็แย่แล้ว เขารีบยิ้มกว้าง กลับมาโอบไหล่หวังหยางอย่างสนิทสนมอีกครั้ง: "ดูเจ้าสิ ทำไมถึงไม่เข้าใจเจตนาดีของข้าเลย? ข้ากำลังช่วยเจ้านะ! ด้วยเกียรติยศตระกูลเซี่ย เจ้าคงเอื้อมไม่ถึง! แต่ถ้ามีข้าเป็นเจ้าภาพก็ไม่เหมือนกัน! ตอนนี้ในจิงโจว ข้าใหญ่สุด ถ้าเจ้าระหว่างไปช่วยคนฉวยโอกาสทำอะไรสักหน่อย เฮอะๆๆๆๆๆ ใครจะว่าอะไรได้? ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ตระกูลเซี่ยไม่ยอมรับก็ต้อง——" เหล่าที่ปรึกษาตาโต ทำหน้าเหมือนได้ฟังเรื่องซุบซิบ! หวังหยางพูดเรียบๆ: "ความหวังดีของท่านอ๋อง ข้ารับไว้ด้วยใจ แต่ด่านความรักดั่งสายน้ำ บีบคั้นก็แตกสลาย; วาสนาดั่งหิมะ ร้อนเกินไปก็ละลาย แผนของท่านอ๋องเปรียบดั่งไฟโหม ต่อให้ได้แต่งงานกัน ก็คงจืดชืดไร้รสชาติ อีกอย่างตระกูลข้าแม้จะเสื่อมถอย แต่เกียรติยศยังคงอยู่ (นี่คือความแตกต่างระหว่างบ้านและแซ่ที่กล่าวไว้ข้างต้น) ตระกูลหวังแห่งหลางหยาเลือกคู่ครอง เลือกด้วยความตรงไปตรงมา ไม่ใช่วิธีคดโกง ลูกผู้ชายมีความสามารถ กลัวอะไรว่าจะไม่มีภรรยา? ชายชาตรีอยู่ในโลก ชื่อเสียงเกียรติยศสร้างด้วยตนเอง! วันนี้ข้าติดตามท่านอ๋อง ร่วมทำการใหญ่ รอจนชื่อเสียงโด่งดัง ความสำเร็จมาถึง แผ่นดินสงบสุขแล้ว ตระกูลใดในใต้หล้า ต้องไปก้มหัวขอร้อง? เกียรติยศตระกูลเซี่ยสูงส่งนักหรือ? ในสายตาข้า ไม่สูงเลย" หวังหยางส่ายหน้าอย่างไม่ยี่หระ ทุกคนตะลึง! สมกับเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา ความสามารถและความหยิ่งทระนงหาใครเปรียบ! จิตใจเช่นนี้ คนธรรมดาใครจะเทียบได้?! แม้แต่เฉินฉี่หมิงในใจยังรู้สึกสมดุลขึ้นมาบ้าง ขนาดตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้น ตระกูลเซี่ยเฝ่ยยังไม่อยู่ในสายตา คนแบบนี้ดูถูกข้า ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ? อ๋องแห่งปาตงทั้งอยากใช้เซี่ยซิงหานปลอบใจหวังหยาง และอยากถือไพ่เหนือหวังหยาง หาข้ออ้างจับผิดเพิ่มอีกข้อ จึงยุยงให้หวังหยางทำเรื่องไม่ดี ถ้าหวังหยางปฏิเสธ ทำลายแผนการของอ๋องแห่งปาตง อ๋องแห่งปาตงจะไม่โกรธได้อย่างไร? แต่ตอนนี้เขากลับไม่โกรธ! ไม่เพียงไม่โกรธ กลับยังรู้สึกสะใจอีกต่างหาก! อ๋องแห่งปาตงตบมือ แววตาชื่นชมอย่างยิ่ง: "สะใจ! ลูกผู้ชายต้องเป็นแบบนี้! ข้ารู้อยู่แล้ว! เจ้าหวังจือเหยียนเป็นคนทำการใหญ่! จือเหยียนวางใจเถอะ หลังงานสำเร็จ ข้าจะไม่ให้เจ้าผิดหวังแน่นอน! รอจนตีเข้าเจี้ยนคังได้ ข้าจะไปสู่ขอให้เจ้าด้วยตัวเอง——" ตอนนั้นข่งฉางอวี๋เพิ่งทำธุระเสร็จเดินเข้ามา ได้ยินอ๋องแห่งปาตงพูดว่าตีเข้าเจี้ยนคัง รีบกระแอมไอเตือน! อ๋องแห่งปาตงถลึงตาใส่ข่งฉางอวี๋: "ขี้หมาข้างทาง——เห็นกันชัดๆ (เรื่องขี้) เจ้าจะไอหรือไม่ไอก็ต้องตีเจี้ยนคังอยู่ดี..." ข่งฉางอวี๋: （?﹃?）

...

เสียงอาวุธกระทบกันดังแว่วเข้ามาในเรือนลึก หญิงสาวนั่งขัดสมาธิ ปากท่องบทกวีเสียงใส ไม่ต้องพึ่งตำรา ผมดำขลับปักปิ่นไม้เอียงต่ำ ความสูงศักดิ์แผ่ซ่านออกมาเอง ไม่ได้ชำระล้าง ความงามยังคงเลิศล้ำ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางไม่ลดทอนความงามล่มเมือง แม้ฝุ่นจับ ก็ไม่อาจบดบังผิวพรรณดั่งหิมะ สวมชุดสาวใช้ ใจดั่งนางฟ้า คนทั่วไปหลงผิดคิดแต่งกาย! หารู้ไม่ว่า ความงามเกิดจากใจ เสน่ห์อยู่ที่จิตวิญญาณ? ไยต้องใช้ปิ่นทองประดับผมมวย บทกวีและตำราหล่อหลอมบุคลิกอันบริสุทธิ์ ยิ่งเพิ่มความหยิ่งทระนงอีกสามส่วน ห้องโดดเดี่ยวพลันเกิดแสงจันทร์ ส่องกล้วยไม้ งดงามท่ามกลางท้องฟ้าสีคราม ถามว่าบุตรสาวบ้านใคร, งามดั่งหยก?