บทที่ 374 อยู่ที่ไหนกัน

เงาตะเกียงวูบไหว คุณชายย่างกรายในยามราตรี หวังหยางสวมเสื้อคลุมลายสัตว์มงคลทอทอง พาข่งฉางอวี๋และกองทหารองครักษ์แห่งจวนอ๋องเดินอาดๆ ผ่านระเบียงและศาลาเพื่อมารับเซี่ยซิงหาน ไม่ว่าจะผ่านไปทางใด บ่าวไพร่ต่างหลีกทาง ทหารยามต่างทำความเคารพ ทหารยามในลานเรือนได้รับคำสั่งล่วงหน้าแล้ว เมื่อเห็นเสื้อคลุมลายทองดำนั้นพลิ้วไหวมาในแสงโคม ต่างก็ยืนเรียงแถวโค้งคำนับ ใครจะกล้าขวาง? แต่ใครจะคาดคิดว่า สุดท้ายหวังหยางกลับถูกประตูบานหนึ่งขวางไว้ "เสี่ยวหนิง เปิดประตู ข้าเอง!”

“ข้ารู้! เป็นคุณชายหวัง ฮือๆๆ!”

“งั้นเจ้าก็เปิดประตูสิ!”

“...คุณชายเลี้ยวกลับไปเถอะเจ้าค่ะ...”

“ห๊ะ?" หวังหยางหน้าเหวอ ยืนงงอยู่หน้าประตู เซี่ยซิงหานร้อนรน ทำท่าทางบอกใบ้อยู่ข้างใน! เสี่ยวหนิงรีบแก้ตัว: "ไม่ใช่เลี้ยวกลับ คือ คือ——" เสี่ยวหนิงหันกลับไปมองท่าทางของคุณหนู คิ้วขมวดมุ่น—— อะไรนะ? ข้าก็อยากถามเหมือนกัน! คุณหนูทำท่าอะไรของท่านเนี่ย?! เซี่ยซิงหานร้อนใจ เอามือป้องปาก ทำท่ากระซิบเตือนเสี่ยวหนิง เสี่ยวหนิงร้องอ๋อ: "ตอบกลับ!" เซี่ยซิงหานสูดลมหายใจเข้า! เสี่ยวหนิงเจ้าโง่ โง่บรม! หวังหยางยิ่งงงหนัก: "ตอบกลับอะไร?" เสี่ยวหนิงก็ไม่รู้ หันไปมองเซี่ยซิงหานอีกครั้ง เซี่ยซิงหานจนปัญญา เขย่งเท้า ย่อตัว เดินเข้าไปใกล้ๆ กระซิบทีละคำ: "กลับ! บ้าน!" เสี่ยวหนิงเข้าใจแล้ว: "กลับบ้าน!" เซี่ยซิงหานรีบพยักหน้า! หวังหยางยังคงงุนงง: "ข้าก็มารับพวกเจ้ากลับบ้านไง" เซี่ยซิงหานชี้ที่ตัวเอง โบกมือ แล้วชี้ไปข้างนอก เสี่ยวหนิงเข้าใจ: "ไม่กลับบ้านสกุลเซี่ย กลับบ้านท่าน" เซี่ยซิงหานแทบจะล้มทั้งยืน! หวังหยางถามอย่างไม่แน่ใจ: "จะ... จะกลับบ้านข้า??" เสี่ยวหนิงทั้งเดาทั้งมั่ว เริ่มมึนงง: "ใช่... มั้งเจ้าคะ?" ข่งฉางอวี๋และทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่หน้าประตูต่างทำหน้าแปลกๆ เซี่ยซิงหานในห้องแทบอยากจะบีบคอเสี่ยวหนิงให้ตาย! นางขยับเข้าไปใกล้อีก ดึงเสี่ยวหนิงมา แล้วกระซิบกระซาบข้างหูอยู่นาน หวังหยางได้ยินเสียง จึงตะโกนเรียก: "แม่นางเซี่ย? นั่นแม่นางเซี่ยใช่หรือไม่?”