บทที่ 375 สว่างไสวในความมืด

ระเบียงทางเดินคดเคี้ยว อากาศยามเย็นต้นฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเย็นลง หลี่จิ้งเซวียนและเฉินฉี่หมิงเดินเคียงไหล่กันไปตามเส้นทางเงียบสงบในจวนอ๋อง ทั้งสองก้าวเดินอย่างหนักแน่น ต่างคนต่างมีเรื่องให้ขบคิด ตลอดทางแทบไม่ได้พูดคุยกัน มีเพียงเสียงใบไม้แห้งถูกเหยียบย่ำดังกรอบแกรบ ผสมผสานกับเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาจากส่วนลึกของจวนอ๋อง ยิ่งเพิ่มความเงียบเหงาที่ยากจะบรรยาย

เมื่อใกล้จะถึงประตูข้าง เฉินฉี่หมิงก็พูดด้วยน้ำเสียงอิจฉา: "เกิดเป็นลูกคนรวยนี่ดีจริงๆ! เกิดมาก็มีความรู้เตรียมพร้อมไว้หมด มีอาจารย์เก่งๆ คอยรุมล้อม เขียนคำถามคำตอบเตรียมไว้ให้ท่องจำ——" หลี่จิ้งเซวียนไม่ได้บ่นตาม แต่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "ท่องจำทำไม่ได้หรอก" "โธ่เอ๊ย ต่อให้ไม่ท่องก็ต้องมีคนจับมือสอน ไม่อย่างนั้นนักวิชาการคัมภีร์คนหนึ่งจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง!!!" เฉินฉี่หมิงยังคงไม่พอใจ หลี่จิ้งเซวียนเอามือไพล่หลัง เดินไปพลางคิดทบทวนเรื่องที่เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจ พลางยกคำพูดของหวังหยางมาใช้: "'หนึ่งเรื่องเข้าใจร้อยเรื่อง หนึ่งวิธีใช้ได้ร้อยวิธี' อ่านหนังสือแตกฉาน ย่อมเข้าใจได้เอง" เฉินฉี่หมิงหัวเราะเหอะ สีหน้าดูถูกเหยียดหยาม: "นั่นมันคำพูดอวดอ้างสร้างภาพของเขา เจ้าก็เชื่อด้วยรึ? พี่หลี่ปกติฉลาดหลักแหลม โดนคุณชายตระกูลสูงขู่ครั้งเดียว ก็กลายเป็นคนโง่ไปแล้วรึ?" น้ำเสียงของหลี่จิ้งเซวียนราบเรียบ: "คนเกิดมาไม่รู้จักน้ำ ได้ยินประโยชน์ของเรือ ย่อมคิดว่าเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ; คนทั้งชีวิตไม่เคยเห็นภูเขา ได้ยินความสูงชันของขุนเขา ย่อมคิดว่าเป็นเรื่องโกหก ความรู้ของคน มักจำกัดอยู่แค่สิ่งที่ตนเห็น ชาวบ้านร้านตลาด หากบอกเรื่องรถวัดระยะทาง ตุ๊กตาไม้ตีกลองเอง หนึ่งลี้ตีหนึ่งครั้ง ย่อมไม่เชื่อ (หรือเรียกว่ารถกลองบอกระยะ เป็นกลไกเฟือง มีบันทึกวิธีสร้างเหลืออยู่สองแบบ สามารถสร้างเลียนแบบได้จริง) เปรียบเหมือนก่อนวันนี้ หากมีคนบอกท่านว่าหวังหยางมีความสามารถเทียบเท่ากวนจ้งและเย่ว์อี้ เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ ท่านก็ย่อมหัวเราะว่าเป็นเรื่องไร้สาระ ผู้มีความสามารถเหนือคน จิตใจปลอดโปร่ง มองเห็นเหตุผลและเข้าใจความเปลี่ยนแปลง ไม่ยึดติดกับสิ่งที่เห็น หูไม่ได้ยินแต่คิดหาเหตุผล ตาไม่ได้เห็นแต่รู้ว่าเป็นจริง ดังนั้นเมื่อเจอเรื่องแปลกจึงไม่ตกใจ เจอเรื่องใหม่จึงไม่งงงวย คนทั่วไปแม้จะมีความสามารถจำกัด แต่ก็รู้จักคิดนอกกรอบ ไม่ยึดติดกับมุมมองแคบๆ รู้ว่าใต้หล้ากว้างใหญ่ สิ่งที่ไม่เคยเห็นใช่ว่าจะไม่มี สิ่งที่รู้แล้วใช่ว่าจะสิ้นสุด ดังนั้นจึงเปิดใจรับฟัง พัฒนาตนเองได้ คนระดับล่างสายตาสั้น ตัดสินเรื่องราวจากร่องรอย เชื่อเฉพาะสิ่งที่อยู่ในความรู้ ไม่เชื่อสิ่งที่อยู่นอกเหนือความรู้ พอเจอเรื่องที่ไม่เคยได้ยิน ก็จะพากันโจมตี คิดว่าเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ส่งเสียงจอแจเหมือนนกกระจอกใต้ชายคา ส่วนคนที่เห็นกับตาแล้วยังไม่เชื่อ เรียกว่าคนโง่เขลาเบาปัญญา——" เฉินฉี่หมิงหน้าเปลี่ยนสี เสียงดังขึ้น: "เจ้าหาว่าข้าเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญารึ?!" หลี่จิ้งเซวียนสีหน้าสงบ น้ำเสียงจริงใจ: "มิกล้า หนึ่งเรื่องเข้าใจร้อยเรื่อง หนึ่งวิธีใช้ได้ร้อยวิธี คนเช่นนี้ ความสามารถเช่นนี้ ในใต้หล้าจะมีสักกี่คน? ท่านไม่เคยเห็นคนเช่นนี้นอกจากหวังหยาง พอได้เจอกะทันหัน ไม่มีข้อเปรียบเทียบ จึงแปลกใจก็ไม่แปลก" เฉินฉี่หมิงเบะปาก ประสานมือคารวะอย่างประชดประชัน: "ข้าไม่เคยเห็นจึงแปลกใจ ส่วนพี่หลี่เห็นเรื่องแปลกเป็นเรื่องปกติ แสดงว่าข้าด้อยกว่าพี่หลี่มากนัก! ที่แท้พี่หลี่ก็เป็นผู้มีความสามารถเหนือคน! เสียมารยาท เสียมารยาท!" หลี่จิ้งเซวียนตอบรับอย่างสงบ: "มิกล้า แค่คนทั่วไปเท่านั้น" เฉินฉี่หมิงพูดเหน็บแนม: "ตัดสินเรื่องราวจากร่องรอย ก็เก่งแล้วนี่!" หลี่จิ้งเซวียนไม่ตอบถือว่ายอมรับ เฉินฉี่หมิงแค่นหัวเราะ: "พูดอย่างกับเจ้าเคยเห็นคนที่หนึ่งเรื่องเข้าใจร้อยเรื่องอย่างนั้นแหละ" พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป เมื่อเฉินฉี่หมิงเดินไปไกลแล้ว หลี่จิ้งเซวียนก็พึมพำกับตัวเองด้วยเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน: "ข้าเคยเห็นสิ เมื่อก่อนเคยเห็นคนหนึ่ง ตอนนี้เห็นคนที่สองแล้ว..." ภาพหน้ากากผีที่น่ากลัวลอยขึ้นมาในความคิดเขาอีกครั้ง หน้ากากนี้ดูเหมือนจะให้แรงบันดาลใจแก่เขา เหมือนแสงสว่างทะลุเมฆหมอก ทะลวงผ่านความมืดมน ส่องสว่างไปยังจุดที่เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจแต่ดูไม่ออก! "ข้ารู้แล้วว่าทำไมหวังหยางถึงต้องการรวบรวมกองกำลังส่วนตัว!" หลี่จิ้งเซวียนทุบมือลงบนฝ่ามือ หันหลังกลับวิ่งสุดฝีเท้า! เขาต้องพบอ๋องแห่งปาตง ต่อให้ดึกแค่ไหน ก็ต้องพบ!

...

ในลานเรือนสว่างไสวด้วยแสงโคม ข่งฉางอวี๋เดินไปเดินมา เงยหน้ามองประตูที่ปิดสนิทเป็นระยะ คนอื่นๆ ก็เหมือนข่งฉางอวี๋ ต่างคาดเดาสถานการณ์ในห้อง ครู่ต่อมาประตูเปิด สายตาทุกคู่จับจ้อง—— เห็นเพียงหวังหยางก้าวออกมาเป็นคนแรก รูปร่างสูงโปร่ง สายตากระจ่างใส เสื้อคลุมผ้าไหมทอทองสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ยิ่งขับเน้นคิ้วเข้มจมูกโด่งให้ดูโดดเด่น เขากวาดสายตามองไปทั่วลานเพียงแวบเดียว ไม่ได้แสดงอำนาจอะไร แต่ทำให้ทุกคนที่สบตาต้องใจสั่น ก้มหน้าลงพร้อมกัน ไม่กล้ามองอีก แต่ในสายตาที่ก้มต่ำลงนั้น ยังมีหางตาไม่กี่คู่แอบเหลือบมองไปด้านหลังหวังหยาง พยายามจับภาพเซี่ยซิงหาน อย่างไรเสียก็อยู่ในเรือนเดียวกัน มีกำแพงกั้นเพียงชั้นเดียว แต่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเลยสักครั้ง จะไม่เสียดายได้อย่างไร? ยิ่งได้ยินข่าวลือว่าในห้องแม้แต่สบู่ยังต้องเอาเครื่องประดับไปแลก หลายคนก็อยากรู้อยากเห็น แฝงความสะใจเล็กๆ อยากรู้ว่าคุณหนูตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ บุตรสาวของจงซูลิ่ง หลังจากถูกขังมาหลายวัน จะมีสภาพน่าสมเพชเพียงใด

เซี่ยซิงหานเดินมาถึงประตู มองเห็นเงาคนยั้วเยี้ยในลานที่ทำให้อึดอัด ฝีเท้าชะงัก ปลายรองเท้าเกือบจะชนธรณีประตู แต่ก้าวไม่ออก ความรู้สึกนี้ต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เมื่อครู่นางไม่อยากให้หวังหยางเห็นสภาพนี้ เพราะเขาคือหวังหยาง นางคือเซี่ยซิงหาน ไม่มีเหตุผลอื่น แต่ตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับสายตาสอดรู้สอดเห็นข้างนอก นางไม่ใช่แค่เซี่ยซิงหาน แต่ยังเป็นตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้น บุตรสาวของเซี่ยเฝ่ย นางไม่อยากทำให้ตระกูลขายหน้า ให้คนข้างนอกหัวเราะเยาะ แต่จะทำอย่างไรได้? สภาพนางในตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องตลกหรอกหรือ? เซี่ยซิงหานรู้สึกสิ้นหวัง เหมือนกำลังถูกความมืดมิดกลืนกิน รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว... ทันใดนั้น ประกายแสงสีทองเข้มก็วูบผ่านหน้า! เหมือนแสงจันทร์ส่องกระทบคลื่นหมึกที่ซัดสาด เหมือนแสงรุ่งอรุณแรกที่ฉีกท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่ยาวนาน! เสื้อคลุมไหมทอทองสีดำสนิท แผ่ขยายออกกลางอากาศพร้อมประกายทองเจิดจ้าและความอบอุ่น ลายเมฆรูปสัตว์มงคลราวกับมีชีวิตในความเคลื่อนไหว ดวงตาสีทองส่องประกาย กรงเล็บกางออก ขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดให้เซี่ยซิงหานในพริบตา! บดบังสายตาทั้งลานเรือน! หวังหยางคลุมเสื้อคลุมให้เซี่ยซิงหาน ชายเสื้อกว้างยาว ลายผ้าทิ้งตัวลงพื้น ห่อหุ้มนางไว้ทั้งตัว เหมือนดวงดาวน้อยๆ ที่ถูกราตรีกาลโอบอุ้มไว้ เขาหลุบตา นิ้วเรียวยาวผูกเชือกที่คอให้นางอย่างระมัดระวัง นางกลั้นหายใจ ยืนนิ่งอยู่ในเงาของหวังหยาง ความหนาวเหน็บที่เกือบจะกลืนกินนางถอยร่นไปดั่งน้ำลง สิ่งที่หวังหยางไม่รู้คือ ภาพนี้จะประทับอยู่ในใจของเซี่ยซิงหานตลอดไป แม้ในวันนั้นที่กองทัพเหล็กปกคลุมท้องทุ่ง เลือดนองเต็มฟ้า เซี่ยซิงหานยืนอยู่บนเมืองร้าง ลูกธนูนับหมื่นพุ่งมาดั่งฝูงตั๊กแตน! ภาพชายเสื้อที่พลิ้วไหวในคืนนี้ พร้อมกับสัตว์มงคลทอทองที่สว่างวาบในแสงไฟ ก็ยังคงลอยอยู่ตรงหน้า