บทที่ 376 จิวยี่ในวันวาน

ลมหยุดเดือนดับ ดาวสกาวฟ้า จวนอ๋องจัดรถม้าไปส่งเซี่ยซิงหานกลับจวน แม้เซี่ยซิงหานจะมีเรื่องอยากถามหวังหยางมากมาย แต่ก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะพูดคุยได้ อีกทั้งดึกดื่นแล้ว หวังหยางไปจวนตระกูลเซี่ยก็ไม่เหมาะสม และหวังหยางก็มีธุระต้องคุยกับข่งฉางอวี๋ ซึ่งดูเหมือนข่งฉางอวี๋เองก็อยากจะคุยกับหวังหยางเช่นกัน เซี่ยซิงหานจึงจำใจต้องกลับไปก่อน แม้ว่ารถม้าของจวนอ๋องจะมีคนคุ้มกันอยู่แล้ว แต่หวังหยางเห็นว่าดึกมากแล้ว จึงสั่งทหารองครักษ์สี่คนให้ตามไปส่งด้วย ก่อนรถจะออก เซี่ยซิงหานโผล่หน้าครึ่งหนึ่งออกมาจากม่านรถม้า ใช้ข้ออ้างเรื่องคืนเสื้อคลุม เชิญหวังหยางไปเป็นแขกที่บ้านในวันพรุ่งนี้ด้วยท่าทีเขินอาย หวังหยางรู้ว่านางไม่สบายใจ จึงตอบตกลงทันที

ฝุ่นรถจางหาย ข่งฉางอวี๋กล่าวชม: "คุณชายหวังมีความสามารถสะท้านโลก ทั้งยังมีจิตใจอ่อนโยนต่อสตรี บุคลิกทั้งบู๊และบุ๋น ยิ่งกว่าจิวยี่ในวันวาน..." หวังหยางยิ้มส่ายหน้า: "จิวยี่อะไรกัน เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว โชคดีที่ท่านข่งช่วยไกล่เกลี่ย ถึงรอดมาได้ บุญคุณนี้ หวังหยางจะจดจำไว้" หวังหยางประสานมือคารวะข่งฉางอวี๋อย่างจริงใจ ข่งฉางอวี๋รีบคารวะตอบอย่างตื่นตระหนก! "คุณชายอย่าได้พูดเช่นนี้! คุณชายเป็นอัจฉริยะฟ้าประทาน ทั้งยังเป็นคนโปรดของท่านอ๋อง ต่อให้ข้าไม่พูดอะไร คุณชายก็ต้องปลอดภัยดั่งขุนเขา อีกอย่างท่านอ๋องคาดหวังในตัวคุณชายมาก จึงทดสอบอย่างหนักหน่วง จะมีใครถือหยกมีค่าแล้วทุบทำลายด้วยมือตนเองเล่า? คุณชายไม่รู้ ตอนแรกที่ประชุมกันเรื่องจัดการคุณชาย ท่านอ๋องยืนกรานปฏิเสธ แต่หลี่จิ้งเซวียน..." จากนั้นข่งฉางอวี๋ก็เล่าให้หวังหยางฟังว่าอ๋องแห่งปาตงยืนกรานปฏิเสธอย่างไร และหลี่จิ้งเซวียนบีบคั้นอย่างไร ที่เด็ดสุดคือข่งฉางอวี๋ไม่ได้โกหกเลยแม้แต่คำเดียว เพียงแต่เล่ารายละเอียดบ้างข้ามบ้าง สลับลำดับเหตุการณ์บ้าง เลือกเล่าเฉพาะบางประโยคของหลี่จิ้งเซวียน แล้วเสริมปฏิกิริยาของอ๋องแห่งปาตงเข้าไป เดิมทีเป็นที่ปรึกษาทุกคนที่เรียกร้องให้ฆ่าหวังหยาง และคนตัดสินใจสุดท้ายก็คืออ๋องแห่งปาตง แต่พอข่งฉางอวี๋เล่าแบบนี้ ความผิดทั้งหมดก็ตกไปอยู่ที่หลี่จิ้งเซวียนคนเดียว ข่งฉางอวี๋เล่าจบก็ถอนหายใจ: "คนผู้นี้แม้จะมีความสามารถ แต่หนึ่งอิจฉาริษยาคนเก่ง สองชอบเสี่ยง สามไม่มองการณ์ไกล สี่โลภมาก วันหน้าคนที่จะทำลายการใหญ่ของท่านอ๋อง ก็ต้องเป็นคนผู้นี้แน่นอน!" หวังหยางรู้ว่าข่งฉางอวี๋ต้องการยืมมีดฆ่าคน จึงแสดงความรังเกียจหลี่จิ้งเซวียนเช่นกัน ดูถูกความสามารถของเขา แล้วยกย่องข่งฉางอวี๋ว่าเป็นผู้มีประสบการณ์ จงรักภักดี เป็นเสาหลักของจวนอ๋อง เหมาะสมกับหน้าที่สำคัญที่สุด! ข่งฉางอวี๋รีบถ่อมตัว บอกว่าหวังหยางต่างหากที่เป็นเสาหลักของจวนอ๋อง ไม่ใช่แค่จวนอ๋อง แต่เป็นเสาหลักของแผ่นดินในอนาคต! ทั้งสองต่างยกยอปอปั้นกันไปมา แต่ก็รู้จังหวะ พูดแค่พอประมาณ หลายเรื่องละไว้ไม่พูด เพียงแค่แสดงความเป็นมิตรต่อกัน และแสดงความรังเกียจต่อ "ศัตรูร่วม" อย่างหลี่จิ้งเซวียน ถือว่าคุยกันถูกคอ หวังหยางฉวยโอกาสฝากฝังข่งฉางอวี๋ให้ช่วยดูแลเล่อจ้าน, เล่อเสี่ยวพั่ง, ยหวีอวี๋หลิง โดยเฉพาะหลิวเจาและจงเช่อที่น่าเป็นห่วง เพราะคุกประจำเมืองไม่เหมือนจวนอ๋อง อีกทั้งทั้งสองก็อายุมากแล้ว... ข่งฉางอวี๋รับปากทันที หวังหยางมอบไข่มุกทองคำยี่สิบเม็ดให้ข่งฉางอวี๋ ข่งฉางอวี๋ไหนเลยจะกล้ารับ รีบปฏิเสธพัลวัน! บอกว่าได้ทำงานให้คุณชายหวังก็ดีใจจะแย่แล้ว จะรับของตอบแทนได้อย่างไร? อีกอย่างด้วยฐานะของหวังหยาง เรื่องแค่นี้ไม่ต้องถึงมือเขาหรอก แค่เอ่ยปากคำเดียว คนข้างล่างใครจะกล้าขัด? หวังหยางยัดถุงใส่ไข่มุกใส่มือข่งฉางอวี๋ พลางกล่าวอย่างจริงใจ: "ท่านข่งอย่าได้ปฏิเสธเลย ของเล็กน้อยแค่นี้ จะนับเป็นคำขอบคุณได้อย่างไร? เพียงแต่คิดว่าหลังจากท่านรับปากเรื่องนี้แล้ว ทั้งในจวนและนอกคุก คงต้องมีการใช้จ่ายบ้าง เงินทองเล็กน้อยนี้ เอาไว้ให้ท่านใช้สอยชั่วคราว ไม่อยากให้ท่านต้องเหนื่อยแรงแล้วยังต้องเสียเงินเสียทองอีก อีกอย่างข้ายังเด็ก ประสบการณ์น้อย จะเทียบท่านที่เจนจัดทุกเรื่อง กว้างขวางทุกทางได้อย่างไร? ข้าไม่ได้มีหน้าที่ดูแลจัดการในจวนอ๋อง หากคนข้างล่างทำตัวต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ทำงานเชื่องช้า คนที่จะลำบากก็คือเพื่อนๆ ของข้า เรื่องนี้ข้าคิดดูแล้ว ให้ท่านจัดการน่าจะวางใจที่สุด ข้าเพิ่งเข้ามาร่วมงาน ยังไม่รู้อะไรอีกมาก วันหน้าคงต้องรบกวนขอคำชี้แนะจากท่านอีกเยอะ หากท่านไม่ยอมรับน้ำใจเล็กน้อยแค่นี้ ข้าจะกล้ารบกวนท่านอีกได้อย่างไร..." คำพูดนี้ทำเอาข่งฉางอวี๋ปลื้มปริ่มจนตัวลอย สบายใจไปถึงทรวง! รู้สึกว่าคุณชายตระกูลหวังแห่งหลางหยามามอบของขวัญให้ด้วยตัวเอง แถมยังเรียกท่านข่งๆ ขอคำชี้แนะๆ นี่มันเป็นช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตเลยทีเดียว! กลับไปเล่าให้เมียเด็กฟัง เอาไข่มุกให้ดู บอกว่าหวังหยางให้มา คงจะหน้าบานน่าดู! ลองนึกถึงความหยิ่งยโสของหวังหยางที่มีต่อเพื่อนร่วมงานคนอื่น ต่อหน้าท่านอ๋องก็ยังไม่ยอมก้มหัว! พอเทียบกับการให้เกียรติตนเองแล้ว ก็ยิ่งรู้สึกดีกับหวังหยางมากขึ้นไปอีก! เขาปฏิเสธไปมา ปฏิเสธไม่หลุด ก็ทำหน้า "จำใจ" รับไข่มุกไว้ ในใจก็ชมว่าสมเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา ต่อให้ตระกูลตกต่ำ แต่ความใจป้ำก็ไม่ใช่คนทั่วไปจะเทียบได้! ควักออกมาทียี่สิบเม็ด ไม่รู้ว่าเม็ดใหญ่แค่ไหน แต่แค่น้ำหนักมือนี่ ก็ต้องมีมูลค่าหลายหมื่นแล้ว! ปากก็รับประกันว่าจะดูแลทุกคนให้ปลอดภัย ให้หวังหยางวางใจได้เลย หวังหยางฝากฝังข่งฉางอวี๋ให้ดูแลเรื่องอาหารการกินของทุกคนเป็นพิเศษ โดยเฉพาะในคุกประจำเมือง ต้องให้หลิวเจาและจงเช่ออยู่สบายที่สุดเท่าที่จะทำได้ อะไรที่ทำได้ให้ทำ ค่าใช้จ่ายส่วนเกินเขารับผิดชอบเอง ข่งฉางอวี๋ชมหวังหยางว่ามีน้ำใจ แล้วแสดงความป๋าบอกว่าเรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องห่วง เขาจัดการเอง! แม้จะพลาดโอกาสทำเงินไปบ้าง แต่แลกกับเงินเล็กน้อยหรือน้ำใจของหวังหยาง บัญชีนี้เขายังคำนวณถูก อีกอย่างเบิกจากงบหลวงก็ได้ ไม่ต้องควักกระเป๋าตัวเอง...

หวังหยางเป็นห่วงหลิวเจาและจงเช่อที่สุด แต่หารู้ไม่ว่าหลิวและจงนั้นเป็นคนที่อยู่สุขสบายที่สุดในบรรดาตัวประกันทั้งหมด หนึ่งคือความผิดไม่ร้ายแรง ไม่มีคำสั่งพิเศษอะไร สองคือไม่ได้ขังในจวนอ๋อง แต่อยู่ในคุกประจำเมือง ตอนนี้ไม่ใช่ยุคหลิวอิ๋นคุมคุก ที่ต้องเข้มงวดเพื่อสร้างผลงาน ทั้งสองคนเป็นตระกูลใหญ่ มีเส้นสายกว้างขวาง โดยเฉพาะจงเช่อไม่ใช่ลูกพลับนิ่ม พอเข้าคุกก็ประกาศก้องว่า ท่านอ๋องเขาทำอะไรไม่ได้เขายอมรับ แต่เล่นงานผู้คุมคุกเขาสบายมาก! ใครอยากจะอยู่จิงโจวไม่ได้อีก ก็ลองมารังแกพวกเขาสองคนดู ไม่ว่าเขาจะตายหรือรอด ตระกูลจงและตระกูลหลิวจะกลับมาแก้แค้นแน่นอน! เจ้าหน้าที่คุกล้วนเป็นคนท้องถิ่น มีบ้านช่องครอบครัว ใครจะอยากหาเรื่องตระกูลหลิวและตระกูลจง? ยิ่งพัศดีนี่ยิ่งไม่อยากยุ่ง! คดีแบบนี้ ใครๆ ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว อีกอย่างอ๋องแห่งปาตงก่อกบฏ อนาคตไม่แน่นอน ตัวเองเป็นแค่ตัวเล็กตัวน้อย ไม่เกี่ยวกับตัวเอง ก็ทำหน้าที่ไปวันๆ อยู่ให้รอดก็พอ เรื่องอื่นไม่สน ตราบใดที่เบื้องบนไม่สั่งมาเป็นพิเศษว่าจะให้ทรมานหรือตัดสินโทษ ก็อยากจะทำตัวเป็นหุ่นปั้น อยู่เฉยๆ สบายใจกว่า กลายเป็นว่าจงเช่อเป็นขาใหญ่ในคุก ไม่เพียงกินอยู่เหมือนอยู่บ้าน ถึงขั้นเอากู่ฉินเข้ามาในคุกได้! หลิวเจาก็ขนหนังสือมาเป็นตะกร้า สองผู้เฒ่าอ่านหนังสือดีดกู่ฉิน เถียงกันเล่นหมากรุก สบายใจเฉิบ...

...

ห้องอาบน้ำในจวนอ๋อง ไอน้ำลอยฟุ้ง หลี่จิ้งเซวียนก้มหน้ายืนอยู่หลังฉากกั้น มองผ่านม่านโปร่งบาง หลังม่าน อ๋องแห่งปาตงหลับตาแช่น้ำร้อน แขนพาดขอบอ่าง พูดเสียงเนิบนาบ: "กงอวี่ เปิ่นหวังให้ความสำคัญกับเจ้ามาตลอด แต่คนเรานะ ใจต้องกว้างหน่อย——" หลี่จิ้งเซวียนเงยหน้าขวับ ใบหน้าแดงระเรื่อในไอน้ำ: "ท่านอ๋อง! กระหม่อมทำด้วยความจงรักภักดี! ไม่มีความริษยาอาฆาตเลยแม้แต่น้อย..." อ๋องแห่งปาตงยังคงหลับตา น้ำเสียงเจือความขบขัน: "ดูสิๆ เจ้าพูดเองว่าริษยา..." หลี่จิ้งเซวียน: ？？？？？？ "ท่านอ๋อง——”