บทที่ 377 บุกตะลุยสามพันลี้

พูดตามตรง หลี่จิ้งเซวียนก็วางใจขึ้นมาก เขาเคยคิดว่าหวังหยางจะกลายเป็นคนที่อ๋องแห่งปาตงไว้ใจที่สุด ได้รับความโปรดปรานจนมีอำนาจล้นฟ้า รองเพียงคนเดียวเหนือคนนับหมื่น แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้น ตามหลักแล้วเรื่องนี้ควรจะตรงใจเขา แต่ไม่รู้ทำไม ฟังแล้วกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเท่าไหร่ กลับรู้สึกหดหู่ใจแปลกๆ อาจจะเพราะเห็นคนเก่งถูกกีดกัน ก็เลยรู้สึกเห็นใจกัน? หรืออาจจะรู้สึกว่าอ๋องแห่งปาตงใจแคบ ไม่ใช่ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ หรืออาจจะเป็นความเสียดายโดยสัญชาตญาณ เสียดายที่หวังหยางมีความสามารถล้ำเลิศแต่กลับไม่ได้ใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่ บางทีหวังหยางอาจจะยังจมอยู่ในความฝันที่ว่า "มังกรพบเมฆ" คิดว่าสักวันจะได้แสดงฝีมือเหมือนขงเบ้ง แต่ไม่รู้เลยว่ามันไม่มีทางเป็นจริง ใช้สติปัญญาแต่ไม่มอบอำนาจ ใช้ความสามารถแต่จำกัดบทบาท แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเก็บขึ้นหิ้งไว้เฉยๆ อย่างที่เขาเคยพูดไว้จริงๆ เสียดายก็ส่วนเสียดาย แต่สิ่งที่ควรพูดก็ต้องพูด "แม้ท่านอ๋องจะระแวงหวังหยาง แต่จุดตายของแผนหวังหยาง ไม่ได้อยู่ที่การรวมหรือแยกกำลังพลขอรับ!" อ๋องแห่งปาตงเริ่มสนใจ: "แล้วอยู่ที่ไหน?”

“ขอถามท่านอ๋อง สถานการณ์ในวันนี้ อะไรสำคัญที่สุด?" อ๋องแห่งปาตงตอบ: "ก็ต้องเป็นพวกตระกูลใหญ่สิ”

“กระหม่อมเห็นต่าง การแย่งชิงแผ่นดินอยู่ที่กำลังทหาร ไม่ใช่อย่างอื่น บัดนี้เรามีกำลังทหารอยู่ในมือ หากตระกูลใหญ่ยอมจำนน ก็ถือเป็นกำลังเสริม แต่หากไม่ยอม ก็ไม่ต้องกลัว ตียึดแผ่นดินได้ ตระกูลใหญ่ไม่อยากยอมก็ต้องยอม ตีไม่ได้ ต่อให้ยอมแล้วเดี๋ยวก็กบฏ! ตอนนี้เรารีบร้อนจะเอาชนะใจตระกูลใหญ่ ไม่ใช่เพื่อพึ่งพาพวกเขาในการแย่งชิงแผ่นดิน แต่เพื่อควบคุมให้จิงโจวมั่นคง จิงโจวมั่นคง หลังบ้านเราก็ปลอดภัย เมื่อไม่มีห่วงหลัง เราถึงจะบุกหน้าได้เต็มที่ ดังนั้นการเอาชนะใจตระกูลใหญ่ไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด การชิงลงมือก่อนต่างหากที่สำคัญที่สุด! ชิงลงมือต้องรวดเร็ว! สิ่งที่ต้องรีบทำคือรีบยกทัพใหญ่ ล่องแม่น้ำลงไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ บุกตรงเข้าเมืองหลวง! ที่ล่าช้ามาจนถึงป่านนี้ หนึ่งเพราะหวังอี้ยังไม่สยบ สองเพราะตระกูลใหญ่ยังไม่ยอมจำนน บัดนี้ด่านป้องกันที่อิ่งโจวมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ แสดงว่ารู้ระแคะระคายเรื่องจิงโจวแล้ว คิดในแง่ร้ายที่สุด ราชสำนักคงได้รับข่าวแล้วภายในไม่กี่วันนี้! ไม่แน่อาจจะเป็นตอนนี้ที่สำนักราชเลขาธิการกำลังร่างราชโองการปราบกบฏ เตรียมส่งกองทัพมาแล้ว! (ในละครมักเห็นฉากส่งข่าวด้วยพิราบสื่อสาร แต่ในยุคนั้นมีแต่นกพิราบเลี้ยง ไม่มีพิราบสื่อสาร พิราบสื่อสารเริ่มใช้ในสมัยถัง แพร่หลายในสมัยซ่ง แต่แม้แต่สมัยซ่งก็มีเพียงชาวบ้านบางพื้นที่ใช้ส่งจดหมาย ไม่ใช้ส่งข่าวราชการ ส่วนข่าวการทหารยิ่งไม่มี แต่ในสนามรบมีการปล่อยนกพิราบเป็นสัญญาณ จนถึงสมัยหมิงชิง การเลี้ยงนกพิราบก็ยังเน้นเพื่อความเพลิดเพลินมากกว่าส่งข่าว) หากยังทำตามแผนของหวังหยาง มัวแต่เจรจากับตระกูลใหญ่ รวบรวมกำลังพล รอจนกองทัพราชสำนักมาถึง ประกาศราชโองการไปทั่ว เราก็จะกลายเป็นกบฏ! ถึงเวลานั้นความชอบธรรมก็ไม่มี โอกาสก็หลุดลอย ได้แต่นั่งรอความตาย ผู้คนแตกตื่น! พวกที่เพิ่งยอมจำนนในจิงโจว หัวเมืองต่างๆ ที่เพิ่งสวามิภักดิ์ ต้องแปรพักตร์แน่นอน! เราเสียโอกาสไปหมดแล้ว ยังไม่ทันรบก็แพ้ไปแล้วสามส่วน! ต่อให้โชคดีชนะได้บ้าง แต่เกรงว่าถึงตอนนั้นสิ่งที่ท่านอ๋องจะควบคุมได้ ก็คงเหลือแค่เมืองเจียงหลิงเมืองเดียว! ส่วนราชสำนักกุมอำนาจใหญ่ไว้ได้ สั่งการได้อย่างสบายใจ พวกเราแพ้แน่! ดังนั้นความร้ายกาจของแผนหวังหยาง ไม่ได้อยู่ที่รวมหรือแยกกำลังพล แต่อยู่ที่การยื้อเวลา! เขาต้องการรั้งพวกเราไว้ที่จิงโจว เพื่อยื้อเวลาให้ราชสำนัก! รอจนรวบรวมกำลังพลเสร็จ กองทัพราชสำนักก็มาถึงพอดี ถึงเวลานั้นประสานงานในนอก ปราบกบฏสร้างผลงาน จิงโจวก็พังพินาศ!!!"

อ๋องแห่งปาตงหน้าถอดสี ลุกพรวดขึ้นจากน้ำ เสียงน้ำสาดกระจาย หยดน้ำไหลพรากผ่านแผ่นหลังที่เกร็งแน่น! แต่ครู่ต่อมา เขาก็ค่อยๆ เอนตัวลงนั่งเหมือนเดิม หลี่จิ้งเซวียน: ? "มองโลกในแง่ร้ายเกินไปแล้วมั้ง การเกณฑ์กำลังพล หนึ่งเพิ่มทหารให้เรา สองลดทอนกำลังตระกูลใหญ่ สามควบคุมจุดตายตระกูลใหญ่ นี่มันเรื่องดีชัดๆ! จะเพราะเรื่องดีอาจมีผลเสียบ้าง แล้วมาหาว่าเขามีเจตนาร้ายไม่ได้หรอก เหมือนกับมีคนแนะนำให้ข้าดื่มน้ำแก้กระหาย อีกคนบอกว่า: 'ท่านอ๋องระวัง! น้ำทำให้สำลักได้! คนผู้นี้ประสงค์ร้าย ต้องอยากให้ท่านสำลักแน่——" หลี่จิ้งเซวียนทนไม่ไหว: "ท่านอ๋อง——”

“และที่สำคัญที่สุด หวังหยางทำแบบนี้ไม่ได้ประโยชน์อะไร! เขาเป็นฝ่ายมาสวามิภักดิ์ข้าเอง! อย่ามาอ้างเรื่องช่วยคนหรือถูกบีบบังคับ เรื่องกบฏแบบนี้ ราชสำนักเขาไม่สนหรอก! ยิ่งข้าให้เขาเข้ามาร่วมวางแผน ใช้งานเขาอย่างหนัก! ให้ทุกคนรู้ว่า หวังหยางคือคนที่ข้าไว้ใจที่สุด! ถ้าข้าแพ้จริงๆ เจ้าคิดว่าเขาจะรอดรึ? เรื่องพวกนี้ไม่ใช่บอกว่ายอมกลืนเลือด หรือแกล้งยอมจำนนเพื่อหวังผลงานแล้วจะจบกันได้ง่ายๆ เขาฉลาดขนาดนั้น จะดูไม่ออกรึ? ตั้งแต่วินาทีที่เขาเสนอแผนให้ข้า เขาก็ลงจากเรือลำนี้ไม่ได้แล้ว! ข้าสำเร็จ เขาคือขุนนางคู่บารมี; ข้าล้มเหลว เขาคือกบฏตัวเอ้——" หลี่จิ้งเซวียนยังไม่ยอมแพ้: "ถ้าเขาได้รับคำสั่งมาตั้งแต่ต้น ยอมเอาตัวเข้าแลกเป็นสายลับ เพื่อลบล้างความผิด เหมือนที่เขาเคยติดต่อกับตำหนักบูรพา——”