บทที่ 378 กลับบ้าน

ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน แน่นอนว่า นี่ไม่ได้หมายถึงบ้านในศตวรรษที่ 21 แต่เป็นบ้านหลังเล็กๆ ในตรอกห่าวจิ่ง เมืองจิงโจว นี่คืออสังหาริมทรัพย์แห่งแรกและแห่งเดียวของหวังหยางนับตั้งแต่ทะลุมิติมา เป็นที่ที่เขาอยู่แล้วสบายใจที่สุด และสบายตัวที่สุด เผ่าป่าเถื่อนไม่ต้องพูดถึง เหมือนไปเข้าค่ายลูกเสือ จวนอ๋องแห่งปาตงแม้จะหรูหรา แต่ต่อให้ตัดเรื่องผลประโยชน์ทิ้งไป หวังหยางก็ยังอยากกลับมานอนบ้านตัวเองมากกว่า รังนกกระจอกยังไงก็สู้รังของตัวเองไม่ได้... แค่กๆ บ้านข้าจริงๆ ก็ไม่ได้แย่นะ!

หวังหยางอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เอนหลังพิงหมอนอิงอย่างเกียจคร้าน หูฟังเฮยฮั่นรายงาน สายตากวาดมองไปรอบห้องที่สะอาดสะอ้านอบอุ่น ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แสดงให้เห็นถึงการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี รับน้ำชาใสที่อาอู๋ต้มมาจิบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากอก ความเหนื่อยล้าที่เกาะกินระหว่างคิ้วก็ค่อยๆ จางหายไป ใช่แล้ว หวังหยางเหนื่อยมาก แม้เขาจะดูฮึกเหิมต่อหน้าอ๋องแห่งปาตง มั่นใจเต็มเปี่ยมต่อหน้าเซี่ยซิงหาน และรับมือข่งฉางอวี๋ได้อย่างลื่นไหล แต่ความจริงแล้ว เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน เขาซ่อนด้านนี้ไว้ จนกระทั่งก้าวเท้าเข้าสู่บ้านหลังน้อยที่เป็นของเขาจริงๆ ถึงได้เผยมันออกมา ตามกฎ "สามวันเขียนเล็ก ห้าวันเขียนใหญ่" คืนนี้ความจริงควรจะคัดลายมือสักบท กฎข้อนี้เป็นส่วนหนึ่งของ "กิจวัตรประจำวัน" ของเขา แม้ตอนอยู่เผ่าป่าเถื่อนก็แทบไม่เคยขาด แต่ตอนนี้เขาขี้เกียจจริงๆ ไม่อยากขยับแม้นิ้วเดียว... "วันนี้พอแค่นี้เถอะ บัญชียังไม่ต้องดู พรุ่ง... มะรืนเถอะ มะรืนค่อยดู จางเอ้อร์แม้จะมีใจคิดคด แต่ก็ยังไม่ได้ขโมย เจ้าจัดการตามสมควรเถอะ แต่คนคนนี้เก็บไว้ไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยไล่ออกไป ส่วนคนเฝ้าประตูให้เหล่าเฉิงทำไปก่อน ยังไม่ต้องหาคนเพิ่ม" จางเอ้อร์พูดจาดี ทำงานก็ถือว่ารับผิดชอบ (ดูบทที่ 257 "ปฏิเสธแขก") หวังหยางประทับใจเขาไม่น้อย ถ้าครั้งนี้เขาไม่คิดคด รอให้ธุรกิจขนส่งสินค้าเปิด หวังหยางอาจจะย้ายเขาไปทำ แล้วปั้นให้เป็นงานเป็นการ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว

เฮยฮั่นรับคำ แต่ยังไม่ยอมถอยออกไป เพราะยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้รายงาน แต่พอคิดถึงคำพูดของหวังหยางที่ว่า "วันนี้พอแค่นี้เถอะ" ก็ลังเลว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้พูดพรุ่งนี้ดีไหม "มีอะไรหรือ?" หวังหยางถาม "เรียนคุณชาย เรื่องซ่งเส้า..." ก่อนหน้านี้หวังหยางมอบหมายหน้าที่จ่ายตลาดให้ซ่งเส้าดูแล ส่วนบัญชีรายจ่ายให้เฮยฮั่นคุม เฮยฮั่นเห็นราคาของที่ซื้อมาตรงกับราคาตลาด ก็เบิกจ่ายให้ตามปกติ แต่เฮยฮั่นเป็นคนละเอียดรอบคอบ ไม่เพียงตรวจสอบคุณภาพสินค้า แต่ยังตรวจสอบที่มาของสินค้าตามบัญชี พอตรวจสอบก็เจอพิรุธ ปรากฏว่าซ่งเส้าอาศัยเส้นสายเก่าสมัยทำงานร้านอาหาร (ดูบทที่ 128 "หยกปลอมแยกยาก") ติดต่อกับพ่อค้าที่ส่งของให้ร้านอาหาร กดราคาลงมา แต่มาเบิกเงินตามราคาเต็ม นั่นหมายความว่า รายจ่ายจริงของนางต่ำกว่าราคาตลาดที่แจ้งเฮยฮั่นหนึ่งถึงสองส่วน ส่วนของสดตามฤดูกาลส่วนต่างยิ่งมากกว่านั้น และผลประโยชน์ส่วนต่างนี้ ก็ตกเข้ากระเป๋านางเงียบๆ อาอู๋ตกใจมาก จ้องมองพ่อเขม็ง ทำหน้าเหมือน "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกข้าก่อน!" แต่ก็จำได้ว่าอยู่ต่อหน้าคุณชาย จึงไม่กล้าอาละวาด แต่สายตานั้นแทบจะยิงจรวดมิสไซล์ออกมาได้! เฮยฮั่นทำเป็นมองไม่เห็นสายตาลูกสาว ประการแรกเรื่องของซ่งเส้าต่างจากจางเอ้อร์ขโมยของ ประการที่สองหน้าที่ของทั้งสองก็ต่างกัน ซ่งเส้าไม่เพียงจ่ายตลาด แต่ยังเป็นแม่ครัว อาหารสามมื้อของคุณชายล้วนมาจากฝีมือนาง อีกทั้งสามีนาง เหล่าซ่ง ก็เป็นคนขับรถม้าของคุณชาย จะเรียกว่าเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาวก็คงไม่ใช่ แต่ก็ถือว่าเกี่ยวพันกันเป็นพวง และในแง่ของหน้าตาต่อหน้าคุณชาย ซ่งเส้าก็มีหน้ามีตากว่าจางเอ้อร์มาก ดังนั้นเฮยฮั่นจึงไม่กระโตกกระตาก เพียงแค่จดบัญชีไว้ทุกรายการ เก็บหลักฐาน รอหวังหยางกลับมาค่อยรายงาน แบบนี้ทั้งรอบคอบและไม่ถือวิสาสะ อาอู๋แม้จะฉลาด แต่ยังเด็ก ถ้ารู้เรื่องนานเข้า อาจจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เลยปิดบังลูกสาวไปด้วยเลย หวังหยางเห็นอาอู๋ตาโตเหมือนผู้กองแมวดำ ก็หัวเราะ: "ทำหน้าอะไรของเจ้า..." อาอู๋โกรธจัด แก้มป่อง: "เกินไปแล้ว! ข้าก็ว่าแล้วนางใส่น้ำมันเยอะเกินไป นางทำแกงจืดเนื้อยัง——" อันนี้ไม่เยอะจริง... ถ้าเทียบกับวิธีทำอาหารของอาอู๋ที่แทบจะต้มทุกอย่างด้วยน้ำเปล่า กินจนตาเขียวปั๊ดแล้วมั้ง... ฝีมือซ่งเส้าใช้ได้ หัวไวกระตือรือร้นยอมลองทำเมนูใหม่ๆ ตามที่หวังหยางบอก ไม่อย่างนั้นหวังหยางคงไม่จ้างต่อ หวังหยางขัดจังหวะการวิจารณ์เรื่องน้ำมันของอาอู๋ ถามว่า: "เจ้าลองบอกซิ ว่าเรื่องนี้ควรจัดการยังไง?" อาอู๋ตอบอย่างเดือดดาล: "เหมือนจางเอ้อร์! จับตัวไว้! เอาเงินที่นางโกงคืนมา! ไล่ออกไป!" หวังหยางค่อยๆ ชี้แนะ: "เจ้าลองคิดดูดีๆ ซ่งเส้ากับจางเอ้อร์มีอะไรต่างกันไหม?" อาอู๋ขมวดคิ้วเล็กๆ ใบหน้าตึงเครียดเพราะใช้ความคิด ดวงตากระพริบปริบๆ ความคิดค่อยๆ ชัดเจนขึ้น: "ต่างกันจริงๆ จางเอ้อร์ขโมยเงินคุณชาย เขาขโมยเท่าไหร่ คุณชายก็เสียเท่านั้น แต่ซ่งเส้าไม่ได้ทำให้คุณชายเสียเงิน เพราะนางไม่ได้เบิกเกินราคาตลาด แต่เบิกตามราคาเดิมที่เคยซื้อ สมมติว่าไม่มีซ่งเส้า เราก็ต้องซื้อราคานี้อยู่ดี ดังนั้นซ่งเส้าใช้ความสามารถของตัวเอง ไม่นับว่าขโมย..." หวังหยางยิ้ม ลูบหัวอาอู๋: "ฉลาด!" เฮยฮั่นรู้มาตลอดว่าหวังหยางสอนหนังสืออาอู๋ ความซาบซึ้งใจนั้นเกินกว่าจะบรรยาย ตอนนี้ได้เห็นกับตาว่าหวังหยางชี้แนะลูกสาว ยิ่งรู้สึกตื้นตันใจ รู้สึกว่าต่อให้เกิดใหม่อีกกี่ชาติ ก็ตอบแทนบุญคุณที่คุณชายมีต่อสองพ่อลูกไม่หมด! หวังหยางหันไปบอกเฮยฮั่น: "นางกดราคาได้เป็นความสามารถของนาง เงินส่วนนี้ข้าไม่เอาความ แต่ต่อไปให้คนอื่นไปจ่ายตลาดแทน เดี๋ยวไปบอกว่าตอนนี้ในเมืองวุ่นวาย ตั้งแต่พรุ่งนี้ นอกจากเจ้า ห้ามใครออกจากบ้าน แบบนี้ก็ยึดหน้าที่จ่ายตลาดกลับมาได้โดยตรง เจ้าลำบากหน่อยช่วยข้าดูไปก่อน ไว้มีคนเหมาะสมค่อยเปลี่ยน" เฮยฮั่นทั้งเลื่อมใสทั้งเคารพ รีบรับคำสั่ง อาอู๋งงตั้งแต่หวังหยางชม พอยิ่งฟังหวังหยางพูดยิ่งงง! หวังหยางยิ้มให้อาอู๋: "อยากถามอะไร?" อาอู๋ถามอย่างไม่เข้าใจ: "ในเมื่อซ่งเส้าไม่ใช่ขโมย ทำไมคุณชายถึงยึดหน้าที่จ่ายตลาด...”

“เจ้าคิดว่าซ่งเส้าทำถูกไหม?”

“ไม่ถูกแน่นอน!" อาอู๋ตอบทันที "ทำไมไม่ถูก?”