บทที่ 379 จิตใจคนยากหยั่งถึง

วันที่สอง ณ คฤหาสน์ตระกูลยหวี เมืองจิงโจว "ข้าไม่เชื่อ" ยหวีอี้จ้องมองหวังหยาง ค่อยๆ เปล่งคำสามคำนี้ออกมา ยหวีอวี๋หลิงและเถาหรูสีที่อยู่ด้านข้างได้ยินดังนั้นต่างก็สีหน้าเคร่งเครียด หวังหยางกล่าวด้วยความจริงใจ: "นิสัยท่านอ๋องท่านก็รู้ดี ข้าไม่ได้ข่มขู่ ท่านหวังหยางก้าวเท้าออกจากประตู ทหารก็จะพังประตูเข้ามาทันที ท่านเป็นคนใจกว้าง มีปณิธานสูงส่ง จะยอมให้ตระกูลต้องนองเลือดเพราะอารมณ์ชั่ววูบได้อย่างไร? กระแสโลกไม่เคยหยุดรอใคร ผู้รู้กาลเวลาคือผู้เจริญ ผู้รู้สถานการณ์คือผู้รอด บัดนี้สถานการณ์ถูกกำหนดแล้ว ผู้ตามรอด ผู้ขวางตาย! ท่านเป็นผู้นำของเหล่าบัณฑิต ตระกูลมีชื่อเสียงมายาวนาน จะเอาชื่อเสียงร้อยปี มาเสี่ยงกับคมดาบในวันเดียวเช่นนั้นหรือ? นี่หรือคือการกระทำของผู้มีปัญญา? บ้านเมืองมีความรุ่งเรืองและล่มสลาย ตระกูลก็มีความอยู่รอดและสูญสิ้น แต่โบราณมาตระกูลขุนนางให้ความสำคัญกับการสืบทอดเป็นอันดับหนึ่ง การสืบทอดสายเลือด ต้องรู้จักยืดหยุ่น หากเพราะความดื้อรั้นเพียงชั่ววูบ ทำลายรากฐานร้อยปี เปรียบเสมือนเผาห้องกล้วยไม้เพื่อให้เทียนเล่มเดียวสว่าง ทุบหยกมีค่าเพื่อกระแทกหินก้อนเดียว! ข้าหวังหยาง คิดว่าท่านไม่ควรทำเช่นนั้น!" หวังหยางพูดจบ ยหวีอวี๋หลิงและเถาหรูสีก็หันไปมองยหวีอี้ แต่ยหวีอี้ตั้งแต่ต้นจนจบมองแต่หวังหยางคนเดียว สีหน้าสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึก เขาไม่พูดอะไร จ้องหวังหยางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้น: "เจ้ารู้หรือไม่ว่าอ๋องแห่งปาตงกำลังก่อกบฏ?" หวังหยางทำหน้าจริงจัง: "ตามหลักชุนชิว ขุนนางออกนอกเขต หากสามารถทำให้บ้านเมืองสงบสุข เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดิน ก็สามารถตัดสินใจเองได้ ท่านอ๋องเปรียบดั่งมังกรผงาด รับหน้าที่ดูแลหัวเมือง ทำตามกาลเวลา ปราบปรามภายใน ป้องกันภายนอก จะเรียกว่ากบฏได้อย่างไร?" ยหวีอวี๋หลิงคิดในใจ โบราณว่าบัณฑิตใช้ตัวอักษรบิดเบือนกฎหมาย ก็จริงดังว่า หวังหยางกลับดำเป็นขาวแถมยังอ้างคัมภีร์มาอธิบาย เอาเรื่องเก่ามาทำร้ายปัจจุบัน พูดเท็จให้เป็นจริง ถ้าอาจารย์เจี้ยอยู่ที่นี่ เห็นฉากนี้ คงสติแตก รับไม่ได้แน่... จิงโจวเป็นชัยภูมิสำคัญทางทหาร อ๋องแห่งปาตงลุกฮือขึ้น อาจจะทำการสำเร็จก็ได้ ขนาดหวังหยางยังยอมจำนน ไม่รู้ว่าท่านพ่อจะเลือกอย่างไร... เถาหรูสีในใจสับสน ด้านหนึ่งก็หวังให้หวังหยางเจรจาสำเร็จ เพราะหากยหวีอี้ยอมจำนน จะเป็นผลดีต่องานใหญ่ แต่อีกด้านก็รู้สึกว่าตนเองรับหน้าที่เกลี้ยกล่อมยหวีอี้มาตลอด พยายามมาหลายวันไม่สำเร็จ พอหวังหยางมาถึงกลับทำได้ง่ายๆ ก็ดูเหมือนตนเองไร้ความสามารถ แต่ความสำเร็จของหวังหยางเกี่ยวกับอนาคตของการใหญ่ เถาหรูสีจึงแยกแยะความสำคัญได้ ยหวีอี้นี่ก็เลือกปฏิบัติจริงๆ ตนเองเสนอเงื่อนไขสารพัด พูดจาแข็งกร้าวก็ไม่น้อย ยหวีอี้กลับทำท่าทองไม่รู้ร้อน ทำเหมือนนั่งดูฝนตก แม้จะไม่ได้พูดจารุนแรง แต่ความจริงคือไม่แยแสที่จะคุยด้วย ราวกับคนที่ชีวิตอยู่ในกำมือคนอื่นไม่ใช่เขา แต่เป็นตนเองซะอย่างนั้น! ตอนนี้หวังหยางมาถึง ชายังไม่ทันหมดถ้วย ก็คุยกันเป็นเรื่องเป็นราว คิดแล้วคิดอีก พูดจากันมากมาย นี่อาจจะเกี่ยวกับ "อ๋องแห่งปาตงกลับเข้าเมืองด้วยชัยชนะ ดาบจ่อคอหอย รอไม่ได้อีกแล้ว" แต่ก็เกี่ยวกับที่ยหวีอี้ให้ความสำคัญกับหวังหยางเป็นพิเศษด้วย ได้ยินมาว่ายหวีอี้ชื่นชมหวังหยางมาก ให้ลูกชายปฏิบัติต่อหวังหยางเหมือนพี่ชาย วันนี้ได้เห็นกับตา ก็เป็นจริงดังว่า ยหวีอี้หลับตาครุ่นคิด ครู่ต่อมาลืมตาขึ้น น้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย: "คุณชายหวังลิ้นมีสายฟ้า วาทศิลป์ไร้คู่เปรียบ ความสามารถในการเกลี้ยกล่อม เหมือนหลี่เซิงวันนี้มาเกลี้ยกล่อมข้า ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า ก่อนหน้านี้ใครเป็นคนเกลี้ยกล่อมคุณชาย? หรือว่าใต้สังกัดอ๋องแห่งปาตง นอกจากคุณชายแล้ว ยังมีหลี่เซิงคนอื่นที่เก่งกาจเรื่องการเกลี้ยกล่อมอีก?" หวังหยางชะงักเล็กน้อย ยิ้มตอบ: "การเกลี้ยกล่อม ไม่ได้อยู่ที่คนมากหรือน้อย ยอมหรือไม่ยอม ฟังหรือไม่ฟัง ไม่ได้อยู่ที่ฝีปาก แต่อยู่ที่การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ ดังนั้นใต้สังกัดท่านอ๋องแม้จะมีคนเก่งมากมาย แต่ไม่จำเป็นต้องมีหลี่เซิง การยอมจำนนของหวังหยาง ไม่ใช่เพราะใครเกลี้ยกล่อม แต่เพราะเวลามาถึงและใจรู้ก่อน สถานการณ์ในวันนี้ ลมฝนโหมกระหน่ำ โอกาสมากมายเกิดขึ้นพร้อมกัน ผู้มีปัญญาหมุนตามโอกาส ผู้ฉลาดเดินตามกาลเวลา ท่านแม้จะถือดีในความซื่อสัตย์ แต่เรื่องการรู้ทันสถานการณ์ ยังห่างชั้นกับหวังหยางมากนัก" ยหวีอวี๋หลิงเห็นหวังหยางเยาะเย้ยพ่อต่อหน้าว่าไม่รู้ทันสถานการณ์ อดไม่ได้ที่จะพูดแทรก: "คุณชายหวัง ตอนนี้——”

“จื่อเจิน”

“ขอรับท่านพ่อ”

“อย่าแทรก”

“ขอรับ" ยหวีอี้ดุลูกชายแล้ว ก็เงียบไปอีกครั้ง เปลือกตาหลุบต่ำ แววตาดำมืด ผ่านไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองหวังหยาง สีหน้าฉายแววกังวล: "เรื่องราวในโลก ไม่ใช่แค่มีสถานการณ์แล้วจะสำเร็จ หากกลางคันเวลาเปลี่ยน สถานการณ์พลิกผัน จะทำอย่างไร?" หวังหยางกล่าวเสียงขรึม: "ความเปลี่ยนแปลงในโลกมีมาก แต่ปณิธานของลูกผู้ชาย จะลอยตามกระแสโลกได้อย่างไร? จู่ที่ได้ยินเสียงไก่ขันก็ลุกขึ้น สาบานจะกวาดล้างภาคกลาง; ตีพายกลางลำน้ำ มุ่งมั่นไม่หันหลังกลับ เขาคำนวณความสำเร็จล้มเหลวก่อนแล้วค่อยลงมือหรือ? ลูกผู้ชายตั้งปณิธาน ใจแข็งแกร่งดั่งเหล็ก เห็นโอกาสก็ลุกขึ้น ได้เวลาก็ลงมือ เมื่อเริ่มแล้ว รู้แต่เดินหน้า! มีเวลาที่ไหนมาห่วงหน้าพะวงหลัง? ท่านต่อให้ไม่คิดจะสานต่อปณิธาน ก็ควรคำนึงถึงความสำคัญของตระกูล พึงรู้ว่าที่ขาดไปแล้วต่อไม่ได้ ที่ตายไปแล้วฟื้นไม่ได้ หากรอจนภัยมาถึงรัง ต่อให้ร้องไห้จนเลือดตาแทบกระเด็น ก็สายเกินแก้!" ยหวีอวี๋หลิงอารมณ์ซับซ้อน ด้านหนึ่งรู้สึกว่าหวังหยางยกเรื่องตระกูลมาอ้างอีกแล้ว ทั้งยังพูดเรื่อง "ภัยมาถึงรัง" เหมือนกลัวพ่อจะใช้อารมณ์ จึงเตือนสติ ถือว่าหวังดี แต่อีกด้านก็รู้สึกว่าหวังหยางอาจจะต้องการกดดัน ใช้ชีวิตคนทั้งตระกูลบีบบังคับพ่อ พอคิดถึงหวังหยางอ้างเรื่องจู่ที่มายกตนข่มท่าน ก็ยิ่งพูดไม่ออก จู่ที่แห่งอวี้โจวข้ามแม่น้ำบุกเหนือ มีปณิธานกอบกู้แผ่นดิน พวกเจ้าก่อกบฏชิงบัลลังก์ จะเหมือนกันได้ยังไง? แต่พ่อสั่งห้ามพูด ยหวีอวี๋หลิงจึงเงียบไว้ ยหวีอี้หน้าเคร่งขรึม ไม่พูดอะไรอยู่นาน จู่ๆ ก็ลุกขึ้น ขมวดคิ้ว เดินไปเดินมา เถาหรูสีคอยจับตาดูหวังหยางตลอดเวลา ป้องกันไม่ให้ส่งสายตาหรือทำท่าทางลับๆ กับยหวีอี้ เพราะการมาครั้งนี้ เขามีภารกิจลับที่อ๋องแห่งปาตงมอบหมาย คือจับตาดูการเกลี้ยกล่อมของหวังหยาง ดูว่ายหวีอี้ยอมจำนนจริงหรือปลอม และดูว่าหวังหยางมีเจตนาแอบแฝงหรือไม่ หากทั้งสองหาโอกาสกันเถาหรูสีออกไป แอบตกลงกันลับๆ แล้วยหวีอี้ค่อยยอมจำนน ความน่าเชื่อถือของการยอมจำนนก็จะลดลงมาก ท่านอ๋องก็จะสงสัยว่าหวังหยางมีข้อตกลงลับๆ กับยหวีอี้หรือไม่ แต่ถ้าทุกอย่างปกติ ยหวีอี้ยอมจำนน และยอมช่วยเกลี้ยกล่อมตระกูลอื่น ส่งกองกำลังส่วนตัวมาช่วย นั่นก็คือการยอมจำนนเจ็ดส่วนที่หวังหยางว่าไว้ ยหวีอี้เดินไปไม่กี่ก้าว คิ้วก็ค่อยๆ คลายออก หันกลับมามองหวังหยาง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ! พิจารณาคำพูดแล้วถามว่า: "จากเจียงหลิงถึงเจี้ยนคังกว่าสามพันลี้ หนทางยาวไกล มีหัวเมืองขวางกั้น พวกเจ้ามั่นใจว่าจะชนะรึ?" คำถามนี้ทำให้เถาหรูสีตื่นตัวทันที รู้ว่ายหวีอี้เริ่มมีใจจะยอมจำนนแล้ว! ยหวีอวี๋หลิงเห็นพ่อเริ่มอ่อนลง ในใจก็สับสนปนเป หวังหยางโบกพัดยิ้ม ท่าทางมั่นใจ: "หยางโจวคือเมืองหลวง จิงโจวคือเมืองรอง สวีโจวคือเป่ยฝู่ อวี้โจวคือซีฟาน! หัวเมืองทางใต้แม่น้ำแยงซีมีมากมาย แต่ที่สามารถแบ่งแยกอำนาจต้านทานหยางโจวได้ ไม่มีใครเกินจิงโจว! ท่านอ๋องของข้าลุกฮือขึ้น ไม่ได้พึ่งแต่ความกล้า แต่ได้วางแผนในราชสำนักไว้แล้ว กำหนดด้วยกลยุทธ์เทพ หัวเมืองต่างๆ แยกกันปกครอง เหมือนข้อต่อที่ขาดออกจากกัน ต่างคนต่างอยู่ ช่วยเหลือกันไม่ได้ กองทัพใหญ่ของข้าล่องแม่น้ำลงไป บุกตะลุยแม่น้ำและทะเลสาบ เรือรบแล่นเร็ว พลังดั่งสายฟ้าฟาด! หากพวกเขาคิดจะตั้งค่ายต้านทานริมแม่น้ำ ฝั่งแม่น้ำกว้างใหญ่ป้องกันยาก; หากคิดจะทวนน้ำขึ้นมาต้านทาน ก็สู้กระแสน้ำไม่ได้ เจียงโจว อิ่งโจว เป็นเมืองอ่อนแอ ไม่เพียงพอจะป้องกัน บีบคอหอยไว้ รูปขบวนก็พังทลาย ต่อให้มีทหารนับพันลี้ จะน่ากลัวอันใด?!" ยหวีอวี๋หลิงและเถาหรูสีต่างก็สะเทือนใจ! ยหวีอวี๋หลิงนึกถึงงานเลี้ยงเสวนาวันนั้น หวังหยางวิจารณ์การป้องกันแดนใต้ ชี้แนะสถานการณ์ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกด้อยกว่า เถาหรูสีฟังแล้วสบายใจ คิดในใจ: ที่แท้ความรู้สึกที่มีหวังหยางเป็นพวกเดียวกันมันเป็นอย่างนี้นี่เอง... แม้แต่ยหวีอี้ก็ยังหวั่นไหวไปกับความฮึกเหิมของหวังหยาง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ดูเหมือนจะเหม่อลอยไปชั่วขณะ "ท่านยหวี? ท่านยหวี?" เถาหรูสีเรียกสองครั้ง ยหวีอี้ถึงได้สติ: "อ้อ อ้อ เอ่อ... งั้น..." ยหวีอี้แม้จะส่งเสียง แต่ก็พูดแค่คำอุทานที่จับใจความไม่ได้ ไม่เป็นประโยค ยหวีอวี๋หลิงสังเกตสีหน้า รู้ว่าพ่อตื่นเต้นและลังเล หรือว่าท่านพ่อจะหวั่นไหวจริงๆ? ยหวีอวี๋หลิงไม่ได้มีความคิดจะยอมตายถวายชีวิตอะไร ตั้งแต่สมัยเว่ยจิ้นเป็นต้นมา ตระกูลโจ ตระกูลซือหม่า ตระกูลหลิว ตระกูลเซียว ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน แผ่นดินเปลี่ยนมือหลายครั้ง นี่เป็นเชื้อพระวงศ์ก่อกบฏ ศึกภายในราชวงศ์ ตระกูลขุนนางจิงโจวของเขา ไม่มีฝักฝ่าย ไม่จำเป็นต้องแข็งขืนจนตัวตาย เพียงแต่ไม่อยากเลือกข้างและไม่จำเป็นต้องเลือกข้าง ยิ่งกลัวอ๋องแห่งปาตงล้มเหลว ภัยจะถึงตัวตระกูล แต่จากความเข้าใจที่มีต่อพ่อ ทำไมรู้สึกว่าพ่อดูเหมือนจะกระตือรือร้น? เหมือนจะคิดว่ามีความหวังที่จะสำเร็จจริงๆ? "ถ้าพวกเจ้ามั่นใจจริงๆ เรื่องยอมจำนน ก็ไม่ใช่จะเป็นไปไม่ได้——" หวังหยางและเถาหรูสีต่างดีใจ! ได้ยินยหวีอี้เปลี่ยนเรื่องนิดหน่อย: "แต่ทำไมต้องเกณฑ์กองกำลังส่วนตัวด้วย? นี่มันผิดกฎธรรมเนียม ทำไม่ดีจะเกิดปัญหาได้ หรือว่ากองทัพท่านอ๋องมีไม่พอ..." หวังหยางหุบพัด กล่าวอย่างฮึกเหิม: "ท่านยหวีเป็นผู้นำบัณฑิต เป็นหัวหน้าตระกูลขุนนาง ขอเพียงท่านชูแขนร้องเรียก ตระกูลต่างๆ ไฉนจะไม่ขานรับ? กองทัพใหญ่ของท่านอ๋องเตรียมพร้อมมานานแล้ว ทหารและอาวุธเต็มทุ่ง เสบียงและเครื่องจักรกลาดเกลื่อนภูเขา! ที่ต้องเกณฑ์กองกำลังส่วนตัว เพียงเพราะต้องการเปิดใจกับตระกูลใหญ่ ร่วมกันทำการใหญ่เท่านั้น! ตระกูลใหญ่ไม่ส่งทหาร จะแสดงความจริงใจได้อย่างไร? และจะสร้างผลงานได้อย่างไร? รถศึกมากมาย ธงทิวปลิวไสว รถม้านับพันส่งเสียงดั่งฟ้าร้อง เรือรบนับหมื่นแล่นดั่งเมฆเหิน! วันหน้าเมื่อแผ่นดินสงบ ปูนบำเหน็จความชอบ ลูกหลานได้รับตำแหน่ง ระฆังและกลองเรียงรายหน้าประตู! ท่านจะได้รับการแต่งตั้งเป็นกง เกียรติยศและโชคลาภไม่มีที่สิ้นสุด! มองย้อนกลับมาในวันนี้ ก็แค่การตัดสินใจเพียงชั่ววูบเท่านั้น!" แววตาของยหวีอี้ไหววูบ แล้วก็สงบลง ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วกล่าวว่า: "ความหวังดีของท่านอ๋อง ยหวีโหมวได้รับรู้แล้ว รบกวนทั้งสองท่านช่วยกราบทูลท่านอ๋องแทนข้า เรื่องนี้เกี่ยวกับตระกูล จะทำโดยไม่ไตร่ตรองไม่ได้ ขอเวลาข้าคิดอีกครึ่งวัน ก่อนยามซวีคืนนี้ จะต้องมีคำตอบแน่นอน" หวังหยางและเถาหรูสีมองหน้ากัน ในใจรู้ดีว่า แม้ยหวีอี้จะบอกว่าขอคิดครึ่งวัน แต่เรื่องนี้ โดยพื้นฐานแล้วตกลงกันได้แล้ว ทั้งสองลาจากยหวีอี้ หวังหยางมีนัดกับเซี่ยซิงหาน ให้เถาหรูสีกลับไปรายงานก่อน เขาจะไปจวนอ๋องในตอนค่ำ เถาหรูสีมี "ภารกิจลับ" ติดตัว เดิมทีก็ต้องรายงานคนเดียว เห็นหวังหยางความสามารถล้ำเลิศ วาทศิลป์พลิกฟ้า คิดว่าปีกของหวังหยางกางออกแล้ว วันหน้าต้องบินสูงเทียมฟ้า การผูกพยาบาทสู้สร้างบุญคุณไม่ได้ จึงประจบประแจงอย่างกระตือรือร้น รับปากว่าจะรายงานตามจริง ไม่แย่งความดีความชอบ ทั้งยังบอกว่าจะจัดงานเลี้ยงที่หอเซียงเสวี่ย เชิญหวังหยางไปร่วมให้ได้ การเปลี่ยนท่าทีของเถาหรูสีอยู่นอกเหนือการคำนวณของหวังหยาง และดูเหมือนจะสวนทางกับแผนการของเขาเล็กน้อย หวังหยางสามารถหักหน้าเถาหรูสี สร้างความแค้นอีกครั้งก็ได้ แต่หนึ่งจงใจเกินไป สองไม่เหมาะกับเวลา แต่โชคดีที่ปัญหาไม่ใหญ่ หวังหยางจึงพูดคุยกับเถาหรูสีไปตามมารยาท ทั้งสองแสร้งทำเป็นคืนดีกันแล้วจากไป