บทที่ 380 ไร้วาจาจะเอื้อนเอ่ย

"ข้าได้ตกลงกับหวังหยางแล้ว ว่าจะร่วมกันยกธงธรรมปราบกบฏ พวกเราประสานภายใน ราชสำนักประสาน——”

“เดี๋ยวก่อนท่านพ่อ!!! ไปตกลงกันตอนไหน??????!!!" ยหวีอวี๋หลิงตกใจจนแทบกระโดดตัวลอย เสียงหลงไปเลย! "เมื่อกี้นี้”

“เมื่อกี้——ห๊า?????" ยหวีอวี๋หลิงแข็งทื่อ ตาเบิกโพลง ป้ากอ้าค้าง รู้สึกว่าตัวเองฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องขึ้นทุกที! ยหวีอี้หมุนถ้วยชาในมือ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ไม่สนใจท่าทีตื่นตระหนกของลูกชาย กล่าวเสียงเรียบ: "คำพูดของหวังหยาง มีความหมายสองชั้น ชั้นแรกคือความหมายเปิดเผย อันนี้ข้าไม่ต้องพูด เจ้ากับเถาหรูสีก็ได้ยินแล้ว อีกชั้นหนึ่งคือความหมายแฝง——”

“ความหมายแฝง?”

“ใช่ ความหมายแฝงคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ เช่นตอนที่เถาหรูสีบอกว่า 'ท่านอ๋องชักดาบ จิงโจวใครกล้าต้าน?' ข้าตอบด้วยบทกวี 'หลินเกาไถ' ของราชวงศ์ฮั่น——" ยหวีอี้มองลูกชาย หยุดพูด รอให้ลูกชายต่อบทกวี เป็นการทดสอบ ยหวีอวี๋หลิงท่องบทกวีนี้ได้ขึ้นใจนานแล้ว ข้อสงสัยนี้ก็ฝังอยู่ในใจเขามานานเช่นกัน! (ดูบทที่ 328 "ควบม้า") ตอนนี้เห็นพ่อเปิดช่องให้ รีบต่อทันที: "ขึ้นหอสูงชมวิวทิวทัศน์ เบื้องล่างมีน้ำใสเย็นเฉียบ ริมฝั่งมีหญ้าหอมนามว่ากล้วยไม้" ยหวีอี้พยักหน้าพอใจ: "ถูกต้อง ประโยคนี้แหละ ความหมายเปิดเผยคือขึ้นหอสูงชมวิวทิวทัศน์สบายใจ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาขู่ด้วยกำลัง แต่ข้าไม่หวั่นไหว แต่ความหมายแฝงคือตอบคำถามเถาหรูสี เถาหรูสีบอกว่าอ๋องแห่งปาตงชักดาบ จิงโจวไม่มีใครกล้าต้านไม่ใช่หรือ? แต่ข้าบอกว่าไม่แน่ ขึ้นหอสูงมองลงมา เห็นสองสิ่ง หนึ่งคือน้ำใส หนึ่งคือกล้วยไม้หอม นี่หมายถึงหวังอี้และหวังหยาง คณะทูตถูกซุ่มโจมตี หวังหยางรู้ล่วงหน้า; และหลังซุ่มโจมตี หวังอี้และหวังหยางก็หายสาบสูญ เป็นตายไม่รู้ ข้าแม้จะไม่รู้แผนการของทั้งสอง แต่รู้ว่าทั้งสองอยู่นอกเหนือการคำนวณของอ๋องแห่งปาตง เมื่ออยู่นอกเหนือการคำนวณ จึงจะคำนวณคนอื่นได้ น้ำใสไหลเชี่ยว กลายเป็นคลื่นยักษ์ได้; กล้วยไม้หอมลอยลม ทะลุขุนเขาได้ ดังนั้นแม้ดาบของอ๋องแห่งปาตงจะคม แต่ใช่ว่าจะไม่มีคนกล้าต่อกร ภายหลังถึงได้รู้เรื่องหวังอี้รวบรวมทหาร วันนี้ ก็ได้เห็นหวังหยางแล้ว!" ยหวีอวี๋หลิงดวงตาเป็นประกาย สีหน้าเลื่อมใส ประสานมือคารวะ: "ท่านพ่อมองเห็นการณ์ไกล หยั่งรู้ความจริง ซ่อนความนัยในวาจา ลูกเทียบไม่ได้เลย!!!" ยหวีอี้โบกมือยิ้มๆ: "ความหมายแฝงของข้าพูดง่าย เพราะตอนพูด ข้าไม่ได้ตั้งใจให้ใครฟังรู้เรื่อง จึงไม่ได้พิถีพิถันอะไร แค่เปรียบเทียบไปเรื่อยเปื่อย แต่ความหมายแฝงของหวังหยางต่างออกไป—— ต้องฟังดูเป็นการเกลี้ยกล่อมที่สง่างาม พูดจาฉะฉาน คมคาย มีเหตุมีผล สละสลวย; แต่ต้องซ่อนกลไกไว้ในคำพูด ซ่อนเจตนาไว้ในความลึกซึ้ง ไม่เพียงต้องระวังไม่ให้คนอื่นฟังออก แต่ต้องทำให้ข้าฟังออกด้วย! ดังนั้นคำพูดเข้าหู ต้องเหมือนการสนทนาทั่วไป คนฟังจึงไม่สงสัย; แต่คำพูดเข้าใจ ต้องเกิดเสียงสะท้อน คนรู้จึงจะตีความได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องตอบคำถามข้าไปด้วย..." ยหวีอี้เอียงคอเล็กน้อย เหมือนกำลังลิ้มรสความลึกซึ้งในวาจาของหวังหยาง แววตาชื่นชมและทึ่ง ปนสงสัย ไม่เข้าใจว่าหวังหยางทำได้อย่างไร สุดท้ายก็ส่ายหน้า: "ยาก ยาก ยาก... ถ้าหวังหยางซ่อนความหมายไว้แค่ชั้นเดียว ข้าก็พอทำได้ แต่เขาซ่อนไว้สองชั้น ซ้อนทับกัน เปิดปิดได้จังหวะ ความสามารถระดับนี้ ยากจะเอื้อมถึง...”