บทที่ 381 เยือนสวน

เงาดอกกุ้ยฮวาใต้แสงจันทร์ฤดูใบไม้ร่วง ชายแขนเสื้อหอมกรุ่นในสวนน้อย หวังหยางเดินตามสาวใช้เข้าไปในสวนดอกไม้ตระกูลเซี่ย ตลอดทางเห็นทางเดินคดเคี้ยวปูด้วยตะไคร่น้ำ ซ่อนตัวอยู่ในดงดอกไม้ หินรูปทรงแปลกตาตั้งตระหง่าน ชวนให้เดินสำรวจ แสงทองส่องกระทบ หยอกล้อสายลมเบาบางรอบๆ ขั้นบันได ใบไม้ร่วงปลิวว่อน ต้องน้ำค้างเย็นๆ เปียกชายเสื้อ เดินไปไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกสดชื่นแจ่มใส ในใจอดชื่นชมไม่ได้ สวนแห่งนี้เขาเคยมาแล้วสามครั้ง พื้นที่ไม่ได้กว้างใหญ่นัก อย่างน้อยก็เล็กกว่าสวนที่มีสระบัวของตระกูลยหวี แต่การจัดวางประณีตงดงาม ทางเดินจงใจทำให้คดเคี้ยว เพื่อให้ทุกย่างก้าวมีทิวทัศน์ให้ชื่นชม บวกกับพุ่มไม้หนาทึบบดบังสายตา ทำให้มองไม่เห็นทั้งหมดในคราวเดียว การดูแลรักษาก็ใส่ใจ ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนมีทิวทัศน์แตกต่างกัน ตอนนี้เข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ร่วง ก็มีความงามอีกแบบ ไม่รู้ว่าถ้าจะซื้อสวนแบบนี้ต้องใช้เงินเท่าไหร่? ได้ยินว่าบ้านน้าชายของเล่อเสี่ยวพั่งสร้างสวนหมดไปกว่าสองแสน ปลูกดอกไม้จนเหมือนแปลงเพาะชำ ดูฉูดฉาดไร้รสนิยม เทียบกับสวนของเซี่ยซิงหานไม่ได้เลย ถ้าคิดรวมค่าที่ดินและค่าก่อสร้าง จะทำสวนแบบนี้ อย่างน้อยคงต้องใช้สามแสนกระมัง? หักเงินสามล้านที่ลงทุนไปกับโกดังสินค้าว่านซาน การควักเงินสามแสนออกมาสำหรับเขาตอนนี้ถือเป็น "เรื่องใหญ่" แต่เจ้าอ๋องหน้ากากพันหน้าเพิ่งให้มาสองแสน เพิ่มอีกแสนก็ยังพอไหว เพียงแต่ค่าจ้างคนงานดูแลรักษาต่อเนื่องนี่สิ น่าจะหนักเอาการ... เงินจากโกดังสินค้าว่านซานคงยังไม่คืนทุนเร็วๆ นี้ หวังพึ่งไม่ได้ชั่วคราว แต่ถ้าธุรกิจพัดพับที่เมืองหลวงสำเร็จลุล่วง เขาจะได้เงินห้าแสน! ถึงตอนนั้นการเลี้ยงสวนสักแห่งคงไม่ใช่เรื่องยาก? แล้วค่อยหาช่างทำเก้าอี้หวายสักตัว วางไว้ในสวน ไว้นั่งอ่านหนังสือ กินข้าวในสวนก็ได้! คืนไหนพระจันทร์สวย ก็ตั้งโต๊ะกินข้าวชมจันทร์! ปกติก็ฝึกยุทธ์คัดลายมือ แกล้งซาน แหย่อาอู๋ ร้องเพลงชมดอกไม้ ท่องกวีรับลม คงมีความสุขน่าดู?! แต่ปัญหาคือถ้าจะซื้อสวนก็ต้องเปลี่ยนบ้าน บ้านที่มีสวนราคาไม่ถูก แถมพอย้ายบ้านก็ต้องมีค่าใช้จ่ายจิปาถะตามมาอีกเพียบ... อืม... อันที่จริงลองคิดดูดีๆ สวนก็ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ! ยุงแมลงต้องเยอะแน่ๆ พาลจะเดือดร้อนถึงในบ้าน ใช่ ความชื้นด้วย ความชื้นต้องสูงแน่ๆ! หวังหยางล้มเลิกความคิดจะซื้อสวน เดินตามสาวใช้เลี้ยวออกจากทางเดินไผ่ เห็นฤดูใบไม้ร่วงเต็มสวน ดอกกุ้ยฮวาสีทองกำลังบานสะพรั่ง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังรำกระบี่อยู่ใต้ต้นไม้ เซี่ยซิงหานสวมเสื้อตัวเดียวสีฟ้าสดใส เอวคอดกิ่ว ผมดำเกล้ามวยสูง มือถือกระบี่เบาพิเศษ ดวงตาดั่งดวงดาวเปล่งประกายคมกริบ ปลายกระบี่ตัดน้ำค้างพาดผ่านหมอกฤดูใบไม้ร่วง! ช่างเป็น—— ท่าดีทีเหลว! นางไม่มีพื้นฐานวรยุทธ์ แต่เคยเรียนวิชากระบี่สวยงามจากอาจารย์ชื่อดังมาสองสามท่า ก็แค่ฝึกเพื่อบุคลิกภาพและการออกกำลังกาย ไม่ได้จริงจังอะไร อาจารย์ย่อมไม่เข้มงวดกับ "ศิษย์ในนาม" แบบนี้ สอนท่าสวยๆ ไปพอเป็นพิธี ส่วนถ้าจบออกไปแล้วโดนชาวบ้านอัดจนเสียชื่อสำนัก? ไม่มีทาง ใครจะกล้าตีคุณหนูตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้น?! แต่ถึงอย่างไรอาจารย์ก็เป็นปรมาจารย์ ต่อให้สอนท่ารำเล่นๆ ก็ยังเหนือกว่าจอมยุทธ์พเนจรทั่วไป ดังนั้นเซี่ยซิงหานขยับข้อมือหมุนกระบี่แต่ละครั้ง ยังคงเห็นเค้าลางของสำนักดัง บวกกับท่วงท่าสง่างาม การเคลื่อนไหวลื่นไหลถูกต้องตามหลักวิชา ยามวาดกระบี่ชายเสื้อพลิ้วไหว ดั่งนกนางแอ่นเหินลม ยามเก็บกระบี่หลังตรงสง่า ดั่งไผ่ต้องหิมะ แม้จะไร้พลังสังหาร แต่ก็มีความงดงามเฉพาะตัว หวังหยางฝึกยุทธ์ทุกวันไม่เคยขาด ถือว่าพอมีพื้นฐาน และเป็นพื้นฐาน "สำนักเฉินสายตรง" จะเรียกว่าสำนักเล็กชื่อดังก็ไม่ผิด เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าเซี่ยซิงหานข้อมือไม่มีแรง ฐานล่างไม่มั่นคง ประเภทโดนหมัดเดียวปลิว ส่วนเค้าลางสำนักดัง ด้วยสายตาอันไร้แววของหวังหยาง ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อย แต่เขารู้ว่าท่าสวย เขาไม่ได้ตาบอดนี่นา... ว่าแต่ด้วยฝีมือระดับเขาตอนนี้ จะสู้เซี่ยซิงหานได้กี่คนนะ? เซี่ยซิงหานหมุนตัวกลับ กระบี่เฉียง แขนเหยียดตรง แสงอาทิตย์กระทบตัวกระบี่ สะท้อนแสงระยิบระยับ และสะท้อนภาพใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม เซี่ยซิงหานเห็นหวังหยาง แววตาฉายแววสดใส แต่กระบวนท่าไม่เสีย หมุนตัวเก็บกระบี่เข้าข้างเอวอย่างสวยงาม มือขวาถือกระบี่ มือซ้ายจีบนิ้ว ดูเท่ไม่เบา หวังหยางปรบมือชมเชยอย่างให้เกียรติ หน้าผากเซี่ยซิงหานมีเหงื่อซึม แก้มแดงระเรื่อจากการออกกำลังกาย ตอนนี้ยิ่งแดงขึ้นจนถึงใบหู ลมหายใจยังไม่ทันปกติ แต่มุมปากยกยิ้มแล้ว นางส่งกระบี่ให้เสี่ยวหนิง รับผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อ หันมาคารวะด้วยความขัดเขิน: "คุณชายหวังอย่าหัวเราะเยาะเลย" หวังหยางคารวะตอบ: "เคยได้ยินเรื่องปันเจาเขียนประวัติศาสตร์ต่อ กวนเหนียงตีฝ่าวงล้อม มักถอนหายใจว่าสวรรค์ลำเอียง ไม่ให้ใครเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ แต่วันนี้ได้เห็นท่ารำกระบี่ของแม่นางเซี่ย ถึงรู้ว่ากล้วยไม้งามในตระกูลใหญ่ สามารถรุ่งโรจน์ได้ทั้งบุ๋นและบู๊" เซี่ยซิงหานส่งเสียงฮึเบาๆ: "ท่านพูดจาไพเราะ แต่ในใจคงหัวเราะเยาะข้าอยู่ล่ะสิ...”

“ข้าไม่ได้พูดปด แม่นางเริ่มดั่งเมฆไหล จบดั่งน้ำค้างแข็ง ไม่ต้องพูดถึงความสง่างาม แค่การหมุนข้อมือส่งปลายกระบี่ ก็มีความหมายลึกซึ้ง ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้" หวังหยางพูดจาเหลวไหลด้วยสีหน้าจริงจัง เซี่ยซิงหานดีใจมาก! ดวงตาเป็นประกาย! พูดอย่างตื่นเต้น: "ท่านดูออกด้วยรึ?! ข้าก็ว่าแล้ว ไม่ได้เรียนมาเสียเปล่า! ข้าเคยเรียนกระบี่กับอาจารย์เหลยจื่อเกา แม้จะไม่นาน แต่ก็ได้วิชามาไม่น้อย ดูมีทรงใช่ไหมล่ะ?" เจ้าก็เคยเรียนกระบี่กับเหลยจื่อเกาเหมือนกันรึ? งั้นเป่าเยว่คงไม่ได้โม้สินะ ว่าแต่อาจารย์เหลยจื่อเกานี่สอนศิษย์ปลายแถวมากี่คนแล้วเนี่ย... "ไม่ใช่แค่มีทรง แต่ทรงดีมากต่างหาก..." ทั้งสองคุยไปหัวเราะไป เดินตามทางหินกรวดไปยังซุ้มไม้เลื้อย ซุ้มไม้ร่มรื่น หอมกลิ่นดอกไม้ เสื่อลายสวย เบาะรองนั่งปักลาย โต๊ะเตี้ยไม้ดำ ขวามือของโต๊ะมีกรงไม้ไผ่สาน ในนั้นมีกระต่ายสีเทาตัวน้อยนอนขดอยู่บนฟางแห้ง จมูกสีชมพูขยับไปมา เคี้ยวหญ้าอัลฟัลฟ่าเล่น เห็นคนก็ไม่ตื่นกลัว บนโต๊ะมีกาน้ำชาไอคุกรุ่น ขนมสี่จานวางล้อมรอบ มีขนมถั่ววอลนัท ขนมเปี๊ยะฝูหลิง ขนมพุทราจีน และผลไม้เชื่อม เซี่ยซิงหานย่อตัวลง รวบชายแขนเสื้อ ยกกาน้ำชารินให้หวังหยาง: "นี่เป็นชาดอกไม้ที่ข้าทำเอง ใช้เกสรดอกกุ้ยฮวาที่เพิ่งบานครึ่งเดียว เด็ดก้านออก ผสมกับชาจิ้นหลิง ชั้นหนึ่งดอกไม้ ชั้นหนึ่งใบชา เก็บในโถกระเบื้อง ปิดผนึกด้วยกระดาษใบไผ่ นึ่งไฟแรงก่อน รอให้เย็นแล้วค่อยอบไฟอ่อน การทำชาดอกไม้สำคัญที่ความสมดุล ดอกไม้มากไปกลบรสชา ดอกไม้น้อยไปกลิ่นไม่หอม ข้าใช้สัดส่วนดอกไม้หนึ่งส่วนใบชาสามส่วน คุณชายหวังลองชิมดู ว่าเป็นอย่างไร?" เซี่ยซิงหานมองหวังหยางอย่างคาดหวัง หวังหยางดื่มอึกเดียว รสชาติหอมหวานชุ่มคอ กลิ่นหอมจางๆ อบอวลในปาก อดไม่ได้ที่จะชมเชย! ดื่มไปพลางคิดว่ากลับไปจะลองทำชาดอกกุ้ยฮวาแบบนี้บ้าง ชาจิ้นหลิงแพงไปไม่จำเป็น ชาอู่หลิงก็เป็นชาดี คราวก่อนหลิ่วถานให้มา เหลืออยู่กระป๋องหนึ่ง เอามาทำก็น่าจะไม่เลว ขณะกำลังคิด เซี่ยซิงหานยิ้มหวาน รินชาเติมให้หวังหยางอีกครึ่งถ้วย: "ท่านชอบก็ดีแล้ว ชานี้เหมาะกับฤดูใบไม้ร่วงที่สุด อุ่นและเย็นผสมผสาน ขจัดความหงุดหงิดบำรุงลมปราณ เดี๋ยวข้าจะให้คนส่งไปที่บ้านท่านสองกระป๋อง แล้วก็เหล้าดอกเบญจมาศที่ข้าหมักด้วยข้าวเหนียวอีกสองสามไห เพราะเป็นฤดูใบไม้ร่วง พลังหยินลงต่ำมักแห้งแล้ง ข้าเลยใส่ตี้หวงและฝูหลิงลงไป ช่วยป้องกันลม ขับพิษ บำรุงอวัยวะภายใน..." หวังหยางยิ้ม: "แม่นางเซี่ยยังรู้เรื่องการดูแลสุขภาพด้วย..." เซี่ยซิงหานพูดจริงจัง: "นี่เป็นรากฐานของชีวิต จะละเลยได้อย่างไร? การดูแลสุขภาพก็เหมือนการเรียนรู้ ยิ่งเริ่มเร็วยิ่งมั่นคง ดูแลตั้งแต่เด็ก โตขึ้นถึงจะแข็งแรง หากละเลยตอนวัยเยาว์ รอจนเลือดลมถดถอย กระดูกเสื่อมโทรม ค่อยมาบำรุง ก็เหมือนซ่อมบ้านบนฐานรากที่พังทลาย ต่อให้ซ่อมเต็มที่ ก็ยากจะสมบูรณ์ 'คัมภีร์จักรพรรดิเหลือง' กล่าวว่า 'หมอเทวดารักษาโรคที่ยังไม่เกิด ไม่ใช่รักษาโรคที่เกิดแล้ว' เหมือนเพื่อนสนิทของข้าคนหนึ่ง ชอบกินของเย็นมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยงดของดิบของเย็น แถมยังคิดมาก นอนไม่หลับ ชอบดื่มเหล้าเย็นๆ ต่อให้หน้าหนาวก็ไม่เปลี่ยน เลยเป็นโรคปวดกระเพาะ——" เซี่ยซิงหานประคองถ้วยชา พูดคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่สายตาแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาของหวังหยางเงียบๆ หวังหยางปกติไม่ค่อยระวังตัวต่อหน้าเซี่ยซิงหาน ยิ่งอยู่ในสวนสวย ชาดี สาวงาม และเป็นช่วงเวลาผ่อนคลายที่หาได้ยากท่ามกลางอันตราย จิตใจจึงผ่อนคลายเต็มที่ กำลังกินขนม ดูกระต่าย เพลิดเพลินกับการฟังเซี่ยซิงหานคุยเรื่อยเปื่อย ใครจะคิดว่านางจะวกกลับมาพูดเรื่องเพื่อนชอบดื่มเหล้าเย็นปวดกระเพาะกะทันหัน! หวังหยางตั้งตัวไม่ทัน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เซี่ยซิงหานจับสังเกตได้ ก็รู้คำตอบในใจ แต่น้ำเสียงยังคงปกติ พูดเรื่องสุขภาพต่ออย่างไม่ติดขัด: "เดือนฤดูใบไม้ร่วงธาตุทอง อากาศเริ่มรุนแรง พลังดินกลับสู่ความสงบ สภาพอากาศแห้งและเย็น ปอดเป็นดั่งหลังคา อยู่เหนืออวัยวะทั้งห้า เป็นธาตุทอง ชอบความชุ่มชื้นเกลียดความแห้งแล้ง ดังนั้นฤดูใบไม้ร่วงเหมาะแก่การบำรุงปอดที่สุด และธาตุทองเป็นตัวแทนของการสังหาร สรรพสิ่งเหี่ยวเฉา ท่านพ่อจึงให้ข้าฝึกกระบี่ในฤดูใบไม้ร่วง ตัดหญ้าและต้นไม้ เพื่อคล้อยตามพลังสังหาร เสริมความแข็งแกร่งให้ปอด แน่นอน ข้าฝึกแค่ท่าสวยๆ สู้จริงไม่ได้หรอก เทียบเสี่ยวซานไม่ได้ จริงสิ เสี่ยวซานไปไหนแล้ว?" เซี่ยซิงหานมองหวังหยาง ถามอย่างเป็นธรรมชาติ หวังหยางระวังตัวแล้ว ไม่แน่ใจว่าเรื่องเพื่อนปวดกระเพาะเมื่อครู่ เซี่ยซิงหานพูดลอยๆ หรือจงใจลองเชิง แม้จะเห็นสีหน้าและน้ำเสียงของเซี่ยซิงหานเป็นปกติ แต่เขาก็ไม่ประมาท ถ้าบอกว่าเมื่อก่อนไม่อยากให้เซี่ยซิงหานรู้เรื่องเขากับเป่าเยว่ติดต่อกัน เพราะไม่อยากให้นางเข้ามาพัวพันกับความวุ่นวายและกลัวความลับเรื่องแอบอ้างชื่อเสียงหลุด ตอนนี้ก็มีเหตุผลเพิ่มอีกข้อ สถานการณ์ตอนนี้ หากความสัมพันธ์กับเป่าเยว่ถูกเปิดเผย อ๋องแห่งปาตงต้องสงสัยและระแวงแน่นอน แน่นอน ไม่ใช่ว่าเซี่ยซิงหานจะปากโป้ง แต่ความลับสำเร็จได้เพราะเก็บเงียบ ล้มเหลวเพราะรั่วไหล พายุฝนมักมาโดยไม่ทันตั้งตัว เรื่องราวร้ายแรงมักซ่อนอยู่ในเรื่องเล็กน้อย เหตุผลยากจะหยั่งรู้ จิตใจคนยากจะคาดเดา ดังนั้นระวังไว้ไม่เสียหาย รอบคอบไว้ปลอดภัยกว่า เป่าเยว่เกี่ยวข้องกับหมากสำคัญในกระดานนี้ เว้นแต่จำเป็นจริงๆ หวังหยางจะไม่ยอมแพร่งพรายแม้แต่น้อย อีกอย่างหวังหยางรู้สึกสังหรณ์ใจลึกๆ ว่า สถานการณ์ที่ดาวกับจันทร์ไม่โคจรมาเจอกันนั้นดีอยู่แล้ว ถ้ามาเจอกันเมื่อไหร่ สำหรับเขาคงเป็นเรื่องร้ายมากกว่าดีแน่... หวังหยางเปิดระบบป้องกันตัว ได้ยินเซี่ยซิงหานถามถึงเสี่ยวซาน ก็งัดคำตอบที่เตรียมไว้อย่างดีออกมาทันที: "ข้าเห็นสถานการณ์ยังไม่แน่นอน เลยไม่ให้เสี่ยวซานตามมา รอสถานการณ์นิ่งแล้ว ค่อยให้เสี่ยวซานกลับมา" เซี่ยซิงหานจ้องมองหวังหยาง: "แบบไหนถึงเรียกว่าสถานการณ์นิ่ง?" หวังหยางอธิบาย: "ก็คือเรื่องราวสงบลงแล้ว" เซี่ยซิงหานถามต่อ: "แล้วแบบไหนถึงเรียกว่าเรื่องราวสงบลง?" หวังหยางอธิบายอีกครั้ง: "ก็คือสถานการณ์นิ่งแล้วไง" เซี่ยซิงหานหรี่ตาลงเล็กน้อย