บทที่ 382 กระต่ายเจ้าเล่ห์

เซี่ยซิงหานยิ้ม ไม่ถามต่อ แต่ลุกขึ้นไปให้อาหารกระต่าย เจ้ากระต่ายน้อยสีเทาก็รู้ความ เดิมทีกินอย่างเกียจคร้านเหมือนพักร้อน พอเห็นมือนวลของนายหญิงยื่นมา รีบขยับเข้ามาหา วางอุ้งเท้าน้อยๆ ทำท่าทางน่ารักรอคนป้อน มองดูกระต่ายน้อยประคองใบหญ้าเขียวขจีเคี้ยวตุ้ยๆ หางตาของเซี่ยซิงหานโค้งขึ้นอย่างงดงาม ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน เถาวัลย์ไหวเบาๆ ผสมกับเสียงกัดหญ้ากรุบกริบของกระต่ายน้อย ลอยเข้าหูอย่างแผ่วเบา หวังหยางนั่งอยู่ตรงนั้น มองดูภาพนี้อย่างเงียบๆ ความตึงเครียดจากการระวังภัยเมื่อครู่มลายหายไป รู้สึกเพียงร่มเงาของเถาวัลย์ ไอชาลอยอวล เสียงใบไม้ร่วง และความงามของเซี่ยซิงหาน เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้ ไม่อยากเดินหน้าต่อไป... "ข้าเพิ่งได้ยินเรื่องตลกมาเรื่องหนึ่ง คุณชายหวังอยากฟังไหม?" เซี่ยซิงหานพูดไปพลางให้อาหารกระต่ายไปพลาง หวังหยางลุกจากที่นั่ง เดินไปดูกรงกระต่าย: "เอาสิ ข้าชอบฟังนิทาน”

“มีคนเลี้ยงนกอินทรีตัวหนึ่ง นกอินทรียิ่งโตยิ่งใหญ่ ไม่เชื่อฟังเจ้าของ คิดจะจิกเจ้าของให้ตายแล้วยึดที่แทน มันเริ่มหาพรรคพวก แล้วลากกระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่งมาร่วมด้วย ท่านคิดว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวนี้ควรตกลงไหม?" เซี่ยซิงหานพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ นิ้วเขี่ยหูกระต่ายเล่น หวังหยางคิดตาม: "เดี๋ยวนะ กระต่ายก็กระต่าย ทำไมต้องกระต่ายเจ้าเล่ห์? ท่านพูดถึงนกอินทรีก็ไม่ได้บอกว่านกอินทรีชั่ว ทำไมพอถึงกระต่ายต้องเติมคำขยาย?" เซี่ยซิงหานเงยหน้ามองหวังหยาง น้ำเสียงอ่อนโยน สายตาใสซื่อ: "เพราะกระต่ายตัวนี้เจ้าเล่ห์จริงๆ นี่นา!!! กระต่ายที่เจ้าเล่ห์ไม่ใช่กระต่ายเจ้าเล่ห์หรือ? อีกอย่างข้าพูดถึงกระต่าย คุณชายหวังร้อนตัวทำไม?" หวังหยางชะงักเล็กน้อย: "ข้า... ข้าไม่ได้ร้อนตัวนะ" เซี่ยซิงหานยิ้มหวาน: "ไม่ร้อนตัวก็ดี งั้นคุณชายลองบอกหน่อย ว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวนี้ ตกลงควรตกลงไหม?" หวังหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: "กระต่ายตัวนี้ใหญ่ไหม?" รอยยิ้มของเซี่ยซิงหานแข็งค้าง คิดแทบตายก็คิดไม่ถึงว่าหวังหยางจะถามประโยคนี้! นางถามอย่างงุนงง: "มันเกี่ยวอะไรด้วย?”

“เกี่ยวสิ! ถ้ากระต่ายตัวนี้ใหญ่พอ ทางเลือกของมันก็เยอะ! นกอินทรีตัวนั้นก็ไม่กล้าลากมันสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะมันใหญ่นี่นา เกิดลากไม่ไหวแล้วโดนดีดกลับ..." เซี่ยซิงหาน: ...... "งั้นสมมติว่ามันไม่ใหญ่ล่ะ? มันเป็นกระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวน้อย!" เซี่ยซิงหานเน้นคำ จิ้มหูกระต่ายเหมือนระบายอารมณ์ หวังหยางทำหน้าเศร้า: "ไม่ใหญ่ก็แย่สิ เดิมทีก็ตัวเล็กอยู่แล้ว ไม่ว่าใครสู้กับนกอินทรี ลมพัดทีเดียวก็ปลิวแล้ว ยิ่งถ้าบังเอิญมีฝูงกระต่ายน้อยที่มันรู้จักโดนจับมาด้วย และในฝูงนั้นยังมีกระต่ายน้อยแสนสวยอยู่ตัวหนึ่ง นั่นยิ่งแย่เข้าไปใหญ่..." ใบหน้าเล็กๆ ของเซี่ยซิงหานแดงก่ำทันที พูดติดอ่าง: "ทะ... ท่านพูดบ้าอะไร... ใคร... อะไรกะ... กระต่ายน้อยแสนสวย..." คราวนี้ถึงทีหวังหยางทำหน้าใสซื่อบ้าง: "ในเมื่อมีกระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวน้อย ก็ย่อมมีกระต่ายน้อยแสนสวยได้สิ! กระต่ายน้อยที่สวยมากๆ ไม่ใช่กระต่ายน้อยแสนสวยหรือ? อีกอย่างข้าพูดถึงกระต่าย แม่นางเซี่ยร้อนตัวทำไม?”

“ท่าน——" แก้มของเซี่ยซิงหานแดงระเรื่อ ลมหายใจติดขัด รีบหันหน้าหนีไปเลือกหญ้าอัลฟัลฟ่า น้ำเสียงปนความเขินอายที่ปิดไม่มิด: "ตอนนี้ไม่พูดเรื่องกะ... กระต่ายน้อยแสนสวย...——" เซี่ยซิงหานกลั้นความอาย รีบพูดคำว่า "กระต่ายน้อยแสนสวย" ให้จบ ปลายหูแดงก่ำจนแทบจะโปร่งใส เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย เหมือนพยายามข่มขวัญ: "ตอนนี้พูดถึงกระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวน้อยนี่! กระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวน้อยตัวนี้ตกลงจะเอายังไงกันแน่?!" หวังหยางหยิบหญ้าอัลฟัลฟ่ามากำหนึ่ง ป้อนกระต่ายช้าๆ ปากก็พูดว่า: "ไม่รีบ ให้มันวิ่งตามนกอินทรีไปก่อน..." เซี่ยซิงหานโมโหจนอยากตีหวังหยาง: "ยังไม่รีบอีก! กระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวน้อยไม่กลัวโดนคนยิงธนูใส่รึไง!" หวังหยางสนใจแต่จะแหย่กระต่ายน้อยสีเทา: "จะยิงก็ต้องยิงนกอินทรีก่อน..." เสียงของเซี่ยซิงหานเร่งร้อนขึ้น: "ธนูระดมยิง จะแยกแยะนกอินทรีกับกระต่ายได้อย่างไร?!" หวังหยางยิ้ม: "ไม่หรอก กระต่ายตัวนี้น่ารักจะตาย เจ้าของตัดใจยิงไม่ลงหรอก——”

“ข้าจะพูดประเด็นนี้แหละ!" เซี่ยซิงหานขัดจังหวะหวังหยาง วางใบหญ้าในมือลง สีหน้าจริงจังมาก: "ข้าจะพูดประเด็นนี้แหละ ข้ารู้ว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์ตัวน้อยอาจจะมีแผนการของตัวเอง อาจจะคิดดูทิศทางลม รอดูสถานการณ์ ลมพัดทางไหนก็กระโดดไปทางนั้น แต่ผลของการทำแบบนั้น เป็นไปได้มากว่า ไม่ว่าจะกระโดดไปทางไหน สุดท้ายก็จะกระโดดลงหม้อ——" หวังหยางหลุดขำ ชี้ไปที่เซี่ยซิงหาน: "ถูกต้อง ถูกต้อง" ไม่รู้ว่าชมที่นางเปรียบเปรยได้ตลก หรือชมที่นางมองสถานการณ์ทะลุปรุโปร่ง เซี่ยซิงหาน: (￣^￣) หวังหยางรีบง้อ: "พูดต่อสิ พูดต่อ...”