บทที่ 42 การวิเคราะห์สถานการณ์ราชสำนัก

หยูเฉียนโหลวตำหนิ: “พูดจาเหลวไหล! พ่อใส่ใจเรื่องของเจ้าที่สุด เมื่อครู่ยังบอกข้าว่าเจ้ากลับมาแล้ว ให้ข้าไม่ต้องไปที่ว่าการ ให้มาหาเจ้าก่อน วันที่เจ้าขนของออกจากบ้านไป เขายังเขียนจดหมายถึงเพื่อน จัดแจงให้เจ้าเข้าเรียนที่วิทยาลัยหลวง—”

“นั่นเป็นเพราะเขาอยากจะไล่ข้าไปให้พ้นๆ! ถ้าหากพ่อมีความคิดถึงข้าแม้แต่นิดเดียว ก็คงจะไม่เมินเฉยต่อคำอ้อนวอนของข้า ไม่ยอมพูดเพื่อโรงเรียนประจำเมืองแม้แต่คำเดียว! ต่อให้ไม่มีข้า พ่อกับท่านอาจารย์ก็เป็นเพื่อนกันมาหลายสิบปีแล้ว กลับไม่ยอมช่วย! ต่อให้ไม่คำนึงถึงมิตรภาพส่วนตัว โรงเรียนประจำเมืองก็เกี่ยวข้องกับสายธารแห่งการศึกษาของมณฑลเรา ไม่ต้องพูดถึงบัณฑิตขุนนางในมณฑลนี้เลย แม้แต่คนต่างถิ่น อย่างเช่นแม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ยก็ยังช่วยเหลืออย่างเต็มที่! แต่พ่อล่ะ? สิ่งที่ทำ ช่างทำให้คนใจสลายจริงๆ!”

หยูเฉียนโหลวเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของน้องชาย ก็ส่ายหน้า โบกมือให้ผู้ติดตามหลายคน: “พวกเจ้าถอยออกไป” รอจนผู้ติดตามถอยห่างออกไปแล้ว หยูเฉียนโหลวก็กล่าวว่า: “ครั้งก่อนข้าให้เจ้าอ่าน ‘โฮ่วฮั่นซู·ตั่งกู้เลี่ยจ้วน’ เจ้าอ่านแล้วรึยัง?”

“อ่านแล้วขอรับ”

“มีความคิดเห็นอย่างไร?”

หยูอวี๋หลิงทำหน้าเที่ยงธรรม: “ผู้ที่เป็นบัณฑิต ควรจะขัดเกลาชื่อเสียงและคุณธรรม ถือการชำระล้างใต้หล้าให้บริสุทธิ์เป็นหน้าที่ของตน!”

“ผิดแล้ว!” หยูเฉียนโหลวกล่าวอย่างเด็ดขาด “ข้าต้องการจะบอกเจ้าว่า ตั้งแต่โบราณมา พรรคพวกนั้นยากที่จะกำจัดให้หมดสิ้น! และผู้ที่จำกัดตัวเองอยู่ในการต่อสู้ของพรรคพวก ย่อมประสบภัยได้ง่ายที่สุด! การมองสถานการณ์ต้องเรียนรู้ที่จะมองจากมุมของพรรคพวก มิเช่นนั้นก็เหมือนมองดอกไม้ในม่านหมอก มีสิ่งกีดขวางอยู่เสมอ”

“พรรคพวก? ราชวงศ์ของเรามีพรรคพวกมาจากไหน?!” หยูอวี๋หลิงตกใจอย่างมาก

“ไม่ใช่ว่าต้องมีชื่อว่าเป็นพรรคพวกถึงจะเรียกว่าพรรคพวก พรรคพวกที่เปิดเผยนั้นมองเห็นได้ง่าย พรรคพวกที่ซ่อนเร้นนั้นสังเกตได้ยาก” หยูเฉียนโหลวถอนหายใจเบาๆ

“พรรคพวกที่ซ่อนเร้น? พี่ใหญ่หมายถึงใครคือพรรคพวกที่ซ่อนเร้น?”

“ข้าไม่ได้บอกว่ามีใครเป็นพรรคพวกที่ซ่อนเร้น แต่ว่า...” หยูเฉียนโหลวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “ตอนนี้สิ่งที่ข้าจะพูดกับเจ้า ออกจากปากข้า เข้าสู่หูเจ้า ห้ามนำไปพูดกับบุคคลที่สามอีก แม้แต่ท่านอาจารย์ของเจ้าก็ไม่ได้ เจ้าทำได้หรือไม่?” หยูอวี๋หลิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “ขอเพียงแค่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นอันตรายต่อท่านอาจารย์ ข้าจะไม่พูดอย่างแน่นอน”

“ท่านหลิวช่างได้ศิษย์ที่ดีจริงๆ” หยูเฉียนโหลวอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ มองไปที่น้องชายแล้วกล่าว: “อาเจี้ย เจ้าใกล้จะเข้าเรียนที่วิทยาลัยหลวงแล้ว ข้าก็ถึงเวลาที่จะต้องพูดเรื่องราวในราชสำนักให้เจ้าฟังบ้างแล้ว” หยูอวี๋หลิงคิดในใจ: ถ้าหากโรงเรียนประจำเมืองรักษาไว้ไม่ได้ ข้าจะไม่ไปเรียนที่วิทยาลัยหลวงเด็ดขาด!

ได้ยินพี่ชายกล่าวว่า: “ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีพระราชโอรสทั้งหมดยี่สิบเอ็ดองค์ นอกจากพระราชโอรสองค์ที่หก, สิบสอง, และสิบห้าที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนวัยอันควรแล้ว ยังมีพระชนม์อยู่อีกสิบแปดองค์ ถึงแม้จะมีพระโอรสมากมาย แต่ส่วนใหญ่ยังทรงพระเยาว์ ที่เจริญวัยเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ มีเพียงหกองค์ พระราชโอรสองค์โต และยังเป็นรัชทายาท เซียวฉางเม่า อายุสามสิบสองปี พระราชโอรสองค์ที่สอง จิ้งหลิงหวังเซียวจื่อเหลียง อายุสามสิบปี พระราชโอรสองค์ที่สาม หลูหลิงหวังเซียวจื่อชิง อายุยี่สิบสองปี พระราชโอรสองค์ที่สี่ ปาตงหวังเซียวจื่อเซียง อายุยี่สิบเอ็ดปี พระราชโอรสองค์ที่ห้า อันลู่หวังเซียวจื่อจิ้ง อายุสิบแปดปี พระราชโอรสองค์ที่เจ็ด จิ้นอันหวังเซียวจื่อเม่า อายุสิบแปดปี อันที่จริงแล้วเจ้าดูจากอายุก็จะเห็นได้ว่า รัชทายาทกับพระราชโอรสองค์ที่สองอายุมากกว่าพระราชโอรสที่เหลืออยู่ช่วงหนึ่ง กำลังอยู่ในวัยที่แข็งแรงและรุ่งเรืองดุจพระอาทิตย์เที่ยงวัน ทั้งสององค์ไม่ว่าจะเป็นอำนาจหรือบารมี ก็ไม่ใช่พระราชโอรสองค์อื่นจะเทียบได้

ตั้งแต่ที่พระราชโอรสองค์ที่สองได้รับการแต่งตั้งเป็นจิ้งหลิงหวัง ก็โดดเด่นอย่างยิ่ง ดำรงตำแหน่งซือถู เปิดจวนตะวันตก เอาใจแขกเหรื่อ ชักชวนผู้มีความสามารถทั่วหล้า มีชื่อเสียงว่าเป็นอ๋องผู้ทรงธรรม บัณฑิตในจวนอ๋องของพระองค์ ถึงกับสามารถเทียบเคียงกับอาจารย์ในวิทยาลัยหลวงได้! ยังให้ความเคารพต่อพระเถระผู้ใหญ่ สนทนาธรรมะ รวบรวมหนังสือร้อยสำนัก รวบรวมบทกวีทั่วหล้า ความรุ่งเรืองทางด้านวัฒนธรรมและการศึกษา ไม่เคยมีปรากฏในเจียงจั่ว! เมื่อปีที่แล้ว ฮ่องเต้ยังให้จิ้งหลิงหวังควบตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ของวิทยาลัยหลวงด้วย! ถึงแม้จิ้งหลิงหวังจะปฏิเสธไม่รับ แต่ฮ่องเต้ก็พระราชทานรถม้าสามคันเพื่อเป็นการยกย่อง ความโปรดปรานอันยิ่งใหญ่ ชื่อเสียงอันสูงส่ง อำนาจอันแข็งแกร่ง ก็เริ่มจะเข้าใกล้รัชทายาทแล้ว...”

“พี่ใหญ่!” หยูอวี๋หลิงตกใจไปทีหนึ่ง เขาไม่คาดคิดว่าพี่ชายที่สุขุมรอบคอบมาโดยตลอดจะพูดจาไม่เกรงกลัวถึงเพียงนี้!

“ไม่เป็นไร ตอนนี้มีเพียงเจ้ากับข้าสองคนพี่น้อง พูดอะไรก็ได้”

“แต่...แต่ทุกคนต่างก็บอกว่าจิ้งหลิงหวังกับรัชทายาทมีความสัมพันธ์ฉันมิตรที่ดีต่อกัน หรือว่าล้วนเป็นของปลอม?”

“ข้าไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ข้าเพียงแค่กำลังพูดถึงสถานการณ์ตามที่เป็นจริง รัชทายาทตั้งโรงพยาบาลหกโรคเพื่อดูแลคนยากจน จิ้งหลิงหวังก็เปิดคลังส่วนตัวเพื่อช่วยเหลือคนจนในตันหยาง จิ้งหลิงหวังเสนอให้ลดโทษผ่อนแรงงาน ลดภาษีลดการเกณฑ์แรงงาน รัชทายาทก็เสด็จไปยังสวนเสวียนผู่ด้วยตนเอง ตรวจสอบนักโทษสามกรม อภัยโทษครั้งใหญ่ รัชทายาทเสด็จไปยังวิทยาลัยหลวง ทดสอบนักศึกษา กรมขุนนางก็เสนอชื่อจิ้งหลิงหวังเป็นอาจารย์ใหญ่ของวิทยาลัยหลวง จิ้งหลิงหวังเชิญพระเถระผู้ใหญ่มาฉันภัตตาหารและแสดงธรรม รัชทายาทก็จัดงานชุมนุมสงฆ์ครั้งใหญ่ โต้แย้งคัมภีร์ต่างๆ เจ้าแน่นอนว่าสามารถพูดได้ว่านี่คือการกระตุ้นซึ่งกันและกัน ก้าวหน้าไปพร้อมกัน แต่พี่น้องอาจจะมีได้หลายคน รัชทายาทมีเพียงหนึ่งเดียว ที่เรียกว่า ‘ก้าวหน้าไปพร้อมกัน’ ที่เรียกว่า ‘เคียงคู่กันไป’ เมื่อวางไว้ในราชวงศ์แล้ว ก็เป็นตัวแทนของความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดในตัวเอง”

คำพูดของหยูเฉียนโหลวราวกับเป็นการปัดเป่าม่านหมอก ทำให้หยูอวี๋หลิงได้เห็นภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน: “ความหมายของพี่ใหญ่ก็คือ ในราชสำนักมีพรรคของรัชทายาทกับพรรคของจิ้งหลิงหวังสองพรรคงั้นรึ?”

“จะเรียกเช่นนั้นไปก่อนก็ได้ เมื่อสองพรรคต่อสู้กัน ก็ต้องแย่งชิงกำลังอื่นๆ มาเสริมสร้างพรรคของตนเองให้แข็งแกร่งขึ้น เช่น พระราชโอรสที่เจริญวัยแล้วอีกสี่องค์ที่เหลือ ในบรรดาพระราชโอรสสี่องค์ มีสององค์อยู่ในเมืองหลวง: คือพระราชโอรสองค์ที่สามหลูหลิงหวังดำรงตำแหน่งจงจวินเจียงจวิน พระราชโอรสองค์ที่ห้าอันลู่หวังดำรงตำแหน่งฮู่จวินเจียงจวิน อีกสององค์ปกครองเมือง: พระราชโอรสองค์ที่สี่ปาตงหวังปกครองจิงโจว พระราชโอรสองค์ที่เจ็ดจิ้นอันหวังปกครองเซียงโจว เหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง พวกเขาไม่ว่าจะเข้าร่วมกับพรรคใดในสองพรรค ก็สามารถเพิ่มกำลังของพรรคนั้นได้อย่างมาก”

หยูเฉียนโหลวเห็นน้องชายทำท่าทางเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ก็เน้นย้ำอีกครั้ง: “ข้าจะพูดอีกครั้ง สิ่งที่ข้าพูดเมื่อครู่ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าวิเคราะห์ตามข้อมูลที่จำกัดที่ข้าได้รับมา ไม่จำเป็นต้องเป็นตัวแทนของสถานการณ์จริงเสมอไป ในเมื่อเป็นการวิเคราะห์ งั้นเกี่ยวกับพระราชโอรสสี่องค์ก็อาจจะมีสถานการณ์อื่นๆ เกิดขึ้นได้ เช่น...”

หยูเฉียนโหลวจงใจหยุดพูดไม่ต่อ ส่งสายตาไปที่น้องชายเพื่อทดสอบ หยูอวี๋หลิงลองพูดดู: “เช่นพระราชโอรสสี่องค์นี้ร่วมกันก่อตั้งพรรคหนึ่งขึ้นมา หรือไม่ก็แต่ละองค์ก่อตั้งพรรคของตนเอง?”

หยูเฉียนโหลวยิ้มเล็กน้อย: “เด็กน้อยสอนได้! เรามาใช้พระราชโอรสองค์ที่สี่ปาตงหวังเป็นตัวอย่าง ถ้าหากพระองค์ต้องการจะรวบรวมกำลังของตนเอง สร้างปีกกล้าขาแข็ง—”

“ท่านอ๋องดูเหมือนจะไม่มีเล่ห์เหลี่ยมขนาดนั้นกระมัง พระองค์แม้แต่ขุนนางบุ๋นบู๊ของจิงโจวก็ยังไม่พบ จะไปสร้างปีกกล้าขาแข็งได้อย่างไร?” นิสัยของปาตงหวังนั้นบ้าคลั่งไม่ยึดติด ใช้คำพูดของชาวบ้านก็คือค่อนข้าง “ไม่เข้าท่า” หยูอวี๋หลิงเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับท่านอ๋องผู้นี้มาไม่น้อย ไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ว่าอ๋องที่เหลวไหลเช่นนี้จะมารวบรวมกำลัง แอบก่อตั้งพรรคพวก

“เรื่องเล่ห์เหลี่ยมอะไรพวกนี้ ถ้าหากแม้แต่เจ้ายังมองออก ก็ไม่เรียกว่าเล่ห์เหลี่ยมแล้ว ราชสำนักระแวดระวังต่อการสร้างอำนาจในหัวเมืองอย่างเข้มงวด ขุนนางบุ๋นบู๊ระดับสูงของจิงโจวไม่ถูกเลือกโดยกรมขุนนาง ก็ถูกควบคุมโดยชนชั้นสูงท้องถิ่น บางคนก็เป็นหูเป็นตาของราชสำนักโดยตรง ถ้าหากรวบรวมอย่างเปิดเผย ไม่ระวังตัว ก็อาจจะแพร่งพรายไปถึงราชสำนักได้ กลับกันอย่างท่านอ๋อง ที่พบเพียงแค่คนในจวนอ๋องของตนเอง การกระทำดูเหมือนจะตามใจชอบ ตามความชอบไม่ชอบ แต่ก็ยังคงอยู่ในกรอบ ไม่ได้สร้างความเสียหายใหญ่โต เหล่าขุนนางต่างก็บอกว่าท่านอ๋องกระทำการเหลาะแหละ การกระทำผิดพลาด แต่พูดไปพูดมา ก็ล้วนเป็นความผิดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สำคัญ ดังนั้นฮ่องเต้ถึงได้ปล่อยปละละเลยพระองค์มาจนถึงทุกวันนี้ อีกอย่าง ท่านอ๋องปล่อยองครักษ์ใกล้ชิดของพระองค์ไปรับตำแหน่งในกองทัพ เจ้าว่าพระองค์เป็นเพราะเห็นแก่คนใกล้ชิด? หรือว่ามีเจตนาอื่น? พระองค์ยังมักจะแสดงด้านที่หยาบกระด้างและชอบการต่อสู้ ข้าได้ยินมาว่าในหมู่นายทหารระดับกลางและล่าง ชื่อเสียงของท่านอ๋องนั้นดีไม่น้อยเลยทีเดียว”

หยูอวี๋หลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังคงรู้สึกว่าเกินจริงไปหน่อย ทอดถอนใจ: “สิ่งที่พี่ใหญ่พูดมาไม่เหมือนปาตงหวังเลย”

————————

หมายเหตุ: เกี่ยวกับพระราชโอรสเหล่านี้ ท่านอ๋องเหล่านี้ไม่เข้าใจไม่เป็นไร จะค่อยๆ วาดภาพให้ชัดเจนขึ้นทีละน้อย ยังมี หยูเฉียนโหลวตำแหน่งขุนนางไม่สูงนัก นับเป็นระดับกลางของท้องถิ่นกระมัง การคาดเดาสถานการณ์ระดับสูงก็อาจจะคาดเดาได้ไม่แม่นยำนัก