บทที่ 43 ตัวแปร

หยูเฉียนโหลวแก้ไข: “ไม่เหมือนปาตงหวังที่พวกเราจินตนาการไว้ แน่นอนว่า ข้าก็แค่สมมติฐานเท่านั้น ข้าทำหน้าที่จู๋ปู้มานานขนาดนี้ กลับได้พบท่านอ๋องไม่เกินสองครั้ง ย่อมไม่กล้าพูดว่าเข้าใจ ตอนนี้พวกเราสมมติว่าปาตงหวังต้องการจะรวบรวมกำลังของตนเอง พระองค์จะรวบรวมใคร? หลิ่วต้านเป็นตัวเลือกที่ดีมากใช่หรือไม่ ที่สำคัญกว่านั้นคือ ถ้าหากสามารถอาศัยหลิ่วต้านผูกมิตรกับท่านหลิ่วเหล่ากั๋วกงได้...” ใบหน้าของหยูเฉียนโหลวปรากฏสีหน้าที่มีความหมายลึกซึ้ง

สีหน้าของหยูอวี๋หลิงเคร่งขรึม พูดต่อจากพี่ชาย: “ดังนั้นพระองค์เพราะเห็นแก่ท่านหลิ่วเหล่ากั๋วกง ย่อมต้องสนับสนุนวิทยาลัยหวังก่วนอย่างแน่นอน เพราะต้องการจะสร้างเสริมกำลังของตนเอง ย่อมต้องโจมตีชนชั้นสูงในดินแดนจิงอย่างแน่นอน!”

“โจมตีคงจะไม่ถึงขนาดนั้น ท่านอ๋องก็จะไม่ผลีผลามไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชนชั้นสูงในจิงโจว เพียงแต่ท่านอ๋องเป็นตัวแทนของผลประโยชน์ของชนชั้นสูงในเมืองหลวง ขุนนางในจวนอ๋องล้วนตามพระองค์มาจากเมืองหลวง ดังนั้นน้ำหนักของฝ่ายเมืองหลวงย่อมต้องมากกว่าฝ่ายดินแดนจิง นี่เป็นสิ่งที่คาดเดาได้ ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากพระราชโอรสหกองค์แล้ว ยังมีบุคคลหนึ่งที่มีสถานะสูงส่งอย่างยิ่ง แต่กลับมีความสำคัญอย่างที่สุด อิทธิพลของเขาบางครั้งถึงกับมากกว่ารัชทายาทและจิ้งหลิงหวังเสียอีก...”

หยูอวี๋หลิงนึกถึงตัวตนของคนผู้นี้ได้ในทันที กล่าวว่า: “ต้าซือหม่าอี้ว์จางหวัง!”

“ถูกต้อง ก็คืออี้ว์จางหวัง! อี้ว์จางหวังด้วยฐานะพระอนุชาองค์โปรดของฮ่องเต้ ดำรงตำแหน่งต้าซือหม่า, ผู้ว่าการมณฑลหยางโจว รักษาการณ์เมืองหลวง ตำแหน่งของพระองค์สูงส่งอย่างยิ่ง! และฮ่องเต้เคยในสมัยที่อี้ว์จางหวังยังไม่มีพระโอรส ได้ยกปาตงหวังให้เป็นบุตรบุญธรรมของอี้ว์จางหวัง ถึงแม้ตอนนี้ปาตงหวังจะกลับสู่สายเลือดเดิมแล้ว แต่บุญคุณที่ได้รับการเลี้ยงดูจากอี้ว์จางหวัง จะเป็นพระราชโอรสองค์อื่นเทียบได้อย่างไร?”

“ดังนั้นอี้ว์จางหวังกับปาตงหวังก็เป็นอีกพรรคหนึ่งรึ?” หยูอวี๋หลิงค่อนข้างสับสน ถ้าเป็นเช่นนี้ราชสำนักก็ไม่วุ่นวายไปหมดแล้วรึ?

“ดังนั้น วิทยาลัยหวังก่วนที่อี้ว์จางหวังจัดตั้งขึ้นตอนนี้ต้องการจะเบียดโรงเรียนประจำเมืองของพวกเจ้าออกไป กลายเป็นโรงเรียนหลวงเพียงแห่งเดียวของจิงโจว ปาตงหวังไม่ว่าจะมองจากมุมของสกุลหลิ่วแห่งเหอตงหรืออี้ว์จางหวัง ไม่ว่าจะมองจากมุมของความใกล้ชิดหรือผลประโยชน์ ก็จะยอมรับโดยปริยายหรือถึงกับสนับสนุน และกำลังอื่นๆ เพื่อที่จะแย่งชิงหรือไม่ก็อย่างน้อยไม่ผลักปาตงหวังกับอี้ว์จางหวังออกไป ก็จะไม่พูดอะไรในเรื่องนี้ นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมไม่ว่าหลิวเจากับแม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ยจะขอร้องอย่างไร ก็ต้องเหนื่อยเปล่าโดยไร้ผล นี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมพ่อถึงไม่ยอมเข้ามาเกี่ยวข้องมาโดยตลอด ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วรึยัง?”

หยูอวี๋หลิงไม่คาดคิดว่าการยุบหรือตั้งโรงเรียนประจำเมืองจะพัวพันซับซ้อนถึงเพียงนี้ ตะลึงงันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถามอย่างไม่เข้าใจ: “แต่ถ้าหากสถานการณ์ในราชสำนักเป็นอย่างที่ท่านพูดจริงๆ ฮ่องเต้จะไม่ทรงทราบเรื่องรึ?”

“เจ้าคิดว่าทำไมฮ่องเต้ถึงให้เซี่ยเฝ่ยเป็นจงซูลิ่ง? เขาเป็นขุนนางเก่าของราชวงศ์ก่อน ตอนนั้นฮ่องเต้พระองค์ก่อนทรงสละราชสมบัติ เซี่ยเฝ่ยดำรงตำแหน่งซื่อจง ควบตำแหน่งมี่ซูเจียน มีหน้าที่ต้องมอบตราหยกของจักรพรรดิซ่งให้แก่ฮ่องเต้พระองค์ก่อน แต่ผลคือเซี่ยเฝ่ยกลับพูดประโยคหนึ่งว่า ‘ฉีก็ควรจะมีซื่อจงของตนเอง’ ถึงกับนอนหนุนหมอนหลับไป! ตื่นขึ้นมาก็สวมชุดขุนนางออกจากประตูตงเย่ กลับบ้านไปโดยตรง”

หยูอวี๋หลิงได้ยินความลับเก่าแก่ตอนนี้ก็ตกใจจนอ้าปากค้าง หยูเฉียนโหลวพูดถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ: “นี่ก็เพราะเป็นบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ของสกุลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้น ถ้าหากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เกรงว่าต่อให้มีสิบหัวก็คงจะถูกตัดไปแล้ว เซี่ยเฝ่ยถึงแม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่ด้วยวงศ์ตระกูลและชื่อเสียงของเขา ว่างงานห้าปี ถูกส่งไปต่างเมืองสามปี ก็ถือว่านั่งเก้าอี้เย็นจนถึงที่สุดแล้ว แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้ย้ายเขากลับมาเมืองหลวงอย่างกะทันหัน แถมยังให้ตำแหน่งเสนาบดีอีก? ก็ไม่ใช่เพราะเซี่ยเฝ่ยไม่เกี่ยวข้องกับฝ่ายไหนเลยรึ และด้วยนิสัยของเขาก็ต้องไม่เข้าร่วมกับพรรคใดพรรคหนึ่งอย่างแน่นอน ดังนั้นเจ้าว่า ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องการต่อสู้ของพรรคพวกหรือไม่? แต่การทราบก็เรื่องหนึ่ง การจัดการก็อีกเรื่องหนึ่ง เรื่องการตรวจสอบทะเบียนบ้านฮ่องเต้ทรงทุ่มเทมาหลายปี แต่ปีนี้ก็ประกาศความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง แม้แต่ฮ่องเต้ ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ตามอำเภอใจ คิดอะไรก็สมปรารถนา ไม่ต้องพูดถึงพวกเราเลย?” หยูเฉียนโหลวมองไปที่น้องชายอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

“แต่พ่อกับฮ่องเต้ไม่ใช่ว่ามีความสัมพันธ์ส่วนตัวกันรึ? ขอเพียงแค่พ่อยอม—”

“โง่เง่า!” หยูเฉียนโหลวขัดจังหวะอย่างรุนแรง “นั่นเรียกว่าความสัมพันธ์ส่วนตัวรึ? นั่นคือฮ่องเต้ใช้พ่อเพื่อผูกใจชนชั้นสูงในดินแดนจิง ขณะเดียวกันก็ต้องการชื่อเสียงที่ดีงามในการเสาะหาผู้มีความสามารถ! ก็เพราะพ่อไม่ได้เป็นขุนนาง ฮ่องเต้ถึงได้ยอมพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับพ่อ และพ่อก็สามารถหลุดพ้นจากผลประโยชน์ส่วนตัวและสถานการณ์ในราชสำนัก พูดในสิ่งที่เอื้อประโยชน์ต่อประเทศชาติและประชาชนอย่างแท้จริงได้ แต่มีเงื่อนไขว่า จะต้องไม่เกี่ยวข้องกับพระราชโอรสและพระประยูรญาติเด็ดขาด ยิ่งไม่สามารถพัวพันไปถึงการต่อสู้ของพรรคพวกได้! เจ้าเชื่อหรือไม่ว่า ถ้าหากครั้งนั้นในปีหย่งหมิงที่สาม พ่อยอมรับพระราชโองการไปเป็นไท่จื่อเส่อเหริน ฮ่องเต้จะไม่ทรงมีการติดต่อทางจดหมายส่วนตัวกับพ่ออีกต่อไปอย่างแน่นอน”

หยูอวี๋หลิงกล่าวอย่างขมขื่น: “ถ้างั้นตามที่พี่ใหญ่พูดมา โรงเรียนประจำเมืองของเราก็ต้องถูกยุบอย่างแน่นอนแล้วสินะ?” หยูเฉียนโหลวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ไพล่มือไว้ด้านหลังกล่าว: “ช่วงนี้ข้าอ่านสื่อฮั่น (สื่อจี้และฮั่นซู) ซ้ำไปซ้ำมา ก็เข้าใจหลักการหนึ่ง ไม่มีอะไรที่แน่นอน ตัวแปรย่อมมีอยู่เสมอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนเท่านั้นเอง”

สีหน้าของหยูอวี๋หลิงหม่นหมองลง พึมพำ: “ตัวแปรของโรงเรียนประจำเมืองของเราอยู่ที่ไหนกันนะ...”

...

“...การเรียบเรียงแผ่นไม้ไผ่ผิดพลาด ไม่มีหลักฐานยืนยันที่แน่ชัด อาศัยหลักไวยากรณ์คาดเดา นี่คือที่เรียกว่า ‘วิธีการตรวจสอบด้วยเหตุผล’ สิ่งที่แยบยลที่สุดคือวิธีนี้ สิ่งที่อันตรายที่สุดก็คือวิธีนี้เช่นกัน หรือว่าคนสมัยนี้ไม่เข้าใจความหมายของคนโบราณ ถือว่าสิ่งที่ไม่ผิดเป็นผิด ข้อขัดแย้งก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น! ดังนั้นข้าจึงเห็นว่าความผิดพลาดทางอรรถศาสตร์ ความเสียหายของมันร้ายแรงกว่าความผิดพลาดในการเรียบเรียงแผ่นไม้ไผ่เสียอีก...” หวังหยางบิดขี้เกียจอย่างใหญ่โต กล่าวว่า: “เสร็จแล้ว”

หลิวเจาหยุดพู่กัน มองไปที่หวังหยาง เบิกตากว้าง: “เสร็จแล้ว?”

“ใช่ขอรับ ต้นฉบับเสร็จแล้ว” หวังหยางกล่าวพลางหาว “ที่ไหนจะเสร็จแล้ว?! ท่านยังไม่ได้อธิบายรายละเอียดเรื่องความผิดพลาดทางอรรถศาสตร์เลย จะเขียนเสร็จได้อย่างไร?!”

“หนังสือเล่มนี้พูดถึง ‘ซ่างซู’ ไม่ใช่พูดถึงอรรถศาสตร์ เขียนมากไปก็ไม่เข้ากับรูปแบบ” หวังหยางบ่ายเบี่ยง

“รูปแบบอะไรไม่เข้ากัน!” หลิวเจาค่อนข้างตื่นเต้น “เขียนมาถึงตรงนี้ ก็ควรจะอภิปรายเรื่องความผิดพลาดทางอรรถศาสตร์ต่อไป! ที่ไหนมีพูดครึ่งๆ กลางๆ กัน!”

“ถ้างั้นท่านก็เพิ่มอีกประโยคหนึ่ง: รายละเอียดจะบรรยายในโอกาสต่อไป” หลิวเจา: ???

“วิชาอรรถศาสตร์กว้างใหญ่ไพศาลซับซ้อน ไม่สามารถนำมาต่อท้าย ‘จื่อเสีย’ อย่างลวกๆ ได้ ต้องเขียนเป็นหนังสือเล่มใหม่ต่างหาก” หวังหยางรู้ดีว่า อยากจะเกลี้ยกล่อมหลิวเจาก็ต้องเกลี้ยกล่อมแบบนี้

หลิวเจาฟังแล้วก็พยักหน้า: “มีเหตุผล” เห็นหลิวเจาในที่สุดก็สงบลงแล้ว หวังหยางก็กำลังจะกลับเข้าห้องไปนอน ใครจะรู้ว่าหลิวเจาเปลี่ยนกระดาษใหม่ กล่าวว่า: “ถ้างั้นก็มาต่อกันเถอะ”

จะมาอะไรกัน!!! หวังหยางรีบอธิบายว่าวิชาอรรถศาสตร์นั้นลึกซึ้งซับซ้อน จะต้องนอกเหนือไปจากบัณฑิตขงจื๊อสมัยฮั่น สร้างสรรค์แนวทางของตนเองขึ้นมาใหม่ ต้องใช้ใจศึกษาค้นคว้าไตร่ตรอง ไม่สามารถลงมือเขียนได้ง่ายๆ

หลิวเจาถึงได้นึกขึ้นได้ว่าหวังหยางเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบแปดปี ตนเองก็ใจร้อนเกินไปหน่อย อีกอย่างต่อให้เป็นบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะพูดแล้วเป็นหนังสือได้เลย เขากล่าวถึง ‘ซ่างซู’ ได้อย่างราบรื่นเช่นนี้ เบื้องหลังไม่รู้ว่าต้องใช้ความพยายามมากี่ปี จะไปพูดถึงอรรถศาสตร์อะไรได้อีก? และเขาก็เห็นด้วยอย่างยิ่งกับทัศนคติทางการศึกษาที่ระมัดระวังเช่นนี้ของหวังหยาง จึงอนุญาตให้หวังหยางหยิบอ่านหนังสือสะสมของเขาได้ตามสบาย ส่วนเรื่องการจัดระเบียบต้นฉบับหนังสือ ‘จื่อเสีย’ นั้น ล้วนให้ตนเองรับผิดชอบทั้งหมด

คืนนี้หวังหยางได้นอนเพียงไม่ถึงสองชั่วยาม (ไม่ถึง 4 ชั่วโมง) อันที่จริงแล้ววันนี้เขาไม่ต้องเขียนหนังสือ และที่นัดกับอาอู่ไว้ก็คือตอนเที่ยงจะไปรับ เดิมทีไม่ต้องตื่นเช้าขนาดนี้ แต่หวังหยางต้องการจะตื่นเช้ามาอ่านหนังสือ ใช่ อ่านหนังสือ หวังหยางชอบอ่านหนังสือมาก แต่ก็ไม่ถึงกับต้องบังคับตัวเองให้อ่านหนังสือแต่เช้าหลังจากเพิ่งจะอดนอนมา ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะเขารู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องอ่านหนังสืออย่างเร่งด่วน! โดยเฉพาะหลังจากผ่านเหตุการณ์ของตู้ซานเหยียและถงหลัวจู่เมื่อวานนี้

หลังจากทะลุมิติมาแล้วควรจะอ่านหนังสืออะไรก่อน? คำตอบของแต่ละคนอาจจะไม่เหมือนกัน แต่ในสายตาของหวังหยางแล้ว ควรจะอ่านกฎหมายก่อน