บทที่ 47 ม้าตื่น

“สามสิบด้ามภายในเจ็ดวันรึ? เวลานี้มันเร่งรีบเกินไป ราคาก็กดต่ำขนาดนี้ ต่อให้ทำออกมา คุณภาพก็จะไม่ดี...” เจ้าของร้านบ่นไม่หยุดอย่างหมดความสนใจ

หวังหยางยิ้มอย่างสบายๆ: “ถ้างั้นถ้าหากข้าบอกว่า เจ็ดวันให้หลัง พัดแต่ละด้ามจะทำให้เจ้าได้กำไรหนึ่งพันเหรียญ เจ้าจะว่าอย่างไร?”

“เท่าไหร่?!” เจ้าของร้านเบิกตากว้าง สงสัยว่าหูมีปัญหา

“คุณชายบอกว่าหนึ่งพันเหรียญ!” อาอู่ตัวน้อยชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว หวังหยางยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

“คุณชายมาล้อข้าเล่นรึ?” เจ้าของร้านทำหน้าเคร่ง “คุณชายผู้นี้จะมีเวลาว่างขนาดนั้นรึ? พัดสามสิบด้ามต้องการด้ามสีดำสิบด้าม ด้ามสีไม้เดิมยี่สิบด้าม เจ็ดวันให้หลัง เจ้าเอาพัดด้ามสีดำออกไปขายก่อน ราคาด้ามละหนึ่งหมื่นเหรียญ อีกยี่สิบด้ามที่เป็นด้ามสีไม้เดิม รอให้ด้ามสีดำขายหมดแล้วค่อยเอาออกมา ขายด้ามละแปดพัน ห้ามลดราคา ข้ามีวิธีทำให้พัดพับสามสิบด้ามนี้ขายหมดเกลี้ยง! ด้ามสีดำขายออกไปหนึ่งด้าม หนึ่งหมื่นเหรียญให้เจ้าส่วนแบ่งหนึ่งพันเหรียญ ด้ามสีไม้เดิมขายออกไปหนึ่งด้าม แต่ละด้ามให้เจ้าส่วนแบ่งแปดร้อย เป็นอย่างไร? เงินก้อนนี้เจ้าจะเอารึไม่เอา?”

เจ้าของร้านฟังจนงงไปหมดแล้ว ถ้าหากไม่ได้เห็นว่าหวังหยางแต่งกายเหมือนชนชั้นสูง คงจะนึกว่าเขาเสียสติไปแล้ว! พัดกระดาษเก่าๆ ที่ไม่มีประโยชน์อะไรขนาดนั้น จะขายถึงหนึ่งหมื่นเหรียญ! จะไปหาคนโง่มากมายขนาดนั้นมาจากไหน?! แต่พอคิดอีกที คุณชายน้อยคนนี้จะบ้าก็ปล่อยเขาบ้าไป อย่างไรเสียต่อให้ขายไม่ออก ตนเองก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร จึงได้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกล่าวว่า: “ถ้างั้นก็ขอบคุณคุณชายแล้ว เพียงแต่ข้าเป็นธุรกิจเล็กๆ พัดสามสิบด้ามรวมเป็นเงินหนึ่งพันสองร้อยเหรียญ คุณชายท่านจะจ่ายเป็นเงินสด หรือว่า—”

หวังหยางหยิบเงินหนึ่งร้อยเหรียญออกมาวางลง: “ไม่ต้องทอน เจ้าทำมาให้ข้าดูหนึ่งด้ามก่อน พรุ่งนี้เย็นก่อนถึงส่งไปที่โรงเรียนประจำเมืองถนนซือหม่า ก็บอกว่าหาคุณชายหวัง จำไว้ว่า เงินไม่ใช่ปัญหา คุณภาพสำคัญที่สุด ทำได้ดีข้าก็จะสั่งต่อที่นี่อีกสามสิบด้าม ถ้าหากทำไม่ดี การค้านี้ก็ถือว่าล้มเลิกไป”

เจ้าของร้านเห็นหวังหยางใช้เงินอย่างมือเติบ ก็ดีใจจนยิ้มแก้มปริ ขอบคุณไม่หยุดหย่อน แต่ก็ไม่คาดคิดเลยว่าคุณชายชนชั้นสูงคนนี้ตอนนี้กลับจ่ายค่าพัดไม่ไหว หวังหยางกำชับอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง ว่าพัดพับจะต้องทำออกมาให้ได้ผลอย่างไร เจ้าของร้านก็พยักหน้ารับคำ

หลังจากหวังหยางออกจากร้านไปแล้ว อาอู่ตัวน้อยก็ถามอย่างไม่เข้าใจ: “ทั้งๆ ที่สี่สิบเหรียญก็ซื้อได้อยู่แล้ว คุณชายท่านทำไมถึงให้เขาไปมากมายขนาดนั้น?”

“เวลาที่ควรจะประหยัดก็ต้องประหยัด แต่เวลาที่ควรจะใช้เงินก็จะลังเลไม่ได้ มิเช่นนั้นก็อาจจะเสียการได้ ยกตัวอย่างเช่นพัดพับนี้ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครทำมาก่อน และก็ไม่มีใครทำเป็น ถ้าหากเจ้าของร้านใจไม่ยินยอมเต็มที่ จะไปทุ่มเทสุดความสามารถได้อย่างไร? ดังนั้นต้องให้ความหวานบ้าง ให้เขาทั้งดีใจทั้งรู้สึกว่าอนาคตมีความหวัง แบบนี้ถึงจะมีแรงจูงใจ”

อาอู่ตัวน้อยคิดตามแล้วกล่าวว่า: “ถ้างั้นอาอู่ทำผิดแล้ว ไม่ควรจะบอกว่าสี่สิบเหรียญ”

“เจ้าไม่ได้ทำผิด ราคานี้ต้องกด ไม่อย่างนั้นเจ้าของร้านจะนึกว่าพวกเราเป็นหมูสนามให้เชือด ยกตัวอย่างเช่น ถ้าหากขึ้นมาก็เสนอราคาหนึ่งร้อยเหรียญ ต่อให้ตกลงกันได้เขาก็อาจจะไม่พอใจ ไม่แน่อาจจะยังรู้สึกว่าขอน้อยไปเสียอีก แต่ถ้าตกลงกันที่สี่สิบเหรียญก่อน แล้วค่อยให้เขาหนึ่งร้อยเหรียญ เขาก็จะดีใจจนเนื้อเต้น การให้หนึ่งร้อยเหรียญเท่ากัน แต่ผลลัพธ์กลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง”

“เหมือนจะเข้าใจหน่อยๆ แล้ว แต่นี่มันหลักการอะไรกัน?”

“น้ำใจคนก็เป็นเช่นนี้ เจ้าเคยได้ยินเรื่อง ‘เช้าสามเย็นสี่’ หรือไม่?” อาอู่ส่ายหน้า

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีคนเลี้ยงลิงอยู่คนหนึ่ง เขาบอกกับลิงทั้งหลายว่า ต่อไปลิงแต่ละตัว ตอนเช้าจะได้เกาลัดสามลูก ตอนเย็นสี่ลูก ลิงทั้งหลายไม่พอใจมาก ชายผู้นั้นก็รีบเปลี่ยนคำพูดว่า เอาล่ะ ถ้างั้นต่อไปตอนเช้าได้สี่ลูก ตอนเย็นสามลูก ลิงทั้งหลายก็ดีใจกันหมด อาอู่รู้สึกว่าเรื่องนี้บอกหลักการอะไรแก่เรา?” หวังหยางถามอย่างใจเย็นชวนคิด

“เอ่อ...คุณชาย พอจะ...ซื้อเกาลัดสักถุงได้หรือไม่...” หวังหยาง: -_-||

...

“นี่ก็ไม่ถึงหนึ่งถุงนี่นา! ตกลงกันไว้ว่าเป็นหนึ่งถุง!”

“ไม่เต็ม! กรุณาใส่ให้เต็มหน่อย!”

“ให้เต็มอีกหน่อย!” อาอู่ตัวน้อยจ้องเขม็งไปที่การกระทำของพ่อค้า ตะโกนเร่งไม่หยุด

“สุดยอดวิชาสั่นมือ” ของพ่อค้าเมื่อเจออาอู่ก็ไม่มีช่องให้แสดงฝีมือเลยจริงๆ เกาลัดถูกใส่จนเต็ม ถึงกับทำให้เกาลัดสองสามลูกบนสุดกลิ้งตกลงบนพื้น อาอู่รีบวิ่งไปเก็บเกาลัด

พ่อค้าพูดอย่างไม่พอใจ: “ดูสิ ดูสิ ข้าบอกแล้วว่าใส่ไม่ลงแล้ว!” หวังหยางหัวเราะ: “อาอู่ กลับมา เท่านี้ก็พอแล้ว”

“หลีกไป!” ได้ยินเสียงตวาด! เสียงกีบม้าเร่งรีบ! คนหนึ่งขี่ม้าเร็วควบมาถึง!!!

อาอู่เพิ่งจะเก็บเกาลัดขึ้นมาได้สองลูก ก็รู้สึกว่ามีลมพัดมาที่ท้ายทอย หันกลับไปดูก็เห็นเพียงกีบม้าที่แข็งแรงสองข้างกำลังจะเหยียบมาที่เธอ! “อาอู่!” หวังหยางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่กลับไม่ทันได้ช่วยเลย!

ทุกคนต่างก็คิดว่าเด็กหญิงคนนี้อีกครู่เดียวก็จะถูกฆ่าตายอย่างน่าสลดใต้กีบม้า แต่ใครจะรู้ว่าข้างทางทันใดนั้นก็มีเงาสีเขียวพุ่งออกมา ราวกับสายลมเหมือนสายฟ้า คว้าตัวอาอู่ไว้ แล้วก็กลิ้งตัวหนีไป! เงาสีเขียวในชั่วพริบตา ก็ม้วนตัวไปข้างหน้าหนึ่งรอบ ฝักดาบสีดำที่เอวฟาดออกไป ฟาดกีบม้าจนเกิดเสียงดังเป๊าะ!

กีบม้ายกขึ้นสูง เสียงร้องก้องฟ้า! ชายบนหลังม้ารีบดึงคอม้าไว้ ม้าตกใจ พุ่งชนเข้ากับกำแพงหินของร้านค้าฝั่งตรงข้าม อีกด้านหนึ่ง คนในชุดสีเขียวอุ้มอาอู่กลิ้งไปข้างทาง ใช้มือยันพื้นหยุดลง

คนผู้นั้นเดิมทีสวมหมวกไม้ไผ่ แต่เมื่อครู่ที่กลิ้งตัวไป หมวกก็หลุดลงมา เผยให้เห็นผมสีดำขลับสามพันเส้นดั่งน้ำตก ปลิวไสวไปตามลม กลับกลายเป็นหญิงสาวงดงามคนหนึ่ง! สตรีที่งดงามเช่นนี้กลับมีฝีมือฉับไวถึงเพียงนี้?! คนข้างทางต่างก็ปรบมือให้

“อาอู่! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เจ็บตรงไหนหรือไม่?” หวังหยางรีบพุ่งเข้าไป รับอาอู่มาจากมือของหญิงสาวคนนั้น ตรวจดูหน้าหลัง อาอู่ตัวน้อยก็ตกใจจนงงไปเหมือนกัน กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของหวังหยาง เพื่อรักษารูป อดทนไม่ร้องไห้

หวังหยางลูบศีรษะของอาอู่ตัวน้อย ปลอบใจไม่หยุด หญิงสาวในชุดสีเขียวยืนขึ้น หวังหยางก็รีบยืนขึ้นตาม ประสานมือคารวะ: “ขอบคุณที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ! ข้าน้อยซาบซึ้งอย่างยิ่ง!”

หญิงสาวพยักหน้า: “ไม่เป็นไร” เสียงใสเย็นชา ในความไม่มีรูปมีความรู้สึกที่ห่างเหินจับต้องไม่ได้ นางแต่งกายแบบผู้ชาย รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ขาเรียวยาว เหมือนกับเซี่ยซิงหาน ไม่มีท่าทีอิดออดของหญิงสาวทั่วไปในยุคนั้น เพียงแต่เซี่ยซิงหานแสดงออกถึงความฉลาดหลักแหลมและการอบรมสั่งสอนที่สมบูรณ์แบบผสมผสานกันเป็นความสงบนิ่ง ไม่ขาดความมีชีวิตชีวา ส่วนสตรีผู้นี้กลับเย็นชาโดดเดี่ยว สันจมูกโด่งกับคิ้วที่โค้งงอนงามก็ยิ่งเพิ่มความดื้อรั้นคมคายและความเย็นชาห่างเหินให้กับความรู้สึกเย็นชานี้ ราวกับว่าไม่ว่าจะเป็นความวุ่นวายใดๆ ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุใดๆ ก็ไม่สามารถรบกวนนางได้ เหมือนกับสถานการณ์ที่น่าหวาดเสียวเมื่อครู่ สำหรับนางแล้วดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ ถึงกับทำให้คิ้วตางามเย็นชาของนางไม่มีระลอกคลื่นเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้คนไม่มีตาคนไหน กล้ามาทำร้ายม้าของข้า?!”

“หลีกไป! หลีกไปให้หมด!” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่คางมีหนวดเคราสีเขียวแหวกฝูงชนเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด เขาสวมชุดคู่เจ๋อสีฟ้าอ่อน บนเสื้อไม่มีเกราะ ที่ข้อมือกลับมีปลอกแขนหนัง

“คู่เจ๋อ” หรือที่เรียกว่า “คู่เจ๋อ” เป็นชุดที่นิยมในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ รูปแบบเฉพาะคือเสื้อสั้นท่อนบน กางเกงยาวท่อนล่าง เนื่องจากความเบาบางและเรียบง่าย จึงได้กลายเป็นชุดทหารที่นิยมสวมใส่ในกองทัพในยุคนั้น ไม่แบ่งแยกทหารนายพลสูงต่ำ

เมื่อชายผู้นั้นเห็นใบหน้างามของหญิงสาวในชุดสีเขียว ความโกรธเต็มหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอาใจ: “แม่นางเป็นอย่างไรบ้าง? ไม่เจ็บตรงไหนใช่หรือไม่?” หญิงสาวหน้าไร้อารมณ์ เดินตรงไปข้างหน้า ชายหนุ่มยิ้มประสานมือต้อนรับ พูดคุยต่อ: “ข้าคือ—”

แต่ในแววตาของหญิงสาวราวกับไม่มีคนผู้นี้อยู่เลย เดินผ่านเขาไป รอยยิ้มของชายหนุ่มแข็งค้าง อธิบาย: “แม่นาง ข้าเพียงแค่กังวลว่าเจ้าจะได้รับบาดเจ็บ ไม่มีเจตนาอื่น”

หญิงสาวเอาแต่เดินไปกลางถนน ก้มตัวลงไปเก็บหมวกไม้ไผ่ คนรอบข้างเห็นท่าทางเก้อเขินของชายหนุ่ม ก็แอบหัวเราะกัน รอยยิ้มของชายหนุ่มค่อยๆ หายไป: “ข้ากำลังพูดกับเจ้า เจ้าไม่ได้ยินรึ?”

หญิงสาวตบฝุ่นบนหมวกไม้ไผ่ ไม่มองไปที่ชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย เสียงของชายหนุ่มค่อยๆ สูงขึ้น: “ไม่ได้ยินรึ หรือว่าพูดไม่ได้รึ?”

ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดขึ้น ทันใดนั้นก็มีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้นว่า: “เจ้าก็พูดเป็นนี่ น่าเสียดายที่ไม่พูดภาษาคน”