บทที่ 48 ศัตรูคู่อาฆาตพบกันในที่แคบ

ชายผู้นั้นมองตามเสียงไปที่หวังหยาง สายตากวาดไปหนึ่งรอบ หยุดลงที่อาอู่ในชุดผ้าป่านหยาบตัวเล็ก ในแววตาปรากฏความดูแคลนทันที ถามหวังหยางว่า: “ลูกเจ้า?”

อาอู่ตัวน้อยสัมผัสได้ถึงความดูแคลนของชายผู้นั้น มือเล็กๆ ดึงชายเสื้อผ้าป่านหยาบลง อยากจะทำให้เสื้อเรียบขึ้นหน่อย แต่กลับเปล่าประโยชน์ รอยยับหลายรอยเหมือนคลื่น ด้านนี้เรียบแล้ว ด้านนั้นก็ยับขึ้นมาอีก นางกังวลว่าจะทำให้หวังหยางเสียหน้า ก้มหน้าลงหลบไปอยู่หลังขาของหวังหยาง

หวังหยางสัมผัสได้ถึงความอึดอัดของอาอู่ คิดจะดึงอาอู่ออกมาจากหลังขา แต่ทว่าอาอู่กลับไม่ยอมเด็ดขาด หวังหยางทำได้เพียงตบศีรษะของอาอู่ตัวน้อยเบาๆ กล่าวอย่างสบายๆ: “ลูกข้าเอง”

ชายผู้นั้นยิ่งรู้สึกดูแคลนมากขึ้น ยิ้มเย็นชาหนึ่งครั้ง: “ดี ในเมื่อให้หน้าพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องการ ก็อย่ามาเสียใจทีหลัง” ในขณะนั้นหญิงสาวในชุดสีเขียวได้สวมหมวกไม้ไผ่กลับคืนแล้ว กำลังจะจากไป ชายผู้นั้นตวาด: “ใครก็ห้ามไป!”

เขายื่นนิ้วชี้ออกไป: “ดูให้ดีๆ! นี่คือม้าดำพันธุ์แท้จากเหลียวซี ราคาในตลาดอย่างน้อยก็สามหมื่นขึ้นไป ต่อให้คิดซื้อก็อาจจะหาซื้อไม่ได้ พวกเจ้าทำร้ายม้าของข้า ชดใช้เงินมา คนละสองพัน ไม่ให้ก็อย่าหวังว่าจะได้ไป!” ม้าตัวหนึ่งราคาตั้งสามหมื่น นี่ไม่ใช่ว่าแพงกว่าบ้านอีกรึ? หวังหยางนึกขึ้นได้ว่าเฮยฮั่นเคยบอกว่า สร้างบ้านกระเบื้องต้องใช้เงินหนึ่งถึงสองหมื่น

ในขณะนั้นอาอู่ก็ล้มลงบนพื้นทันที หวังหยางตกใจอย่างมาก รีบอุ้มอาอู่ขึ้นมา: “อาอู่! อาอู่!” ชายผู้นั้นมองดูอย่างเย็นชา ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย อาอู่ตัวน้อยแอบลืมตาขึ้นมาเป็นรอยเล็กๆ มือเล็กๆ ดึงชายเสื้อของหวังหยาง แล้วก็หลับตาแกล้งสลบต่อไป

หวังหยางทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก วางอาอู่ลง กระซิบว่า: “ไม่จำเป็น เขาผิดก่อน พวกเราไม่ต้องชดใช้เงิน” อาอู่ส่งเสียงโอ้หนึ่งครั้ง แล้วก็หลบกลับไปอยู่หลังขาของหวังหยางอีก

หญิงสาวในชุดสีเขียวทันใดนั้นก็กล่าว: “นี่ไม่ใช่ม้าดำพันธุ์แท้ เป็นลูกม้าดำที่ผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างม้าดำเหลียวซีกับม้าดำเจียงไหว” ชายผู้นั้นตะลึงไป เขาเดิมทีก็พูดจาเหลวไหล ไม่คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะรู้เรื่องม้า? ทำได้เพียงเปลี่ยนคำพูด: “ลูกม้าดำก็ต้องสองหมื่น พวกเจ้าคนละพันแล้วกัน พูดมากเสียเวลา รีบเอาเงินมา!”

หวังหยางกระแอมในลำคอ: “กฎหมายฉี ห้ามขี่ม้าเร็วในฝูงชน ผู้ใดขี่ม้าเร็วในเมืองแล้วฆ่าคน จะไม่ถือว่าเป็นคดีประมาท! เจ้าขี่ม้าเร็วในตลาด หากไม่ใช่วีรสตรีท่านนี้ยื่นมือเข้าช่วย ตอนนี้เจ้าก็คงจะติดคดีฆ่าคนแล้ว! ยังกล้ามาใส่ร้ายป้ายสีอีกรึ?!”

“ไอหยา? ที่นี่ยังมีคนรู้กฎหมายอาญาด้วยรึ? ไม่แน่อาจจะเป็นคนตระกูลสามัญเล็กๆ กระมัง ไม่บอกชื่อตระกูลเพื่อหนุนหลังตัวเองหน่อยรึ?” ชายผู้นั้นกล่าวอย่างเยาะเย้ย

หวังหยางยิ้ม: “ไม่จำเป็น ว่ากันตามเรื่องราว ข้าก็ไม่รังแกเจ้า” ส่วนใหญ่แล้วสถานะสกุลหวังแห่งหลางหยาเป็นของปลอม ทะเบียนบ้านก็ยังไม่ได้ทำ ไม่มีความมั่นใจที่จะไปโอ้อวดที่ไหน

คำตอบของหวังหยางอยู่ในความคาดหมายของชายผู้นั้นแล้ว ถึงแม้หวังหยางจะแต่งกายพอจะเข้าข่ายบัณฑิตได้ แต่ไม่มีผู้ติดตามไม่มีรถวัว แถมยังเป็นครอบครัวเดียวกับเจ้าเด็กตัวเล็กที่แต่งตัวเหมือนกระสอบอีก คิดดูแล้วก็คงจะไม่มีภูมิหลังอะไร น่าจะเป็นบุตรหลานของตระกูลสามัญที่ตกอับ อย่างมากก็เป็นแค่ชนชั้นสูงเล็กๆ ที่ไม่เข้ากระแสหลัก ชายผู้นั้นแต่ไหนแต่ไรมาก็หยิ่งยโสในเมืองจิงโจวจนเคยตัว ย่อมไม่เห็นหวังหยางอยู่ในสายตา

เขายิ้มเบาๆ: “เจ้าไม่รังแกข้ารึ? ฮ่าๆๆๆ! ดี ถ้างั้นข้าต้องขอบคุณเจ้าจริงๆ แล้ว—”

“ไม่ต้องขอบคุณ” หวังหยางพูดต่อ

ชายผู้นั้นทำหน้าเคร่ง: “รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? กล้ามาพูดเรื่องกฎหมายฉีกับข้ารึ? ข้าขี่ม้าบนถนนสายนี้จนเคยแล้ว ไม่เคยมีใครกล้าพูดมาก เจ้ากลับกล้ามาพูดเรื่องกฎหมายฉีกับข้ารึ?” หวังหยางกล่าวอย่างเชื่องช้า: “ถ้างั้นความหมายของเจ้าก็คือ กฎหมายของต้าฉีของเราควบคุมเจ้าไม่ได้ ฟ้าเป็นใหญ่ เจ้าเป็นรอง ทำอะไรตามอำเภอใจ ทั่วทั้งใต้หล้า เจ้าไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่?”

“ข้าไม่ได้พูดแบบนั้น! เจ้าอย่ามาสร้างเรื่องจากความว่างเปล่า!” ชายผู้นั้นรีบปฏิเสธ เขากล้าแค่ไหนก็ไม่กล้ารับคำพูดนี้ คำพูดที่ไม่กี่คำนี้ กลับซ่อนมีดที่สามารถฆ่าคนได้! หวังหยางทันใดนั้นก็เบิกตากว้าง ตวาดถามเสียงดัง: “ถ้างั้นตอนนี้บอกว่าเจ้าฝ่าฝืนกฎหมายฉี ขี่ม้าเร็วในตลาด เกือบจะทำร้ายคนจนถึงแก่ชีวิต เจ้ากล้าไม่ยอมรับรึ?!”

อาอู่ตัวน้อยโผล่หัวออกมา เลียนแบบน้ำเสียงที่เข้มงวดของหวังหยาง พูดเสียงเล็กๆ ซ้ำ: “เจ้ากล้าไม่ยอมรับรึ?!” ชายผู้นั้นก็เป็นคนที่เคยเห็นโลกมามาก แต่พอถูกหวังหยางตวาดแบบนี้ สองตาจ้องเขม็ง กลับรู้สึกใจไม่มั่นคง ในความร้อนรนก็ร้องเรียก: “ข้าคือหัวหน้ากองทหารม้าของปาตงหวัง! มีราชการทหารด่วนต้องนำส่งท่านอ๋อง! ไม่ถูกผูกมัดโดยกฎหมายทั่วไป! กลับกันเป็นพวกเจ้า ทำร้ายม้าของข้า ขัดขวางราชการทหารสำคัญ ต้องถูกลงโทษตามกฎหมายทั้งหมด!”

หญิงสาวในชุดสีเขียวกล่าวอย่างเย็นชา: “การส่งข่าวในกองทัพ ตามธรรมเนียมต้องปักธงสี่สีแดง ขาว น้ำเงิน ดำ จดหมายลับไม่จำกัด แต่ถ้าหากเจ้ามีจดหมายลับ ก็ไม่ควรจะบอกพวกเรา ถ้าหากเป็นราชการทหารด่วนจริงๆ ต่อให้ม้าตายก็หยุดไม่ได้ แต่เจ้ากลับมายึดติดอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ ไม่ใช่แต่งเรื่อง ก็คือละเลยต่อหน้าที่!” ชายผู้นั้นตกใจ สตรีผู้นี้กลับคุ้นเคยกับกิจการในกองทัพถึงเพียงนี้ ฝีมือก็ดีขนาดนี้?!

“เจ้าเป็นใคร? เป็นคนท้องถิ่นของจิงโจวรึ? เจ้ารู้เรื่องในกองทัพได้อย่างไร?” หญิงสาวในชุดสีเขียวไม่ตอบ

ชายผู้นั้นก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว เสียงเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น: “ถามเจ้าอยู่ไม่ได้ยินรึ?! แซ่อะไร? ทะเบียนบ้านอยู่ที่ไหน? ถอดหมวกไม้ไผ่ออก!” หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือซ้ายเข้าใกล้ด้ามดาบ

ชายผู้นั้นร้องเรียก: “หนังสือราชการจากหลู่หยาง มีสายลับฝ่ายเหนือเข้ามา! เจ้าสองคนสกัดม้าทหารจนบาดเจ็บ ขัดขวางราชการทหาร ตอนนี้ข้าสงสัยว่าพวกเจ้ามีเจตนาไม่ดี!” เขาชี้ไปที่พ่อค้าแผงลอยคนหนึ่งข้างถนน: “เจ้ารีบไปที่หอคอยตลาด เรียกนายตลาดมาจับคนทันที!” นายตลาดคือขุนนางผู้ดูแลตลาด รับผิดชอบการค้าขายและความเป็นระเบียบเรียบร้อยในตลาด

หวังหยางเห็นว่าเรื่องนี้ยากจะจบสิ้น ทำได้เพียงสู้ตาย เขายื่นนิ้วชี้ไปที่คนหนึ่งในฝูงชน ทำท่าทางเหมือนสั่งการ: “เจ้าไปที่โรงเรียนประจำเมือง ให้โรงเรียนประจำเมืองอาจารย์ใหญ่หลิวเจามาพบข้าทันที!”

“โรงเรียนประจำเมือง? เจ้าตกลงเป็นใคร?” ชายผู้นั้นในใจเกิดความสงสัย โรงเรียนประจำเมืองอาจารย์ใหญ่ถึงแม้จะเป็นขุนนางด้านการศึกษา แต่ยศก็ไม่ต่ำ และหลิวเจาก็เป็นคนสกุลหลิวแห่งเนี่ยหยางหนึ่งในสี่ตระกูลขุนนางใหญ่ และคนผู้นี้กลับเรียกใช้อย่างสบายๆ ราวกับว่าหลิวเจาก็สามารถให้เขาบงการได้ตามใจชอบ

หวังหยางกำลังจะหยิบ “ป้ายปลอม” ออกมา ก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวที่ใสดังมาจากข้างหลัง: “ท่านหลิวแต่ไหนแต่ไรมาก็หมกมุ่นอยู่กับวิชาความรู้ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็อย่าไปรบกวนท่านเลย” หวังหยางหันกลับไปดู เห็นเด็กสาวสวมเสื้อสีชมพู มุ่นมวยผมสองข้างเดินออกมา ไม่มองหวังหยางเลยแม้แต่น้อย แต่กลับย่อตัวให้ชายผู้นั้น: “ท่านแม่ทัพหวัง รถของแม่นางบ้านข้าอยู่ทางนั้น เชิญท่านไปทางนั้น”

ด้วยยศของชายผู้นั้น ไม่สามารถเรียกว่าแม่ทัพได้เลย เด็กสาวเรียกเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าให้หน้าชายผู้นั้นอย่างยิ่ง ชายผู้นั้นดีใจมาก กำลังจะถามว่า “แม่นางบ้านเจ้าคือใคร” แต่สายตากวาดไปหนึ่งรอบ ก็เห็นรถวัวเล็กๆ สีเหลืองที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก รีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

หวังหยางก็มองตามไป การมองครั้งนี้ไม่เป็นไร กลับเป็นรถของแม่นางสี่แห่งสกุลเซี่ย! ศัตรูคู่อาฆาตพบกันในที่แคบ ช่างเป็นศัตรูคู่อาฆาตพบกันในที่แคบจริงๆ! เห็นเพียงชายผู้นั้นก้มตัวประสานหมัดพูดอยู่ข้างหน้าต่างรถ ระยะทางไกลเกินไป ไม่ได้ยินว่าพูดอะไร ไม่กี่ประโยค ชายผู้นั้นก็เดินกลับมา มองสำรวจหวังหยางอย่างสงสัยสองสามครั้ง แล้วก็พูดกับชาวบ้านที่มุงดู: “แยกย้าย แยกย้าย อย่าขวางทาง”

ชาวบ้านชั่วขณะหนึ่งไม่เข้าใจ ยังคงยืนมุงดูอยู่ ชายผู้นั้นโกรธ: “ถ้าขวางทางอีกจะให้นายตลาดมาจับคน!” ทุกคนรีบแยกย้าย ชายผู้นั้นก็ขี่ม้าขึ้นมา แล้วก็จากไปโดยตรง

หวังหยางรู้ดีว่าน่าจะเป็นแม่นางเซี่ยที่ช่วยเขาคลี่คลายสถานการณ์ให้จึงเตรียมจะเดินเข้าไปขอบคุณ แต่ใครจะรู้ว่ารถวัวไม่หยุดเลยแม้แต่น้อย และราวกับจงใจ ตอนที่กำลังจะผ่านข้างหวังหยางก็เร่งความเร็วขึ้นทันที! ปลุกฝุ่นดินขึ้นมาเป็นกลุ่มใหญ่ ทำให้หวังหยางหน้าตาเต็มไปด้วยฝุ่น

เซี่ยซิงหานในรถวัวยังคงรักษากิริยาท่าทางการนั่งที่ได้มาตรฐานที่สุด อดทนกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก นางกำนัลเสี่ยวหนิงปล่อยม่านรถลง ดีใจ: “สาดโดนแล้ว สาดโดนแล้ว! สาดโดนเขาทั้งตัวเลย! เขากำลังไอยู่เลย!” เซี่ยซิงหานหัวเราะพรืดออกมา เอวระหงโค้งงอ กระดูกสะบักขยับเบาๆ ดวงตางามคู่สวยเป็นประกาย ในรอยยิ้ม ราวกับซ่อนแสงดาวที่ส่องประกายอยู่ ตื่นเต้น: “เจ้าว่า เราจะเลี้ยวกลับไป สาดเขาอีกรอบดีไหม?”