บทที่ 51 บุตรีแห่งซีชางโหว

จงเช่อสะบัดแขนเสื้อกว้าง: “ไม่เป็นไร วันนี้ผู้ที่ได้ยินคำพูดนี้มีเพียงสามคน ให้แต่ละคนทวนซ้ำคนละหนึ่งรอบ ย่อมไม่มีผู้ใดไปฟ้องความ...”

หลิวเจาเหลือบมองด้วยหางตา เผยสีหน้าประมาณว่า “ท่านกำลังล้อข้าเล่นอยู่รึ”

จงเช่อเกิดความคึกคะนอง ไม่สนใจหลิวเจา ในดวงตาเปล่งประกายไฟแห่งความตื่นเต้น แล้วร้องว่า: “ข้าก่อน! ผู้ขโมยขอเกี่ยวถูกประหาร! ผู้ขโมยแว่นแคว้นได้เป็นอ๋อง!” พูดจบก็มองไปยังบ่าวชาย

บ่าวชายเชื่อฟังเป็นอย่างดีและทวนซ้ำหนึ่งรอบ จงเช่อจึงหันไปมองหลิวเจา

“ข้าไม่พูด! ท่านนี่มันเหลวไหลสิ้นดี!” หลิวเจาตำหนิอย่างขุ่นเคือง

จงเช่อหัวเราะฮ่าๆ แล้วหันไปทางหวังหยาง: “ไม่เป็นไร บัณฑิตหลิวไม่หักหลังพวกเราหรอก เจ้าวางใจเถิด พูดต่อได้เลย”

หวังหยางเองก็แอบเสียใจที่หลุดปากพูดออกไป แต่ตนเองเพียงแค่อ้างอิงคำพูดของจวงจื่อ ไม่ได้มีเจตนาเหน็บแนมแต่อย่างใด หรือจะมาตกม้าตายเพราะคำพูดประโยคเดียวนี้ได้จริงๆ? ว่าแต่ยุคนี้มีคดีความจากการเขียนอักษรด้วยหรือ?

อย่างไรก็ตาม ระมัดระวังไว้ก็ไม่ผิด หวังหยางพลางเตือนตัวเองในใจให้รอบคอบ พลางกล่าวปิดท้ายว่า:

“ผู้ที่รู้ว่าตนโง่เขลา หาใช่ผู้โง่เขลาอย่างแท้จริงไม่ ผู้ที่รู้ว่าตนลุ่มหลง หาใช่ผู้ลุ่มหลงอย่างแท้จริงไม่”

“ผู้ลุ่มหลงอย่างแท้จริงนั้น ชั่วชีวิตก็มิอาจเข้าใจ!”

“ผู้โง่เขลาอย่างแท้จริงนั้น ชั่วชีวิตก็มิอาจรู้แจ้ง!”

“จวงจื่อเศร้าใจในความโง่เขลาของใต้หล้า โศกศัลย์ในความลุ่มหลงของใต้หล้า เศร้าในโชคร้ายของพวกเขา โศกที่พวกเขาไม่ยอมต่อสู้ดิ้นรน”

“สายตาเย็นชาสุดขีด แต่หัวใจร้อนรุ่มสุดขีด”

“สายตาเย็นชา ดังนั้นจึงไม่แยแสผิดชอบชั่วดี”

“หัวใจร้อนรุ่ม ดังนั้นจึงเปี่ยมด้วยความรันทดใจนับหมื่น”

“แม้รู้ว่าไร้ประโยชน์ แต่ก็มิอาจตัดใจได้ ในที่สุดแล้วก็ยังคงถูกความร้อนรุ่มในใจฉุดรั้งไว้”

“แม้มิอาจตัดใจได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ยอมลงมือ ในที่สุดแล้วก็ยังคงมองทะลุด้วยสายตาอันเย็นชา!”

เมื่อหวังหยางกล่าวจบ จงเช่อและหลิวเจาราวกับกลายเป็นหิน ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่

ทฤษฎีที่นำเสนอนี้เป็นสิ่งที่หวังหยางหลอมรวมจากแนวคิดของนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่หลายท่านในประวัติศาสตร์เข้ากับความเข้าใจจากการอ่านของตนเอง ส่วนตอนท้ายนั้นเป็นการหยิบยืมคำวิจารณ์อันยอดเยี่ยมของหูเหวินอิง นักปราชญ์สมัยราชวงศ์ชิงมาใช้โดยตรง

สำหรับจงเช่อและหลิวเจาที่ยังอยู่ในช่วงบุกเบิกการศึกษาคัมภีร์จวงจื่อ ความสั่นสะเทือนทางจิตใจเช่นนี้ย่อมเป็นสิ่งที่เกินจะบรรยาย

“จือเหยียน เจ้า... เจ้าเชี่ยวชาญศาสตร์เร้นลับด้วยรึ?”

หลิวเจาถอนหายใจออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในที่สุดก็ถามคำถามที่เขาอยากจะถามมานานแล้ว

คนในยุคนั้นเรียกคัมภีร์ ‘เล่าจื๊อ’ ‘อี้จิง’ และ ‘จวงจื่อ’ รวมกันว่า "สามแนวคิดเร้นลับ" ศาสตร์เร้นลับก็คือวิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับสามแนวคิดเร้นลับนี้

นับตั้งแต่สมัยเว่ยจิ้นเป็นต้นมา ศาสตร์เร้นลับก็รุ่งเรืองอย่างยิ่ง แทบจะเทียบเคียงได้กับศาสตร์ของขงจื๊อ ดังนั้นการที่บัณฑิตจะเชี่ยวชาญศาสตร์เร้นลับจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ แต่ปัญหาคือหวังหยางมีความรู้ความเข้าใจในคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ อย่างลึกซึ้งถึงเพียงนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นศิษย์สายวิชาคัมภีร์ขงจื๊ออย่างแท้จริง! ประกอบกับเขายังหนุ่มแน่นถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงสามารถมีความเข้าใจในศาสตร์เร้นลับอย่างลึกซึ้งเช่นนี้ได้ในเวลาเดียวกัน?

หากจะว่ากันตามระดับความลึกซึ้งแล้ว หวังหยางเชี่ยวชาญ ‘จวงจื่อ’ เป็นอันดับหนึ่ง ‘เล่าจื๊อ’ เป็นอันดับสอง และ ‘โจวอี้’ เป็นอันดับสาม โดยเฉพาะ ‘โจวอี้’ แม้เขาจะเคยลงเรียนวิชาเฉพาะทางด้านการศึกษา ‘โจวอี้’ และได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งของภาควิชาเช่นเดียวกับวิชาอื่นๆ แต่หากจะใช้คำว่า "เชี่ยวชาญ" นั้น เขาก็ไม่กล้าพูดจริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ให้เขาทำนายดวงชะตาตามรูปแบบต่างๆ ที่เป็นไปได้ของ ‘โจวอี้’ ทั้งหมดโดยไม่ดูตำราอ้างอิงใดๆ เขาก็ทำไม่ได้ แล้วจะกล้าพูดว่าเชี่ยวชาญได้อย่างไร?

หวังหยางประสานมือคารวะ: “มิกล้ากล่าวว่าเชี่ยวชาญ เพียงแค่พอรู้บ้างเท่านั้นขอรับ”

“ถ้าเจ้าแค่พอรู้บ้าง เช่นนั้นข้าก็ไม่ใช่คนโง่เขลาหรอกรึ?” จงเช่อได้สติกลับคืนมา ฉวยคว้ามือของหวังหยางไว้: “ไปๆๆ น้องหวัง ไปกับข้าที่หนึ่ง!”

“ที่ไหนหรือขอรับ?”

หวังหยางไม่ค่อยชินกับการที่จงเช่อชอบฉวยมือเขาอยู่เรื่อย แม้เขาจะรู้ว่าคำว่า "จูงมือ" ที่ปรากฏในเอกสารสมัยก่อนราชวงศ์ถังนั้น ส่วนใหญ่หมายถึงการกระทำระหว่างสหายที่เป็นชายก็ตาม

หลิวเจาเห็นเป็นโอกาสเหมาะ รีบถามว่า: “เช่นนั้นเรื่องทะเบียนบ้านของจือเหยียน...”

“ข้ารับผิดชอบเอง! แต่ว่าน้องหวัง เจ้าต้องช่วยข้าเรื่องหนึ่งก่อน! หมิงหยาง เจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้ากับน้องหวังจะไปแล้วนะ!”

......

ห้องอันเงียบสงบหน้าต่างโปร่ง สวนเล็กๆ ทางเดินหอมกรุ่น

เด็กสาวสองคนกำลังนั่งจิบชาอยู่ตรงข้ามกัน

หนึ่งในนั้นสวมชุดกระโปรงผ้าไหมโปร่งสีขาวอมเขียว เอวบางราวต้นหลิว ไหปลาร้างดงาม นางยื่นมือผลักถ้วยชาใบหนึ่งไปให้อีกฝ่าย

ข้อมืองามเหยียดออก แขนเสื้อเลื่อนหลุด เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดราวกับงาช้าง นางคือคุณหนูสี่ผู้โด่งดังแห่งตระกูลเซี่ย—เซี่ยซิงหาน

สตรีที่นั่งอยู่ตรงข้ามเซี่ยซิงหานนั้นสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีดำทอง ขลิบขอบด้วยลายสีทอง ชายกระโปรงยาวลากพื้น

ส่วนโค้งเว้าอันงดงามที่ปรากฏตามรอยเสื้อ ประกอบกับใบหน้าที่เรียกได้ว่าเป็นหายนะล่มเมืองนั้น กลับแผ่ซ่านความงามอันแปลกประหลาดที่ผสมผสานระหว่างความสง่างามสูงศักดิ์กับความเย้ายวนเปี่ยมเสน่ห์

นางผู้นี้ก็คือสตรีที่ลึกลับที่สุดในบรรดา "สามดรุณีงามแห่งนครหลวง" บุตรีแห่งซีชางโหว—เซียวเป่าเยว่

หากจะบอกว่าเซี่ยซิงหานมีอุปนิสัยราวกับหิมะ ในความสงบนิ่งนั้นยังซ่อนความฉลาดเฉลียวและน่ารักเอาไว้ไม่อยู่ เช่นนั้นเซียวเป่าเยว่ก็คือความงามอันบริสุทธิ์ที่เย้ายวนลึกถึงกระดูก ทุกท่วงท่าและรอยยิ้มล้วนแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ตามธรรมชาติที่สะกดวิญญาณผู้คน

นางจิบชาไปเล็กน้อย นัยน์ตายาวรีหรี่ลงเล็กน้อย:

“ฟองจมฟองลอย สว่างราวกองหิมะ ชาของน้องหญิง ชงได้เชี่ยวชาญขึ้นทุกที ดูท่าแม่ชีฮุ่ยซวี่จะสอนมาดี แต่ว่าวิถีชาของฮุ่ยซวี่นั้นเรียนมาจากปรมาจารย์เสวียนช่างแห่งแคว้นสู่ จึงมีกลิ่นอายของแคว้นสู่เจือปนอยู่มาก ชอบเติมใบไม้จันทน์และบ๊วยต้าจ่าว น้องหญิงทำตามใจตนเอง เปลี่ยนเป็นเมล็ดบัวและว่านน้ำ แม้ความหมายจะดี แต่กลับไม่เข้ากับชาแห่งปาตงอย่างยิ่ง น่าเสียดาย”

เซี่ยซิงหานแย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน:

“พี่หญิงเป็นดั่งจูกัดหลงในหมู่สตรี มีหัวใจเจ็ดช่องอันปราดเปรื่อง เดิมทีก็หลับได้ยากอยู่แล้ว หากดื่มชาปาตงตำรับแท้ จะไม่ยิ่งนอนไม่หลับหรือเจ้าคะ? วันนี้พี่หญิงเพิ่งมาถึงจิงโจว ก็รู้เรื่องที่ข้าเรียนชากับแม่ชีฮุ่ยซวี่แล้ว เห็นได้ว่าหูตากว้างไกล วุ่นวายใจเกินไปนัก ข้าใช้ว่านน้ำแทนใบไม้จันทน์ ก็ด้วยความหวังดีนะเจ้าคะ”

เซียวเป่าเยว่หัวเราะ: “เจ้านี่นะ ปากคอไม่เคยยอมใคร ข้าเพิ่งจะว่าชาของเจ้าไปคำเดียว เจ้าก็ว่าข้าวุ่นวายใจเกินไปเสียแล้ว เจ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่ชื่อเสียงโด่งดังเกินไป ปั่นป่วนให้เหล่าคุณชายในจิงโจวต้องครุ่นคำนึงถึงทั้งยามหลับยามตื่น ทุกการกระทำล้วนมีคนจับตามอง”

ใบหน้างามของเซี่ยซิงหานบึ้งลง: “ครุ่นคำนึงถึงทั้งยามหลับยามตื่นอะไรกัน? พี่หญิงอย่าพูดจาเหลวไหล!”

ดวงตางามของเซียวเป่าเยว่เป็นประกาย: “ยังจะปิดบังข้าอีกรึ? ร่อนเร่ทั่วยุทธภพร่ำสุราจร เอวบางร่างน้อยแห่งแคว้นฉู่เบาดั่งฝ่ามือ เอวบางแห่งแคว้นฉู่ที่ว่าเบาดั่งฝ่ามือนั้น จะไม่ใช่เสี่ยวซิงหานของพวกเราได้อย่างไร?”

ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยซิงหานพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงหวังหยาง นางก็กำหมัดกัดฟันกล่าว: “เจ้าบุรุษเสเพลนั่น...”

เซียวเป่าเยว่วางถ้วยชาลง: “เอาล่ะ ในโลกนี้บุรุษมักมากในกามมีอยู่มากมาย พวกที่พอจะมีหัวทางอักษรอยู่บ้างก็อยากจะอวดฝีแปรง ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกโง่เง่าเต่าตุ่น จะมีความสามารถที่แท้จริงอะไรกัน? เจ้าจะไปใส่ใจ ก็ใส่ใจไม่หมดหรอก”

ดวงตาดั่งดาวของเซี่ยซิงหานกะพริบเบาๆ: “แล้วคุณชายสามตระกูลสวีเล่าเจ้าคะ? มีความรู้ความสามารถล้ำลึก สุขุมรอบรู้ แม้แต่ท่านพ่อของข้ายังบอกว่าเขามี ‘พรสวรรค์ของนักประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่’ ตำแหน่งเริ่มต้นก็คือจู้ซั่วจั่วหลาง อนาคตไกล นี่สิถึงจะเรียกว่ามีความสามารถที่แท้จริง!”

“สวีคว่างรึ? ก็แค่หนอนหนังสือคนหนึ่งเท่านั้น” เซียวเป่าเยว่แค่นเสียงเย็นชา แล้วมองไปยังเซี่ยซิงหาน: “เจ้าเอ่ยถึงเขาทำไม?”

เซี่ยซิงหานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า:

“ใครๆ ก็ว่าตระกูลของท่านจะดองกับตระกูลสวีแห่งตงไห่ ยังบอกอีกว่าสวีคว่างหลงรักพี่หญิงอย่างสุดซึ้ง และพี่หญิงก็ชื่นชมสวีคว่างเช่นกัน ท่านลุงเซียวยังยกย่องเขาว่าเป็น ‘บัณฑิตแห่งแผ่นดิน’ ด้วย”

เซียวเป่าเยว่หาวออกมา แล้วกล่าวอย่างเกียจคร้าน: “แม้แต่เจ้าก็ยังรู้แล้ว”

เซี่ยซิงหานตกใจอย่างยิ่ง: “หรือว่านี่จะเป็นเรื่องจริง?!”

——————————

หมายเหตุจากผู้เขียน:

1. ในสมัยนั้นเรียกพี่สาวว่า “姊” (จื่อ) แต่ไม่ว่าจะเรียกแค่ “จื่อ” หรือ “อาจื่อ” สำหรับผู้อ่านสมัยใหม่ที่ไม่มีบริบททางวัฒนธรรมนั้น ความรู้สึกที่ได้รับอาจไม่ชัดเจนเท่ากับคำว่า “姐姐” (เจี่ยเจีย - พี่สาว) ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงความรู้สึกแปลกแยก จึงยังคงใช้คำว่าพี่สาวหรือพี่หญิง (ในคำแปลนี้)

2. วิธีการใส่ใบชาลงในถ้วยแล้วรินน้ำเดือดตามนั้นเริ่มนิยมในปลายราชวงศ์ถัง ในสมัยราชวงศ์ใต้ยังไม่ปรากฏ สำหรับลักษณะเฉพาะของวัฒนธรรมชาในสมัยนั้นจะกล่าวถึงอีกครั้งในภายหลัง

3. หากจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของปมที่วางไว้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ปัจจุบันภูเขาน้ำแข็งเพิ่งจะโผล่ออกมาเพียงส่วนยอดเท่านั้น ในภายหลังจะมีการบรรยายเชิงลึกซ้ำๆ ไม่ช้าก็เร็วภาพรวมทั้งหมดจะปรากฏออกมาอย่างชัดเจน