บทที่ 52 บุรุษเสเพล

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่การที่ข้าจะชื่นชมเขานั้นเป็นไปไม่ได้ และคำพูดของท่านพ่อก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงคำพูดตามมารยาท ตระกูลสวีตั้งใจปล่อยข่าวเรื่องนี้ หนึ่งเพื่อยกฐานะของสวีคว่าง สองเพื่อบีบบังคับให้ข้ายินยอม”

เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างขุ่นเคือง: “ตระกูลสวีกลับเลวทรามถึงเพียงนี้!”

เซียวเป่าเยว่จัดปลายผมอย่างไม่ใส่ใจ: “จะว่าเลวทรามก็ไม่เชิง เพียงแต่วิธีการไม่ค่อยจะฉลาดนัก”

“เจ้าไม่โกรธรึ?”

ดวงตาทั้งสองของเซียวเป่าเยว่ฉายแววเย็นชา:

“ไม่มีอะไรน่าโกรธ นับตั้งแต่ท่านราชครูหลิ่วลาออกจากตำแหน่งซ่างซูลิ่ง (หัวหน้ากรมซ่างซู) ตำแหน่งนี้ก็ถูกควบโดยจิ้งหลิงหวังมาตลอด”

“สวีเซี่ยวซือเป็นอู่ปิงซ่างซู (เสนาบดีกลาโหม) ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของจิ้งหลิงหวังพอดี ทั้งสองทำงานร่วมกันทุกเช้าค่ำ มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่ง”

“แต่คนผู้นี้เจ้าเล่ห์ที่สุด ไม่ยอมผูกมัดตัวเองไว้กับจิ้งหลิงหวังเพียงฝ่ายเดียว ดังนั้นจึงต้องการดองกับตระกูลของข้า เพื่อผูกสัมพันธ์อันดีกับองค์รัชทายาท”

“ในสถานการณ์เช่นนี้ ท่านพ่อของข้าย่อมไม่ผลักไสสวีเซี่ยวซือออกไป และองค์รัชทายาทก็มีพระประสงค์จะโน้มน้าวสวีเซี่ยวซือเช่นกัน ดังนั้นเรื่องนี้จึงมาตกอยู่ที่ข้า”

“พูดให้ถึงที่สุด ก็เป็นเพียงการใช้ประโยชน์จากกันและกันเท่านั้น”

บิดาของเซียวเป่าเยว่คือซีชางโหวเซียวหลวน เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่าเป็นคนของฝ่ายรัชทายาท เมื่อเซี่ยซิงหานได้ยินว่าทั้งองค์รัชทายาทและซีชางโหวต่างก็มีเจตนาจะผลักดันการแต่งงานครั้งนี้ ก็อดเป็นกังวลไม่ได้:

“แล้วพี่หญิงจะทำอย่างไร?”

“หากข้าไม่ต้องการ ก็ไม่มีใครบังคับข้าได้ แต่ข้าอายุมากกว่าเจ้าสามปี ถือว่าแต่งงานช้าไปแล้ว ต่อให้ยืดเวลาออกไปอีก ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องแต่งอยู่ดี ในเมื่อบุรุษในใต้หล้าส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกไร้ความสามารถ จะดิ้นรนไปไย? แต่งกับใครก็ไม่ต่างกันมิใช่รึ?”

มุมปากของเซียวเป่าเยว่ยกขึ้นอย่างเหยียดหยาม เผยให้เห็นท่าทีที่ดูแคลนบุรุษทั่วทั้งแผ่นดิน

เซี่ยซิงหานเกลี้ยกล่อม: “แม้ผู้ที่ไร้ความสามารถจะมีมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ซึ่งบัณฑิตผู้มีความสามารถที่แท้จริง”

“บัณฑิตแล้วอย่างไร? ก็แค่โอ้อวดความสามารถทางวรรณกรรม ประดิดประดอยถ้อยคำ ต่อให้ผลงานวรรณกรรมจะเหนือกว่าเซียงหรู่ บทกวีจะล้ำเลิศกว่าเฉาจื๋อ แล้วจะมีประโยชน์อันใดต่อโลก?”

เซี่ยซิงหานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง:

“วรรณกรรมนั้น คือมหากิจแห่งการปกครองแผ่นดิน คือความสำเร็จอันเป็นอมตะ!”

“นับแต่โบราณ บัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ที่สร้างผลงานทางปัญญาก็มี ที่สร้างคุณูปการก็มี มองเบื้องบนสำรวจดาราศาสตร์เพื่อหยั่งรู้การเปลี่ยนแปลงแห่งยุคสมัย มองเบื้องล่างสำรวจวัฒนธรรมเพื่อสร้างความเจริญให้แก่แผ่นดิน”

“บทกวีสามร้อยบทมีคุณธรรมแห่งการสรรเสริญและตักเตือน ฟู่ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์ฮั่นมีความหมายแห่งการเสียดสีและทัดทาน ล้วนสืบทอดมานับพันปี ได้รับการยกย่องจากคนนับหมื่นชั่วอายุคน จะกล่าวว่าไร้ประโยชน์ต่อโลกได้อย่างไร?”

เซียวเป่าเยว่เห็นท่าทีเอาจริงเอาจังของเซี่ยซิงหาน ก็พลันยื่นมือออกไปหยิกแก้มงามของนางเบาๆ แล้วอดหัวเราะไม่ได้: “ดูท่าทางจริงจังของเจ้าสิ ต่อไปต้องได้แต่งกับยอดบัณฑิตเป็นแน่!”

เซี่ยซิงหานปัดมือของเซียวเป่าเยว่ออก แล้วกล่าวอย่างแง่งอน: “ข้าเป็นห่วงท่านอยู่นะ! ท่านยังจะมาล้อข้าเล่นอีก!”

ขณะที่กำลังหยอกล้อกัน ก็ได้ยินเสียงตะโกนแว่วมาจากด้านนอก

เสี่ยวหนิงรีบร้อนเข้ามา: “คุณหนู ท่านอาจารย์จงมาเจ้าค่ะ กำลังทุบประตูอยู่ด้านนอก ตะโกนว่าจะขอพบคุณหนู แต่ท่านไม่ได้ยื่นนามบัตรไว้ล่วงหน้า คนเฝ้าประตูจึงไม่กล้าเปิดเจ้าค่ะ”

เซี่ยซิงหานมาพำนักที่จิงโจว กฎระเบียบของจวนนั้นเข้มงวด หากไม่มีเทียบเชิญนัดหมาย ประตูใหญ่ย่อมปิดสนิทเสมอ เมื่อได้ยินว่าเป็นจงเช่อ นางก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า:

“เขาจะยื่นนามบัตรอะไรเป็นเล่า? คงจะไม่ยอมแพ้ อยากจะทวงคัมภีร์ ‘จวงจื่อฉบับอรรถาธิบาย’ ที่กัวเซี่ยงเขียนด้วยลายมือคืนไป ได้ยินว่าที่เขายังมี ‘เต้าเต๋อจิงฉบับอรรถาธิบาย’ อีกเล่มหนึ่ง เป็นฉบับโบราณเช่นกัน ดูท่าคงต้องรอให้แพ้พนันแก่ข้าก่อนจึงจะยอมเลิกรา”

เซียวเป่าเยว่ลุกขึ้นยืน อวดเรือนร่างอรชรดั่งจันทร์กระจ่างฟ้า:

“เสี่ยวซิงหานก็เอาชนะเขาต่อไปเถิด หมกมุ่นอยู่กับชิงถัน (การสนทนาเชิงปรัชญา) และเรียนรู้เรื่องชา นี่เป็นสิ่งที่ดี อย่าได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องหยุมหยิม ข้าจะไปทางประตูข้างนะ”

“พี่หญิงอย่าเพิ่งไปสิ! ข้ายังต้องขอให้ท่านสอนข้า ว่าจะรักษาโรงเรียนประจำเมืองไว้ได้อย่างไร!”

คนทั่วไปคิดว่าเซียวเป่าเยว่เพียงแต่งดงามมาแต่กำเนิด นิสัยเย็นชา เป็นคุณหนูที่เก็บตัวที่สุดในบรรดาสามดรุณีงามแห่งเมืองหลวง แต่เซี่ยซิงหานรู้ดีว่าพี่หญิงผู้นี้มีสติปัญญาและเล่ห์เหลี่ยมเหนือคนธรรมดา กลยุทธ์ในใจนางนั้นสามารถเอาชนะบุรุษในราชสำนักได้มากมาย ผู้คนต่างคิดว่าซีชางโหวเป็นกุนซือขององค์รัชทายาท แต่แท้จริงแล้วเบื้องหลังยังมีบุตรีของซีชางโหว—เซียวเป่าเยว่!

ริมฝีปากสีแดงสดของเซียวเป่าเยว่เม้มเข้าหากัน เผยเสน่ห์เย้ายวน เสียงของนางนุ่มนวลอ่อนหวาน:

“เห็นไหม นี่แหละเรื่องหยุมหยิม พอเรือของตระกูลเจ้ามาถึง ตรวจนับสินค้าเสร็จสิ้น จัดการเรื่องการค้าให้เรียบร้อย ก็รีบกลับเจี้ยนคังทันที จำไว้ อย่าไปสุงสิงกับปาตงหวัง”

เซียวเป่าเยว่พูดจบก็จากไปทันที ไม่มีการหยุดรอ

เซี่ยซิงหานครุ่นคิดถึงคำพูดของเซียวเป่าเยว่ นางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเซียวเป่าเยว่กำลังจะเดินไปไกลแล้วจึงร้องตะโกนว่า:

“พี่หญิง! ที่ท่านมาจิงโจวครั้งนี้ เพื่อเที่ยวชมสถานที่มีชื่อเสียงจริงๆ หรือ?”

เซียวเป่าเยว่ไม่ได้หันกลับมา เพียงแค่ยกมือขวาขึ้น ขยับนิ้วเรียวยาวขาวละเอียด ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่งดงามหมดจดหาใดเปรียบ

......

นอกจวนตระกูลเซี่ย จงเช่อมือหนึ่งดึงหวังหยางไว้ อีกมือหนึ่งก็ทุบประตูตึงๆ:

“นังหนูเซี่ย! ออกมานะ! อย่าหลบอยู่ข้างในไม่ส่งเสียง!”

หวังหยางมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ลองพูดต่อประโยคว่า: “ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่บ้าน?”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” จงเช่อถามอย่างสงสัย

“ท่านอาจารย์จง ข้าปวดท้องจริงๆ ท่านปล่อยข้าไปเถอะ!”

หวังหยางไม่อยากพบเซี่ยซิงหานเลยจริงๆ

แม้ว่าแม่นางน้อยคนนี้จะน่ามอง แต่ก็ถือว่าบาดหมางกันไปแล้ว อีกทั้งเมื่อวานนางเพิ่งจะช่วยเขาคลี่คลายวิกฤตในตลาดไปหมาดๆ ตอนนี้กลับมาช่วยจงเช่อหาเรื่องนางถึงที่นี่ ไม่ใช่เป็นการสร้างความแค้นครั้งใหม่หรอกหรือ?

จงเช่อหยุดเคาะประตู แล้วถามอย่างสงสัย: “ปวดท้องจริงๆ รึ?”

หวังหยางรีบตอบ: “ใช่ขอรับ ใช่ขอรับ! ปวดจริงๆ!”

จงเช่อจึงรีบใช้แรงทุบประตูทันที แล้วตะโกนเสียงดัง: “รีบเปิดประตู พี่น้องข้าต้องการไปส้วม!”

หวังหยางแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมาคำหนึ่ง!

เอี๊ยด—

ประตูใหญ่เปิดออก เสี่ยวหนิงยิ้มแย้มไปทั้งหน้าพลางคารวะจงเช่อ: “คุณหนูของข้าเชิญท่านอาจารย์เข้าไปข้างใน... เป็นเจ้า?!”

เมื่อเสี่ยวหนิงเห็นหวังหยาง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป

จงเช่อทำท่าทางองอาจ: “เรียกนังหนูเซี่ยออกมา! วันนี้ข้าหาปรมาจารย์ด้านชิงถันมาด้วย จะต้องข่มขวัญนางให้ได้!”

“เจ้าเข้าไปไม่ได้! คุณหนูของข้าไม่ได้เชิญเจ้า!” เสี่ยวหนิงจ้องหวังหยางด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

บ่าวชายหลายคนที่อยู่ด้านในได้ยินดังนั้นต่างก็มองมาที่หวังหยางอย่างระแวดระวัง

จงเช่อไม่สนใจ ลากหวังหยางเข้าไปข้างใน: “เขาเป็นพี่น้องของข้า มากับข้า มีอะไรจะเข้าไม่ได้?”

เสี่ยวหนิงรีบวิ่งกลับไปรายงานนายหญิง จงเช่อกลัวว่าเซี่ยซิงหานจะได้ข่าวแล้วไปหลบซ่อนเสียก่อน จึงวิ่งตามไปเช่นกัน พลางวิ่งพลางเรียกให้หวังหยางตามมาให้ทัน

หวังหยางอยากจะหนี แต่หนึ่งคือยังต้องพึ่งพาจงเช่อในการจัดการเรื่องทะเบียนบ้าน สองคือเข้ามาในประตูแล้ว มีบ่าวชายของจวนเซี่ยรายล้อมอยู่ เขาจึงได้แต่ฝืนใจเดินตามหลังจงเช่อไปอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวหนิงและจงเช่อมาถึงเกือบจะพร้อมกัน

ใต้ระเบียงทางเดิน ปูเบาะนั่งผ้าไหมไว้อย่างดี โต๊ะเตี้ย ชุดน้ำชา จู่เหว่ย (แส้ปัดฝุ่นหางกวาง) และกำยานไม้จันทน์ ทุกอย่างเตรียมพร้อม

เซี่ยซิงหานคุกเข่านั่งอยู่บนเบาะผ้าปัก คิ้วตาอ่อนโยน ท่วงท่าสง่างาม

“คุณหนู—”

ไม่รอให้เสี่ยวหนิงรายงานจบ จงเช่อก็พูดขึ้นว่า: “นังหนูเซี่ย! ไม่เปิดประตูเสียนาน กลัวข้าแล้วรึ?”

เซี่ยซิงหานยิ้มเล็กน้อย: “ท่านลุงจง ยอมรับผลพนันเถิด คราวก่อนแพ้ติดต่อกันสองกระดาน ยังไม่ยอมรับอีกหรือ?”

“เจ้าน้อยใจไปหน่อยเลย! คราวนี้ข้าหาปรมาจารย์ด้านชิงถันมา! รับรองว่าเจ้าต้องก้มหัวยอมแพ้!”

“จริงหรือ? อยู่ที่ไหนกัน?” เซี่ยซิงหานยิ้มถาม

“น้องหวัง เหตุใดเพิ่งมา? เร็วเข้า!”

หวังหยางเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าภายใต้การจับตามองของบ่าวชายหลายคน สีหน้าดูประดักประเดิด

เมื่อเซี่ยซิงหานเห็นหวังหยาง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ค่อยๆ เลือนหายไป

หวังหยางรีบประสานมือคารวะ: “เมื่อวานได้รับความช่วยเหลือจากคุณหนูเซี่ย ข้าน้อยซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

จงเช่อชะงักไป: “พวกเจ้ารู้จักกันรึ?”

เซี่ยซิงหานกำหมัดน้อยๆ ของนางแน่น แล้วตวาดว่า: “คนอยู่ไหน! โยนเจ้าบุรุษเสเพลผู้นี้ออกไปจากจวน!”

บ่าวชายทุกคนแสดงท่าทีคุกคาม ตรงเข้าไปหาหวังหยางทันที

หวังหยางฝีปากดี แต่พลังต่อสู้ต่ำ เมื่อเจอสถานการณ์ลงไม้ลงมืออย่างกะทันหันเช่นนี้ ทำได้เพียงถอยพลางร้องว่า: “คุณหนูเซี่ย มีอะไรค่อยๆ พูดกัน!”

ในตอนนี้ ภาพของสตรีในชุดสีเขียวที่ตลาดเมื่อวานก็พลันปรากฏขึ้นในหัวของเขา

หากตนเองมีฝีมือเท่านาง ยังจะต้องกลัวบ่าวชายไม่กี่คนนี้อีกหรือ?