บทที่ 53 ยอดฝีมือแห่งชิงถัน

จงเช่อยืนกางแขนขวางอยู่ระหว่างบ่าวชายกับหวังหยาง: “อย่าเพิ่งลงมือ!”

แล้วมองไปยังเซี่ยซิงหาน: “นังหนู เจ้าทำอะไรของเจ้า?”

เซี่ยซิงหานกล่าวขณะที่คิ้วหลิวขมวดด้วยความโกรธ: “ถามตัวเขาเองสิ!”

จงเช่อหันไปถามหวังหยาง: “เจ้าไปทำอะไรมากันแน่? บุรุษเสเพล... หรือว่าเจ้า???” พลันส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความนับถือไปให้หวังหยาง

นี่มันสายตาอะไรกัน!!

หวังหยางไม่มีเวลาจะบ่น รีบอธิบายว่า:

“ไม่มีอะไรเลยขอรับ! เมื่อวานตอนเช้า คุณหนูเซี่ยถามถึงพื้นเพตระกูลข้า ข้าก็นึกว่า นึกว่านางอยากจะ...”

“เจ้ายังกล้าพูดอีก!” เซี่ยซิงหานนึกถึงฉากนั้นขึ้นมาแก้มก็ร้อนผ่าว

“ข้าก็ไม่อยากจะพูด แต่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด!”

“แล้วบทกวี ‘ร่อนเร่ทั่วยุทธภพร่ำสุราจร’ เล่า! หรือจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดด้วย?!”

ขอบตาของเซี่ยซิงหานแดงก่ำ นางเป็นหญิงสาวผู้บริสุทธิ์ เพียงเพราะบทกวีบทนี้ ก็ถูกเหล่าบุรุษเหลาะแหละนำไปลือกันเสียๆ หายๆ ถึงขั้นกลายเป็นเพลงที่นิยมในหอคณิกา ช่างน่าอัปยศอดสูเหลือเกิน!!!

จงเช่อหัวเราะร่า แล้วถามหวังหยางว่า: “เมื่อไม่นานมานี้ข้าก็ได้ยินคนข้างนอกขับขานบทกวีนี้ ที่แท้เป็นเจ้าเขียนรึ?”

“ไม่... ไม่ใช่ข้าเขียน! ข้าไม่รู้เรื่องบทกวี!” หวังหยางรีบปฏิเสธ

เซี่ยซิงหานโกรธจัด: “ส่งเจ้าบุรุษเสเพลผู้นี้ไปที่ว่าการอำเภอเจียงหลิง! ข้าจะฟ้องร้องเขาในข้อหาลบหลู่สตรีชั้นสูง ขัดต่อจารีตทำลายศีลธรรม!”

คนหนึ่งคือคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่กำลังโกรธจัด อีกคนคือบัณฑิตผู้มีชื่อเสียงที่ชอบดูความวุ่นวายและไม่กลัวว่าเรื่องจะลุกลาม

หวังหยางรู้สึกว่าเรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่ใหญ่โต แต่หากจัดการไม่ดี ก็อาจจะพังพินาศได้

อันที่จริง ตนเองยังต้องเป็นตัวแทนของโรงเรียนประจำเมืองไปประลองกับสำนักศึกษาหวัง ต่อให้เซี่ยซิงหานเห็นแก่หน้าของหลิวเจา ก็คงไม่ถึงกับส่งตัวเองไปที่ว่าการอำเภอเพื่อตัดสินโทษ

อีกอย่าง แค่เพราะบทกวีบทเดียว จะตัดสินโทษเขาได้จริงๆ หรือ?

แต่ปัญหาคือเขายังมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่ ตอนนี้เรื่องทะเบียนบ้านก็ยังไม่เรียบร้อย หากเซี่ยซิงหานเกิดขาดสติ ลากเขาไปส่งที่ว่าการอำเภอจริงๆ แล้วถูกตรวจสอบตัวตนขึ้นมา ผลที่ตามมานั้น...

ไม่ได้!

ต้องพลิกสถานการณ์!

“ข้ารู้แล้ว คุณหนูเซี่ยมีอคติต่อข้ามาตลอด ที่แท้ก็เพราะเข้าใจผิดว่าข้าเป็นผู้แต่งบทกวีนี้เอง” หวังหยางทำท่าเหมือนเพิ่งจะบรรลุสัจธรรม

“เจ้ายังจะแสร้งอีก?!” เซี่ยซิงหานยิ่งคิดยิ่งโกรธ

“ข้าเคยได้ยินบทกวีนี้จริงๆ แต่ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูเซี่ยถึงได้ปักใจเชื่อว่าข้าเป็นคนเขียน ‘ร่อนเร่ทั่วยุทธภพร่ำสุราจร เอวบางร่างน้อยแห่งแคว้นฉู่เบาดั่งฝ่ามือ’ สองวรรคนี้แม้จะใช้ถ้อยคำที่ดูเหลาะแหละไปบ้าง แต่ก็เขียนได้ดีเยี่ยม ทว่าไม่ใช่ผลงานของข้าอย่างแน่นอน ข้าสาบานต่อฟ้าดินได้” หวังหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่สุด

สองวรรคนี้เป็นผลงานของตู้มู่ อยากจะหาเรื่องก็ไปหาตู้มู่สิ

ตรงนี้เขาเล่นเกมคำพูด เขากล่าวเพียงว่าสองวรรคนี้ไม่ใช่เขาที่เขียน แต่เมื่อคนอื่นได้ฟัง ย่อมเข้าใจไปเองโดยธรรมชาติว่าทั้งบทกวีไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เซี่ยซิงหานเห็นท่าทีสาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะของหวังหยางก็เริ่มคลางแคลงใจอยู่บ้าง เพราะที่นางปักใจเชื่อว่าหวังหยางคือคนที่ขวางรถม้าแล้วตะโกนในวันนั้น ก็เพียงเพราะรู้สึกว่าเสียงคล้ายกัน แต่ไม่มีหลักฐานที่แท้จริง ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่าจะเรียกบ่าวชายสี่คนที่ติดตามไปในวันนั้นมาช่วยชี้ตัวดีหรือไม่ หวังหยางก็กล่าวขึ้นว่า:

“ก็ได้ ในเมื่อคุณหนูเซี่ยไม่เชื่อ เช่นนั้นก็ไปที่ว่าการอำเภอเพื่อพิสูจน์ให้กระจ่าง จะได้คืนความบริสุทธิ์ให้แก่ข้าด้วย ไปกันเดี๋ยวนี้เลย”

หวังหยางประสานมือไว้ด้านหลัง แล้วหันหลังเดินออกไปทันที ในใจคิดว่า: พี่จง ท่านยังไม่มาดึงข้าไว้อีก? ข้าไปที่ว่าการอำเภอแล้ว ใครจะช่วยท่านทวงศักดิ์ศรีคืนเล่า!

จงเช่อเห็นว่าเรื่องการประลองปัญหากำลังจะล่ม ก็รีบดึงหวังหยางไว้: “น้องหวัง เจ้าอย่าเพิ่งโกรธ! สถานที่เฮงซวยอย่างที่ว่าการอำเภอ ใช่ที่ที่คนอย่างพวกเราจะไปหรือ?”

แล้วหันไปทางเซี่ยซิงหาน: “นังหนู บทกวีเล็กๆ น้อยๆ เดิมทีก็เป็นแค่ลมปาก มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะถือเป็นจริงเป็นจัง! หากทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตถึงขั้นไปที่ว่าการอำเภอจริงๆ แถมยังเป็นการไปจากจวนของเจ้า พวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็นจะไม่ยิ่งผสมโรงกันใหญ่รึ?”

ใบหน้างามของเซี่ยซิงหานเย็นชาดุจน้ำแข็ง นิ่งเงียบไม่กล่าวอะไร

หวังหยางรีบหาทางลงให้: “เอาเป็นว่า ไม่ว่าบทกวีนี้จะใช่ข้าเขียนหรือไม่ ทั้งหมดก็เป็นความผิดของข้าที่ประพฤติตัวเหลาะแหละ มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดคุณหนูเซี่ยจึงไม่คิดว่าเป็นฝีมือของคนอื่นเล่า? ที่กล่าวว่าแมลงวันไม่ตอม—”

หวังหยางกำลังจะวิจารณ์ตัวเอง แต่เมื่อเห็นเซี่ยซิงหานหรี่ดวงตาดั่งดวงดาวลง ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที: “ยังคงเป็นเพราะคำพูดและการกระทำของข้าไม่เหมาะสมเอง ข้าขออภัยคุณหนูเซี่ย ณ ที่นี้”

เขาก้มคำนับให้เซี่ยซิงหานอย่างลึกซึ้ง

จงเช่อกล่าวไกล่เกลี่ย: “นังหนู ที่จริงแล้วทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด พอพูดกันให้เข้าใจก็ไม่มีอะไรแล้ว วันนี้ข้าตั้งใจมาหาเจ้าเพื่อประลองชิงถันโดยเฉพาะ วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส ลมอ่อนๆ พัดสบาย เหมาะแก่การสนทนาเป็นอย่างยิ่ง ไยต้องเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ด้วย?”

“ข้าไม่อยากเห็นหน้าคนผู้นี้ ให้เขาออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน” เซี่ยซิงหานเหลือบมองหวังหยาง แล้วกลับไปนั่งลงอีกครั้ง

“เช่นนั้นได้อย่างไร? ข้าสู้เจ้าไม่ได้อยู่แล้ว น้องหวังคือทัพเสริมที่ข้าเชิญมาเป็นพิเศษ เขาไปแล้วข้าจะทำอย่างไร?”

คางอันงดงามของเซี่ยซิงหานเชิดขึ้นเล็กน้อย เผยสีหน้าหยิ่งผยอง: “ข้าไม่สนทนาชิงถันกับคนเหลาะแหละเช่นนี้”

จงเช่อเหลือบมองแล้วกล่าว: “เจ้าคงไม่ได้กลัวแพ้หรอกนะ!”

เซี่ยซิงหานแค่นเสียงเย็นชา: “กลยั่วยุใช้ไม่ได้ผลกับข้า”

จงเช่อกระซิบกับหวังหยาง: “น้องหวัง ช่วยข้าหน่อยเถอะ ขอเพียงเจ้าเอาชนะนางได้ เรื่องทะเบียนบ้านข้ารับรองว่าจะจัดการให้เจ้าอย่างเรียบร้อยแน่นอน!”

ก็ได้ เพื่อให้ได้สัญชาติ ต้องสู้ต่อไป!

หวังหยางครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: “ช่างเถอะ พวกเรากลับกันดีกว่า ข้าเพิ่งจะล่วงเกินนางไป ในใจรู้สึกผิดนัก อีกอย่างก่อนหน้านี้ข้าก็เคยเอาชนะนางมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพราะครั้งนั้นที่ทำให้นางชิงชังข้าอยู่บ้าง หากเอาชนะได้อีกครั้ง จะไม่เป็นการรังแกคนเกินไปหรือ?”

น้ำเสียงดูเหมือนจะกดให้ต่ำ แต่แท้จริงแล้วกลับไม่เบาเลย

เซี่ยซิงหานสุดจะทนต่อไปได้อีก นางตวาดอย่างเกรี้ยวกราด: “เจ้าพูดจาเหลวไหล! ชนะข้าตอนไหนกัน?”

“คัมภีร์ซ่างซู บทอวี้ก้ง เรื่องการถกเถียงสามแม่น้ำ เจ้าไม่ได้แพ้ข้าจนยอมศิโรราบหรอกหรือ? ยังพูดอีกว่า ‘คุณชายมีความรู้กว้างขวางลึกซึ้ง หญิงน้อยขอนับถือ’ เจ้าจำไม่ได้แล้วรึ?”

หวังหยางดัดเสียง เลียนแบบน้ำเสียงของเซี่ยซิงหาน

ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี!!!

เป็นครั้งแรกที่เซี่ยซิงหานพบว่า ตนเองอยากจะอัดใครสักคนมากขนาดนี้ อยากอัดให้เละ!!!

เสี่ยวหนิงก็โกรธจนทนไม่ไหว คุณหนูของตนสูงศักดิ์เพียงใด เปี่ยมล้นด้วยพรสวรรค์ เคยมีใครกล้าไร้มารยาทต่อนางเช่นนี้มาก่อน?

เซี่ยซิงหานใช้มือกดลงบนเบาะผ้าไหม: “นั่นมันวิชาคลาสสิก!! หากเปลี่ยนเป็นชิงถัน เจ้าสู้ข้าไม่ได้เกินสามกระดานหรอก!!”

ชิงถันเป็นกิจกรรมเฉพาะของเหล่าขุนนางบัณฑิตในยุคเว่ยจิ้นและราชวงศ์เหนือใต้ หมายถึงการโต้เถียงทางวิชาการที่เน้นเรื่องสามแนวคิดเร้นลับเป็นหลัก และครอบคลุมถึงปรัชญาเร้นลับอื่นๆ ด้วย หรือเรียกอีกอย่างว่า "เสวียนถัน"

"กระดาน (ฟาน)" เป็นศัพท์เฉพาะในชิงถัน หนึ่งคำถาม หนึ่งคำตอบ นับเป็น "หนึ่งกระดาน" โดยทั่วไปหากการประลองชิงถันเจอคู่ต่อสู้ที่ฝีมือทัดเทียมกัน ก็อาจจะโต้เถียงกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ หรืออาจถึงร้อยกระดานก็มี ที่เซี่ยซิงหานบอกว่าสามารถเอาชนะหวังหยางได้ในสามกระดานนั้น แสดงว่าไม่ได้เห็นหวังหยางอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ตระกูลของเซี่ยซิงหานเป็นปรมาจารย์ด้านชิงถันมาหลายชั่วอายุคน นางได้ซึมซับและฝึกฝนในศาสตร์นี้มาตั้งแต่เด็ก

ในอดีต เซี่ยเต้าอวิ้น ยอดสตรีผู้มีความสามารถแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันออก มีชื่อเสียงโด่งดังด้านชิงถัน ทำให้บัณฑิตผู้มีชื่อเสียงมากมายต้องรู้สึกละอายใจ เซี่ยซิงหานได้รับสมญานามว่า "เซี่ยเต้าอวิ้นน้อย" ความสามารถด้านชิงถันของนางย่อมเป็นที่ประจักษ์ได้

และในสายตาของเซี่ยซิงหาน หวังหยางคือศิษย์สำนักขงจื๊อขนานแท้

แม้ว่าในใต้หล้าจะมีผู้ที่เชี่ยวชาญทั้งแนวคิดขงจื๊อและแนวคิดเร้นลับอยู่ไม่น้อย แต่คนที่อายุน้อยอย่างหวังหยางสามารถทำให้หลิวเจายอมรับอย่างสิ้นเชิงในด้านความรู้คัมภีร์ซ่างซูได้นั้น ย่อมแสดงให้เห็นถึงความขยันหมั่นเพียรและความมุ่งมั่นตั้งใจของเขา

ที่เรียกว่าศิลปวิทยาล้วนมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง ในเมื่อ "เชี่ยวชาญเฉพาะทาง" ก็ย่อมไม่ง่ายที่จะ "รอบรู้" อัจฉริยะที่ทั้งรอบรู้และเชี่ยวชาญเฉพาะทางอย่างหวังหรง ในโลกนี้จะมีสักกี่คนกัน? นั่นคือยอดบัณฑิตอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์นี้เชียวนะ!

ดังนั้น แม้เซี่ยซิงหานจะยอมรับในฝีมือด้านคัมภีร์ซ่างซูของหวังหยาง แต่เมื่อพูดถึงชิงถันแล้ว นางกลับไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย

——————————

หมายเหตุ: หลายคนมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับชิงถัน โดยคิดว่าชิงถันจะสนทนากันเฉพาะเรื่องสามแนวคิดเร้นลับเท่านั้น แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ขอบเขตของชิงถันนั้นกว้างขวางมาก แม้จะเน้นที่สามแนวคิดเร้นลับเป็นหลัก แต่ก็ยังครอบคลุมไปถึงพุทธศาสนาและปรัชญาเกี่ยวกับจักรวาลและชีวิตอื่นๆ หรือแม้กระทั่งการวิจารณ์บุคคล สำหรับเพื่อนๆ ที่สนใจในประเด็นนี้ สามารถอ่านเพิ่มเติมได้ในหนังสือ《清谈与清议》(ชิงถันและชิงอี้) ของท่านถังฉางหรู และ《魏晋清谈》(เว่ยจิ้นชิงถัน) ของถังอี้หมิง