บทที่ 54 วาทะว่าด้วยความมักมากในกามของบุรุษเสเพล

หวังหยางแสร้งทำท่าทีไม่สนใจ: “ช่างเถอะ เดี๋ยวพอชนะเจ้าแล้ว เจ้าก็หาเรื่องโกรธอีก แล้วก็ขุดเรื่องเก่าขึ้นมาพูด น่าเหนื่อยเกินไป”

เขาต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อปิดปากของเซี่ยซิงหาน เผื่อว่าในอนาคตหากเซี่ยซิงหานจะยกเรื่องความแค้นเก่าก่อนขึ้นมาอีก เขาก็จะสามารถพูดได้ว่านี่เป็นเพราะนางแพ้การประลองปัญญากับเขา จึงได้เก็บความชิงชังไว้คอยหาเรื่อง

“พูดไร้สาระ! ข้าจะประลองกับเจ้า! แต่หากเจ้าแพ้ ต้องมาเป็นข้ารับใช้ข้าสิบวัน คอยรินชาส่งน้ำ ฟังคำสั่งข้า ห้ามเกี่ยงงานห้ามบ่น จะตีจะด่าก็ต้องยอม!”

ช่างอ่อนหัด...

สู้เอาอะไรที่มันจับต้องได้ดีกว่า

หวังหยางกล่าว: “ตกลง แต่ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าต้องช่วยข้าคัดลอกหนังสือหนึ่งเล่ม สามร้อยฉบับภายในหกวัน ทำได้หรือไม่?”

เซี่ยซิงหานเลิกคิ้ว: “หนังสือเล่มนี้มีกี่ม้วน มีกี่ตัวอักษร?”

“ไม่มาก มีเพียงม้วนเดียว สี่พันกว่าตัวอักษร”

เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ: “ง่ายดาย ข้าจะจ้างนักคัดลอกสิบคน ให้แต่ละคนคัดวันละห้าฉบับ”

“เนื้อหาของหนังสือ ห้ามรั่วไหลออกไปภายนอกภายในหกวัน” หวังหยางเสริม

“ได้ ข้าจะกักตัวพวกเขาไว้ในจวน หกวันให้หลังค่อยปล่อยตัว”

มีเงินมีอำนาจนี่มันดีจริงๆ!

หวังหยางอดทอดถอนใจในความคิดไม่ได้

หากตนเองมีทุนทรัพย์จ้างคน ก็คงไม่ต้องมาใช้วิธีพนันขันต่อเช่นนี้

“นังหนู ถ้าเจ้าแพ้ ต้องคืนคัมภีร์ ‘จวงจื่อฉบับอรรถาธิบาย’ ที่กัวเซี่ยงเขียนด้วยลายมือให้ข้านะ” จงเช่อเสริมขึ้นมา

เซี่ยซิงหานยิ้มเล็กน้อย: “ได้ แต่ถ้าข้าชนะ ท่านต้องมอบคัมภีร์ ‘เต้าเต๋อจิงฉบับอรรถาธิบาย’ ที่มีตราประทับของหวังปี้เล่มนั้นให้ข้า”

จงเช่อร้อนใจขึ้นมา: “ถ้าเจ้าชนะ ก็มีน้องหวังเป็นข้ารับใช้ให้แล้วมิใช่รึ?”

หวังหยาง: →_→

ที่แท้ท่านก็ไม่อยากจะเสียอะไรเลยสินะ!!!

เซี่ยซิงหานกล่าว: “นั่นเป็นเดิมพันระหว่างข้ากับเขา ส่วนกับท่านลุงจงย่อมต้องคิดแยกกันต่างหาก”

จงเช่อมองเซี่ยซิงหานที มองหวังหยางที ในใจรู้สึกสับสนว้าวุ่นยิ่งนัก

ด้านหนึ่ง “ทฤษฎีรักลึกซึ้งของจวงจื่อ” ของหวังหยางนั้นยอดเยี่ยมหาที่เปรียบมิได้ หากนำมาใช้ในการประลองปัญญา ย่อมสามารถเอาชนะเซี่ยซิงหานได้อย่างแน่นอน

แต่อีกด้านหนึ่ง การประลองปัญหานั้นไม่ได้มีเพียงการตั้งทฤษฎี แต่ยังมีการโต้เถียงไปมา จงเช่อรีบร้อนมาเกินไป ยังไม่รู้ว่าวาทศิลป์ของหวังหยางเป็นเช่นไร

ขณะที่กำลังลำบากใจ ก็ได้ยินหวังหยางพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า: “ก็แค่ ‘เต้าเต๋อจิง’ ม้วนเดียว วางเดิมพันไปเถอะ”

จงเช่อไม่พอใจกับน้ำเสียงสบายๆ ของหวังหยางเล็กน้อย: “แค่ ‘เต้าเต๋อจิง’ ม้วนเดียวงั้นรึ?! น้องหวัง เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นเป็นฉบับคัดลอกสมัยราชวงศ์ใด—”

“ราชวงศ์ใดก็ไม่สำคัญ เพราะนางไม่มีทางชนะ”

จงเช่อเบิกตากว้าง เห็นหวังหยางมีดวงตาสุกใสคิ้วดำเข้ม ยืนตัวตรงด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน ทำให้อาภรณ์สีขาวพลิ้วไหว ยิ่งขับเน้นให้ดูสูงส่งสง่างาม เขารู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา ความมั่นใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ: “ข้าเชื่อเจ้า พนันก็พนัน!”

เซี่ยซิงหานเหลือบมองหวังหยางด้วยสีหน้าเย็นชา

แต่ในใจกลับคิดว่า: ทำอย่างไรดี อยากจะอัดเขาสักเปรี้ยง...

......

แสงแดดสาดส่อง เมฆบางเบาเคลื่อนคล้อย

เซี่ยซิงหานและหวังหยางนั่งประจันหน้ากัน

สายตาของเซี่ยซิงหานเย็นชาและแหลมคม จ้องมองมายังหวังหยาง ส่วนหวังหยางก็ยิ้มตอบกลับไป

การโต้เถียงยังไม่เริ่มขึ้น แต่บรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาแล้ว

จงเช่อชิงพูดขึ้นก่อน: “น้องหวังมี ‘ทฤษฎีรักลึกซึ้งของจวงจื่อ’ ขอเชิญน้องหวังเป็นฝ่ายประธาน เพื่อนำเสนอหลักการและเหตุผล”

เมื่อผู้ประลองปัญหามีเพียงสองคน คนหนึ่งจะเป็นประธาน อีกคนหนึ่งจะเป็นแขก

"ประธาน" จะนำเสนอทฤษฎีก่อน จากนั้น "แขก" จะโต้แย้ง และประธานจะตอบกลับ นี่คือขั้นตอนปกติของการประลองปัญญา

ที่จงเช่อชิงตำแหน่ง "ประธาน" ให้หวังหยางนั้น ก็เพราะเขามั่นใจใน "ทฤษฎีรักลึกซึ้งของจวงจื่อ" ของหวังหยางมาก ต้องการให้หวังหยางชิงลงมือก่อน เพื่อเล่นงานเซี่ยซิงหานแบบไม่ให้ทันตั้งตัว

เซี่ยซิงหานหัวเราะเบาๆ:

“เอาของที่เตรียมมาแล้วมาพูดจะมีประโยชน์อันใด? เขาจะตั้งทฤษฎีรักลึกซึ้งของจวงจื่อรึ? เช่นนั้นมิสู้ให้ข้ามาตั้ง ‘ทฤษฎีความมักมากในกามของบุรุษเสเพล’ ดีกว่า”

นี่เป็นประโยคที่ตั้งใจจะเสียดสีหวังหยาง หกคำสุดท้ายยังจงใจเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ ใครจะรู้ว่าหวังหยางกลับรับคำทันที:

“คุณหนูเซี่ยเข้าใจผิดแล้ว ข้าน้อยเห็นว่าบุรุษเสเพลหาใช่ผู้ที่มักมากในกามไม่ การแต่งภรรยามีบุตรเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ จะเรียกว่ามักมากในกามได้อย่างไร? ซ่งอวี้แต่ง ‘บทกวีว่าด้วยความมักมากในกามของบุรุษเสเพล’ นั้น แท้จริงแล้วมีอคติ ไม่ไตร่ตรองเหตุผล เป็นการปรักปรำบุรุษเสเพล”

ตอนที่หวังหยางพูดคำว่า "ปรักปรำ" เขาก็เลียนแบบนาง โดยการเน้นเสียงหนักๆ

‘บทกวีว่าด้วยความมักมากในกามของบุรุษเสเพล’ เป็นผลงานชิ้นเอกของซ่งอวี้ กล่าวถึงการที่เติงถูจื่อ (บุรุษเสเพล) ไปใส่ร้ายซ่งอวี้ต่อหน้าฉู่หวังว่าเขามักมากในกาม ซ่งอวี้กล่าวว่าสตรีเพื่อนบ้านทางทิศตะวันออกของตนนั้นงดงามล่มเมือง แอบปีนกำแพงมาลอบมองเขาถึงสามปี เขาก็ยังไม่ยอมคบหากับนาง แต่ภรรยาของเติงถูจื่อนั้นอัปลักษณ์อย่างยิ่ง เติงถูจื่อกลับมีบุตรกับภรรยาอัปลักษณ์ถึงห้าคน! สุดท้ายซ่งอวี้จึงถามว่า: “ขอฝ่าบาททรงพิจารณา ใครกันแน่ที่เป็นผู้มักมากในกาม?”

นับแต่นั้นมา เติงถูจื่อจึงกลายเป็นคำเรียกแทนผู้ที่มักมากในกาม

นิ้วเรียวขาวของเซี่ยซิงหานวางอยู่บนถ้วยชา พลางเคาะเบาๆ:

“ภรรยาของเขามีผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหูม้วนงอ ริมฝีปากบนสั้นเห็นเหงือก ฟันเกไม่เป็นระเบียบ เดินขากางหลังค่อม ทั้งยังเป็นขี้เรื้อนและริดสีดวง แต่เติงถูจื่อกลับชมชอบนาง จนทำให้นางมีบุตรถึงห้าคน หากไม่เรียกว่ามักมากในกามแล้วจะเรียกว่าอะไร?”

“ภรรยาอัปลักษณ์แต่ก็ไม่รังเกียจ นั่นยิ่งพิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่คนมักมากในกาม อีกทั้งสามีภรรยามีบุตรก็เป็นเรื่องชอบด้วยหลักฟ้าดิน หากการมีบุตรห้าคนถือเป็นความมักมากในกาม เช่นนั้นพระเจ้าเหยามีโอรสสิบองค์ พระเจ้าซุ่นมีโอรสเก้าองค์ หรือความหมายของคุณหนูเซี่ยคือ พระเจ้าเหยาและพระเจ้าซุ่นล้วนเป็นกษัตริย์ที่มักมากในกาม?” หวังหยางถามกลับ

เซี่ยซิงหานชะงักไปเล็กน้อย เดิมทีนางเพียงยกคำพูดในบทประพันธ์ของซ่งอวี้ขึ้นมาลอยๆ แต่ไม่คาดคิดว่าหวังหยางจะฉวยโอกาสนี้มาขยายความ ทำท่าจะเกาะติดประเด็นนี้ไม่ปล่อย เป็นการเปิดหัวข้อการประลองปัญญาขึ้นมาโดยตรง

นางไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอ จึงโต้เถียงว่า:

“ภรรยาอัปลักษณ์แต่ไม่รังเกียจ ไม่ใช่ว่าไม่มักมากในกาม แต่เป็นเพราะมักมากในกามจนถึงขั้นที่ไม่เลือกแล้ว การมีบุตรไม่ใช่ความมักมากในกาม แต่การที่หมกมุ่นในตัณหาของตนโดยไม่เลือกหน้า จนมีบุตรติดต่อกันถึงห้าคน เช่นนี้จึงเห็นได้ชัดว่ามักมากในกาม”

หวังหยางเห็นเซี่ยซิงหานนั่งตัวตรงดั่งต้นสน ทำใบหน้างามบึ้งตึง พลางพูดจาไร้สาระอย่างขึงขัง ก็รู้สึกขบขัน:

“หมกมุ่นในตัณหาของตน เจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรคือ ‘หมกมุ่นในตัณหาของตน’?”

ใบหน้างามของเซี่ยซิงหานแดงก่ำขึ้นมา มีอาการลนลานเล็กน้อย แต่ก็กลับสู่สภาพปกติได้อย่างรวดเร็ว พลางกล่าวอย่างสงบว่า:

“ขงจื๊อกล่าวว่า ‘เกินไปย่อมไม่ดีเท่ากับขาดไป’ และยังกล่าวอีกว่า ‘ใช้จารีตควบคุม’ คำว่า ‘หมกมุ่นในตัณหา’ ก็คือ ‘ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ’ ‘ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ’ ก็คือ ‘เกินไป’ และ ‘เกินไป’ ก็คือ ‘มักมากในกาม’”

เซี่ยซิงหานไม่หลงไปตามทางที่หวังหยางชักจูง ยังคงยึดมั่นในประเด็นของตน

หวังหยางฉวยโอกาสจากคำพูดของเซี่ยซิงหานทันที แล้วซักถามว่า:

“แต่งภรรยาอัปลักษณ์มีบุตรห้าคนถือว่าไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ กฎเกณฑ์นี้ใครเป็นผู้กำหนด?”

“ข้าเอง” เซี่ยซิงหานตอบอย่างองอาจ

หวังหยางตะลึงงัน: “เจ้าอาศัยอะไรมากำหนด?”

“อาศัยที่ข้าเป็นผู้ตั้งทฤษฎีว่าเติงถูจื่อ ‘มักมากในกาม’ ดังนั้นคำจำกัดความของคำว่ามักมากในกามย่อมขึ้นอยู่กับข้า ข้าบอกว่านี่คือการไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ มันก็คือการไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ”

เซี่ยซิงหานยกถ้วยชาขึ้น จิบไปเล็กน้อย ทำท่าทีสบายๆ

นี่เข้าข่ายการใช้ตรรกะวิบัติแล้ว แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ยากที่จะโต้แย้งกลับไปได้จริงๆ

จงเช่อมองไปยังหวังหยางอย่างกระวนกระวาย กลัวว่าเขาจะจนต่อคำพูด

หวังหยางตัดสินใจจะวางเบ็ดล่อแม่นางน้อยผู้ช่ำชองการโต้เถียงผู้นี้:

“ถ้าหากยึดตามคำจำกัดความของคำว่า ‘มักมากในกาม’ ของเจ้า เช่นนั้นข้าก็ถูกเรียกว่ามักมากในกามด้วยสิ?”

เซี่ยซิงหานขี้เกียจจะตอบ ขนตาของนางลดต่ำลง ทำสีหน้าประมาณว่า “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า”

หวังหยางยังคงชักจูงต่อไป: “ถ้าเช่นนั้นตามที่เจ้าว่า ความมักมากในกามก็ไม่ใช่คำในเชิงลบสิ”

เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างดูแคลน: “ย่อมเป็นคำในเชิงลบอยู่แล้ว”

หวังหยางกล่าวช้าๆ:

“เกาจื่อกล่าวว่า ‘อาหารและตัณหา คือธรรมชาติของมนุษย์’ ในคัมภีร์หลี่จี้กล่าวว่า ‘การกินการดื่มและเรื่องระหว่างชายหญิง คือความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของมนุษย์’ คัมภีร์อี้จิงใช้เฉียนและคุนเป็นพื้นฐาน บทกวีสามร้อยบทเริ่มต้นด้วยการขับขานของ ‘นกจีจิว’ แม้แต่มหาปราชญ์ยังไม่ปิดบัง แล้วจะกล่าวว่าเป็นคำในเชิงลบได้อย่างไร?”

เขายกคัมภีร์คลาสสิกขึ้นมาอ้างถึงสี่เล่มในลมหายใจเดียว รุกเข้ามาอย่างดุดัน

ถึงตอนนี้ หวังหยางประสบความสำเร็จในการเปิดสมรภูมิที่สองของหัวข้อการโต้เถียง และเริ่มทำการโอบล้อม!