บทที่ 55 ซิงหาน

ในตอนนี้เซี่ยซิงหานตระหนักได้แล้วว่าตนถูกหวังหยางชักนำหัวข้อมาถึงจุดนี้ แต่นางยังคงสงบเยือกเย็น:

“คัมภีร์จั่วจ้วนกล่าวว่า ‘บัดนี้รับเซี่ยจีมา ก็เพราะละโมบในรูปโฉมของนาง การละโมบในรูปโฉมคือความลามก ความลามกคือโทษมหันต์’ การละโมบในรูปโฉมก็คือความมักมากในกาม ความมักมากในกามคือความลามก และความลามกคือโทษมหันต์!”

หวังหยางฉวยช่องโหว่ในคำพูดของเซี่ยซิงหานทันที:

“ผิดแล้ว หวายหนานหวังเขียนอรรถาธิบาย ‘หลีเซาจ้วน’ กล่าวว่า ‘กว๋อฟงนั้นชื่นชมในรูปโฉมแต่ไม่ลามก เสี่ยวหย่านั้นตัดพ้อแต่ไม่สับสนวุ่นวาย’ ดังนั้นการชื่นชมในรูปโฉมจึงอาจไม่ใช่ความลามกเสมอไป”

“ยอดเยี่ยม!” จงเช่อทุบหน้าขาของตน ร้องชมอย่างตื่นเต้น

เซี่ยซิงหานเสียท่าไปครั้งหนึ่ง นางนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า:

“คัมภีร์เมิ่งจื่อ บทเหลียงฮุ่ยหวังภาคปลาย กล่าวว่า ‘ข้าผู้นี้มีโรคภัย ข้าผู้นี้ชื่นชอบในรูปโฉม’ การชื่นชอบในรูปโฉมคือโรคภัยคือความเจ็บป่วย!”

หวังหยางยิ้มเล็กน้อย:

“คัมภีร์เมิ่งจื่อ บทว่านจางภาคต้น กล่าวว่า ‘ความชื่นชอบในรูปโฉม เป็นสิ่งที่มนุษย์ปรารถนา’ ‘เมื่อรู้จักชื่นชมในรูปโฉม ย่อมถวิลหาหญิงงาม’”

น้ำเสียงของเซี่ยซิงหานเริ่มร้อนรนขึ้น:

“คัมภีร์หลี่จี้ บทฝางจี้ กล่าวว่า ‘ดังนั้นผู้มีคุณธรรมจึงออกห่างจากรูปโฉม เพื่อเป็นแบบอย่างแก่ราษฎร’ หากรูปโฉมเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมได้ เหตุใดจึงต้องออกห่าง?”

หวังหยางกล่าวอย่างไม่รีบร้อน:

“เบื้องบนชื่นชอบสิ่งใด เบื้องล่างย่อมเอาอย่างรุนแรงกว่า ฉู่หวังโปรดเอวบาง นางกำนัลในวังจึงอดอยากจนตายเป็นอันมาก แน่นอนว่าเอวบางนั้นไม่มีความผิด แต่ฉู่หวังต่างหากที่ไม่ควรจะชื่นชอบ—”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเอวบางร่างน้อยน่ากำรอบของเซี่ยซิงหานโดยไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยซิงหานพลันบึ้งตึง กำลังจะอาละวาด หวังหยางจึงรีบละสายตากลับมา แล้วพูดต่อว่า:

“รูปโฉมก็ไม่มีความผิดเช่นกัน แต่ผู้มีคุณธรรมกังวลว่าราษฎรจะเอาอย่างจนเกินงาม ดังนั้นจึงแสดงออกว่าออกห่าง”

เซี่ยซิงหานกัดฟัน กล่าวอย่างเคียดแค้น: “ข้ายังไม่เคยเห็นผู้ใดรักในคุณธรรมเท่ากับรักในรูปโฉมเลย”

“ประโยคนี้ที่ท่านปรมาจารย์ขงจื๊อกล่าว ไม่ได้บอกว่าการรักในรูปโฉมเป็นสิ่งไม่ดี”

เซี่ยซิงหานฉวยโอกาสถามกลับ: “ถ้ารูปโฉมเป็นสิ่งที่ดี เช่นนั้นแล้วเหตุใดท่านปรมาจารย์จึงกล่าวว่า ‘ยามเยาว์วัย เลือดลมยังไม่คงที่ พึงระวังเรื่องรูปโฉม (ตัณหา)’?”

“วรรคถัดไปคือ ‘ครั้นถึงวัยฉกรรจ์ เลือดลมพลุ่งพล่าน พึงระวังเรื่องการต่อสู้’ หรือว่าการต่อสู้ก็เป็นสิ่งไม่ดีด้วย?” หวังหยางกล่าวอย่างรวดเร็ว

เซี่ยซิงหานตอบรับทันควัน:

“ย่อมไม่ดีอยู่แล้ว! ท่านปรมาจารย์เคยกล่าวว่า ‘ผู้ที่สู้เสือด้วยมือเปล่า ข้ามแม่น้ำด้วยการเดินลุย แม้ตายก็ไม่เสียใจ ข้าไม่ขอร่วมทางด้วย!’”

หวังหยางขมวดคิ้ว กล่าวอย่างเคร่งขรึม:

“ขงจื๊อแต่งคัมภีร์ชุนชิว ทำให้ขุนนางกบฏและขุนนางทรราชต่างหวาดกลัว นี่ไม่ใช่การต่อสู้หรือ?

ขงจื๊อดำรงตำแหน่งรักษาการอัครเสนาบดีแห่งแคว้นหลู่ เจ็ดวันก็สั่งประหารซ่าวเจิ้งเหมา นี่ไม่ใช่การต่อสู้หรือ?

ขงจื๊อกล่าวว่า ‘แคว้นล่มสลายแต่หารู้ไม่ นับว่าไร้ปัญญา รู้แต่ไม่ต่อสู้ นับว่าไม่ภักดี ล่มสลายแต่ไม่ยอมตาย นับว่าไม่กล้าหาญ’

นี่ ไม่ใช่การต่อสู้หรือ?

ยามที่บ้านเมืองตกอยู่ในอันตราย หากไม่สู้แล้วจะทำอย่างไร?

ยามที่ความยุติธรรมถูกย่ำยี หากไม่สู้แล้วจะทำอย่างไร?

ยามที่ราษฎรถูกหยามหมิ่น หากไม่สู้แล้วจะทำอย่างไร?

ยามที่ควรสู้ ต่อให้มีคนนับหมื่นข้าก็จะมุ่งไป!

ยามที่ควรชื่นชมในรูปโฉม ต่อให้ภรรยาอัปลักษณ์ ก็หาได้มีความน้อยใจไม่!”

จงเช่อกำลังจิบชาหอมกรุ่น ฟังวาจาอันห้าวหาญของหวังหยาง พอได้ยินประโยคสุดท้ายก็พ่นชาออกมาพรวดใหญ่! ในใจคิดว่าน้องหวังผู้นี้ร้ายกาจจริงๆ แค่คำพูดล้อเล่นประโยคเดียวก็สามารถแถไปได้ถึงเพียงนี้ นับว่าไม่มีใครเทียบได้!

จมูกโด่งงามของเซี่ยซิงหานขยับเล็กน้อย นิ้วมืออันอ่อนนุ่มก็บิดพันกันอยู่ในแขนเสื้อหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้

จงเช่อหัวเราะ: “นังหนู กระดานนี้เจ้าแพ้แล้วนะ”

ใบหน้างามของเซี่ยซิงหานเคร่งขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าหวังหยางเจ้าเล่ห์เพทุบายผิดปกติ

เริ่มจากฉวยโอกาสจากคำพูดล้อเล่นของนางแล้วจู่โจมอย่างกะทันหัน ทำให้นางไม่ทันตั้งตัว จากนั้นก็วางกับดักไปทีละขั้น ชักนำหัวข้อสนทนา อาศัยความโกรธที่นางมีต่อความเป็นบุรุษเสเพลของเขา และคำเยาะเย้ยเรื่องความมักมากในกามของเขา ล่อลวงให้นางเผยช่องโหว่ ออกหมัดสุดท้ายจนได้รับชัยชนะ แล้วย้อนกลับไปพิสูจน์ประเด็นเริ่มต้นได้อีกครั้ง เรียกได้ว่าเชื่อมโยงกันทุกขั้นตอน มีระเบียบแบบแผนอย่างยิ่ง

แม้นางจะรู้สึกไม่ยอมรับ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ เพียงแค่กะพริบตาไม่กี่ครั้งก็ยอมรับความพ่ายแพ้ สีหน้าผ่อนคลายลง พยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า:

“คุณชายหวังมีจิตใจลึกล้ำ วาจาคมคายดั่งดอกบัว กระดานนี้เป็นซิงหานที่พ่ายแพ้...”

“ซิงหาน? เจ้าชื่อเซี่ยซิงหานรึ? เขียนด้วยอักษรตัวไหน?” หวังหยางถามอย่างสงสัย

ในยุคสมัยนั้น นามของสตรีจะไม่บอกแก่คนนอกโดยง่าย แม้แต่เหล่าคุณชายในเมืองจิงโจวที่ชื่นชมนาง ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ชื่อจริงของนาง ทำได้เพียงเรียกนางว่า "คุณหนูสี่ตระกูลเซี่ย"

เซี่ยซิงหานก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด จิตใจกลับเลื่อนลอย เผลอพูดชื่อของตนเองออกมา

แต่นางไม่ใช่สตรีใจแคบ ในเมื่อพูดออกมาแล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป จึงกล่าวเสียงเบาว่า:

“ซิงที่แปลว่าดวงดาว หานที่แปลว่าความโอบอ้อมอารี”

หวังหยางพยักหน้า: “เงาทอประกายดั่งดาราพร่างพราว แสงนวลราวน้ำค้างรับสารทฤดู ช่างเป็นชื่อที่ดี”

ดวงตาดั่งดาวของเซี่ยซิงหานหรี่ลงเล็กน้อย: “ท่านไม่ได้บอกว่าท่านไม่รู้เรื่องบทกวีหรอกหรือ?”

“แค่กๆ” หวังหยางไอออกมาอย่างกระอักกระอ่วนสองครั้ง “พอรู้บ้าง พอรู้บ้างไม่นับว่ารู้—”

“แล้วสองวรรคเมื่อครู่นี้เล่า ก็เป็นผู้อื่นเขียนด้วยรึ?”

“เป็นผู้อื่นเขียน”

“ท่าน!”

จงเช่อร้องขึ้น: “เดี๋ยวก่อน! นังหนู ถ้าเจ้ายอมแพ้แล้ว เช่นนั้นของเดิมพัน...”

สีหน้าของเซี่ยซิงหานเย็นลง: “ของเดิมพันที่ติดค้างพวกท่านข้าย่อมต้องให้ แต่หัวข้อการประลองเมื่อครู่นี้ช่างเป็นเรื่องเด็กเล่นเกินไป ไม่นับว่าเป็นการประลองชิงถันอย่างเป็นทางการ”

นางมองไปยังหวังหยาง ใบหน้างามพิลาสย้อนแสง ทำให้เส้นโค้งตั้งแต่คางจรดลำคอระหงสะท้อนแสงแวววาวน่ามอง

“คุณชายหวังกล้าที่จะประลองกับข้าอีกสักกระดานหรือไม่? คราวนี้เราจะสนทนากันในเรื่องปรัชญาเร้นลับที่แท้จริง”

หวังหยางมองเซี่ยซิงหานในชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวอมเขียว นั่งอยู่อีกฟากหนึ่งอย่างเงียบสงบราวกับเทพธิดาน้อย รู้สึกเจริญตาเจริญใจยิ่งนัก จึงถามว่า: “ถ้าเจ้าแพ้อีก จะทำอย่างไร?”

ศีรษะได้รูปของเซี่ยซิงหานเชิดขึ้นเล็กน้อย แล้วถามกลับว่า: “ท่านอยากจะทำอย่างไร?”

ในขณะนั้น บ่าวของตระกูลเซี่ยเข้ามารายงาน บอกว่าด้านนอกมีคนรับใช้จากโรงเรียนประจำเมืองยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้คุณชายหวัง หวังหยางรับกระดาษมาดูแล้วรีบกล่าวว่า:

“ข้ายังมีธุระ ต้องขอตัวแล้ว ข้าจะให้คนนำหนังสือม้วนนั้นมาส่งให้เจ้าคัดลอกในภายหลัง ภายในหกวัน—”

เซี่ยซิงหานกล่าว: “คัดลอกสามร้อยฉบับ เรื่องที่ข้ารับปากแล้ว ย่อมต้องทำให้ได้”

จงเช่อถาม: “น้องหวัง เจ้าจะไปที่ใดรึ? ข้ายังเตรียมจะพาเจ้าไปเยี่ยมสหายที่สันทรายตะวันตก...”

“ข้าจะไปพบสหายเก่าผู้หนึ่ง คราวหน้า คราวหน้าค่อยพบกันใหม่”

หลังจากหวังหยางจากไป จงเช่อก็เร่งเร้าว่า:

“นังหนู รีบเอา ‘จวงจื่อฉบับอรรถาธิบาย’ มาให้ข้า ข้าจะได้ไม่เกะกะสายตาเจ้าอยู่ที่นี่”

เซี่ยซิงหานสั่งว่า: “เสี่ยวหนิง ไปนำหนังสือมาให้ท่านลุงจง”

หลังจากเสี่ยวหนิงจากไป เซี่ยซิงหานก็รินชาให้จงเช่อ พลางถามอย่างเหมือนไม่ได้ตั้งใจว่า: “ท่านลุงจง ท่านรู้จักกับหวังหยางได้อย่างไรหรือเจ้าคะ?”

“เฮ้อ พูดไปก็บังเอิญ เมื่อเช้านี้หลิวเจาพาเขามาหาข้าเพื่อทำทะเบียนบ้าน ข้าก็บอกว่าข้าไม่—”

จงเช่อพลันตระหนักถึงบางสิ่ง แล้วหยุดพูดไป

“ทำทะเบียนบ้านอะไรหรือเจ้าคะ?” เซี่ยซิงหานถามเสียงเรียบ

“ทำทะเบียนบ้านอะไร? ข้าพูดว่าทำทะเบียนบ้านรึ? ฮ่าๆๆ! เจ้าฟังผิดแล้ว! ข้าพูดว่าทำบัญชียา! เจ้าไม่รู้รึ ข้าเพิ่งได้ตัวยามาหลายอย่าง ต้องนำมาผสมรวมกันให้เป็นยาข้นๆ เพื่อทำเป็นยาสำเร็จรูป เลยเรียกว่าทำบัญชียา!”

จงเช่อหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามฝืนยิ้มอยู่หลายครั้ง แล้วเปลี่ยนเรื่องว่า:

“น้องหวังได้แสดงทฤษฎีรักลึกซึ้งของจวงจื่อที่บ้านข้า ทำเอาข้ากับหลิวเจาตกตะลึงไปเลยทีเดียว ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง รับรองว่าเจ้าไม่เคยได้ยินมาก่อนแน่!”

ดวงตาดั่งดาวของเซี่ยซิงหานเป็นประกายอยู่หลายครั้ง นางยิ้มแล้วกล่าวว่า: “ก็ดีเจ้าค่ะ”