บทที่ 57 บุกประตู

หวังหยางถามว่า: “มีวิธีถ่วงเวลาสักสองสามวันหรือไม่? เช่น ป่วย อะไรทำนองนั้น...”

เฮยฮั่นยิ้มขมขื่น: “ข้าน้อยเป็นทหารในทะเบียน ชีวิตต่ำต้อยดั่งต้นหญ้า นอกจากจะป่วยจนยืนไม่ขึ้นจริงๆ แต่หากเบื้องบนส่งคนมาสอบสวน แล้วพบว่าข้าแกล้งป่วย จะต้องถูกลงโทษตามกฎอัยการศึกอย่างแน่นอน”

หวังหยางหันไปถามหลิวเจา: “คุณหนูเซี่ยพอจะมีวิธีหรือไม่? ไม่จำเป็นต้องปลดออกจากทะเบียนทหารโดยตรง ขอเพียงแค่ทำให้คำสั่งทหารล่าช้าออกไปหกวันก็พอ”

“บารมีของนางนั้นไม่น้อยเลยทีเดียว เพียงแต่หนึ่งคือนางไม่ใช่คนท้องถิ่นจิงโจว ไม่คุ้นเคยกับผู้คน สองคือคนที่นางสามารถพูดคุยได้ล้วนเป็นชนชั้นสูง แต่คงไม่ถึงกับต้องไปหาจิงโจวซือหม่า (รองแม่ทัพจิงโจว) เพื่อเรื่องการโยกย้ายทหารเพียงคนเดียวหรอกกระมัง! เรื่องอย่างการออกคำสั่งย้ายทหารไปประจำการนั้น น่าจะเป็นหน้าที่ของว่ายปิงชานจวิน (นายทหารฝ่ายการโยกย้ายกำลังพล) แต่ทหารชั้นผู้น้อยเช่นนี้ จะมีสิทธิ์อันใดไปรู้จักกับคุณหนูตระกูลเซี่ยได้?”

ซือหม่าคือผู้บัญชาการอันดับสองของกองทัพจิงโจว การไปหาจิงโจวซือหม่าก็เท่ากับการไปหารองผู้บัญชาการภาคทหารเพื่อเรื่องการโยกย้ายทหารธรรมดาคนหนึ่ง แม้จะเอิกเกริกเกินไป แต่ขอเพียงได้ผลก็พอ

หวังหยางกล่าว: “ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ลองขอให้นางช่วยดูสักครั้งเถิด”

หลิวเจาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “มีคนผู้หนึ่ง หากเขายอมออกหน้า เรื่องนี้ก็ย่อมไม่เป็นปัญหา”

“ผู้ใดรึ?”

“อวี้อี้ ผู้นี้เป็นผู้นำของตระกูลขุนนางแห่งซีฉู่ มีชื่อเสียงเป็นที่นับถืออย่างสูง ลูกศิษย์และข้าราชการเก่าอยู่เต็มจิงโจว แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังมีสหายอยู่ไม่น้อย”

“หากว่ากันด้วยเรื่องตำแหน่งขุนนาง ตระกูลอวี้แห่งซินเหย่ถือเป็นตระกูลที่โดดเด่นที่สุดในสี่ตระกูลใหญ่ของจิงโจว ในราชสำนักมีผู้ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นห้าขึ้นไปถึงสามคน บุตรชายคนโตของเขาปัจจุบันดำรงตำแหน่งจิงโจวจู่ปู้ บุตรชายคนรองเจ้าเคยพบแล้ว ก็คือศิษย์ของข้า อวี้อวี่หลิง”

หวังหยางกล่าวอย่างยินดี: “คือจื่อเจี้ยเองรึ! เช่นนั้นข้าจะได้ฝากให้เขาไปขอร้องบิดาให้ออกหน้าพอดี! จริงสิ จื่อเจี้ยเล่า? สองสามวันนี้เหตุใดจึงไม่เห็นเขาเลย?”

“เขา... ลาพักอยู่ที่บ้าน” หลิวเจาพูดเหมือนมีอะไรติดอยู่ในใจ

“ลาพักรึ? เขาป่วยหรือ?”

“น่าจะถูกบิดากักบริเวณอยู่ แต่เจ้ายังสามารถไปที่บ้านเขาลองดูได้ เผื่อว่าจะได้พบเขา อวี้อี้ผู้นี้ถึงแม้จะ... แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนตระกูลหวังแห่งหลางหยา”

......

ภายในจวนตระกูลอวี้ ท่ามกลางสวนหินจำลอง

อวี้อี้สวมชุดนอนผ้าไหมสีขาว ในมือถือกระบี่ยาว ร่างกายยืดเหยียด กำลังร่ายรำอย่างเชื่องช้า

“นายท่าน ด้านนอกมีคุณชายหวังแห่งหลางหยาท่านหนึ่งมาขอรับ อ้างว่าเป็นสหายของคุณชายรอง มาเยี่ยมเยียนคุณชายรองและขอเข้าพบนายท่าน” พ่อบ้านสองมือยื่นนามบัตรของหวังหยาง

อวี้อี้เคยได้ยินบุตรชายเล่าเรื่องของหวังหยางมานานแล้ว แต่เขากลับไม่รับนามบัตร ยังคงรำกระบี่ไปพลางกล่าวไป: “ก็บอกไปว่าพวกเราออกไปข้างนอกแล้ว”

พ่อบ้านลังเลเล็กน้อย ยืนรออยู่ที่เดิมไม่ขยับ

อวี้อี้ร่ายรำกระบี่จบสองท่าแล้วกล่าวว่า: “เหตุใดยังไม่ไปอีก?”

“นายท่าน นี่... ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา...”

อวี้อี้แทงกระบี่ออกไปในอากาศ ปากก็หัวเราะเบาๆ: “จะมีตระกูลหวังแห่งหลางหยามากมายมาจากไหนกัน...”

......

นอกประตูจวนตระกูลอวี้

หวังหยางและเฮยฮั่นจากไป

หวังหยางรู้ว่าพ่อบ้านกำลังโกหกเขา เพราะถ้าอวี้อี้ไม่อยู่บ้านจริงๆ แล้วเหตุใดจึงต้องเข้าไปถามด้วยเล่า?

แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องเลือกทางที่ดีรองลงมา โดยการพาเฮยฮั่นไปหาคุณหนูสี่ตระกูลเซี่ย

แต่คาดไม่ถึงว่านางก็ไม่อยู่เช่นกัน!

หวังหยางถามว่านางไปที่ใด จะกลับมาเมื่อใด คนเฝ้าประตูจวนเซี่ยนั้นปากแข็งยิ่งนัก ปฏิเสธว่าไม่รู้ท่าเดียว แต่พวกเขาก็ได้รับคำสั่งจากคุณหนูแล้วว่าให้รอหวังหยางนำหนังสือมาส่ง

หวังหยางให้เฮยฮั่นกลับไปเอาต้นฉบับหนังสือที่โรงเรียนประจำเมือง ไม่ใช่ ‘ข้อชี้พร่องในซ่างซูฉบับอักษรเก่าและใหม่’ ที่หลิวเจาเป็นผู้บันทึก แต่เป็นหนังสือเล่มเล็กที่เขาเพิ่งเขียนขึ้นใหม่ด้วยตัวเองเมื่อคืนนี้ มีความยาวเพียงสี่พันกว่าตัวอักษร หากมองตามมุมมองของยุคปัจจุบัน แทนที่จะเรียกว่าหนังสือ ก็เรียกว่า “บทความ” จะเหมาะกว่า

แต่ในสมัยโบราณ การจะนับเป็นหนังสือได้ไม่จำเป็นต้องมีตัวอักษรจำนวนมาก เช่น ‘เต้าเต๋อจิง’ ก็มีเพียงห้าพันกว่าตัวอักษร ‘เซี่ยวจิง’ ก็มีไม่ถึงสองพันตัวอักษรด้วยซ้ำ

ประตูจวนตระกูลเซี่ยนั้นเข้มงวดนัก เมื่อไม่มีคำสั่งของเจ้าของบ้าน ก็ไม่มีการเชิญหวังหยางเข้าไปรอข้างใน

หวังหยางจึงรออยู่ด้านนอกประตู จนกระทั่งพลบค่ำ ก็ยังไม่เห็นเงาของเซี่ยซิงหาน

เขามอบต้นฉบับหนังสือให้แก่คนเฝ้าประตู กำชับว่าเมื่อคุณหนูกลับมาแล้ว ให้รีบแจ้งนางทันทีว่าเขามีเรื่องสำคัญจะปรึกษา

จากนั้นจึงพาเฮยฮั่นไปหาจงเช่อ คิดว่าจงเช่ออาจจะมีวิธี

ใครจะรู้ว่าคนในจวนจงบอกว่าจงเช่อไปที่สันทรายตะวันตก คืนนี้ไม่กลับมาแล้ว

หวังหยางรู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้าง นี่พอคิดจะทำอะไรสักอย่างจริงๆ จังๆ กลับหาใครไม่เจอสักคน การพึ่งพาคนอื่นนี่มันยากจริงๆ!

เอ๊ะ?

ทำไมจะต้องพึ่งพาคนอื่นด้วยเล่า?

หรือว่าหากปราศจากผู้อื่นแล้ว ข้าหวังหยางผู้นี้จะทำอะไรไม่สำเร็จเลยรึ?!

วันนี้เฮยฮั่นตามหวังหยางวิ่งวุ่นไปทั่ว แม้จะยังไม่เห็นผล แต่ก็ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหลแล้ว

“คุณชาย ช่างมันเถอะขอรับ ไปเทียนเหมินก็ไม่เป็นไร ข้าฝากอาอู่ไว้กับเพื่อนบ้าน ให้เงินไว้เยอะๆ หน่อยก็น่าจะพอ หรือไม่ก็รอให้คุณชายทูลขอความเมตตาจากท่านอ๋องแล้ว ค่อยเรียกตัวข้ากลับมาก็ได้”

“เจ้าไปอำเภอเทียนเหมินไม่ได้ คำสั่งย้ายนี้มีปัญหา” หวังหยางพลันกล่าวขึ้น

“มีปัญหารึขอรับ?” เฮยฮั่นเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของหวังหยางก็ตกใจ

“สิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลก็คือปัญหา อำเภอเทียนเหมินเหตุใดจึงต้องโยกย้ายทหารประจำการมาจากจิงโจว? หากทหารในอำเภอไม่เพียงพอ จำเป็นต้องโยกย้ายมาจากอำเภออื่นอย่างเร่งด่วน ก็ควรจะเกณฑ์มาทั้งกองทหารหรือทั้งค่ายเหมือนเมื่อก่อนสิ จะมีการระบุชื่อเรียกตัวเจ้ามาเพียงคนเดียวได้อย่างไร? เจ้ามีอะไรพิเศษรึ?”

“แต่... แต่เผื่อว่าเบื้องบนแค่สุ่มวงชื่อมาจากทะเบียนทหาร...”

“เจ้าจะเอาความปลอดภัยของตัวเองไปฝากไว้กับคำว่า ‘เผื่อว่า’ ไม่ได้ เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า หากเรื่องนี้มีปัญหาจริงๆ จุดประสงค์คืออะไร?”

คนเรามักจะมีความคิดเข้าข้างตัวเอง บางครั้งแม้จะตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ยังคงปลอบใจตัวเองว่าเป็นเพราะ "คิดมากไปเอง"

นี่แท้จริงแล้วคือความเกียจคร้านที่กำลังทำงานอยู่ ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมเสียพลังงานไปครุ่นคิดและรับมือกับอันตรายที่อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้

เฮยฮั่นนิ่งอึ้งไป หรือว่าเบื้องบนจะมีคนจ้องจะเล่นงานทหารจนๆ อย่างเขาจริงๆ?

“ไปกันเถอะ” หวังหยางกล่าว

“คุณชาย พวกเราจะไปไหนกันขอรับ?”

“กลับโรงเรียนประจำเมือง ข้าจะไปถามเรื่องบางอย่าง และขอยืมของสองสามอย่าง”

......

ม่านราตรีโรยตัว จันทร์แรกแย้มเคลื่อนคล้อยสู่ท้องฟ้า

รถเทียมวัวคันหนึ่งค่อยๆ หยุดลงหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ที่กำแพงสูงสวนลึก ตกแต่งอย่างโอ่อ่า นี่คือจวนที่พักของว่ายปิงชานจวินแห่งจิงโจว เจียวเจิ้ง

หวังหยางปล่อยม่านรถลง: “เขาอยู่ที่นี่รึ? ไม่ใช่ว่าฐานะต่ำต้อยหรอกหรือ? สามารถอยู่บ้านดีๆ เช่นนี้ได้ด้วย?”

คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามหวังหยางคือพ่อบ้านของหลิวเจา แซ่เหอ หลิวเจาหมกมุ่นอยู่กับวิชาความรู้ กิจวัตรประจำวันล้วนให้พ่อบ้านเหอเป็นผู้จัดการ

พ่อบ้านเหอโค้งกายตอบอย่างนอบน้อม:

“เรียนคุณชาย ข้าน้อยสืบมาอย่างละเอียดแล้ว ที่นี่ไม่ผิดแน่ขอรับ ท่านชานจวินเจียวมาจากครอบครัวสามัญชนจริงๆ แม้แต่ตระกูลรองก็ยังไม่นับว่าเป็น ภายหลังเข้ารับราชการทหาร ไต่เต้าขึ้นมาจากชั้นผู้น้อย สร้างผลงานจนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นนายทหาร ได้ยินว่าเคยรับราชการในกองทหารรักษาพระองค์ที่เมืองหลวง ภายหลังไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด จึงถูกย้ายมาดำรงตำแหน่งว่ายปิงชานจวินที่จิงโจว สามสี่ปีมานี้ก็ไม่เคยได้เลื่อนตำแหน่งเลย แม้ตำแหน่งจะไม่ใหญ่โต แต่พอมาถึงจิงโจวก็เลือกซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ในทำเลดี ดูเหมือนจะไม่ขาดแคลนเงินทอง”

หวังหยางพยักหน้า กล่าวว่า: “จัดการเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?”

“ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วขอรับ”

“อีกสักครู่อาจจะมีการล่วงเกินอยู่บ้าง ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย”

พ่อบ้านเหอกล่าวอย่างตระหนก: “คุณชายพูดอะไรเช่นนั้น? คุณชายวางใจเถิดขอรับ นายท่านได้กำชับข้าน้อยไว้แล้ว ทุกอย่างให้ฟังคำสั่งของคุณชาย”

“ดี เช่นนั้นท่านคอยฟังความเคลื่อนไหว”

พ่อบ้านเหอโค้งคำนับก่อน จากนั้นจึงตบมือสองครั้ง บ่าวรับใช้คนหนึ่งนอกรถก็เลิกม่านขึ้น

หวังหยางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วลงจากรถ

ข้างรถเทียมวัว บ่าวรับใช้จากโรงเรียนประจำเมืองแปดคนยืนรออยู่แล้ว กล่าวพร้อมกันว่า: “คุณชาย”

หวังหยางกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา: “พังประตู”

บ่าวรับใช้เดินไปที่หน้าประตูคฤหาสน์ แล้วเริ่มกระทืบประตูใหญ่สีแดงชาดอย่างแรง

“ใครน่ะ? หยุดเคาะได้แล้ว!”

ประตูใหญ่เปิดออก คนเฝ้าประตูคนหนึ่งเดินออกมา ตวาดว่า: “พวกเจ้าเป็นใคร? คิดจะทำอะไร!”

หวังหยางเดินตรงเข้าไป ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา