บทที่ 58 ขอคารวะคุณชาย!

คนเฝ้าประตูร้อนใจขึ้นมา: “เอ๊ะ! คุณชายท่านนี้ ท่านจะ—”

บ่าวรับใช้จากโรงเรียนประจำเมืองกรูกันเข้ามา ขวางคนเฝ้าประตูไว้ด้านหนึ่ง คนเฝ้าประตูรีบร้องว่า: “คนอยู่ไหน! มีคนบุกเข้ามา!”

หวังหยางก้าวฉับๆ เข้าไปข้างใน ปากก็ตะโกนว่า:

“เจียวเจิ้ง! ไอ้สารเลวเอ๊ยไสหัวออกมา! ตระกูลหวังแห่งหลางหยาของข้ามีเกียรติภูมิมาร้อยชั่วอายุคน เพียงแค่เจ้าทาสชั้นต่ำเช่นเจ้าก็กล้ามาตอแยรึ?”

องครักษ์ถือดาบสองสามคนวิ่งออกมาจากในสวน ตรงมายังหวังหยาง แต่พอได้ยินสี่คำว่า “ตระกูลหวังแห่งหลางหยา” ก็พลันไม่กล้าผลีผลาม

เจียวเจิ้งพาคนสองสามคนเดินมาอย่างรวดเร็ว พอได้ยินคำพูดของหวังหยางก็ชะงักไปเช่นกัน

“เจ้าคือเจียวเจิ้งรึ?” หวังหยางกวาดสายตามองชายร่างเตี้ยล่ำที่แต่งตัวราวกับเศรษฐีบ้านนอกคนนี้ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างที่สุด

เจียวเจิ้งมองหวังหยางขึ้นๆ ลงๆ ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร: “เจ้าคือ—”

“คุณชายหวัง? คุณชายหวัง!” พ่อบ้านเหอวิ่งมาข้างกายหวังหยาง โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า: “นายท่านจัดงานเลี้ยงที่โรงเรียนประจำเมือง แขกที่เป็นลูกหลานตระกูลหลิวมากันไม่น้อย ทุกคนกำลังรอพบ—”

“ไม่มีเวลา บอกหลิวเจาว่าข้ายุ่งอยู่”

พ่อบ้านเหอรับคำอย่างนอบน้อมแล้วถอยออกไป

โรงเรียนประจำเมือง หลิวเจา ลูกหลานตระกูลหลิว... คือตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง!

หรือว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะเป็นคนของตระกูลหวังแห่งหลางหยาจริงๆ?

หางตาของเจียวเจิ้งกระตุก เขาส่งสายตาให้องครักษ์คนหนึ่ง องครักษ์รีบออกไปตรวจสอบ

แม้ฐานะของเจียวเจิ้งจะต่ำต้อย แต่ก็เคยมีประสบการณ์รับราชการในกองทหารรักษาพระองค์ที่เมืองหลวง เคยพบเห็นบุคคลสำคัญมาไม่น้อย เมื่อเห็นหวังหยางหยิ่งผยองโอหังถึงเพียงนี้ กลับไม่กล้าแสดงความโกรธออกมา ประสานหมัดแล้วกล่าวว่า: “ข้าน้อยเจียวเจิ้ง ขอเรียนถามคุณชาย—”

หวังหยางพูดตัดบททันที ตะคอกใส่หน้าว่า: “เจ้าช่างใจกล้าดั่งสุนัข! กล้าดีอย่างไรถึงลอบรายงานจิ้งหลิงหวัง ใส่ร้ายท่านอาของข้าว่ายึดที่ดินของผู้อื่นในจิงโจว! ทั้งครอบครัวของเจ้ามีกี่ชีวิตกัน ถึงจะทนให้เจ้าหาเรื่องเดือดร้อนเช่นนี้ได้?”

ทาสรับใช้ที่แข็งแรงกำยำสองสามคนที่อยู่ข้างกายเจียวเจิ้งทนไม่ได้ที่นายของตนถูกด่า ต่างก็พับแขนเสื้อขึ้น รอเพียงนายท่านออกคำสั่ง ก็จะตรงเข้ามารุมตีหวังหยาง

หวังหยางแค่นเสียงเย็นชา: “พวกเจ้าเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่กันแล้วรึ? รอไม่ไหวที่จะลากนายของพวกเจ้าไปตายด้วยกันใช่หรือไม่?”

ในตอนนี้ องครักษ์ที่ออกไปตรวจสอบสถานการณ์กลับมาแล้ว และกระซิบกับเจียวเจิ้งว่ารถเทียมวัวที่จอดอยู่ด้านนอกมีตราสัญลักษณ์ของตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง

เจียวเจิ้งรีบตวาดห้ามบ่าวรับใช้ทุกคน แล้วชี้แจงว่า: “ที่คุณชายกล่าวมา ข้าไม่รู้เรื่องทั้งสิ้น! อีกอย่าง ข้าจะมีสิทธิ์อันใดไปรายงานต่อจิ้งหลิงหวังได้?”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วลองหยั่งเชิงถาม: “ขอเรียนถามท่านอาของคุณชายคือ—”

หวังหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด: “แสร้งทำเป็นไม่รู้ไปไย? หรือว่าในเมืองจิงโจวนี้ยังมีตระกูลหวังแห่งหลางหยาอื่นอีกรึ?”

ก่อนหน้านี้พอหวังหยางพูดว่าตระกูลหวังแห่งหลางหยา เจียวเจิ้งก็นึกถึงยอดขุนนางผู้ลึกลับหวังไท่ที่เก็บตัวอยู่ในบ้านเก่าของตระกูลติงในซอยโซ่วคัง เพียงแต่ได้ยินมาว่าหวังไท่อายุใกล้สี่สิบแล้ว ไม่ตรงกับอายุของเด็กหนุ่มตรงหน้า ดังนั้นจึงยังคงงุนงงอยู่ว่า หรือจิงโจวจะมีคนจากตระกูลหวังแห่งหลางหยามาอีกคน?

ตอนนี้พอได้ยินหวังหยางพูดเช่นนี้ ก็เข้าใจว่า "ท่านอา" ที่หวังหยางกล่าวถึงหมายถึงหวังไท่

เขารีบทำความเคารพ: “ที่แท้ท่านอาของท่านคือ—”

หวังหยางพูดตัดบทอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าเป็นขุนนางได้ดีจริงๆ กินข้าวของจิงโจว แต่ในใจกลับคิดถึงจิ้งหลิงหวัง ยุยงให้องค์ชายขัดแย้งกัน ใส่ร้ายขุนนางราชสำนัก ตอนนี้ข้าจะไปรายงานต่อปาตงหวัง ดูสิว่าเขาจะยังทนเก็บเจ้าไว้ได้อีกหรือไม่!”

คำพูดของหวังหยางชุดนี้ทำเอาเจียวเจิ้งใจหายวาบ

จิ้งหลิงหวัง? ปาตงหวัง? ยุยงให้องค์ชายขัดแย้งกัน ใส่ร้ายขุนนางราชสำนัก?

แม้คำพูดจะสั้นกระชับ แต่เจียวเจิ้งกลับรู้สึกว่าตนเองพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

คุณชายน้อยผู้นี้ไม่รู้ไปได้ยินข่าวมาจากที่ใด ว่าตนเองลอบรายงานจิ้งหลิงหวังเรื่องหวังไท่ยึดที่ดินของผู้อื่นในจิงโจว จึงได้กล่าวหาว่าตนเองภายนอกเป็นขุนนางของจิงโจว เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของปาตงหวัง แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นพรรคพวกของจิ้งหลิงหวัง!

ปัจจุบันจิ้งหลิงหวังดำรงตำแหน่งซือถู ช่วยบริหารราชการแผ่นดิน เป็นหนึ่งในสามมหาเสนาบดี อำนาจล้นฟ้า! หากตนเองเป็นพรรคพวกของจิ้งหลิงหวังจริงๆ ยังจะต้องมาอุดอู้อยู่ที่นี่ เป็นขุนนางตัวเล็กกระจ้อยร่อยเช่นนี้อีกรึ?!

นอกเสียจากว่าจะถูกส่งมาประจำการที่นี่เป็นพิเศษ เพื่อลอบจัดการกับปาตงหวัง

หรือว่าปาตงหวังกับจิ้งหลิงหวังกำลังต่อสู้กันอย่างลับๆ?

แต่การต่อสู้ระดับนี้ ไหนเลยจะเป็นเรื่องที่คนตัวเล็กๆ อย่างเขาจะเข้าไปเอี่ยวได้?

อีกอย่าง ความลับเช่นนี้ใช่ว่าตนเองจะมีสิทธิ์ได้ยินรึ?!!

เจียวเจิ้งร้องโอดครวญว่าตนถูกใส่ร้าย:

“คุณชายท่านนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านได้ข่าวมาจากที่ใด แต่ข้าไม่เคยติดต่อกับจิ้งหลิงหวังเลยแม้แต่น้อย! ยิ่งไม่เคยไปฟ้องร้องท่านอาของท่าน! อย่าว่าแต่ท่านอาของท่านไม่ได้ยึดที่ดินของผู้อื่นเลย ต่อให้เขายึดจริงๆ... ต่อให้ข้าใจกล้ากว่านี้อีกสิบเท่าข้าก็ไม่กล้าไปฟ้องหรอกขอรับ!”

แววตาของหวังหยางเย็นลง: “เจ้ากล้าลบหลู่ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของท่านอาข้ารึ?”

เจียวเจิ้งรีบกล่าว: “มิกล้าๆ ข้าเพียงแค่เปรียบเทียบ—เพียงแต่...”

เจียวเจิ้งกำลังเรียบเรียงคำพูด:

“เพียงแต่ว่าคุณชาย แม้ฐานะของเจียวผู้นี้จะต่ำต้อย แต่ถึงอย่างไรก็เป็นขุนนางคนหนึ่ง ท่านบุกเข้ามาในบ้าน ทั้งยังด่าทอข้าอย่างสาดเสียเทเสีย แต่ข้าก็ยังไม่ทราบถึงฐานะของท่าน”

หวังหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย: “แค่ขุนนางตัวเล็กๆ อย่างเจ้าก็กล้าพูดว่าตนเองเป็น ‘ขุนนาง’ รึ? แค่คนเฝ้าประตูบ้านข้ายังมีตำแหน่งสูงกว่าเจ้าเสียอีก ฐานะของข้าเป็นสิ่งที่เจ้ามีสิทธิ์รู้รึ?”

ไอ้เวรเอ๊ย ถ้าเจ้าไม่พูดข้าจะรู้ได้อย่างไร?

เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยาแล้วจะยิ่งใหญ่นักรึไง!

ถ้าข้าเป็นคนตระกูลหวังแห่งหลางหยา ป่านนี้คงได้เป็นถึงนายพลทหารม้าแล้ว! ยังจะต้องมาให้ไอ้โง่อย่างเจ้าเยาะเย้ยอีกรึ?

หรือว่าแค่มีคนเดินเข้ามาบอกว่าตัวเองเป็นคนตระกูลหวังแห่งหลางหยา ไอ้เวรอย่างข้าก็ต้องคุกเข่าต้อนรับรึไง?!

เจียวเจิ้งข่มความโกรธในใจไว้ ประสานหมัดแล้วกล่าวว่า: “หากคุณชายไม่บอกชื่อและฐานะ เจียวผู้นี้จะทำอย่างไรดี—”

“คุณชายหวัง คุณชายหวัง!”

พ่อบ้านเหอพาสาวใช้คนหนึ่งมาหาหวังหยาง

ไอ้เวรเอ๊ย ทำบ้านข้าเป็นที่นัดพบไปแล้ว! เจียวเจิ้งสบถในใจ

หวังหยางขมวดคิ้ว: “ไม่ใช่ว่าให้หลิวเจารออยู่รึ? เหตุใดเจ้าจึงมาอีก?”

พ่อบ้านเหอโค้งกายก้มศีรษะรายงาน: “ท่านนี้เป็นสาวใช้ของคุณหนูสี่ตระกูลเซี่ย มาเพื่อเชิญคุณชายหวังขอรับ”

คุณ... คุณหนูสี่ตระกูลเซี่ย?!

เจียวเจิ้งเบิกตาโต

ก่อนหน้านี้หวังหยางได้กำชับพ่อบ้านเหอไว้แล้วว่า อีกสักครู่อาจจะมีคนมาหาสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งคือคนจากตระกูลเซี่ย อีกกลุ่มหนึ่งคือคนที่มาส่งพัด

กลุ่มของตระกูลเซี่ยนั้นมีเรื่องเร่งด่วนต้องใช้ ดังนั้นจึงให้คนไปรอที่หน้าประตูจวนเซี่ย พอคุณหนูส่งคนมาก็ให้พามาที่บ้านของเจียวเจิ้งโดยตรง ส่วนกลุ่มที่มาส่งพัดนั้นไม่รีบ หากมาถึงโรงเรียนประจำเมือง ก็ให้เขาเปลี่ยนเส้นทางมาส่งที่จวนของเจียวเจิ้งแทน

สาวใช้ย่อเข่าคารวะ: “คุณหนูกลับถึงจวนแล้ว ขอเชิญคุณชายไปที่จวน—”

“ให้นางรอไปก่อน” หวังหยางกล่าวอย่างไม่แยแส

สาวใช้เบิกตากว้าง เงยหน้ามองหวังหยาง ราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนกล้าไร้มารยาทต่อนายของตนถึงเพียงนี้!

หวังหยางมองสายตาที่ไร้เดียงสาและงุนงงของสาวใช้ ในใจก็รู้สึกขอโทษอยู่บ้าง แต่เพื่อขจัดความสงสัยของเจียวเจิ้ง ก็ไม่อาจใส่ใจได้อีกต่อไป จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า:

“เจ้ากลับไปบอกนางว่า คุณชายผู้นี้ตอนนี้กำลังยุ่งอยู่ รอให้พรุ่งนี้ว่างๆ ก่อนค่อยไปหานาง”

เจียวเจิ้งแทบจะอ้าปากค้าง ความตกใจของเขานั้นไม่น้อยไปกว่าตอนที่ได้ยินหวังหยางพูดเรื่องจิ้งหลิงหวังกับปาตงหวังเมื่อครู่นี้เลย

นี่คือคุณหนูสี่ตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นนะ!!!

คุณชายตระกูลสูงศักดิ์มากมายเท่าใดที่อยากจะขอพบนางสักครั้งยังไม่ได้

คนผู้นี้กลับกล้าพูดว่า “พรุ่งนี้ว่างๆ ค่อยไปหา” งั้นรึ?!

นี่มันใช่คำพูดของคนหรือ?!!!

พ่อบ้านเหอคิดในใจ: นี่คงจะเป็นสิ่งที่ท่านอ๋องเรียกว่า "เก๊ก" สินะ ว่าแต่เก๊กมาด เก๊กท่า มันเขียนด้วยอักษรตัวไหนกันนะ?

สาวใช้โกรธจนหน้าเขียว เป็นท่านที่มาหานายหญิงของข้าก่อน แล้วนายหญิงถึงได้ให้ข้ามาเชิญท่านไป ตอนนี้กลับพูดเหมือนกับว่านายหญิงของข้าอ้อนวอนให้ท่านไปอย่างนั้นหรือ?

ถึงอย่างไรก็เป็นสาวใช้จากตระกูลใหญ่ แม้จะโกรธจัดก็ไม่ได้เสียมารยาท นางคารวะแล้วขอตัวลา ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะนำคำพูดเหล่านี้ไปเล่าให้นายหญิงฟังทุกคำพูด!

เจียวเจิ้งรีบส่งสัญญาณ บอกใบ้ให้ทาสรับใช้คนหนึ่งตามสาวใช้ของจวนเซี่ยผู้นั้นไป

พอหวังหยางหันกลับมา เจียวเจิ้งก็โค้งกายประสานหมัดอย่างนอบน้อมแล้ว:

“ข้าน้อยว่ายปิงชานจวินแห่งจิงโจว เจียวเจิ้ง ขอคารวะคุณชายหวังแห่งหลางหยา!”