บทที่ 59 งานเลี้ยงรั้งตัว

ตัวตนคืออะไร?

ตัวตนคือตำแหน่งทางสังคมที่ผู้อื่นและตนเองกำหนดขึ้น

บางครั้งขอเพียงผู้อื่นและตนเองยอมรับ ก็สามารถเสแสร้งหรือแม้กระทั่งกลายเป็นตัวตนนั้นได้

ยกตัวอย่างเช่น นักเรียนสองสามคนที่สวมชุดนักเรียนเรียกคนเดินถนนคนหนึ่งว่าอาจารย์ ในสายตาของผู้สังเกตการณ์ คนเดินถนนผู้นั้นก็คืออาจารย์ของโรงเรียน

หรืออีกตัวอย่างหนึ่ง นักแสดงชื่อดังสองคนในรายการสัมภาษณ์เรียกบุคคลคนหนึ่งพร้อมกันว่าเป็นผู้กำกับ ผู้ชมที่ดูรายการก็จะคิดว่าบุคคลนั้นคือผู้กำกับ

ในละครฉากนี้ที่หวังหยางเป็นผู้กำกับ หลิวเจาและคุณหนูสี่ตระกูลเซี่ยต่างก็เป็นนักแสดงชื่อดัง ร่วมกันเป็นพยานให้กับหวังหยางผู้กำกับไร้นามผู้นี้

นี่น่าเชื่อถือกว่าตอนที่หวังหยางถูกกลุ่มทหารของเฮยฮั่นล้อมอยู่ในป่า แล้วต้องพิสูจน์ตัวเองด้วยคำพูดของตนเองมากนัก

หวังหยางแค่นเสียงเย็นชา: “เลิกเล่นละครได้แล้ว! เจ้าลอบติดต่อกับจิ้งหลิงหวัง ใส่ร้ายท่านอาของข้า—”

“ข้าน้อยขอเอาชีวิตเป็นประกันว่าไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้เด็ดขาด! หวังว่าคุณชายหวังจะโปรดพิจารณา!” เสียงของเจียวเจิ้งดังกังวาน เผยให้เห็นอุปนิสัยของชายชาติทหารอยู่หลายส่วน

หวังหยางเผยสีหน้าสงสัย พึมพำกับตัวเองว่า: “เป็นไปไม่ได้นี่นา เห็นๆ อยู่ว่าบอกว่าแซ่เจียว...”

ในใจของเจียวเจิ้งพลันเกิดความคิดขึ้นมา รีบกล่าวว่า: “ขอเรียนถามคุณชาย ผู้ใดเป็นคนบอกกับคุณชายว่า ข้าเจียวเจิ้งลอบรายงานจิ้งหลิงหวัง ใส่ร้ายท่านอาของท่านหรือขอรับ?”

“คือจิ้ง...” หวังหยางแสร้งทำเป็นเกือบจะหลุดปากพูดออกมา แต่ก็ทำเหมือนนึกขึ้นได้ทันเวลา: “เรื่องนี้จะบอกกับเจ้าได้อย่างไร?”

หรือว่าจะเป็นคนข้างกายของจิ้งหลิงหวัง?

แต่ถ้าเป็นคนข้างกายของจิ้งหลิงหวัง แล้วเหตุใดจึงจะมาโยนความผิดนี้ใส่หัวข้าได้?

หรือว่ามีคนต้องการจะทำร้ายข้า?

“คุณชายหวัง ข้าน้อยเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยตำแหน่งต่ำต้อยเช่นนี้ จะสามารถติดต่อกับจิ้งหลิงหวังได้อย่างไร? ยิ่งไม่มีความกล้าพอที่จะไปใส่ร้ายท่านอาของท่าน! หวังว่าคุณชายจะโปรดพิจารณา คืนความบริสุทธิ์ให้แก่ข้าน้อยด้วย!”

หวังหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: “ในเมืองจิงโจวนี้ ขุนนางที่แซ่เจียว นอกจากเจ้าแล้วยังมีใครอีกบ้าง?”

“นี่...” เจียวเจิ้งถูกถามอย่างกะทันหันเช่นนี้ก็รู้สึกมึนงงไปบ้าง ทำได้เพียงรีบเค้นสมอง พลางค้นหาความทรงจำพลางกล่าวว่า:

“ซีเฉาซูจั่วเจียวสวิน ลู่ซื่อเจียวเหวินยัง จูเฉาฉงซื่อเจียว... เจียวห่วง? ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่เจียวห่วง เหมือนจะชื่อเจียวคว่าง?”

“ในจวนจู่ปู้เหมือนก็จะมีคนแซ่เจียวอยู่คนหนึ่ง ยังมีกองบัญชาการป้องกันเมือง ที่นั่นมีตูฮู่คนหนึ่งก็แซ่เจียว ยังมี... ขุนนางในจิงโจวนี้มีมากเกินไป หากนับรวมข้าราชการชั้นผู้น้อยในแต่ละจวนเข้าไปด้วย ข้าน้อยก็รู้จักไม่หมดหรอกขอรับ!”

ก็เพราะว่ามีเยอะนั่นแหละข้าถึงได้ถามเจ้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าหน้าที่ธุรการอย่างเจ้าจะรู้จักคนในระบบการเมืองการทหารทั้งหมดได้รึ?

“หรือว่าจะเป็นชื่อซ้ำกัน? หรือว่าที่พูดถึงไม่ใช่นามแต่เป็นชื่อรอง?” หวังหยางพึมพำด้วยระดับเสียงที่พอเหมาะพอดี แล้วถามว่า:

“เจียวเจิ้ง เจ้ามีชื่อรองว่าอะไร?”

เจียวเจิ้งก้มหน้าลง: “ข้าน้อยไม่มีชื่อรอง”

แม้จะเรียกว่าชื่อแซ่ แต่ในสมัยนั้นคนส่วนใหญ่ล้วนมีแต่นามไม่มีชื่อรอง

ในสมัยนั้นผู้ที่จะสามารถมีชื่อรองได้ หนึ่งคือต้องเป็นชนชั้นสูงหรือผู้มีอิทธิพล สองคือต้องเป็นผู้มีการสืบทอดความรู้หรือมีวาสนาพิเศษ เจียวเจิ้งเกิดในครอบครัวชาวนาธรรมดา จะไปมีชื่อรองอะไรได้?

ภายหลังได้เป็นนายทหาร โลกทัศน์ค่อยๆ กว้างขึ้น แต่ก็ไม่กล้าตั้งชื่อรองให้ตัวเอง เพราะต่อให้ตั้งไปก็มีแต่จะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ เหมือนกับที่เขาอิจฉาตระกูลขุนนางที่ได้นั่งรถเทียมวัวแบบนั้น แต่ก็ไม่กล้าซื้อเช่นเดียวกัน

ที่ว่าชนชั้นสูงกับสามัญชนนั้นห่างกันดั่งฟ้ากับดิน ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ

“ถ้าเช่นนั้น... ข้าอาจจะเข้าใจผิดไปเอง? ข้าจะลองตรวจสอบดูอีกที ข้าไม่คุ้นเคยกับผู้คนในจิงโจว ท่านก็อย่าได้ถือสาเลย ไปล่ะ ไม่ต้องส่ง” หวังหยางกล่าวขอโทษอย่างไม่จริงใจ ประสานมือไว้ด้านหลัง หันหลังเตรียมจะเดินออกไป

เจียวเจิ้งไหนเลยจะยอมพลาดโอกาสผูกมิตรกับตระกูลหวังแห่งหลางหยาเช่นนี้ไปได้? สมองของเขาหมุนอย่างรวดเร็ว คิดหาวิธีที่จะรั้งตัวหวังหยางไว้ ทันใดนั้นก็เกิดความคิดดีๆ ขึ้นมา จึงร้องว่า:

“คุณชายโปรดรอสักครู่! ที่บ้านของข้ามีรายชื่อ ข้าบันทึกชื่อขุนนางแซ่เดียวกันไว้ไม่น้อย ขอเชิญคุณชายพักผ่อนที่บ้านหลังน้อยของข้าสักครู่ รอให้ข้าหารายชื่อขุนนางเหล่านี้ออกมา แล้วจะชี้ให้คุณชายดูทีละคน”

พูดจบก็รีบเสริมทันที: “ไม่รบกวนเวลาของคุณชายมากนักหรอกขอรับ”

“ก็ได้” หวังหยางตอบตกลงอย่าง "เสียไม่ได้"

......

“เร็วเข้า! ย้ายสาวใช้หน้าตาดีพวกนั้นออกไปให้หมด เปลี่ยนเอาพวกหน้าตาอัปลักษณ์ขึ้นไปรับใช้! ยิ่งอัปลักษณ์ยิ่งดี! เรียกสาวใช้หน้าตาอัปลักษณ์สองคนที่ทำงานหยาบๆ อยู่ข้างนอกเข้ามาด้วย!”

“ท่านพี่ ท่านทำอะไรของท่าน? ฐานะของคุณชายน้อยผู้นี้...”

“เจ้าเป็นแค่ผู้หญิงจะไปรู้อะไร? แล้วเยียนเอ๋อร์ล่ะ? เยียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหน? รีบให้เยียนเอ๋อร์เปลี่ยนชุดใหม่ แต่งหน้าให้สวย แล้วออกมาพบแขก!”

“บอกห้องครัวว่าอย่าทำอาหารบ้านๆ อย่างปลาชิ้นใหญ่เนื้อชิ้นโต คุณชายสูงศักดิ์เช่นนี้ไม่เคยเห็นอะไรมาบ้าง? ให้พวกเขาแสดงฝีมือสุดยอดออกมา ทำอาหารพื้นเมืองจานพิเศษ... ไม่ได้ๆ ข้าไปพูดกับพวกเขาด้วยตัวเองดีกว่า”

คฤหาสน์ทั้งหลังวุ่นวายขึ้นมาทันทีเพราะการมาถึงของหวังหยาง

ในระหว่างนั้น องครักษ์ที่สะกดรอยตามสาวใช้ตระกูลเซี่ยกลับมาแล้ว และยืนยันว่าสาวใช้ผู้นั้นเป็นคนของจวนเซี่ยจริงๆ ข้อสงสัยสุดท้ายของเจียวเจิ้งก็หมดไป ความวุ่นวายของเขาก็ยิ่งมีชีวิตชีวาขึ้น

......

“คุณชาย ข้าน้อยสมควรตายจริงๆ! ข้าจำได้ชัดๆ ว่าสมุดเล่มนั้นวางไว้ที่บ้าน แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ อาจจะลืมไว้ที่จวนปิงเฉาก็เป็นได้ ตอนนี้จวนปิดทำการแล้ว เอาเป็นว่า พรุ่งนี้เช้าข้าน้อยจะรีบไปเอามาให้ขอรับ!”

“คุณชาย พอดีได้เวลาอาหารแล้ว เชิญรับประทานอาหารมื้อค่ำที่บ้านหลังน้อยของข้าสักมื้อนะขอรับ!”

“ข้าน้อยรู้สึกไม่สบายใจ ขอคุณชายโปรดให้โอกาสข้าน้อยได้ไถ่โทษสักครั้ง!”

“คุณชาย เชิญทางนี้ขอรับ ระวังธรณีประตูด้วย”

......

หวังหยางมองการ "แสดง" ของเจียวเจิ้งด้วยสายตาเย็นชา เนื้อเรื่องดำเนินไปตามทิศทางที่เขาคาดการณ์ไว้ทุกประการ

แน่นอน เขาก็ไม่ได้คาดเดาถูกไปเสียทุกอย่าง เช่น เหตุใดสาวใช้บ้านเจียวเจิ้งถึงได้... ยากที่จะบรรยาย...

มองดูเช่นนี้แล้ว บุตรีของเจียวเจิ้งกลับนับว่าหน้าตาหมดจดอยู่

ไม่!

เมื่อเทียบกับสาวใช้เหล่านี้ ไหนเลยจะเรียกว่าแค่หมดจด ต้องเรียกว่าโฉมงามแล้ว!

......

ต้องยอมรับว่า อาหารบ้านเจียวเจิ้งนั้นรสชาติไม่เลวเลยทีเดียว โดยเฉพาะเมนู "เป็ดทอด" และ "ปลาขาวนึ่งยัดไส้ย่าง" สีสันสดใสน่ารับประทาน กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย แค่มองก็ทำเอาน้ำลายสอแล้ว ต่อให้วางไว้ในร้านอาหารสมัยใหม่ก็สามารถเป็นเมนูแนะนำได้อย่างสบายๆ

หลายคนคิดว่า หากไม่มีผงชูรสและเครื่องปรุงรสสมัยใหม่อื่นๆ อาหารสมัยโบราณจะต้องจืดชืดไร้รสชาติเป็นแน่ แต่แท้จริงแล้วศาสตร์การกินของจีนนั้นมีรากฐานที่ลึกซึ้ง การปรุงรสเพียงรสเดียวก็ศึกษาอย่างละเอียดลออ

ยกตัวอย่างเมนู "ปลาขาวนึ่งยัดไส้ย่าง" นี้ แม้จะไม่มีผงชูรสหรือน้ำมันหอย แต่มันใช้น้ำส้มสายชู ซอสปลาสูตรลับ แตงกวาดอง (สมัยนั้นเรียกว่า “กวาจู”) ต้นหอม ขิง และส้มเป็นเครื่องปรุงในการหมัก พอถึงตอนย่างจนกึ่งสุก ก็ยังต้องทาเหล้าขมและซอสเต้าเจี้ยวปลาหมักอีกด้วย

น่าเสียดายที่หวังหยางต้องสวมบทบาท ดังนั้นจึงแค่คีบอาหารไปสองสามคำ มิเช่นนั้นหากได้ข้าวสวยสักชามมากินกับอาหารเหล่านี้ คงจะอร่อยเหาะไปเลย

ระหว่างมื้ออาหาร คนรับใช้เข้ามารายงานว่าพ่อบ้านเหอแห่งโรงเรียนประจำเมืองพาคนผู้หนึ่งมา บอกว่าเป็นคนมาส่งพัดให้คุณชายหวัง

หวังหยางให้คนนำเข้ามาที่ห้องอาหารโดยตรง แล้วกล่าวกับเจียวเจิ้งว่า: “สั่งของเล่นแปลกใหม่มาชิ้นหนึ่ง รับรองว่าท่านไม่เคยเห็น”

เมื่อพัดมาถึงมือ หวังหยางก็คลี่พัดออก เห็นด้ามพัดสีดำขลับ ผืนพัดขาวราวหิมะ โครงสร้างโดยละเอียดเหมือนกับที่เขากำชับไว้ก่อนหน้านี้ ถูกใจยิ่งนัก เขาหุบพัดแล้วกล่าวว่า:

“ดีมาก ทำตามแบบนี้ ภายในหกวัน ทำมาสามสิบด้าม ถึงเวลาแล้วค่อยคิดเงินพร้อมกัน ขอเพียงคุณภาพเหมือนเดิม ผลประโยชน์ย่อมมีให้เจ้าไม่น้อยแน่”

เดิมทีเจ้าของร้านพัดเตรียมจะขอเงินมัดจำ แต่เมื่อเห็นความโอ่อ่าของโรงเรียนประจำเมืองและคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ อีกทั้งยังได้ยินจากปากพ่อบ้านเหอว่า ท่านผู้นี้คือคุณชายจากตระกูลหวังแห่งหลางหยา และคฤหาสน์หลังนี้คือบ้านของว่ายปิงชานจวิน ประกอบกับครั้งที่แล้วหวังหยางก็จ่ายเงินอย่างใจกว้าง จึงไม่ได้เอ่ยปากขอเงินมัดจำ แต่ตบหน้าอกรับประกันว่าจะต้องทำให้คุณชายหวังพอใจอย่างแน่นอน

หวังหยางเห็นว่าเจ้าของร้าน "รู้ความ" จึงให้บ่าวในจวนเจียวเจิ้งพาเขาลงไปดื่มสุราสักจอก และเลี้ยงอาหารสองสามอย่าง

บ่าวไม่กล้าตัดสินใจเอง มองไปยังเจียวเจิ้ง เจียวเจิ้งจึงตวาดทันที: “ไอ้โง่! คุณชายหวังสั่งแล้ว ยังไม่รีบทำตามอีก!”