บทที่ 60 ปรนนิบัติในห้องนอน

ดังนั้น แม้เจ้าของร้านพัดจะไม่ได้รับเงินมัดจำ แต่ก็อาศัยบารมีของหวังหยาง ได้กินอาหารมื้อใหญ่ในจวนของว่ายปิงชานจวินอย่างเอร็ดอร่อย

เจียวเยียน บุตรีของเจียวเจิ้ง กะพริบตา แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน:

“คุณชาย พัดเช่นนี้เยียนเอ๋อร์ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยเจ้าค่ะ เหมือนจะทำมาจากกระดาษ? ไม่กลัวว่าจะพังหรือเจ้าคะ? การกางออกและหุบเข้าเช่นนี้มีประโยชน์พิเศษอันใดหรือไม่? ขอยืมให้เยียนเอ๋อร์ดูได้หรือไม่เจ้าคะ?”

หวังหยางกล่าว: “ก็แค่ทำมาเล่นๆ หากเจ้าชอบ วันหลังจะให้เจ้าสักด้าม”

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่พัดกระดาษในมือกลับไม่ได้ส่งให้เจียวเยียนดู

เจียวเยียนเห็นหวังหยางไม่ให้ ก็ไม่กล้าจะรบเร้าอีก

ส่วนเจียวเจิ้งนั้นยิ่งปักใจเชื่อว่าหวังหยางเป็นคุณชายเสเพล ชอบของเล่นแปลกใหม่ ในใจก็แอบครุ่นคิดว่าต่อไปควรจะเอาใจหวังหยางอย่างไรดี

จอกสุราถูกผลักไส จอกน้อยใหญ่สลับสับเปลี่ยน

ครอบครัวเจียวเจิ้งประจบประแจงอย่างสุดความสามารถ รินสุราและตักอาหารให้ไม่หยุดหย่อน ในตอนแรกหวังหยางยังคงวางท่าเย็นชา แต่หลังจากดื่มไปหลายจอก ก็เริ่มพูดคุยหัวเราะอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศค่อยๆ ดีขึ้น

ไม่นาน ก็มีคนมาขอพบหวังหยางอีกคนหนึ่ง คราวนี้ได้นำกระดาษแผ่นเล็กๆ มาให้หวังหยางด้วย

หวังหยางมองกระดาษแผ่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วถามเจียวเจิ้งว่า: “เฒ่าเจียว เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นชานจวินอะไรนะ?”

“ข้าน้อยปัจจุบันดำรงตำแหน่งว่ายปิงชานจวินขอรับ” เจียวเจิ้งรีบตอบ

“อ้อ ใช่แล้ว เช่นนั้นการจัดกำลังพลและการโยกย้ายทหารประจำการนอกเมืองก็ขึ้นอยู่กับเจ้าสินะ”

“ใช่ขอรับ ข้าน้อยมีหน้าที่ดูแลกิจการของหน่วยปิงเฉานอกจวน การโยกย้ายทหารประจำการเป็นหนึ่งในหน้าที่ของข้าน้อยพอดี”

“ดี เช่นนั้นข้าจะวานให้เจ้าทำเรื่องหนึ่ง—”

เจียวเจิ้งรีบกล่าวทันที: “คุณชายโปรดสั่งมาได้เลย ตราบใดที่ข้าน้อยทำได้ จะพยายามอย่างสุดความสามารถขอรับ!”

หวังหยางแสร้งทำเป็นมองกระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง จากนั้นจึงค่อยมองไปยังเจียวเจิ้ง พลางพูดพลางสังเกตการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของเขา:

“ค่ายอาฉวี่ กองทหารหวงขุย หน่วยที่สิบสอง มีทหารในทะเบียนคนหนึ่งชื่อเฮยฮั่น พรุ่งนี้เขาจะต้องถูกย้ายไปอำเภอเทียนเหมิน ยกเลิกคำสั่งย้ายนี้เสีย”

สีหน้าของเจียวเจิ้งพลันแข็งทื่อไปทันที หวังหยางอยากจะจัดการเรื่องทหารประจำการคนไหนเขาก็ทำให้ได้ แต่เหตุใดจึงต้องเป็นเจ้าเฮยฮั่นคนนี้ด้วย?

เขากล่าวอย่างลำบากใจยิ่ง: “คำสั่งย้ายไปอำเภออื่นเช่นนี้ ทะเบียนทหารได้ถูกย้ายไปยังอำเภออื่นแล้ว หากต้องการจะยกเลิกยังต้องไปประสานงานกับอำเภออื่นอีก ข้าน้อยเองก็จัดการได้ไม่ง่ายนักขอรับ”

หวังหยางสงสัยว่าคำพูดของเจียวเจิ้งเป็นเท็จ

มีข้อสงสัยอยู่สองประการ

หนึ่งคือตอนที่หวังหยางเอ่ยถึงเฮยฮั่น การเปลี่ยนแปลงสีหน้าของเจียวเจิ้ง

นี่อาจจะบ่งบอกว่าเขามีความทรงจำเกี่ยวกับคำสั่งย้ายของเฮยฮั่น

ว่ายปิงชานจวินคนหนึ่ง จะไปจำคำสั่งย้ายของพลทหารตัวเล็กๆ คนหนึ่งได้อย่างไร?

นอกเสียจากว่าคำสั่งย้ายฉบับนี้จะไม่ธรรมดา

สองคือคำพูดของเจียวเจิ้งนั้นอ้ำๆ อึ้งๆ หากเรื่องนี้เขาสุดปัญญาจะทำได้จริงๆ เขาควรจะพูดว่า "ทำไม่ได้" ไม่ใช่ "ทำได้ไม่ง่าย"

ความหมายของคำว่า "ทำได้ไม่ง่าย" อาจจะเป็น "ไม่เต็มใจที่จะทำ"

แน่นอน ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าหวังหยางคิดมากไปเอง สถานการณ์จริงอาจจะเป็นเพราะเรื่องนี้จัดการได้ไม่ง่ายจริงๆ หรือไม่ก็เจียวเจิ้งจงใจขยายความให้เรื่องนี้ดูยากลำบาก เพื่อให้หวังหยางติดหนี้บุญคุณเขา

หวังหยางดื่มสุราไปอึกหนึ่งอย่างไม่แสดงสีหน้า แล้ววางจอกสุราลงบนโต๊ะ:

“ชานจวินเจียว ท่านพูดจาบ่ายเบี่ยงเช่นนี้ คิดจะหลอกข้าว่าไม่รู้เรื่องการทหารใช่หรือไม่?”

จาก "เฒ่าเจียว" เปลี่ยนเป็น "ชานจวินเจียว" ในใจของเจียวเจิ้งก็สั่นสะท้านขึ้นมา รีบกล่าวอย่างร้อนรนว่า:

“ข้าน้อยไหนเลยจะกล้าบ่ายเบี่ยงกับคุณชาย?! เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการโยกย้ายไปยังอำเภออื่น ระเบียบขั้นตอนซับซ้อนมาก ข้าน้อยก็จนปัญญาจริงๆ ขอรับ!”

นี่เป็นการบ่ายเบี่ยงอย่างแน่นอน

เจียวเจิ้งสามารถยกเลิกคำสั่งย้ายได้ เพียงแต่เขารับเงินของคนอื่นมาแล้ว จำต้องช่วยคนอื่นจัดการธุระให้

หากเป็นคนอื่น เจียวเจิ้งก็แค่คืนเงินกลับไปก็สิ้นเรื่อง

แต่ถ้าเป็นคนผู้นั้น เจียวเจิ้งก็ไม่อาจล่วงเกินได้จริงๆ

ด้านหนึ่งคือตระกูลหวังแห่งหลางหยาที่เพิ่งจะสานสัมพันธ์ได้ อีกด้านหนึ่งคือคนผู้นั้นที่ล่วงเกินไม่ได้

เฮ้อ! เป็นคนนี่มันยากจริงๆ!

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: “ข้าน้อยขอเรียนถาม ทหารประจำการผู้นี้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับคุณชายรึขอรับ? ที่คุณชายจะยกเลิกคำสั่งย้ายของเขา เป็นเพราะต้องการจะ...”

“เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม คนผู้นี้ข้ากำลังใช้งานอยู่ เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าก็ไม่บีบบังคับเจ้า เจ้าแค่เลื่อนคำสั่งย้ายออกไปหกวัน หกวันให้หลัง เขาจะถูกย้ายไปที่ไหน ข้าก็ไม่ยุ่งอีก”

แบบนี้ดีเลย!

เลื่อนออกไปก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ทำ เพียงแค่ทำช้าหน่อยเท่านั้น ทั้งไม่ล่วงเกินคนผู้นั้น และยังได้ช่วยคุณชายหวังอีก

ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย!

“คุณชายวางใจเถิดขอรับ หากแค่เลื่อนออกไปหกวัน เรื่องนี้ข้าน้อยรับผิดชอบเอง!”

หวังหยางยิ้มอย่างมีความหมาย: “เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณชานจวินเจียวแล้ว”

“มิกล้าๆ การได้รับใช้คุณชายถือเป็นเกียรติของข้าน้อย! ข้าน้อยและบุตรีของข้าน้อย ต่างก็ชื่นชมในบารมีของตระกูลหวังแห่งหลางหยามาโดยตลอด วันนี้ได้พบกับบุคคลชั้นหนึ่งเช่นคุณชาย ในใจไม่ต้องพูดเลยว่าดีใจเพียงใด... เยียนเอ๋อร์! ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม? จอกสุราของคุณชายว่างแล้ว ยังไม่รีบไปเติมให้คุณชายอีก?”

......

งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงเที่ยงคืน (ประมาณเที่ยงคืน) ระหว่างนั้นหวังหยางพยายามจะฉวยโอกาสสืบหาเบื้องหลังเกี่ยวกับคำสั่งย้ายของเฮยฮั่น แต่ก็ไม่สำเร็จ

เจียวเจิ้งก็จงใจจะสืบหาพื้นเพครอบครัวของหวังหยางเช่นกัน แต่ก็แน่นอนว่าไม่ได้อะไรกลับไปเลย

ทั้งสองคนต่างก็แสร้งทำเป็นเมามาย พูดคุยกันอย่างสนิทสนม แต่แท้จริงแล้วในใจกลับตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ต่างฝ่ายต่างระแวดระวังซึ่งกันและกัน

เมื่องานเลี้ยงเลิกรา หวังหยางเตรียมจะกลับโรงเรียนประจำเมือง จึงให้คนกลับไปเรียกรถที่โรงเรียน

เจียวเจิ้งยิ้มประจบประแจง:

“ทางกลางคืนขรุขระ คุณชายจะทนลำบากสั่นสะเทือนไปไย? มิสู้คืนนี้พักที่บ้านข้าน้อยสักคืน พรุ่งนี้เช้าข้าน้อยค่อยส่งคุณชายกลับ”

หวังหยางคิดในใจ: นอนที่นี่สักคืนก็ไม่เป็นไร ดึกป่านนี้แล้วก็อย่าไปลำบากรถของโรงเรียนให้มาอีกเลย อีกอย่างยังต้องให้เจียวเจิ้งจัดการเรื่องของเฮยฮั่น ก็ไม่ควรจะหักหน้าเขาเกินไปนัก จึงตอบตกลง

ห้องพักชั้นบนของบ้านเจียวเจิ้งถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว หน้าต่างแกะสลักลายดอกไม้มีลูกกรงสีเขียวค้ำยันด้วยไม้ไผ่ โต๊ะเขียนหนังสือยาวทาด้วยแล็กเกอร์สีแดงวางไว้ด้วยเครื่องเขียนสี่อย่าง บนโต๊ะยังจุดเทียนไว้อีกหนึ่งคู่

ผ้าห่มถูกอบด้วยเครื่องหอม เตียงกว้างมีมุ้งผ้าโปร่ง เครื่องหอมเป็นไม้จันทน์ขาวที่เพิ่งซื้อมาก่อนงานเลี้ยงเย็น มุ้งผ้าโปร่งก็ยืมมาจากบ้านของสหายเจียวเจิ้งที่เป็นเจ้าพนักงานกงเฉา

สรุปคือใช้ความพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเลียนแบบการตกแต่งในบ้านของตระกูลขุนนาง

จะเลียนแบบได้เหมือนหรือไม่นั้นพักไว้ก่อน แค่ความกว้างขวางของห้องและความประณีตของเฟอร์นิเจอร์ ก็ดีกว่าห้องพักนักเรียนที่หวังหยางอาศัยอยู่ในโรงเรียนประจำเมืองแล้ว

หลังจากหวังหยางล้างหน้าล้างตาเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดนอนที่บ้านเจียวเจิ้งเตรียมไว้ให้ กำลังชมการตกแต่งห้องอยู่ เจียวเยียน บุตรีของเจียวเจิ้งก็นำชามาส่งให้หวังหยาง

นางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีขาวบางเบา ข้างในเสื้อรัดอกสีม่วงมองเห็นได้รำไร แก้มทั้งสองข้างแดงเรื่อ ผมยาวเปียกชื้นสยายลงมา ท่าทางเหมือนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

ต้องบอกว่าชุดสีขาวนี้ไม่ใช่ว่าใครก็จะใส่แล้วดูดีได้ง่ายๆ อุปนิสัย หน้าตา รูปร่าง หากขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไป ก็จะดูทื่อๆ ได้ง่าย เหมือนอย่างแม่นางน้อยเซี่ยซิงหานที่ใส่ชุดสีขาวแล้วราวกับเทพธิดาตัวน้อย หากนางได้รับบทเป็นเซียวเหล่งนึ่งหรืออึ้งย้ง จะต้องโด่งดังไปทั่วแผ่นดินเป็นแน่

แต่นางไม่มีฝีมือการแสดงนี่สิ นิสัยก็ยังหยิ่งยโสอยู่บ้าง หากไปออกรายการเรียลลิตี้เฟ้นหานักแสดงอะไรทำนองนั้น คงจะได้ปะทะคารมกับกรรมการทุกคนแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ

ความคิดของหวังหยางเตลิดไปไกล ไม่ได้สังเกตเลยว่าหลังจากเจียวเยียนเข้ามาแล้ว ก็ทั้งรินชา ทั้งจัดเชิงเทียน ทั้งยังไปปูเตียงอีก

แต่เตียงนั้นถูกคนรับใช้ปูไว้เรียบร้อยแล้ว นางจึงไม่มีอะไรให้ปูอีก ทำได้เพียงอิดเอื้อนอยู่ข้างเตียงพลางจัดผ้าปูที่นอนให้เรียบ

หวังหยางได้สติกลับคืนมา แล้วกล่าวว่า: “คุณหนูเจียว ดึกมากแล้ว รีบกลับไปนอนเถิด”

“เยียนเอ๋อร์... ไม่ง่วงเจ้าค่ะ” เจียวเยียนกล่าวอ้อมแอ้ม

“เจ้าไม่ง่วง แต่ข้า่วงแล้ว”

เจียวเยียนก้มหน้าลง เสียงเบาราวกับยุง: “เยียนเอ๋อร์อยากจะอยู่ปรนนิบัติคุณชายเจ้าค่ะ”