บทที่ 61 โจรสาว

หวังหยางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: “เป็นเจ้าที่อยาก หรือเป็นพ่อของเจ้าที่อยาก?”

“คือ...”

ท่านพ่อบอกว่า การได้ติดตามคุณชายหวังนั้นถูกกำหนดให้เป็นได้เพียงอนุภรรยา บางทีอาจจะไม่ได้เป็นแม้กระทั่งอนุภรรยา เป็นได้เพียงอนุภรรยานอกบ้าน

แต่นี่คืออนุภรรยานอกบ้านของตระกูลหวังแห่งหลางหยา! มีเกียรติยิ่งกว่าการเป็นภรรยาเอกของตระกูลใหญ่ผู้มีอิทธิพลเสียอีก! หากให้กำเนิดบุตรชาย แล้วโชคดีอีกหน่อย บางทีอาจจะมีโอกาสได้บันทึกชื่อในทะเบียนตระกูล! นั่นก็คือการก้าวขึ้นสู่ชนชั้นสูงแล้ว! แถมยังเป็นชนชั้นสูงอันดับหนึ่งอีกด้วย!

“นี่เป็นโอกาสทะยานสู่ฟ้าที่ร้อยปีจะมีสักครั้งของตระกูลเจียวเรา เจ้าต้องคว้ามันไว้ให้ได้! แน่นอน พ่อก็ไม่บังคับเจ้า หากเจ้าไม่ต้องการ ก็แล้วไปเถิด”

ชนชั้นสูงกับสามัญชนห่างกันดั่งฟ้ากับดิน ชนชั้นสูงกับสามัญชนห่างกันดั่งฟ้ากับดิน!

คำพูดของเจียวเจิ้งดังก้องอยู่ในหูของเจียวเยียน ในใจนึกถึงภาพของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้นที่พูดคุยหัวเราะพลางขึ้นรถเทียมวัวอันหรูหรา แล้วมองไปยังคิ้วตาอันงดงามของหวังหยาง กล่าวอย่างแน่วแน่ว่า: “เป็นข้าที่อยากเจ้าค่ะ”

หวังหยางส่ายหน้า: “ข้าไม่ต้องการคนปรนนิบัติ”

......

“ปะ... ปฏิเสธแล้วรึ? พ่อบอกให้เจ้าก้มหัวมากๆ เจ้าได้ก้มไหม?”

“เขาไม่ต้องการ ข้าจะทำอย่างไรได้!” เจียวเยียนทั้งอายทั้งโมโห

เจียวเจิ้งเห็นขอบตาของบุตรีแดงก่ำ ก็ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า:

“ไม่เป็นไร คนประเภทนี้ไม่ว่าจะเป็นเพราะครอบครัวอบรมมาอย่างเข้มงวด ก็ต้องเป็นเพราะเติบโตมาท่ามกลางกองสตรีตั้งแต่เด็ก ข้าเห็นการกระทำของเขา นึกว่าเป็นคุณชายเสเพล เลยคิดว่าคืนนี้หากไม่มีสตรีอยู่ข้างกายคงจะไม่ชิน ถือเป็นโอกาสเหมาะที่จะสอดแทรกเข้าไป แต่คาดไม่ถึงว่าเจ้าเด็กนี่ของที่มาถึงปากแล้วยังไม่ยอมกิน—”

“ท่านพ่อ!” เจียวเยียนกระทืบเท้า แล้วร้องไห้ออกมา

“ไม่ร้องแล้วๆ เขาไม่ต้องการก็ช่างมัน! ด้วยฐานะทางการเงินของบ้านเราและตำแหน่งขุนนางของพ่อ ชนชั้นสูงเราอาจจะปีนป่ายไม่ถึง เช่นนั้นก็พยายามแต่งให้ได้กับตระกูลชั้นรอง ก็สามารถสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลได้เช่นกัน”

......

แสงจันทร์ดั่งน้ำค้างแข็ง สายลมเย็นราวน้ำ

หลังจากหวังหยางส่งเจียวเยียนไปแล้ว เขาก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือเพียงลำพัง มองจันทร์กระจ่างฟ้านอกหน้าต่าง พลันนึกถึงญาติสนิทมิตรสหายที่ทิ้งไว้ในโลกยุคปัจจุบัน ก็รู้สึกคิดถึงอย่างสุดซึ้ง โดยไม่รู้ตัวก็เกิดอารมณ์อยากจะเขียนบทความขึ้นมา ทันทีที่อาศัยฤทธิ์สุรา ก็จับพู่กันจุ่มหมึก แล้วเขียนลงบนกระดาษ:

“ในอดีตเห็นหยางซูจื่อถอนใจว่าเรื่องไม่สมปรารถนาในใต้หล้า สิบส่วนมักมีถึงเจ็ดแปดส่วน”

“ข้าแม้เยาว์วัยยังไม่มีวาสนา ก็ยังมิอาจทำใจให้สงบนิ่งได้”

“ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่มิอาจหวนคืน ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจยากจะคลี่คลาย”

“บางคราก็ระบายความในใจยามหลับฝัน ฝากถ้อยรำพันไว้กับเศษเสี้ยวเวลา”

“ครั้นตื่นขึ้นมาเพราะแสงจันทร์สาดส่องจึงตระหนักว่ามิอาจเปลี่ยนแปลงได้อีกต่อไป ก็ลุกขึ้นนั่งอย่างท้อแท้ ราวกับสูญเสียบางสิ่งไป”

“จวงจื่อกล่าวว่าฝันว่าดื่มสุรา ตื่นมากลับร่ำไห้ เห็นทีจะมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่”

“วันวานไร้เรื่องราว มักจะเที่ยวเล่นกับผองเพื่อน”

“ยามอยู่ลำพังก็มีบทกวี ตำรา ดนตรีและภาพยนตร์เป็นเพื่อน ยามร่วมงานเลี้ยงก็มักจะปล่อยตัวตามสบาย สวมหมวกเอียงๆ คุยโวหัวเราะร่า”

“ทว่านับตั้งแต่ทะลุมิติมา ญาติสนิทมิตรสหายที่ใกล้ชิด เคยมีสักคนอยู่ข้างกายบ้างหรือไม่—”

บทความเพิ่งจะเขียนไปได้ถึงตอนที่เข้าที่เข้าทาง เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากนอกหน้าต่าง!

ไม้ไผ่ที่ค้ำหน้าต่างอยู่ถูกปัดตกลง หน้าต่างแกะสลักลายดอกไม้บานนั้นก็ปิดลงดังปัง เกิดเสียงดังลั่น!

เพียงชั่วพริบตา เชิงเทียนล้มลง เปลวเทียนดับวูบ กระดาษปลิวกระจาย

วัตถุเย็นเยียบชิ้นหนึ่งทาบอยู่บนลำคอของหวังหยาง

คือมีดสั้น!

เสียงสตรีดังขึ้นข้างกายหวังหยาง น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย: “อย่าส่งเสียง”

ทันใดนั้นในสวนก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างสับสนอลหม่าน แสงจากคบเพลิงส่องผ่านรอยแยกระหว่างหน้าต่างแกะสลัก ทำให้ใบหน้าของสตรีและหวังหยางดูมืดสลัวไม่ชัดเจน!

“เป็นเจ้า!” หวังหยางตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของสตรีผู้นั้นชัดเจน

สันจมูกโด่งตรง ปลายคิ้วคมคาย ดวงตาเยือกเย็นดุจห้วงน้ำลึก ผิวขาวเย็นราวหิมะน้ำค้าง แผ่กลิ่นอายของผู้ที่ไม่ข้องแวะกับเรื่องทางโลก ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า

นางคือสตรีในชุดสีเขียวที่ช่วยอาอู่ไว้ในตลาดเมื่อวานนี้!

“ลุกขึ้น” สตรีผู้นั้นมีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ใช้มีดสั้นบังคับให้หวังหยางลุกออกจากหน้าต่าง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกแสงไฟส่องถึง

นางตัวสูงมาก เกือบจะถึงหน้าผากของหวังหยาง ชุดรัดรูปสำหรับปฏิบัติการยามค่ำคืนแนบสนิทกับเรือนร่างสูงเพรียวของนาง ทำให้ดูตึงกระชับและทรงพลัง

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน ฝีเท้าเคลื่อนไปพร้อมกัน ราวกับกำลังเต้นรำ

ลมหายใจของสตรีผู้นั้นรดลงบนใบหน้าของหวังหยาง ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วเจือปนด้วยความวาบหวามขึ้นมาเล็กน้อย

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น!

“คุณชาย? หลับแล้วหรือยังขอรับ? เมื่อครู่มีโจรเข้ามาในบ้าน ฝีมือของโจรดีมาก ไม่ได้รบกวนคุณชายใช่หรือไม่ขอรับ”

มีดสั้นขยับในแนวนอนเล็กน้อย พร้อมที่จะกรีดเส้นเลือดของหวังหยางได้ทุกเมื่อ!

หวังหยางปรับลมหายใจ แล้วร้องตอบไปว่า: “หลับแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไร ขอบคุณชานจวินเจียวที่เป็นห่วง”

นอกประตูเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “คุณชายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ข้าน้อยขอตัว”

เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป

หวังหยางแสร้งทำท่าดีใจแล้วกล่าวว่า: “เจ้าจำข้าไม่ได้รึ? เมื่อวานที่ตลาดใหญ่จิงโจว เจ้าช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้จากเกือกม้า! ข้าตั้งใจจะขอบคุณเจ้าดีๆ แต่เจ้าก็หายตัวไปในพริบตา”

พูดไปพลางก็เอื้อมมือไปปัดมีดสั้นของสตรีผู้นั้นอย่างเป็นธรรมชาติ

มีดสั้นของสตรีผู้นั้นกระชับแน่นขึ้น กดลงบนเส้นเลือดที่คอของหวังหยาง แล้วกล่าวเสียงเย็น: “อย่าขยับ”

หวังหยางฝืนยิ้มตีสนิท: “ข้าไม่ขยับ เจ้าเอามีดสั้นออกไปห่างๆ หน่อย เมื่อวานเจ้าช่วยน้องสาวข้าไว้ ข้ายังไม่ได้ตอบแทนเจ้าเลย จะไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”

มีดสั้นของสตรีผู้นั้นไม่ได้ผ่อนลงเลยแม้แต่น้อย เสียงของนางไร้ความรู้สึก: “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

“ชู่ว์” หวังหยางชี้ไปทางประตู แล้วกระซิบว่า: “ขึ้นเตียง”

สตรีผู้นั้นนึกว่ามีเสียงฝีเท้าอยู่ข้างนอก กำลังตั้งใจฟังอย่างสงบ จากนั้นก็เห็นหวังหยางเริ่มถอดกางเกง

เสียงเสียดสีของเสื้อผ้าดังขึ้น...

ดวงตาอันเยือกเย็นของสตรีผู้นั้นเบิกกว้างขึ้นในทันที

นางใช้เวลาถึงสามวินาทีเต็มกว่าจะเข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น! ใบหน้าของนางพลันแดงซ่านขึ้นมา ราวกับดอกเหมยในฤดูหนาวที่เบ่งบานท่ามกลางหิมะ งดงามจนหาที่เปรียบมิได้

ข้อมือพลิกกลับ มีดสั้นสาดประกายเย็นเยียบ วาดผ่านไป...

......

ปัง!

ประตูห้องถูกเตะพังเข้ามา!

เจียวเจิ้งถือดาบบุกเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยองครักษ์หกเจ็ดคนที่ถืออาวุธและคบเพลิง

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้พวกเขาตกตะลึงจนยืนแข็งทื่ออยู่กับที่!

หวังหยางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ กางเกงถอดลงมาครึ่งหนึ่ง ท่อนล่างถูกคลุมไว้ด้วยกระดาษที่กระจัดกระจาย มือข้างหนึ่งยังคงกำเชิงเทียนที่ดับแล้วอยู่ น้ำตาเทียนทิ้งรอยจุดๆ ไว้บนพื้น

หวังหยางหน้าซีดเผือด มือหนึ่งกุมกระดาษปิดบังร่างกายท่อนล่างไว้ให้มิดชิด พลางคำรามอย่างเกรี้ยวกราด: “ไสหัวไปให้หมด!”

“ข้าน้อยขอตัว!”

เจียวเจิ้งนำทุกคนถอยออกจากห้องอย่างร้อนรน ทุกคนต่างก็กลั้นหัวเราะ สีหน้าแปลกประหลาดอย่างที่สุด

พอเดินออกมาไกลแล้วเจียวเจิ้งก็เป็นคนแรกที่หัวเราะออกมาเสียงดัง จากนั้นทุกคนก็ยิ้มกว้างหัวเราะกันเป็นแถว

เจียวเจิ้งโบกมือ: “เอาล่ะๆ! เรื่องนี้ให้ปากหนักกันไว้ทุกคน ใครกล้าแพร่งพรายออกไป ข้าจะตัดลิ้นมัน!”

องครักษ์ทุกคนรับคำสั่งพร้อมกัน

เจียวเจิ้งหันกลับไปมองทิศทางที่พักของหวังหยาง ในใจก็รู้สึกทอดถอนใจ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา รสนิยมก็ไม่ธรรมดาจริงๆ!

ไอ้เวรเอ๊ย ยังมีหยดเทียนด้วย เล่นพิสดารจริงๆ...

......

ในห้อง หวังหยางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก นึกถึงลมกระโชกแรงที่พัดเข้าตาและมีดสั้นที่เฉียดผ่านใบหน้าไปเมื่อครู่ ก็ยังคงใจสั่นไม่หาย พลางใส่กางเกงพลางกล่าวว่า:

“เห็นไหม ข้าไม่ได้ทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่”

เสียงเย็นเยียบดังออกมาจากในมุ้งบนเตียง:

“ในระยะเจ็ดก้าว มีดข้าไม่เคยพลาดเป้า หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองดูได้”

“ข้าจะไปลองเรื่องนี้ทำไมกัน? เจ้าเคยช่วยอาอู่ไว้ ข้ายังติดหนี้บุญคุณเจ้าอยู่ อย่าว่าแต่เจ้าจะขว้างมีดเก่งเลย ต่อให้เจ้าขว้างไม่เป็น ข้าก็ไม่หนีอยู่ดี อย่างไรเสียก็ไม่มีความแค้นต่อกัน เจ้าก็คงไม่ทำร้ายข้า”

แน่นอนว่าหวังหยางอยากจะหนี และก่อนที่เจียวเจิ้งจะเข้ามาในห้อง เขาก็เกือบจะลงมือทำไปแล้ว

แต่ถ้าทำอย่างนั้นไปจริงๆ ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้มากที่สุดมีสองอย่าง หนึ่งคือถูกสตรีผู้นั้นสังหารด้วยมีดบินโดยตรง สองคือถูกจับเป็นตัวประกัน

เขาไม่รู้ฐานะของสตรีผู้นั้น หากเป็นแค่โจรบินทั่วไป เจียวเจิ้งน่าจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อรับรองความปลอดภัยของเขา แต่ถ้าทั้งสองคนมีความแค้นลึกซึ้งต่อกัน ก็ยากที่จะพูดได้ บางทีอาจจะพังพินาศไปด้วยกันทั้งคู่

ความหวังที่จะหนีรอดได้สำเร็จก็มีอยู่ แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง

ดังนั้นหลังจากคิดหน้าคิดหลังแล้ว เขาก็ยังคงช่วยสตรีผู้นั้นซ่อนตัว

สตรีผู้นั้นถามว่า: “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะกลับมา?”

นางไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ต่อท่าทีเป็นมิตรของหวังหยางเมื่อครู่นี้เลย เสียงยังคงเยือกเย็นเช่นเดิม

——————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ แนวคิดของ “ตระกูลชั้นรอง (寒族)” หมายถึงตระกูล豪强大姓 (ตระกูลใหญ่ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น) และตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อยเจ้าของที่ดิน ซึ่งมีสถานะทางชนชั้นสูงกว่าครอบครัวสามัญชนมากนัก เช่น หากครอบครัวของเจียวเจิ้งสามารถรับราชการในตำแหน่งอย่าง “ว่ายปิงชานจวิน” ต่อเนื่องกันหลายชั่วอายุคน ก็สามารถเลื่อนชั้นขึ้นเป็นตระกูลชั้นรองได้ เมื่อเข้าสู่ตระกูลชั้นรองแล้ว สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดคือการได้รับการยกเว้นภาษีอากรและแรงงาน นับแต่นั้นก็จะแตกต่างจากราษฎรทั่วไปที่เรียกว่า “ประตูรับใช้ (役门)” (เพราะราษฎรต้องรับใช้แรงงาน จึงเรียกว่า “ประตูรับใช้”) ชนชั้นของตระกูลชั้นรองนั้นมีการเปลี่ยนแปลงได้ หากอำนาจวาสนาของตระกูลไม่ต่อเนื่อง ก็อาจจะถูกลดชั้นกลับไปเป็นสามัญชนได้ เช่น ใน ‘ซ่งซู · ประวัติจงเยว่’ กล่าวว่า: “จงเยว่ เป็นชาวเมืองเย่แห่งหนานหยาง เดิมทีเป็นตระกูลชั้นรองของหนานหยาง... (แม่ทัพ) จ้าวหลุนจือให้หัวหน้าหน่วยฟ่านจี้จือจัดลำดับตระกูล แยกแยะสูงต่ำ จี้จือจึงจัดให้เยว่เป็นประตูรับใช้” “ตระกูลชั้นรอง” ในที่นี้หมายถึงรองจากตระกูลสูงศักดิ์ ในความหมายกว้างๆ สามารถเทียบเท่ากับตระกูลชั้นรองได้ ครอบครัวของจงเยว่จึงถูกลดชั้นจากตระกูลชั้นรองมาเป็นสามัญชน ภายหลังจงเยว่ได้เลื่อนตำแหน่งขุนนางขึ้นไปทีละขั้น และได้ทูลขอต่อองค์จักรพรรดิ จนได้เลื่อนฐานะของตระกูลกลับคืนมา องค์จักรพรรดิสามารถแทรกแซงการเลื่อนขึ้นลงของฐานะตระกูลชั้นรองได้ แต่เมื่อเจอกับตระกูลสูงศักดิ์ที่แท้จริงกลับทำไม่ได้ คำกล่าวที่ว่า “ขุนนางบัณฑิตหาใช่ผู้ที่โอรสสวรรค์แต่งตั้งไม่” ก็มาจากยุคสมัยฉีใต้นี้เอง ซึ่งเบื้องหลังมีพื้นฐานทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ลึกซึ้งอยู่ รอให้ถึงเล่มที่สามเมื่อไปถึงเมืองหลวงแล้วจะมีการกล่าวถึงอย่างละเอียดมากขึ้น