บทที่ 62 คิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ รึ?

หวังหยางคลำหาเทียนบนเชิงเทียนทองแดงแล้วดึงออกมา พลางกล่าวว่า:

“หนึ่งคือตอนที่เจ้ากระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง เจ้าทำไม้ไผ่ที่ค้ำหน้าต่างอยู่ตกลงไป สองคือน้ำเสียงของข้าไม่เหมือนคนหลับแล้ว สามคือเขาจากไปอย่างง่ายดายเกินไป ตอนนั้นแม้เขาจะไม่ได้ขอเข้ามาในห้อง แต่ในใจก็เกิดความสงสัยขึ้นแล้ว ในเมื่อสงสัย ก็ย่อมต้องกลับมาตรวจสอบ”

สตรีผู้นั้นถามอีกครั้ง: “แล้วเจ้าถอด... ทำไม?”

“ห้องก็มีขนาดเท่านี้ มุ้งผ้าโปร่งก็ไม่ได้หนา อาศัยแสงไฟ หากมองดูดีๆ ก็จะเห็นความผิดปกติ! พอข้าถอด ความสนใจของพวกเขาก็จะมาอยู่ที่ข้าทั้งหมด และไม่กล้าจะมองอย่างละเอียด ด้วยความบังเอิญพอดีที่เจ้าปัดกระดาษกับเชิงเทียนตกลงไป”

หวังหยางพูดพลางซ่อนเชิงเทียนไว้ในแขนเสื้อด้านขวา

“ปัดกระดาษกับเชิงเทียนตกแล้วอย่างไร?”

“เอ่อ... เรื่องนี้ซับซ้อน ชั่วครู่ชั่วยามคงจะอธิบายได้ไม่ชัดเจนนัก” หวังหยางตอบอย่างคลุมเครือ พลางดึงแขนเสื้อลงมาเล็กน้อย

ม่านผ้าโปร่งถูกแหวกออก สตรีผู้นั้นลงจากเตียง มานั่งอยู่ตรงข้ามหวังหยางด้วยสายตาเย็นชา: “ข้าถาม เจ้าตอบ ห้ามพูดปด”

หวังหยางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง: “เมื่อวานเจ้าช่วยน้องสาวข้าไว้ มีบุญคุณใหญ่หลวงต่อข้า ข้าย่อมไม่พูดปดอยู่แล้ว เชิญถามได้เลย ข้าน้อยรู้สิ่งใดย่อมพูดหมดสิ้น ไม่มีปิดบัง”

“ชื่อแซ่ ตัวตน”

“ข้าน้อยแซ่หลิว นามปี่ เป็นนักศึกษาของโรงเรียนประจำเมืองจิงโจว” หวังหยางกล่าวโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

“เจ้ารู้จักเจียวเจิ้งรึ?”

“เพิ่งจะรู้จักวันนี้”

“มาบ้านเขาทำไม?”

“มาคิดบัญชีกับเขา”

“บัญชีอะไร?”

“เขาตุกติกในทะเบียนทหาร ย้ายลูกน้องของข้าคนหนึ่งไปยังอำเภออื่น”

ทั้งสองคนผลัดกันถามตอบ ไม่มีหยุดชะงัก

สตรีผู้นั้นไม่พูดอะไรอีก จ้องมองหวังหยาง ราวกับกำลังประเมินบางสิ่ง

ส่วนหวังหยางก็กำลังแอบคิดหาทางเอาตัวรอด

“เขากลัวเจ้ามากรึ? เจ้าเป็นชนชั้นสูงรึ?” สตรีผู้นั้นพลันเอ่ยปากถาม

“ข้าน้อยคือตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง จะว่ากลัวก็คงไม่ใช่ อย่างมากก็แค่มีความเคารพอยู่บ้างเพียงภายนอก”

การอ้างตัวตนว่าเป็นชนชั้นสูงก็เพื่อให้สตรีผู้นี้เกรงใจอยู่บ้าง แต่ก็กลัวว่าหากอ้างฐานะสูงส่งเกินไป จะกลายเป็นของล้ำค่าที่น่าจับจอง ดังนั้นหวังหยางจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยางแทน สองสามวันนี้เขาอยู่กับหลิวเจาตลอด หากสตรีผู้นี้ถามรายละเอียดเกี่ยวกับตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง เขาก็พอจะตอบได้บ้าง

ดวงตางามของสตรีผู้นั้นหรี่ลงเล็กน้อย: “เจ้าไม่ใช่คนตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง”

ในใจของหวังหยางสั่นสะท้าน แต่บนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นงุนงง: “หา?”

“เมื่อวานที่ตลาด เจ้าป่าวประกาศเรียกให้อาจารย์ใหญ่โรงเรียนประจำเมืองหลิวเจามาพบเจ้า หากเจ้ากับหลิวเจาเป็นคนตระกูลเดียวกัน ไม่ควรจะเรียกชื่อของเขาตรงๆ”

ใช่ ข้าลืมเรื่องนี้ไป พลาดแล้ว

หวังหยางหัวเราะ: “เจ้าอย่าเห็นว่าข้าอายุน้อย แต่ลำดับศักดิ์ของข้าสูงกว่าหลิวเจา ถือได้ว่าเป็นท่านอาลำดับที่ห้าของเขา วันธรรมดาเวลาไม่มีคนนอกอยู่ด้วย ข้าล้วนเรียกชื่อรองของเขาว่า ‘หมิงหยาง’ เมื่อวานที่ตลาด เป็นเพราะกังวลว่าคนอื่นจะไม่รู้ จึงได้เรียกชื่อตรงๆ”

ท่านอาจารย์หลิว ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว! ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบท่านนะ!

สตรีผู้นั้นไม่ได้ซักไซ้ต่อ ดูเหมือนจะยอมรับคำอธิบายนี้ นางลดสายตาลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หวังหยางฉวยโอกาสกล่าว: “ทหารยามข้างนอกน่าจะเริ่มหย่อนยานแล้ว จอมยุทธ์หญิงสามารถฉวยโอกาสตอนนี้ลอบหนีออกไปได้ ถ้ารอให้ถึงรุ่งสาง ก็จะไปได้ลำบากแล้ว”

“เรื่องนี้ไม่รบกวนเจ้าต้องเป็นห่วง ตอนนี้เจ้าไปเรียกคน ให้บ่าวรับใช้ในจวนไปตามเจียวเจิ้งมาที่ห้องของเจ้า บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษา จำไว้ ให้เจียวเจิ้งเข้ามาเพียงคนเดียว”

หวังหยางแอบคิดในใจว่าไม่ดีแน่แล้ว จึงกล่าวบ่ายเบี่ยง: “ดึกป่านนี้แล้ว เขาจะฟังคำพูดของข้าได้อย่างไร? ต้องไม่มาแน่”

สตรีผู้นั้นเหลือบมองหวังหยางแวบหนึ่ง: “เจียวเจิ้งผู้นี้ ละโมบในลาภยศสรรเสริญ ชอบประจบประแจงชนชั้นสูง เจ้าคือตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง มีเรื่องจะเรียกพบ เขาต้องมาแน่”

หวังหยางรีบพูด: “ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะนำคนมาค้นหาร่องรอยของจอมยุทธ์หญิง ยังคงอยู่ในช่วงระแวดระวัง ข้าเรียกเขามากะทันหัน เขาจะต้องสงสัยแน่—”

“ไม่เป็นไร เจ้าไปเรียกเถอะ”

หวังหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใยและร้อนรน: “หากเขาสงสัย จะต้องนำคนมาด้วยแน่—”

สตรีผู้นั้นพูดตัดบททันที: “เรื่องเหล่านี้เจ้าไม่ต้องสนใจ ตอนนี้เจ้าไปเรียกเขามา”

“แต่ว่า—”

สตรีผู้นั้นชักมีดสั้นออกมา ประกายเย็นเยียบพลันปรากฏ:

“คุณชายหลิว ขอให้ท่านเข้าใจ ข้าไม่ได้กำลังปรึกษาหารือกับท่าน”

หวังหยางไม่รู้ว่าหากเจียวเจิ้งมาแล้วจะเกิดอะไรขึ้น แต่การปะทะกันด้วยอาวุธย่อมต้องมีลูกหลง ในความสับสนอลหม่านนั้น แม้เขาจะมีโอกาสหนีรอด แต่ก็มีความเสี่ยงไม่น้อยเช่นกัน

เขาคาดเดาว่า แม่นางผู้นี้อาจจะฆ่าเจียวเจิ้งก่อน แล้วค่อยจับเขาเป็นตัวประกันบุกออกจากจวนเจียวเจิ้ง หลังจากนั้นจะฆ่าปิดปากหรือไม่ก็ยากที่จะพูดได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าเจียวเจิ้งยังต้องจัดการเรื่องของเฮยฮั่น หวังหยางไม่อยากให้เขาตาย แค่เรื่องที่ว่าหากเจียวเจิ้งถูกสังหารจริงๆ ต่อให้ตนเองรอดชีวิตไปได้ ก็จะต้องถูกทางการสอบสวน ถึงตอนนั้นเรื่องที่แอบอ้างเป็นชนชั้นสูงรั่วไหลออกมา ก็คงจะจบไม่สวยแน่

ดังนั้นหวังหยางจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่ทำตามที่สตรีผู้นี้บอกเด็ดขาด!

“ข้าไม่ไป” หวังหยางกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

สตรีผู้นั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าหวังหยางที่พูดจาอ่อนข้อและพยายามตีสนิทมาตลอดจะกลับแข็งกร้าวขึ้นมากะทันหัน

“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงๆ รึ?”

สตรีผู้นั้นยกมีดสั้นขึ้น มองมาอย่างเย็นชา จ้องจนหวังหยางรู้สึกหนาวไปทั้งตัว

แต่เขากลับยิ้มเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า:

“ย่อมไม่กล้าอยู่แล้ว เพราะเจ้าไม่โง่ การฆ่าข้าไปก็ไม่บรรลุเป้าหมาย ไม่มีประโยชน์อันใด มีแต่จะทำให้เจียวเจิ้งเพิ่มความระแวดระวังขึ้นไปโดยเปล่าประโยชน์ ต่อไปเจ้าจะลงมือก็ยิ่งยากขึ้น”

“อีกอย่าง แม้ข้าจะไม่ใช่ตระกูลสูงศักดิ์ชั้นเอก แต่ก็เป็นตระกูลใหญ่ในดินแดนจิงโจว หากข้าเป็นอะไรไป จะต้องมีการค้นหาคนร้ายทั่วทั้งเมืองเป็นแน่ ตระกูลของข้าก็จะล้างแค้นอย่างสุดกำลัง”

“แม้ฝีมือของแม่นางจะดี แต่การจะเอาตัวรอดไปได้อย่างปลอดภัย ก็อาจจะไม่ง่ายนัก”

สตรีผู้นั้นไม่ตอบอะไร มือขยับ มีดสั้นก็แทงเข้าใส่หวังหยาง!

นางกำลังขู่ข้า!

ต้องเป็นการขู่ข้าแน่ๆ!

นางฆ่าข้าไปก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะส่งผลเสีย!

อีกอย่างนางเคยช่วยอาอู่ไว้ มีจิตใจเยี่ยงวีรชน ไม่น่าจะ...

มีดสั้นแทงตรงเข้ามา ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด!

รอยยิ้มของหวังหยางหายไปทันที ม่านตาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว!

นี่ข้าจะตายแล้วรึ???!!!!

ปลายมีดที่รวดเร็วดุจสายลมพลันหยุดลงเบื้องหน้าลูกตาของหวังหยาง ไม่มีการสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นเครื่องจักรที่ควบคุมอย่างแม่นยำ สั่งให้หยุดก็หยุดทันที

“ข้านึกว่าเจ้าจะไม่กลัวเสียอีก”

สตรีผู้นั้นมองใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดของหวังหยาง แล้วค่อยๆ เก็บมีดสั้นกลับคืน

หวังหยางกลืนน้ำลาย ถึงได้รู้ตัวว่าเสื้อผ้าด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ!

ในใจคิดว่าเรื่องที่ตัวเองฝีมือต่อสู้ห่วยแตกนี่ต้องรีบหาทางแก้ไขโดยด่วนแล้ว จุดอ่อนนี้บางครั้งก็อันตรายถึงชีวิตจริงๆ!

“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าข้าช่วยเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้ มีบุญคุณใหญ่หลวงต่อเจ้า เจ้าจะไม่ตอบแทนบุญคุณรึ?”

หวังหยางตั้งสติให้มั่น แล้วกล่าวว่า: “ข้าอยากจะตอบแทนบุญคุณ แต่ข้าไม่เคยตอบแทนบุญคุณอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า”

“อย่างไรถึงจะไม่เรียกว่าสุ่มสี่สุ่มห้า?” สายตาของสตรีผู้นั้นเยือกเย็น

“เจ้าให้ข้าเรียกเจียวเจิ้งเข้ามาในห้องคนเดียว เจ้าคิดจะทำอะไร?” หวังหยางถามกลับ

“จับตัว” สตรีผู้นั้นเอ่ยออกมาสั้นๆ สองคำ

เอ๊ะ? หรือว่าไม่ใช่การฆ่าคน?

“จับตัวเจียวเจิ้งไปทำไม?” หวังหยางถามอีก

“ข้าต้องการจะถามเรื่องหนึ่งกับเขา”

“เรื่องอะไร?”

สตรีผู้นั้นไม่ตอบ เพียงแค่มองหวังหยางอย่างเย็นชา

หวังหยางกล่าวว่า:

“เจ้าจะให้ข้าช่วย ก็ต้องบอกให้ข้ารู้ที่มาที่ไปก่อน แล้วข้าถึงจะตัดสินใจได้ว่าจะช่วยเจ้าได้หรือไม่ เจ้าไม่พูดอะไรเลย แล้วจะให้ข้าช่วย นี่ข้าจะช่วยได้อย่างไร? นิสัยข้าเหมือนลา จูงก็ไม่ไป ตีกลับถอยหลัง! ยามที่ควรช่วย ต่อให้ต้องแบกรับความเสี่ยงใหญ่หลวงเพียงใด ก็ไม่เคยลังเล! แต่มีข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียวคือ อย่ามาทำเหมือนข้าเป็นคนโง่!”

น้ำเสียงนั้นกังวานและห้าวหาญ ท่าทางราวกับเป็นคนตรงไปตรงมา

แต่ในใจกลับคิดว่า: พูดเป็นเล่นไป ถ้าช่วยเจ้าจับตัวขุนนางราชสำนัก ข้าก็เป็นคนโง่แล้ว!

ที่เขาต้องซักถามให้ละเอียด หนึ่งคือเพื่อถ่วงเวลา คลี่คลายสถานการณ์ที่ตึงเครียด สองคือเพื่อสืบหาที่มาของอีกฝ่าย เพื่อจะได้วางแผนรับมือ หาจุดอ่อน

สตรีผู้นั้นจ้องมองหวังหยาง หวังหยางก็ไม่แสดงความขลาดกลัว จ้องกลับไปโดยตรง!

——————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: อักษรเจี่ย อี่ ปิ่ง ติง (甲乙丙丁) เจี่ย (甲) อยู่ลำดับแรก ในบริบทของสมัยราชวงศ์เหนือใต้ การใช้คำว่าตระกูลชั้นเอก (甲族 - เจี๋ยจู๋) นั้นเข้มงวดมาก หมายถึงตระกูลสูงศักดิ์ชั้นหนึ่งโดยเฉพาะ แตกต่างจากตระกูลขุนนางชั้นสองชั้นสามอย่างชัดเจน ตำราบางเล่มขยายความแนวคิดของตระกูลชั้นเอกให้กว้างขึ้น โดยใช้แทนคำว่า “ตระกูลใหญ่ (世家)” (เช่น ในหนังสือ ‘ประวัติศาสตร์จีนฉบับย่อ’ ของท่านฟ่านเหวินหลาน) ซึ่งทำให้สูญเสียความหมายดั้งเดิมของตระกูลชั้นเอกไป จึงไม่ถูกต้องนัก