บทที่ 63 คดีประหารประจาน

สตรีผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดึงวัตถุชิ้นหนึ่งที่แขวนอยู่บนคอออกมาจากเสื้อชั้นใน จากนั้นจึงก้มศีรษะลงเล็กน้อย แกะเชือกสีแดงที่ด้านหลังคอออก

นางกล่าวเสียงเบา: “ยื่นมือมา”

หวังหยางยื่นมือไปรับ วัตถุชิ้นนั้นที่ยังคงมีความอบอุ่นจากร่างกายของสตรีผู้นั้นก็ตกลงมาในฝ่ามือของหวังหยาง

เมื่อนึกถึงว่าของใช้ส่วนตัวของตนเองบัดนี้ถูกชายแปลกหน้าผู้นี้กุมไว้ในมือ ในใจของสตรีผู้นั้นก็พลันรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง จึงรีบชักมือกลับมาอย่างรวดเร็ว

หวังหยางเดินไปที่ริมหน้าต่าง อาศัยแสงจันทร์ที่ส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามาตรวจสอบอย่างละเอียด

นี่คือตราประทับทองแดงขนาดเล็กจิ๋วชิ้นหนึ่ง ด้านบนเป็นรูปทรงโค้ง หรือที่ในวงวิชาการเรียกว่า "ปุ่มทรงกระเบื้อง" บนปุ่มทรงกระเบื้องยังมีเชือกสีแดงร้อยอยู่

บนตราประทับสลักอักษรจ้วนห้าตัว—ตราจ้าวกองทัพนำชัย

สตรีผู้นั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า: “ท่านพ่อของข้าคืออดีตจ้าวกองทัพนำชัย ผู้บัญชาการกองทัพหน้าแห่งกองทหารรักษาพระองค์ เฉินเทียนฝู”

หวังหยาง: ใครนะ???

เมื่อเห็นหวังหยางไม่มีปฏิกิริยา สตรีผู้นั้นก็ไม่เข้าใจ: “เจ้าไม่ประหลาดใจรึ?”

“เอ่อ.....”

ข้าควรจะประหลาดใจรึ?

แต่ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเฉินเทียนฝูคือใคร จะให้ประหลาดใจอะไร?

ตำแหน่งจ้าวกองทัพนำชัยนี้พอจะคุ้นๆ อยู่บ้าง แต่ตำแหน่งนี้ใหญ่โตเพียงใด หวังหยางก็ไม่มีข้อมูล แต่ในเมื่อบอกว่าเป็นถึงผู้บัญชาการในกองทหารรักษาพระองค์ ก็น่าจะใหญ่ไม่น้อย

แต่ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ สถานะของขุนนางฝ่ายบู๊นั้นไม่สูงนัก ถึงขั้นถูกชนชั้นสูงสายบุ๋นดูแคลน ยิ่งกว่าสมัยราชวงศ์ซ่งที่ให้ความสำคัญกับฝ่ายบุ๋นดูแคลนฝ่ายบู๊เสียอีก แต่ถ้าหากเป็นคนจากตระกูลใหญ่ที่ดำรงตำแหน่งขุนนางฝ่ายบู๊ด้วย นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ยุคสมัยของตระกูลขุนนางก็เป็นเช่นนี้ ทุกอย่างล้วนยึดถือสายเลือดและชาติตระกูลเป็นหลัก

แซ่เฉิน ราชวงศ์ใต้มีตระกูลขุนนางแซ่เฉินด้วยรึ?

เมื่อเห็นหวังหยางครุ่นคิด สตรีผู้นั้นก็ถามอย่างสงสัย: “เจ้าไม่รู้เรื่องของท่านพ่อข้ารึ?”

หวังหยางรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย: “ขออภัย ข้ามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับวิชาความรู้ ไม่ค่อยรู้เรื่องราวในราชสำนักนัก”

สตรีผู้นั้นรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง: “‘คดีแม่ทัพใหญ่ถูกประหารประจาน’ เมื่อสี่ปีก่อนสั่นสะเทือนไปทั่วใต้หล้า เจ้ากลับไม่รู้รึ?”

“เอ่อ..... สี่ปีก่อนข้ายังเยาว์วัยนัก สองหูไม่ฟังเรื่องนอกหน้าต่าง...”

“เช่นนั้นเจ้าก็คงจะรู้จักกบฏถังอวี่จือสินะ”

หวังหยาง: (￣▽￣)

สตรีผู้นั้นตะลึงงัน: “เจ้าไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องกบฏถังอวี่จือรึ?”

หวังหยางฟังจากน้ำเสียงของสตรีผู้นั้น คาดว่านี่คงเป็นเรื่องที่รู้กันโดยทั่วไป การที่ตนเองถามสามคำถามแต่ไม่รู้สักอย่างอาจจะดูไม่สมเหตุสมผลไปหน่อย ทำได้เพียงพยายามแก้ตัวว่า:

“ตอนนั้นข้ามุ่งมั่นกับการเรียนมากเกินไป...”

เมื่อเห็นแววตาสงสัยของสตรีผู้นั้น หวังหยางก็รีบกล่าวว่า: “ในสมัยโบราณ ต่งจ้งซูศึกษาเล่าเรียน สามปีไม่เคยย่างเท้าเข้าสวน! สองสามปีก่อนข้าก็เป็นเช่นนี้ ขอคุณหนูเฉินโปรดอย่าได้ถือสา!”

อ้อ ที่แท้ก็เป็นแค่บัณฑิตหนอนหนังสือที่ไม่รู้เรื่องทางโลก

แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ดูไม่ค่อยจะซื่อตรงนักนะ?

......

“ฤดูหนาวปีหย่งหมิงที่สาม ถังอวี่จือ ชาวเมืองฟู่หยาง เนื่องจากต่อต้านนโยบายตรวจสอบทะเบียน จึงได้รวบรวมผู้คนก่อความวุ่นวาย”

“สามแคว้นอู๋ต่างขานรับ กระแสร้อนแรงยิ่งนัก ยึดเมืองถงหลู เฉียนถัง เหยียนกวน อวี๋หัง ได้หลายสิบเมือง สังหารเจ้าเมืองตงหยาง เซียวฉงจือ สมาชิกราชวงศ์ กองทัพทางการมิอาจต้านทานได้”

“ฤดูใบไม้ผลิปีที่สี่ สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิที่เฉียนถัง แอบอ้างชื่อแคว้นอู๋ ตั้งชื่อรัชศกปลอมว่าซิงผิง—”

ก่อกบฏไม่ถึงปีก็ตั้งตัวเป็นจักรพรรดิแล้วรึ?

หวังหยางได้ยินถึงตรงนี้ก็ส่ายหน้า

ได้ยินสตรีผู้นั้นเล่าต่อว่า:

“อิทธิพลของอวี่จือรุ่งเรืองยิ่งนัก ทางการท้องถิ่นยากจะควบคุม องค์จักรพรรดิจึงทรงแต่งตั้งจ้าวกองทัพนำชัยเฉินเทียนฝูเป็นแม่ทัพกองทัพหน้า ดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ แต่งตั้งจงซู่เซี่ยนจื่อเจวี๋ยหลิวหมิงเช่อเป็นแม่ทัพกองทัพซ้าย เป็นรองแม่ทัพ นำกองทหารรักษาพระองค์กองทัพหน้าและกองทัพซ้ายไปปราบกบฏ”

“เมื่อกองทัพไปถึงเฉียนถัง ก็เอาชนะอวี่จือได้อย่างราบคาบ ฉวยโอกาสรุกคืบต่อไป ปราบปรามหัวเมืองต่างๆ จนสงบราบคาบ ส่งศีรษะของอวี่จือกลับไปยังเมืองหลวง”

สตรีผู้นั้นเล่าถึงตรงนี้ก็หยุดไป หวังหยางเห็นอีกฝ่ายไม่พูดต่อ จึงถามว่า: “แล้วหลังจากนั้นเล่า?”

“หลังจากนั้น... หลังจากนั้นกองทหารรักษาพระองค์ในระหว่างการปราบกบฏ ก็ได้ทำการปล้นสะดมอย่างกว้างขวาง รวบรวมทองเงิน ไม่ว่าจะเป็นชนชั้นสูงหรือสามัญชน ดินแดนสามแคว้นอู๋ที่ทัพผ่านล้วนพังพินาศ ราษฎรต่างร้องทุกข์ระงม ชนชั้นสูงต่างก็วิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก”

“คดีนี้ทราบถึงเบื้องพระเนตรพระกรรณ ราชสำนักทำการสืบสวน กล่าวว่าเฉินเทียนฝูเพื่อที่จะกอบโกยทรัพย์สิน จึงได้ปล่อยให้ทหารปล้นสะดม ทั้งยังลักลอบขนทรัพย์สินที่ปล้นมาได้กลับคืนสู่เมืองหลวง”

“องค์จักรพรรดิทรงพระพิโรธอย่างยิ่ง ตัดสินให้เฉินเทียนฝูต้องโทษประหารชีวิตตัดศีรษะประจาน นำศพไปตากไว้กลางถนน หลิวหมิงเช่อถูกปลดออกจากตำแหน่งและยศศักดิ์ ส่งไปเป็นทาสที่ตงเหย่...”

สตรีผู้นั้นพูดถึงตรงนี้ เสียงก็แหบพร่าลงเล็กน้อย

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

ข้าถึงว่าทำไมนางถึงได้มีกลิ่นอายของความเด็ดเดี่ยวเย็นชาอยู่ตลอดเวลา ดูจากอายุนางแล้วน่าจะไล่เลี่ยกับเซี่ยซิงหาน สี่ปีก่อนบิดาต้องตายอย่างน่าอนาถ ก็นับว่าเป็นบาดแผลในวัยเด็กสินะ

สตรีผู้นั้นหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “เจ้าคิดว่าท่านพ่อของข้าสมควรตายแล้วใช่หรือไม่?”

หวังหยางคิดในใจ: นี่... ก็ไม่นับว่าไม่ยุติธรรมนะ...

“แต่ข้าจะบอกให้ ท่านพ่อของข้าถูกใส่ร้าย”

“ถูกใส่ร้ายรึ?”

“ใช่ แม้บ้านของข้าจะไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยมหาศาล แต่ก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง”

“ท่านพ่อใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบ ไม่พิถีพิถันเรื่องการกินการอยู่ นอกจากจะชอบการต่อสู้และม้าแล้ว ก็ไม่มีงานอดิเรกอื่นใด”

“นับตั้งแต่ท่านแม่ของข้าเสียไป ไม่เพียงแต่จะไม่แต่งงานใหม่ แม้แต่อนุภรรยาก็ไม่เคยรับเข้ามา”

“ที่บ้านไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินเลยแม้แต่น้อย เขาจะไปปล้นสะดมทำไม?”

“อีกอย่างท่านพ่อปกครองทหารอย่างเข้มงวดมาโดยตลอด ทั้งยังเคยบอกกับข้าบ่อยๆ ว่าในเมืองหลวงมีขุนนางใหญ่และผู้สูงศักดิ์มากมาย กำชับให้ข้ารู้จักอดทนอดกลั้นในทุกเรื่อง ย่อมไม่ผิดพลาดใหญ่หลวง ดังนั้นวันธรรมดาท่านพ่อจึงประพฤติตนอย่างเรียบง่าย ไม่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับผู้ใด”

“คนเช่นนี้จะบอกว่าเขาปล่อยให้ทหารปล้นสะดม แถมยังลักลอบขนทรัพย์สินหลายคันรถกลับคืนสู่เมืองหลวง อย่างไรข้าก็ไม่เชื่อ”

หวังหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: “เจ้าบอกว่าท่านพ่อของเจ้าถูกใส่ร้าย มีหลักฐานหรือไม่?”

“ไม่มีหลักฐาน แต่ข้ารู้ว่า พ่อไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เด็ดขาด! และยังมีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง ท่านพ่อของข้าเสียชีวิตไปแล้วก่อนที่จะถูกตัดศีรษะ ทางการสันนิษฐานว่าเขากลัวจะพัวพันไปถึงญาติพี่น้อง จึงได้ชิงฆ่าตัวตายหนีความผิด”

หวังหยางสงสัย: “ฆ่าตัวตายแล้วยังจะถูกตัดศีรษะได้อีกรึ?”

“ความโกรธแค้นของราษฎรเดือดพล่าน ต้องประหารชีวิตอย่างเปิดเผยเพื่อเป็นการแสดงความรับผิดชอบ” สตรีผู้นั้นกล่าวอย่างสงบ

“ขออภัยด้วย”

“ไม่มีอะไรต้องขออภัย คนตายไปแล้ว จะฆ่าอีกกี่ครั้งก็เหมือนกัน”

หวังหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: “เจ้าสงสัยว่าท่านพ่อของเจ้าไม่ได้ฆ่าตัวตายรึ?”

“...ข้า... ไม่รู้ ท่านพ่ออาจจะฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการพัวพันจริงๆ ก็ได้ เพราะถ้าสุดท้ายถูกตัดสินว่าเป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์ เช่นนั้นตามกฎหมายข้าก็จะถูกลงโทษให้เข้ารับราชการทหาร”

หวังหยางพยักหน้า: “กฎหมายของราชวงศ์ฉี ความผิดฐานปล้นทรัพย์ ญาติพี่น้องในทะเบียนเดียวกันต้องเข้ารับราชการทหารทดแทน ผู้ที่พัวพันไม่ได้มีแค่เจ้า ยังมีลุงป้าน้าอา ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าอีก”

“เจ้าเชี่ยวชาญกฎหมายอาญารึ?” สตรีผู้นั้นรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

“พอรู้บ้างเท่านั้น” หวังหยางแอบเตือนตัวเองว่า กฎหมายของราชวงศ์ฉีต้องศึกษาต่อไปให้ลึกซึ้งกว่านี้ แล้วเปลี่ยนเรื่องถามว่า: “ในเมื่อเจ้าคิดว่าท่านพ่อของเจ้าอาจจะฆ่าตัวตาย แล้วเหตุใดจึงบอกว่านี่เป็นข้อสงสัยเล่า?”

“ถ้าเป็นคดีธรรมดา การสืบสวนยังไม่กระจ่าง ด้วยยศตำแหน่งของท่านพ่อข้า หลังจากฆ่าตัวตายไปแล้วก็มีความเป็นไปได้ที่จะไม่ถูกตัดสินความผิด แต่คดีนี้สั่นสะเทือนถึงเพียงนี้ ท่านพ่อคิดจริงๆ รึว่าตายไปแล้วเรื่องก็จะจบ? คงจะไม่ใช่คิดจะใช้ความตายเพื่อขอความเห็นใจจากองค์จักรพรรดิหรอกนะ”

น้ำเสียงของสตรีผู้นั้นเยือกเย็น ในน้ำเสียงเจือแววเยาะเย้ยเล็กน้อย:

“แต่ว่าองค์จักรพรรดิอาจจะทรงเหลือความเห็นใจไว้ให้แม่ทัพคนโปรดในอดีตผู้นี้อยู่บ้างกระมัง”

“หลังจากตัดสินคดีแล้ว ข้าถูกลงโทษให้ตกเป็นทาสของทางการ แต่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกลับอนุญาตให้ข้าจ่ายค่าไถ่เพื่อล้างโทษได้ตามแบบอย่างบุตรีขุนนางขั้นสาม ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”

“หากไม่มีพระราชประสงค์จากเบื้องบน พวกเขาจะใจดีถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”

“แน่นอน ก็อาจจะเป็นแค่เพราะต้องการเงินเท่านั้น”

หวังหยางคิดในใจ: ที่แท้สมัยราชวงศ์ฉีใต้ก็มีระบบจ่ายค่าไถ่เพื่อล้างโทษด้วย ดูท่าการเก็บเงินไว้เยอะๆ เป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่ไม่รู้ว่ามาตรฐานของค่าไถ่เป็นเท่าใดกันแน่

“ข้าจ่ายค่าไถ่ไปแล้ว หลายปีมานี้ได้สืบเสาะหาคนสนิทและผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของท่านพ่อ พบว่าพวกเขาไม่ว่าจะตายหรือถูกลดตำแหน่ง หรือไม่ก็หนีไปหรือกระจัดกระจายไป แทบจะไม่มีใครได้ดีเลย มีเพียงคนผู้เดียวที่เป็นข้อยกเว้น...”

ในใจของหวังหยางพลันสะดุดขึ้นมา

——————————

หมายเหตุผู้เขียน: ในหนังสือหลายเล่มมักจะเขียนชื่อ “唐宇之” (ถังอวี่จือ) ผิดเป็น “唐寓之” (ถังอวี้จือ) นี่เป็นเพราะอักษร “宇” ในสมัยโบราณมีรูปที่แตกต่างออกไปคือ “?” ซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับอักษร “寓” ทำให้เกิดความผิดพลาดในการคัดลอกต่อๆ กันมา ดังนั้นคัมภีร์โบราณหลายฉบับก็ผิดพลาดไปด้วย การส่งต่อความผิดพลาดนี้ทำให้ค่อยๆ แพร่หลายออกไป จนกระทั่งชื่อถังอวี้จือกลับกลายเป็นวิธีเขียนที่นิยมไป