บทที่ 64 ตัดนิ้วเพื่อขอบคุณคุณชาย

“หรือว่าคนผู้นี้คือเจียวเจิ้ง?”

“ถูกต้อง ปีนั้นเขาดำรงตำแหน่งนายกองร้อยราชองครักษ์ในกองทัพหน้าของท่านพ่อข้า รับผิดชอบคุ้มกันกระโจมหลัก ได้รับความไว้วางใจอย่างสูง”

“หลังจากคดีนั้นเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ข้าก็นึกว่าเขาคงเหมือนคนอื่นๆ ไม่รู้ไปตายอยู่ที่ไหนแล้ว”

“จนกระทั่งสองเดือนก่อน ข้าถึงได้พบกับนายทหารกองหน้าของท่านพ่อข้าในปีนั้นที่เจียงโจว ถึงได้รู้ว่า คนที่รับผิดชอบคุ้มกันทรัพย์สิน และเป็นผู้กล่าวหาท่านพ่อข้าเป็นคนแรกว่าปล่อยให้ทหารปล้นสะดมและลักลอบขนของโจรก็คือคนผู้นี้!”

“ดังนั้นเขาไม่เพียงแต่จะไม่ได้รับโทษ แต่กลับเพราะการเป็นผู้กล่าวหาคนแรกและเป็นพยาน ทั้งยังช่วยราชสำนักค้นหาทรัพย์สินที่ถูกปล้นเจอจนสร้างความดีความชอบ!”

“แม้จะถูกย้ายออกจากกองทหารรักษาพระองค์ แต่เมื่อดูจากตำแหน่งแล้ว การได้เป็นว่ายปิงชานจวินก็นับว่าเป็นการเลื่อนตำแหน่งแล้ว สภาพความเป็นอยู่ดีกว่าผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่นๆ ของท่านพ่อข้าไม่รู้กี่เท่า”

สตรีผู้นั้นพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไป น้ำเสียงเจือความอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน:

“เขาใส่ร้ายท่านพ่อข้า ทั้งยังทำร้ายคนอีกมากมายขนาดนี้ เจ้าว่า ข้าไม่ควรจะจับตัวเขามาซักถามความจริงหรอกหรือ?”

นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหวังหยาง แล้วพูดทีละคำ: “ดังนั้น เจ้าเต็มใจจะช่วยข้าหรือไม่?”

นิ้วของหวังหยางเคาะอยู่บนขาของตนเองอย่างไม่รู้ตัว เคาะไปสองสามครั้งก็พลันหยุดลง แล้วกล่าวว่า:

“เจ้าไม่ได้พูดความจริง”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” น้ำเสียงของสตรีผู้นั้นเย็นลง

“เจ้าบอกก่อนว่าท่านพ่อของเจ้าไม่มีทางเผาฆ่าปล้นชิง แล้วก็สงสัยว่าเป็นเจียวเจิ้งที่ใส่ร้ายเขา ใช่หรือไม่?”

“แล้วอย่างไร?”

“คดีใหญ่โตถึงเพียงนี้ ไม่มีทางที่จะตัดสินโทษท่านพ่อของเจ้าเพียงเพราะคำให้การของเจียวเจิ้งคนเดียวแน่”

“อีกอย่างท่านพ่อของเจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ หากมีคำสั่งให้ปล้นสะดมจริงๆ ย่อมต้องไม่ใช่มีเพียงเจียวเจิ้งที่รู้ และคำสั่งนี้ก็จะไม่ถูกถ่ายทอดให้แก่นายทหารราชองครักษ์ตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว”

“ต่อให้เขาเป็นผู้ถ่ายทอดคำสั่ง แต่เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ หรือแม่ทัพนายกองคนอื่นจะไม่มาขอคำยืนยัน?”

“เจ้าสืบสวนผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านพ่อเจ้ามามากมายถึงเพียงนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ถามว่าตอนนั้นเป็นท่านพ่อของเจ้าที่ออกคำสั่งด้วยตนเองหรือไม่?”

“แต่เมื่อครู่เจ้ากลับไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย คงจะเป็นเพราะผลลัพธ์ไม่เป็นที่น่าพอใจ”

“ในเมื่อเจ้ารู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว แล้วยังจะบุกเข้าจวนเจียวเจิ้งยามวิกาลอีก เป็นเพราะต้องการจะซักถามความจริงจริงๆ รึ?”

สตรีผู้นั้นจ้องมองหวังหยาง ในดวงตางามฉายประกายเย็นเยียบ:

“เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดมากนักรึ?”

หวังหยางสบตากับสตรีผู้นั้นอย่างสงบ: “ข้าแค่รู้สึกว่า หากเจ้าอยากจะให้ข้าช่วยจริงๆ ก็ควรจะพูดความจริง”

ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรอีก เพียงแค่สบตากัน ในห้องเงียบสงัดจนน่ากลัว

ผ่านไปครู่ใหญ่ สตรีผู้นั้นก็แค่นเสียงเย็นชา แล้วกล่าวว่า:

“เจ้าเดาไม่ผิด ข้าถามผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านพ่อในปีนั้นแล้ว ทุกคนล้วนบอกว่าเป็นคำสั่งจากปากของท่านพ่อเอง แม้ข้าจะไม่เต็มใจจะเชื่อ แต่เมื่อทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ก็ไม่อาจไม่เชื่อได้ เจียวเจิ้งคือคนสุดท้ายที่ข้าจะถาม หากเขาก็พูดเช่นนี้...”

สตรีผู้นั้นมีสีหน้าเหม่อลอยอยู่บ้าง นางไม่รู้จริงๆ ว่า หากสุดท้ายแล้วเป็นเช่นนั้นจริงๆ นางควรจะทำอย่างไร?

หลายปีมานี้ นางใช้ทรัพย์สินจนหมดสิ้น ตระเวนไปทั่วยุทธภพ ก็เพื่อที่จะล้างมลทินให้แก่ท่านพ่อ

แต่ถ้าหากท่านพ่อไม่ได้ถูกใส่ร้าย ถ้าหากว่าเขาสมควรได้รับโทษทัณฑ์นั้นแล้วจริงๆ! เช่นนั้น...

ไม่

ไม่มีทาง!

เมื่อเทียบกับประกาศที่เรียกว่าของราชสำนัก เมื่อเทียบกับคำให้การของผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้น นางเชื่อในอุปนิสัยของท่านพ่อมากกว่า นางเชื่อในท่านพ่อคนที่นางรู้จักมากกว่า ท่านพ่อคนที่เงียบขรึม ชอบทำทังปิ่ง (บะหมี่) ให้นางกิน ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เด็ดขาด!

ท่านพ่อ ลูกเชื่อท่านผิดไปแล้วหรือ?

หวังหยางเห็นสีหน้าของสตรีผู้นั้นเปลี่ยนแปลงไปมา ในดวงตาอันเยือกเย็นฉายแววรันทดใจ ในใจคิดว่านี่อาจจะเป็นโอกาสดีที่จะหลุดพ้น หากสามารถเกลี้ยกล่อมให้นางจากไปเองได้ ตนเองก็จะพ้นจากอันตรายแล้ว

เขากำลังจะพูดเกลี้ยกล่อมสองสามคำ สตรีผู้นั้นก็พลันยื่นมือออกมา จับข้อมือซ้ายของหวังหยางไว้แน่น!

“โอ๊ย เจ็บๆๆ! เจ้าทำอะไร?”

หวังหยางรู้สึกเจ็บปวดที่ข้อมือราวกับกระดูกจะแตก! มือขวากำหมัด อดทนต่อความอยากที่จะหยิบเชิงเทียนในแขนเสื้อออกมาฟาดกลับไป

ด้วยฝีมือต่อสู้ระดับห่วยแตกของเขา เชิงเทียนเป็นเพียงไพ่ตายสุดท้ายที่ใช้สู้ยิบตา หากไม่ถึงที่สุดจริงๆ จะใช้ไม่ได้เด็ดขาด

สตรีผู้นั้นหยิบตราประทับคืนจากมือของหวังหยางก่อน แล้วเก็บเข้าไว้ในอก จากนั้นจึงหยิบมีดสั้นขึ้นมา แววตาแน่วแน่:

“ข้าไม่ต้องการจะทำร้ายเจ้า แต่ข้าจะต้องไม่ยอมให้ท่านพ่อต้องตายอย่างไม่เป็นธรรมเด็ดขาด!”

“หากคนที่ถูกประหารคือข้า ท่านพ่อของข้าก็จะเชื่อข้า และพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้ข้าเช่นกัน!”

“เจียวเจิ้งข้าต้องจับตัวมาให้ได้ ข้านับถึงสาม หากเจ้าไม่ยอม ข้าจะตัดนิ้วเจ้าหนึ่งนิ้ว ตัดไปเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะยอม”

“หลังจากเรื่องนี้เสร็จสิ้น ชิงซานจะตัดนิ้วเพื่อขอบคุณคุณชายอย่างแน่นอน!”

น้ำเสียงของสตรีผู้นั้นเยือกเย็น ราวกับน้ำแข็งในยามค่ำคืน

หวังหยางกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว รีบกล่าวว่า: “คุณหนูเฉิน มีอะไรค่อยๆ—”

“หนึ่ง”

หวังหยางดิ้นรนอย่างสุดแรง: “เจ้าอย่า—”

“สอง”

“นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาเลย! ข้าไม่มีนิ้วแล้วก็จะ—–”

“สาม ขออภัย”

มีดสั้นตวัดลง!

“ท่านพ่อของเจ้าถูกใส่ร้าย! แต่ถามแบบนี้ถามความจริงออกมาไม่ได้หรอก!” หวังหยางโพล่งออกมาอย่างฉุกละหุก

มีดสั้นหยุดค้างอยู่กลางอากาศ

“พูดต่อ” น้ำเสียงของสตรีผู้นั้นไร้ความรู้สึก

หวังหยางมองมีดสั้นที่ลอยอยู่กลางอากาศ หัวใจเต้นระรัว รีบกล่าวว่า:

“เจ้าลองคิดดู ถ้าท่านพ่อของเจ้าถูกใส่ร้ายจริงๆ เช่นนั้นเบื้องหลังของเรื่องนี้จะต้องลึกมาก! ลึกจนทำให้ทุกคนให้การเท็จ ลึกจนท่านพ่อของเจ้าไม่มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองเลย! หากเจียวเจิ้งพูดโกหก เขาก็จะไม่มีทางกลับคำให้การเพียงเพราะเจ้าจับตัวเขาได้ เพราะการกลับคำให้การก็คือความตาย! แน่นอนว่าเจ้าสามารถใช้การทรมานบีบคั้นได้ แต่คำให้การเช่นนั้นจะมีประโยชน์รึ? อีกอย่างเผื่อว่าเจียวเจิ้งยอมตายแต่ไม่ยอมพูดความจริงจะทำอย่างไร? ต่อให้เจ้าฆ่าเขาไป มลทินของท่านพ่อเจ้าก็ไม่ถูกลบล้าง! เจ้าฆ่าขุนนางราชสำนัก ต้องโทษประหารสถานเดียว! หลังจากเจ้าตายไปแล้ว ใครจะมาล้างมลทินให้ท่านพ่อเจ้า?!”

เขาพูดรวดเดียวจบด้วยความเร็วที่สุด ในใจรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างยิ่ง ริมฝีปากแห้งผาก ร่างกายของตนเองจะพิการหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความคิดชั่ววูบของสตรีผู้นี้แล้ว! ส่วนสตรีผู้นี้จะถูกคำพูดเมื่อครู่เกลี้ยกล่อมได้หรือไม่ เขาก็ไม่มั่นใจเลยจริงๆ

เวลาผ่านไปทีละวินาที สตรีผู้นั้นยังคงจับข้อมือของเขาอยู่ ไม่มีการผ่อนลงเลยแม้แต่น้อย และไม่พูดอะไร เพียงแค่นั่งนิ่งๆ

หวังหยางเห็นนางเหม่อลอย ในใจก็เริ่มคิดไม่ซื่อ อยากจะใช้เชิงเทียนลอบโจมตี แต่เพราะความต่างชั้นของฝีมือ จึงไม่กล้าตัดสินใจลงมือเสียที

“เช่นนั้นเจ้าว่าควรทำอย่างไร?” สตรีผู้นั้นเอ่ยปากถาม

“ข้าจะไปรู้ได้—”

ดวงตาของสตรีผู้นั้นหรี่ลงเล็กน้อย มีดสั้นขยับ หวังหยางจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที: “เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า! การบีบคั้นสู้การหลอกถามไม่ได้ ข้าจะหลอกถามเขา จะต้องหลอกเอาความจริงออกมาได้อย่างแน่นอน!”

“หลอกถามรึ? เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ จะถูกหลอกถามออกมาได้รึ?” สตรีผู้นั้นเผยสีหน้าไม่เชื่อ

“ใช่สิ การหลอกถามต้องอาศัยเทคนิคอย่างสูง เจ้านี่ดูสิ เจ้าเข้ามาในห้องยังไม่ถึงครึ่งชั่วยาม แต่คำพูดของเจ้าก็ถูกข้าหลอกถามออกมาหมดแล้วมิใช่รึ?”

หวังหยางตั้งใจจะใช้เรื่องตลกเล็กๆ น้อยๆ นี้เพื่อคลี่คลายบรรยากาศ แต่คาดไม่ถึงว่ามือของสตรีผู้นั้นจะบีบแน่นขึ้น ข้อมือของหวังหยางพลันเจ็บปวดอย่างรุนแรง ราวกับกำลังจะหัก!

“ล้อเล่นน่ะเอ่อ! ล้อเล่น!” หวังหยางโค้งตัวลง บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเท่าถั่ว

แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ก็หลอกถามเจ้านั่นแหละ!

สตรีผู้นั้นคลายแรงลง: “เช่นนั้นเจ้าก็เรียกเจียวเจิ้งมาให้หลอกถาม ข้าจะซ่อนตัว ไม่ลงมือ”

“ตอนนี้รึ?”

“แน่นอน”

“ตอนนี้จะไปหลอกถามได้อย่างไร?”

“หลอกถามไม่ได้รึ?” สตรีผู้นั้นออกแรงอีกครั้ง

เวรเอ๊ย...