บทที่ 65 ทำผิดแล้วพูดไม่ได้รึ?

“เจ้าเข้าใจคำว่าหลอกถามไหม?! การหลอกถามต้องอาศัยความเป็นธรรมชาติ เป็นไปตามลำดับขั้นตอน! ไม่มีที่มาที่ไป ก่อนหน้านี้ตอนกินข้าวข้าก็ไม่ได้เอ่ยถึง จู่ๆ กลางดึกจะเรียกคนมา เขาจะไม่สงสัยรึ? พอสงสัยแล้วจะหลอกถามได้อย่างไร?! อีกอย่างเรื่องนี้สำคัญถึงเพียงนี้ หากมีเบื้องหลังจริงๆ เขาจะบอกข้าโดยง่ายรึ? การปูทาง จังหวะเวลา ความพอเหมาะพอดี ทั้งหมดนี้ต้องควบคุมให้ดี เจ้าไม่เตรียมอะไรเลย ปากเปล่ามือเปล่า จะเข้าไปถามดื้อๆ เลยรึ!”

หวังหยางเจ็บจนร้อนใจขึ้นมา ก็ไม่ประนีประนอมอีกต่อไป ตะคอกใส่หน้าไปหนึ่งชุด

สตรีผู้นั้นกลับไม่โกรธ กะพริบตาแล้วถามว่า: “เช่นนั้นเมื่อไหร่เจ้าถึงจะเตรียมพร้อม?”

“การหลอกถามนี้ต้องอาศัยจังหวะ ต้องมีฟ้าดินคนที่เหมาะสม ตอนนี้ข้ามีแค่ตำแหน่งชนชั้นสูงลอยๆ ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาเชื่อใจอย่างสนิทใจ ต้องรอให้เขาเชื่อข้าสนิทใจและยอมรับข้าก่อน แล้วถึงจะลงมือได้ง่าย”

สตรีผู้นั้นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง: “แล้วเจ้าจะทำให้เขาเชื่อและยอมรับเจ้าได้อย่างไร?”

“ข้าย่อมมีวิธีของข้า...”

เมื่อเห็นใบหน้าของสตรีผู้นั้นบึ้งลง เขาก็รีบเสริมว่า: “เจ้ารอไปเถอะ หกวันให้หลัง ชื่อเสียงของข้าจะโด่งดังไปทั่วเมืองจิงโจว!”

สีหน้าสงสัยของสตรีผู้นั้นยิ่งเข้มขึ้น สงสัยว่าหวังหยางกำลังใช้กลยุทธ์ถ่วงเวลา หวังหยางกล่าวว่า:

“หากเจ้าไม่เชื่อ หกวันให้หลังย่อมเห็นผล ถึงตอนนั้นเจียวเจิ้งจะต้องเคารพข้ายิ่งขึ้น ที่กล่าวว่าไร้ซึ่งความปรารถนาย่อมแข็งแกร่ง เจียวเจิ้งมีความปรารถนา ย่อมไม่แข็งแกร่ง ถึงตอนนั้นก็แล้วแต่ข้าจะจัดการ!”

เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากสตรีผู้นั้น หวังหยางจึงคุยโวโอ้อวด

สตรีผู้นั้นครุ่นคิดไม่พูดอะไร หวังหยางกล่าวอีกว่า: “เจ้าวางใจเถอะ เรื่องนี้ข้ารับผิดชอบเอง เจ้าปล่อยข้าก่อน หกวันให้หลัง เจ้าค่อยมาหาข้าอีกครั้ง ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะรู้เองว่าเป็นจริงหรือเท็จ”

สตรีผู้นั้นคลายมือออก หวังหยางถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วพูดว่า: “ที่นี่ไม่ปลอดภัยเกินไป หากคนในจวนเจียวเจิ้งพบเจ้าเข้า ก็จะแย่เอา เจ้าฉวยโอกาสตอนกลางคืนหนีออกไปก่อนเถิด ข้าพักอยู่ที่โรงเรียนประจำเมือง หกวันให้หลังเจ้าค่อยมาหาข้า”

สตรีผู้นั้นไม่พูดอะไร เพียงแค่มองหวังหยางอย่างตั้งใจ

หวังหยางรู้สึกร้อนตัวอยู่บ้าง จึงเปลี่ยนคำพูด: “เจ้าจะนั่งต่ออีกสักครู่ก็ได้ อย่างไรเสียก็ยังอีกนานกว่าจะรุ่งสาง”

“หลิวปี่ เจ้าคิดว่าข้าโง่รึ?”

หลิวปี่?

อ้อใช่ นั่นคือข้าเอง

แน่นอนว่าเจ้าโง่สิ ถ้าเจ้าไม่โง่แล้วจะเป็นข้าที่โง่รึ?

หวังหยางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง: “จะเป็นไปได้อย่างไร? แม่นางฉลาดหลักแหลมราวกับน้ำแข็งหิมะ ไม่เกี่ยวข้องกับคำว่า ‘โง่’ เลยแม้แต่น้อย!”

“เช่นนั้นเจ้าถึงให้ข้าไปรึ? ข้าไปแล้วเจ้าจะได้หนี? จะได้ไปแจ้งความ? จะได้วางกับดัก รอให้หกวันให้หลังข้ามาติดกับเองรึ?”

เฮ้ย เจ้านี่ พูดอะไรที่เป็นความจริงขนาดนี้?

“เจ้ากำลังพูดอะไรอยู่? ข้าจะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร?! ในเมื่อข้ารับปากแม่นางแล้ว ก็ย่อมต้องทำให้ได้!” หวังหยางทำหน้าเปี่ยมคุณธรรม

สตรีผู้นั้นไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองหวังหยาง

“ก็ได้” หวังหยางยอมแพ้ “เช่นนั้นเจ้าว่าควรทำอย่างไร?”

“ข้าจะตามเจ้าไป จนกว่าเจ้าจะจัดการเรื่องนี้เสร็จสิ้น”

เวรเอ๊ย ยังจะมาเกาะติดอีกรึ?

“จะตามไปได้อย่างไร? ข้าเข้ามาพักคนเดียวนะ บ้านเจียวเจิ้งก็รู้!”

“ข้าจะลอบออกจากบ้านเจียวเจิ้งไปก่อน รอให้เจ้าออกจากบ้านเจียวเจิ้งแล้วค่อยไปสมทบกับเจ้า”

“นี่ไม่เหมาะกระมัง... ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง...”

สตรีผู้นั้นหมุนมีดสั้นในมือเล่นไปมา คมมีดที่สะท้อนแสงไปมาทำให้หวังหยางใจหายวาบ: “ถ้าเจ้ายังพูดจาเหลาะแหละอีก ข้าจะทำตามกฎของยุทธภพ ทำให้เจ้าเสียเลือดหนึ่งเซิง”

เจ้าแน่ พี่ชายยังไม่คิดบัญชีกับเจ้าตอนนี้ก่อน รอไว้ก่อนเถอะ ค่อยมาสะสางบัญชีทีหลัง

หวังหยางยิ้มประจบ: “แม่นางอย่าเข้าใจผิด ข้าเพียงแค่จะบอกว่า จู่ๆ ข้างกายข้าก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน ไม่ค่อยจะสะดวกนัก”

“ไม่มีอะไรไม่สะดวก ข้าช่วยเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้ วันนี้ก็ช่วยเจ้าไว้อีก เจ้าก็ถือซะว่าเป็นการตอบแทน—”

“เดี๋ยวก่อน! เจ้ามาช่วยข้าตอนไหนกัน?! เจ้ากำลังล้อเล่นอยู่รึ?”

หวังหยางไม่ทันสังเกตว่า แม่นางผู้นี้กลับมีอารมณ์ขันอยู่ไม่น้อย?!

แววตาของสตรีผู้นั้นสงบนิ่ง อุปนิสัยเยือกเย็นราวหิมะ:

“ตอนที่เจ้าซ่อนเชิงเทียนไว้ในแขนเสื้อด้านขวา เตรียมพร้อมจะแทงข้าอยู่ตลอดเวลา แต่ข้ากลับไว้ชีวิตเจ้าไม่ฆ่า ตอนนั้นข้าก็ช่วยชีวิตเจ้าไปแล้วหนึ่งครั้ง”

หวังหยาง: ￣▽￣~*

เขาเขย่าเชิงเทียนในแขนเสื้อให้ตกลงบนพื้น แล้วหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน: “ล้อเล่นน่า ล้อเล่นเท่านั้น”

“เรื่องล้อเล่นเช่นนี้ทางที่ดีอย่าทำบ่อยนัก มิเช่นนั้นข้าจะถือเป็นจริงเป็นจัง อีกอย่าง ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน หากต่อไปข้าพบว่าเจ้ามีทีท่าจะหลอกลวงข้า ข้าจะลงมืออย่างไม่ปรานี”

ฟิ้ว!

ประกายเย็นเยียบพลันปรากฏ!

มีดสั้นรวดเร็วดุจดาวตก เฉียดผ่านหูของหวังหยางไป ปักเข้ากับผนังดังเจ๊ง!

หวังหยางสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกเย็นวาบที่หู รีบเอามือไปคลำ พบว่าไม่มีอะไรขาดหายไปและไม่มีรอยเลือด ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ไม่ได้ๆ!

ขู่กันแบบนี้น่ากลัวตลอดเวลาใครจะไปทนไหว!

หรือว่านับจากนี้ไปจะต้องถูกควบคุมโดยผู้อื่น?

ท่ามกลางความตื่นตระหนก หวังหยางหันกลับไปมองมีดสั้น จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เดินเข้าไป ดึงมีดสั้นออกมา แล้วกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชาว่า:

“ถ้าเจ้ายังบุ่มบ่ามเช่นนี้อีก ก็ไม่มีใครช่วยเจ้าได้แล้ว”

หวังหยางใช้มีดสั้นชี้ไปที่รอยที่เพิ่งจะทิ้งไว้บนผนัง แล้วตำหนิว่า:

“เจ้าทำอะไรไม่ใช้สมองรึ??? ต่อไปบ้านเจียวเจิ้งมาตรวจสอบห้อง พบรอยนี้เข้า แล้วเกิดความสงสัย จะทำอย่างไร?”

สตรีผู้นั้นถูกท่าทีของหวังหยางทำเอาชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าพูดกับตนเช่นนี้ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “ข้าจะขูดมันออก”

หวังหยางเคาะผนัง น้ำเสียงยิ่งเข้มงวดขึ้น:

“เจ้าดูสิ! ลึกขนาดนี้ จะขูดได้อย่างไร?! หรือว่าจะขูดออกไปทั้งชั้นรึ? ขูดให้เป็นหลุมรึ? โตป่านนี้แล้ว ทำไมทำอะไรซุ่มซ่ามเช่นนี้? หา เป็นมีดบินแล้วจะยิ่งใหญ่รึไง จะต้องอวดตลอดเวลา! ไม่ได้อวดแล้วมือมันคัน! ใช่หรือไม่?!”

“เจ้า!” สตรีผู้นั้นถูกพูดจนโมโหขึ้นมา ดวงตางามคู่หนึ่งจ้องเขม็งมายังหวังหยาง

หวังหยางจ้องกลับไปอย่างไม่เกรงใจ: “มองอะไร? ทำผิดแล้วพูดไม่ได้รึ? เขื่อนยาวพันหลี่พังทลายเพราะรังมด แค่รายละเอียดผิดพลาดเพียงจุดเดียวก็เพียงพอที่จะทำลายแผนการทั้งหมด! เจ้าลองพูดมาสิว่าถ้าเจียวเจิ้งพบความผิดปกติแล้วจะทำอย่างไร?!”

ริมฝีปากอิ่มสีชมพูของสตรีผู้นั้นขยับเล็กน้อย ดูเหมือนอยากจะโต้เถียง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำได้เพียงลดสายตาลง แล้วกล่าวเสียงเบาว่า:

“เช่นนั้นตอนนี้จะทำอย่างไร?”

หวังหยางมองรอยที่ทิ้งไว้โดยมีดสั้น แล้วกล่าวเสียงเย็น: “เจ้ามานี่ อาศัยรอยขีดแนวตั้งนี้ เติมอีกสามขีด สลักเป็นอักษร ‘หวัง’”

“ทำไมต้องสลักอักษร ‘หวัง’?”

“ให้เจ้าสลักก็สลักไปสิ ข้ากำลังตามเช็ดตามล้างให้เจ้าอยู่!”

สตรีผู้นั้นกัดริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็รับมีดสั้นไปสลักอักษรอย่างว่าง่าย เก็บงำรัศมีสงบนิ่ง ราวกับเด็กหญิงที่ทำผิด

หวังหยางเห็นท่าทีเชื่อฟังของนาง ในใจก็เบิกบานราวกับดอกไม้ วิกฤต วิกฤต ในวิกฤตย่อมมีโอกาส ตนเองไม่ได้อยากจะแก้ปัญหาเรื่องฝีมือต่อสู้ห่วยแตกอยู่ตลอดเวลารึ? ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้วมิใช่รึ?

รอให้สตรีผู้นั้นสลักอักษรเสร็จ หวังหยางก็ให้นางนั่งลง:

“เจ้าจะอยู่ข้างกายข้าก็ได้ แต่เราสองคนต้องมีข้อตกลงสามข้อ หากเจ้าไม่ยอมรับ ก็ไม่มีพื้นฐานของความร่วมมือ เรื่องก็ย่อมทำไม่สำเร็จ ดังนั้นเจ้าคงจะดีกว่า ถ้าใช้มีดบินเล่มเดียวจัดการข้าให้จบไปเลย”

“เรื่องเมื่อครู่เป็นความประมาทของข้า แต่หากเจ้าใจกล้าฉวยโอกาสยื่นข้อเรียกร้องที่ไร้เหตุผล—”

“วางใจเถอะ ทั้งหมดนี่มีเหตุผลชัดเจน ข้อแรก เจ้าห้ามใช้กำลังกับข้าอีก เราสองคนอยู่ในความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน ข้าก็กำลังช่วยเจ้าอยู่ เจ้ามักจะข่มขู่หรือใช้ความรุนแรงต่อร่างกาย ข้อหนึ่งคือทำร้ายศักดิ์ศรีของข้า ข้อสองคือส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของข้า ข้อสามคือทำลายอารมณ์ของข้า หากข้าอารมณ์ไม่ดี การวางแผนก็ง่ายที่จะผิดพลาด อีกอย่างถ้าหากใจเราไม่ตรงกัน กำลังไม่เป็นหนึ่งเดียว ก็ยากที่จะทำการใหญ่ให้สำเร็จ”

————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: ในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันตก ปริมาณมาตรฐานหนึ่งเซิง (升) เท่ากับ 202.3 มิลลิลิตรในปัจจุบัน ดังนั้นใน ‘จิ้นซู · ประวัติหร่วนจี๋’ ที่บันทึกไว้ว่าหลังจากหร่วนจี๋ได้ยินว่ามารดาเสียชีวิตแล้ว “ดื่มสุราสองโต่ว ร้องไห้เสียงดังหนึ่งครั้ง อาเจียนเป็นเลือดหลายเซิง” จึงสามารถเป็นไปได้ ในสมัยราชวงศ์ฉีใต้ ปริมาณมาตรฐานหนึ่งเซิงได้เปลี่ยนเป็น 297.2 มิลลิลิตรแล้ว ปริมาณที่เพิ่มขึ้นไม่นับว่ามากนัก ดังนั้นการเสียเลือดหนึ่งเซิงจึงไม่ใช่การลงโทษที่ถึงตาย