บทที่ 66 โฉมงามดั่งภาพวาด

สตรีผู้นั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “ข้าสามารถไม่ใช้กำลังกับเจ้าได้ แต่มีเงื่อนไขว่าเจ้าต้องไม่เล่นตุกติก หากข้าพบว่าเจ้ามีเจตนาไม่ซื่อ ข้อตกลงนี้เป็นอันยกเลิก”

“ไม่มีปัญหา ข้อสอง เจ้าจะติดตามข้าไปย่อมต้องมีสถานะ ต่อหน้าคนภายนอกให้บอกว่าเป็นองครักษ์ของข้า ในระหว่างนี้ เจ้าต้องแสดงตนให้เหมือนองครักษ์จริงๆ ทำหน้าที่ขององครักษ์ให้สมบูรณ์ ทั้งไม่ทำให้คนสงสัย และยังถือว่าข้าจัดการธุระให้เจ้า เจ้าก็ตอบแทนข้าเป็นการแลกเปลี่ยน”

คิ้วดำขลับของสตรีผู้นั้นขมวดเล็กน้อย ลังเลแล้วกล่าวว่า: “แต่ว่า... ข้าไม่เคยเป็นองครักษ์”

“เรื่องนี้ไม่ยาก ตามหลังข้า คุ้มครองความปลอดภัยของข้า ฟังคำสั่งของข้า...”

“ฟังคำสั่งของเจ้ารึ? หากเจ้าสั่งให้ข้าทำเรื่องที่ผิดศีลธรรม...”

“เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ข้าย่อมไม่สั่งให้เจ้าทำเรื่องชั่วร้ายอยู่แล้ว—”

“เรื่องอย่างรินชาส่งน้ำข้าก็ไม่ทำ”

“ได้สิ เจ้าเป็นองครักษ์ ไม่ใช่สาวใช้ แต่คำเรียกที่เจ้าใช้เรียกข้าต้องเปลี่ยน ข้าถึงอย่างไรก็เป็นชนชั้นสูง เวลาไม่มีคนอื่นอยู่จะเรียกอย่างไรก็ได้ แต่ต่อหน้าคนนอก เจ้าต้องเรียกข้าว่า ‘นายท่าน’...”

สตรีผู้นั้นเหลือบมองหวังหยางแวบหนึ่ง ดวงตาเย็นเยียบคมกริบราวกับดาบ ภาพลักษณ์ของเด็กหญิงที่ทำผิดเมื่อครู่หายไปโดยสิ้นเชิง

หวังหยางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันตรายในทันที พอเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะพัง ก็รีบเสริมว่า: “หรือจะเรียกคุณชายก็ได้”

สตรีผู้นั้นละสายตากลับมา พยักหน้าแล้วกล่าวว่า: “เจ้าคือตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง เดิมทีก็คู่ควรกับคำว่า ‘คุณชาย’ อยู่แล้ว”

“เอ่อ... ที่จริงแล้วข้าไม่ได้แซ่หลิว แต่แซ่หวัง.....”

สตรีผู้นั้นเบิกตากว้าง ถึงได้รู้ตัวว่าตนเองถูกหลอก เมื่อนึกถึงตอนแรกที่เขาแนะนำตัวตนอย่างมั่นอกมั่นใจ พูดจาเหมือนเป็นเรื่องจริง ที่แท้ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น! ในแววตาก็พลันฉายความเย็นเยียบ ห้านิ้วกำแน่น

“อย่าลืมนะว่าข้อแรกว่าไว้อย่างไร!” หวังหยางรีบเตือน

สตรีผู้นั้นจ้องมองหวังหยาง น้ำเสียงไม่เป็นมิตร: “เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ในเมื่อหวังหยางเตรียมจะให้สตรีผู้นี้มาเป็นองครักษ์ของเขาแล้ว ก็ไม่ปิดบังนางอีกต่อไป: “ข้าน้อยแซ่หวัง นามหยาง ชื่อรองจือเหยียน”

“จวิ้นวั่ง (ถิ่นกำเนิดตระกูล)?” สตรีผู้นั้นถาม

สิ่งที่เรียกว่า “จวิ้นวั่ง” เป็นแนวคิดพิเศษในยุคกลาง เดิมทีหมายถึงตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ในอำเภอ มีความหมายว่าตระกูลแซ่ใดที่อาศัยอยู่ในอำเภอใดเป็นการถาวรจนเป็นที่นับหน้าถือตาในอำเภอนั้น ภายหลังถูกใช้เป็นคำเรียกแทนถิ่นกำเนิดดั้งเดิมของตระกูลใหญ่

สมัยราชวงศ์เว่ยจิ้นและราชวงศ์เหนือใต้นิยมในชาติตระกูล ดังนั้นเวลาเรียกขานผู้อื่นหรือแนะนำตัวเองมักจะกล่าวถึงถิ่นกำเนิดดั้งเดิมของตระกูล ไม่ได้กล่าวถึงที่อยู่อาศัยในปัจจุบัน

เช่น ตระกูลของหลิวเจาย้ายมาอยู่ที่จิงโจวเกินร้อยปีแล้ว แต่เวลาผู้คนเอ่ยถึง ก็ยังคงเรียกพวกเขาว่า “ตระกูลหลิวแห่งเนี่ยหยาง” ไม่ใช่ “ตระกูลหลิวแห่งจิงโจว”

หวังหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงตอบว่า: “หลางหยา”

สตรีผู้นั้นตกใจ: “เจ้าคือตระกูลหวังแห่งหลางหยารึ?”

“ใช่”

“ตระกูลหวังแห่งหลางหยาจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมาอยู่ที่นี่?”

“เดินทางศึกษา”

“เดินทางศึกษารึ?”

“ข้าเคยบอกแล้วว่า ข้าเป็นนักศึกษาของโรงเรียนประจำเมืองจิงโจว”

“ในเมื่อเจ้าเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา เหตุใดจะเข้าเรียนจึงไม่เข้าศึกษาในสถานศึกษาแห่งชาติ แต่กลับมาเข้าโรงเรียนประจำเมือง?” สตรีผู้นั้นรู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง

จะเป็นเพราะอะไรได้อีกเล่า ก็เพราะข้าเป็นของปลอมน่ะสิ!

แน่นอนว่าหวังหยางไม่สามารถตอบเช่นนี้ได้ แต่กลับกล่าวว่า: “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับของตระกูล ขออภัยที่ข้าไม่สะดวกจะบอกกล่าว”

“เช่นนั้นท่านสามารถพูดคุยกับผู้บัญชาการตงเหย่หรือเส้าฝู่ชิงได้หรือไม่? รองแม่ทัพหลิวหมิงเช่อของท่านพ่อข้ากำลังถูกคุมขังเป็นทาสอยู่ที่ตงเหย่ ข้าอยากจะถามถึงสถานการณ์ในตอนนั้นมาโดยตลอด แต่ติดที่ไม่มีหนทาง คุณชายหากสามารถช่วยให้ข้าได้พบกับท่านแม่ทัพหลิว ข้ายินดีจะเป็นองครักษ์ให้คุณชายสิบปี เพื่อเป็นการตอบแทน!”

ตงเหย่ตั้งอยู่ในเมืองหลวง เป็นหน่วยงานของราชสำนักที่ดูแลการหลอมโลหะ และยังเป็นสถานที่คุมขังนักโทษเพื่อรับใช้แรงงาน การจัดการที่นั่นเข้มงวด การเฝ้ายามแน่นหนา การจะขอพบนักโทษในนั้นยากยิ่งกว่าการขึ้นสวรรค์

แต่ในเมื่อเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา ก็อาจจะมีหนทาง!

นางมองหวังหยางด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

หวังหยางทำได้เพียงกล่าวว่า: “ขออภัย ข้าไม่รู้จักพวกเขา พูดคุยไม่ได้”

“เช่นนั้นคนที่บ้านของท่านสามารถ—”

“ตระกูลของข้าสาขานี้ไร้ซึ่งอำนาจวาสนา ชนชั้นสูงอย่างข้าก็เป็นแค่เปลือกนอก แม้แต่ทะเบียนบ้านก็ยัง... สรุปคือ ข้าช่วยเจ้าไม่ได้”

อันที่จริงหากต้องการให้นางคุ้มครองอย่างสุดความสามารถและเชื่อฟังคำสั่ง ในตอนนี้การวาดวิมานในอากาศให้แก่นางย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

แต่หวังหยางกลับทนทำเช่นนั้นไม่ลง

เพื่อที่จะมีชีวิตรอด การโกหกโดยจำใจเป็นเรื่องหนึ่ง

แต่เพื่อสนองความต้องการส่วนตัว การทำให้หญิงสาวที่ต้องการจะสืบหาความจริงเกี่ยวกับคดีของบิดาต้องคอยรับใช้ตนเองด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่นั้น กลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เขาพยายามอย่างสุดความสามารถ อาจจะสามารถควบคุมเจียวเจิ้ง และหลอกถามความจริงออกมาได้สำเร็จ แต่หากจะให้ไปผูกมิตรกับผู้บัญชาการตงเหย่หรือเส้าฝู่ชิง หรือแม้กระทั่งเป็นคนกลางติดต่อ ให้นางได้พบกับนักโทษในคุกหลวงที่เมืองหลวงนั้น ช่างไม่มีความหวังเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปฏิเสธ

แววตาของสตรีผู้นั้นก็พลันหม่นแสงลงอีกครั้ง หวังหยางตั้งใจจะเสนอข้อเรียกร้องข้อที่สามต่อ แต่เมื่อเห็นท่าทีสิ้นหวังของนาง ก็ไม่ได้เอ่ยปากออกไปชั่วคราว

คาดไม่ถึงว่าสตรีผู้นั้นจะปรับสภาพจิตใจได้อย่างรวดเร็ว และเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน: “ข้อที่สามเล่า?”

ก็จริง ถ้าหากทนต่อความผิดหวังเพียงเท่านี้ไม่ได้ ก็คงจะไม่สืบสวนมาจนถึงบัดนี้โดยไม่ยอมแพ้หรอก

หวังหยางกล่าวต่อ: “ข้อที่สาม เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็กน้อย หากเจียวเจิ้งซ่อนเร้นบางสิ่งไว้อยู่จริงๆ การสืบหาความจริงก็จะกลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างที่สุด ดังนั้นห้ามตีหญ้าให้งูตื่นเด็ดขาด ต้องมุ่งหวังให้สำเร็จในครั้งเดียว ต้องรอจังหวะที่เหมาะสมจึงจะสามารถลงมือได้”

“นับจากนี้ไป เจ้าต้องฟังการจัดการของข้า ห้ามลงมือโดยพลการ อีกอย่าง ข้าจะปูทางเมื่อใด จะสืบถามเมื่อใด ช่วงเวลานี้ต้องให้ข้าเป็นผู้ควบคุม เจ้าสามารถเร่งรัดได้ แต่ห้ามบีบคั้น”

“แล้วถ้าหากจังหวะนั้นไม่มาถึงเลยเล่า? ถ้าหากเจ้าเอาแต่ถ่วงเวลาเล่า?”

หวังหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชูขึ้นหนึ่งนิ้ว: “หนึ่งเดือน เจ้าให้เวลาข้าหนึ่งเดือน ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อสืบหาความจริงในเรื่องนี้”

“ตกลง เช่นนั้นในระหว่างนี้ ข้าก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเป็นองครักษ์ที่ดีของเจ้า แต่ถ้าหากหนึ่งเดือนให้หลังเจ้ายังคงถ่วงเวลาไม่ยอมถามเล่า?”

หวังหยางถอนหายใจ: “เช่นนั้นเจ้าก็สามารถใช้กำลังได้แล้ว”

สตรีผู้นั้นพยักหน้า

ทั้งสองคนถือว่าบรรลุข้อตกลงความร่วมมือแล้ว

“เจียวเจิ้งเคยเห็นหน้าเจ้าหรือไม่?” หวังหยางถาม

“ไม่เคย”

“เขาไม่รู้จักเจ้ารึ?”

“ไม่รู้จัก”

“เช่นนั้นก็ดี เจ้าไปก่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยมาพบข้าที่หน้าประตูโรงเรียนประจำเมือง”

สตรีผู้นั้นลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง แล้วเหยียบลงบนแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านรอยแยกระหว่างช่องหน้าต่างเข้ามา

หวังหยางพลันถามขึ้น: “จริงสิ ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าบอกว่าจะตัดนิ้วได้พูดชื่อออกมา ชื่อชิงอะไรนะ?”

“ไม่สำคัญ”

“เจ้าเป็นองครักษ์ของข้า ข้าต้องรู้ชื่อเจ้า! มิเช่นนั้นเวลาอยู่ข้างนอกเจ้าเรียกข้าว่าคุณชาย ข้าคงจะเรียกเจ้าว่าคุณหนูเฉินไม่ได้หรอกนะ”

สตรีผู้นั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “ชิงซาน”

“อักษรตัวไหน?”

“ชิงที่แปลว่าสีเขียว ซานที่แปลว่าปะการัง”

“เฉินชิงซาน” หวังหยางทวนชื่ออย่างเงียบๆ

“คุณชายหวัง” เฉินชิงซานหันกลับมามอง ร่างสูงโปร่งของนางสะท้อนอยู่ในแสงจันทร์

“หืม?”

“หากท่านผิดสัญญา ข้าจะฆ่าท่าน” เฉินชิงซานกล่าวอย่างจริงจัง

ในใจของหวังหยางสั่นสะท้านขึ้นมา กล่าวอย่างหนักแน่น: “วางใจเถิด ข้าจะไม่ผิดสัญญาอย่างแน่นอน”

สตรีผู้นั้นพลิกตัวออกจากหน้าต่างไป

......

วันรุ่งขึ้น บ้านเจียวเจิ้งได้เชิญหวังหยางรับประทานอาหารเช้าอย่างหรูหรา หวังหยางก็พูดเหมือนเล่าเรื่องตลกอีกครั้งถึงเรื่องที่เมื่อวานดื่มจนเมาแล้วเกิดอารมณ์ชั่ววูบ สลักอักษรไว้บนผนัง ส่วนเจียวเจิ้งก็ประจบประแจงอย่างออกนอกหน้า บอกว่าจะต้องเก็บรักษาอักษรนี้ไว้ เพื่อรอให้ถึงวันที่ชื่อเสียงของคุณชายจะโด่งดังไปทั่วใต้หล้า

อันที่จริงหวังหยางก็มีความประทับใจต่อเจียวเจิ้งที่ดีอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่เพราะเจียวเจิ้งพยายามเอาอกเอาใจอย่างสุดความสามารถ แต่เป็นเพราะเขาไม่พบว่าเจียวเจิ้งมีร่องรอยความชั่วร้ายใดๆ แม้จะบอกว่าเขาหักหลังนายเก่าของตน แต่ถ้าหากนายเก่าทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมจริงๆ การลุกขึ้นมาเป็นพยานก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร จุดที่น่าสงสัยเพียงเล็กน้อยคือเจียวเจิ้งดูเหมือนจะร่ำรวยอยู่พอสมควร แต่นี่ก็ไม่ได้บ่งบอกอะไร

หลังอาหารเช้า เจียวเจิ้งไม่รู้ไปหารถเทียมวัวแบบเรียบง่ายมาจากที่ใด แล้วนำหวังหยางไปส่งที่โรงเรียนประจำเมือง

หวังหยางรอให้รถจากไปแล้ว จึงยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนประจำเมือง มองหาร่างของเฉินชิงซาน

“คุณชาย”

ได้ยินเพียงเสียงสตรีที่เยือกเย็นดังขึ้น

หวังหยางมองตามเสียงไป ก็เห็นเฉินชิงซานในชุดสีเขียวดาบยาว เดินออกมาจากหลังต้นแปะก๊วย ต้นไม้เริงระบำในสายลมวสันต์ โฉมงามดั่งภาพวาด

————————

หมายเหตุผู้เขียน: ขอบคุณเพื่อนๆ สำหรับของขวัญที่ส่งมาให้ ข้าพเจ้าได้รับทั้งหมดแล้ว! เดิมทีตั้งกระทู้ขอบคุณไว้แล้ว แต่กระทู้ขอบคุณกับคำพูดของผู้เขียนขัดแย้งกัน สามารถลงได้เพียงอย่างเดียว ดังนั้นเมื่อคิดดูแล้ว สู้ทุ่มเทให้กับคุณภาพของเนื้อหาอย่างจริงจังดีกว่าการที่จะต้องละทิ้งเอกสารอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ในส่วนคำพูดของผู้เขียน อันที่จริงแค่พวกท่านชอบอ่านงานเขียนของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็มีความสุขมากแล้ว! ข้าพเจ้าหวังว่าคุณผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านจะมองนิยายเรื่องนี้เสมือนการเดินทางข้ามมิติอันยาวนาน ติดตามตัวเอกมายังโลกเมื่อหนึ่งพันห้าร้อยกว่าปีก่อนในทุกๆ วัน เพื่อท่องเที่ยวและผจญภัย ค่อยๆ สัมผัสกับขนบธรรมเนียมประเพณี อาหารการกินอันเป็นเอกลักษณ์ คมดาบเงากระบี่ หรือแม้กระทั่งพายุโลหิตฝนโลหิต (สำหรับข้าพเจ้าเองก็เช่นเดียวกัน) ในสมัยโบราณมีคำที่เรียกว่า “การเดินทางด้วยจิต (神游)” คัมภีร์อี้จิงกล่าวไว้ดีมาก: “มีเพียงจิตเท่านั้น จึงรวดเร็วโดยไม่ต้องเร่งรีบ ไปถึงโดยไม่ต้องเดินทาง” นั่งอยู่กับที่เดินทางแปดหมื่นหลี่ต่อวัน ท่องไปในสวรรค์ชมดูพันสายธารา หากเพื่อนๆ ทุกท่านสามารถสัมผัสได้ถึงความสุขของการเดินทางด้วยจิตในหนังสือเล่มนี้ ความปรารถนาของข้าพเจ้าก็สมบูรณ์แล้ว นึกถึงนักเขียนชาวฝรั่งเศสผู้ยิ่งใหญ่ ฌีด ที่กล่าวไว้ในบันทึกของเขาว่า: “การอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ในมุมมองของข้า คือการเดินทางด้วยจิตออกจากร่าง ไปใช้เวลาครึ่งเดือนร่วมกับผู้เขียน” ข้าพเจ้าไม่มีทั้งเวลาและความสามารถที่จะเขียนให้จบภายในครึ่งเดือน ปกติการเขียนก็เป็นเพียงการหาเวลาว่างทำ หนังเอยเกมเอยก็ทิ้งไปราวกับเมฆลอยลม (ทำหน้ามุ่งมั่น!) อีกอย่างความยาวของหนังสือเล่มนี้ก็ไม่อนุญาตด้วย (แต่ถ้าวันกราวด์ฮ็อกมาถึง ข้าพเจ้ามั่นใจว่าจะลองดูสักตั้ง!) ดังนั้น จึงต้องรบกวนให้ทุกคนอยู่กับข้าพเจ้าไปอีกสักพัก...