บทที่ 67 ให้คุณชายได้ชมดูสักครา

วันนี้ที่โรงเรียนประจำเมืองมีเรื่องใหญ่สองเรื่อง

หนึ่งคือมีลูกหลานตระกูลหวังแห่งหลางหยาเข้ามานั่งฟังการบรรยาย สวมเพียงอาภรณ์สีขาวชั้นเดียว ดูอ่อนเยาว์และสดใส ระหว่างการตอบคำถามนั้นมีท่วงทีที่สุขุมเยือกเย็นโดยธรรมชาติ

สองคือเขาได้พาองครักษ์โฉมงามมาด้วยนางหนึ่ง นัยน์ตาเย็นชาในชุดสีเขียว ขายาวก้าวสลับไปมา กอดดาบยืนอยู่นอกประตูห้องเรียน ไม่พูดไม่จา เยือกเย็นและสำรวม

คนทั้งสองนี้โดดเด่นสะดุดตาเกินไป จนทำให้ช่วงครึ่งแรกของคาบเรียน นักศึกษาส่วนใหญ่จิตใจวอกแวก หันกลับไปมองบ่อยครั้ง จนถูกไม้เรียวของหลิวเจาเฆี่ยนตี

หลิวเจาหนึ่งคือเพื่อดึงความสนใจของนักศึกษากลับมา สองคือมีหวังหยางนั่งอยู่ด้วย ไม่กล้าที่จะละเลย ดังนั้นจึงได้ทุ่มเทความสามารถทั้งหมดออกมา อธิบายแก่นแท้ของคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ ให้แก่ทุกคนฟัง

เหล่านักศึกษาถึงได้รวบรวมสมาธิ ค่อยๆ ดื่มด่ำเข้าไปในโลกแห่งวิชาความรู้

หวังหยางก็ตั้งใจฟังอย่างยิ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนได้กลับไปโรงเรียนอีกครั้ง

หลิวเจาศึกษาคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ อย่างลึกซึ้งมาหลายสิบปี ความรู้ความเข้าใจทางวิชาการของเขาย่อมมีจุดที่เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง แม้หวังหยางจะเคยอ่านทฤษฎีชั้นสูงต่างๆ ของนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในยุคหลังมามากมาย แต่เมื่อได้ฟังความเห็นของหลิวเจา ก็ยังคงรู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตา

“ดังนั้นแล้ว หากไม่เข้าใจเนื้อหาในบท ไม่แตกฉานในคำอธิบาย ก็ย่อมอ่านคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ ไม่เข้าใจ แม้แต่ประโยคพื้นฐานก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้อย่างถูกต้อง แล้วจะไปพูดถึงเรื่องอื่นได้อย่างไร? แต่การอ่านคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือ ‘ยึดติดตายตัวอยู่กับประโยค’ การตีความบทอย่างเคร่งครัดเกินไป การอธิบายความหมายอย่างละเอียดเกินไป ก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรยึดถือ บัณฑิตสมัยฮั่นกล่าวว่าสี่อักษร ‘เยว่รั่วจีกู่’ สามารถอธิบายได้ถึงสามหมื่นกว่าคำ โดยหารู้ไม่ว่าแก่นแท้ของการศึกษาคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ นั้น อยู่ที่การเข้าใจคัมภีร์เพื่อนำไปประยุกต์ใช้—”

หลิวเจากำลังบรรยายอย่างตั้งใจ เหล่านักศึกษาก็กำลังฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม ในตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาจากข้างนอกว่า “คุณหนูสี่ตระกูลเซี่ยมาแล้ว!” พลันทำให้ทั้งห้องเรียนระเบิดขึ้นมาทันที

เหล่านักศึกษาต่างส่งเสียงฮือฮา แย่งกันลุกขึ้นไปดู

หลิวเจาทุบโต๊ะตวาดอย่างเกรี้ยวกราด: “นั่งลงให้หมด!”

เหล่านักศึกษาเห็นอาจารย์โมโหแล้ว ถึงได้ไม่กล้าขยับเขยื้อน

หลิวเจากล่าวด้วยใบหน้าบึ้งตึง: “อี้ชิวสอนคนสองคนเล่นหมากล้อม คนหนึ่งตั้งใจแน่วแน่ ฟังแต่อี้ชิวเท่านั้น อีกคนหนึ่งแม้จะฟังอยู่ แต่ในใจกลับคิดว่าจะมีหงส์ห่านบินมา แม้จะเรียนอยู่ด้วยกัน ก็ย่อมสู้คนแรกไม่ได้ พวกเจ้าดูตัวเองสิ—”

ยังไม่ทันจะพูดจบ พ่อบ้านเหอก็เดินเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยเด็กสาวน่ารักคนหนึ่งที่มัดผมแกละสองข้าง หวังหยางมองแวบเดียวก็จำได้ว่านี่คือสาวใช้คนสนิทของเซี่ยซิงหาน เสี่ยวหนิง

“ท่านอาจารย์ใหญ่ สาวใช้คนสนิทของคุณหนูเซี่ย คุณหนูเสี่ยวหนิงมาขอพบขอรับ”

หลิวเจาเห็นเสี่ยวหนิงก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้เวลาเซี่ยซิงหานมาที่โรงเรียนประจำเมืองล้วนมาอย่างเรียบง่ายเงียบเชียบ คราวนี้เหตุใดจึงเอิกเกริกถึงเพียงนี้? หรือว่ามีเรื่องด่วนอันใด?

อีกอย่างทำไมพ่อบ้านเหอถึงได้นำคนเข้ามาในห้องเรียน?

แค่จัดให้ไปรอที่ห้องชาก่อน แล้วค่อยมารายงานเป็นการส่วนตัวก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่รึ?

หลิวเจามองไปยังพ่อบ้านเหอ พ่อบ้านเหอก็เผยสีหน้าจนปัญญา

อาจจะเป็นเพราะคาดไม่ถึงเกินไป หรืออาจจะเป็นเพราะเกรงในบารมีของอาจารย์ หรืออาจจะกำลังรอฟังเรื่องราวต่อไป

เหล่านักศึกษาเมื่อเห็นว่าเป็นสาวใช้ของคุณหนูเซี่ย ต่างก็เหลือบมองด้วยหางตา ในใจก็ทอดถอน: ขนาดสาวใช้ของคุณหนูสี่ตระกูลเซี่ยยังงดงามหมดจดถึงเพียงนี้ แล้วคุณหนูสี่จะงดงามถึงเพียงใดกัน?

ทุกคนต่างกลั้นหายใจเงียบเสียง จินตนาการไปต่างๆ นานา ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องเรียนเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

หลิวเจาหันไปทางนักศึกษาแล้วกล่าวว่า: “พวกเจ้ารอสักครู่ ข้าไปแล้วจะกลับมา—”

“ท่านอาจารย์ไม่ต้องเจ้าค่ะ” เสี่ยวหนิงย่อเข่าคารวะ “คุณหนูของข้าต้องการพบคุณชายหวังเจ้าค่ะ”

มุมคิ้วของหวังหยางกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างแทบไม่สังเกตเห็น

“คุณชายหวัง...”

หลิวเจามองไปยังหวังหยาง หวังหยางรีบส่ายหน้า

หลิวเจาถามอีกว่า: “คุณชายหวังท่านไหน?”

“ย่อมต้องเป็นคุณชายหวังแห่งหลางหยาอยู่แล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวหนิงพลันมองไปยังหวังหยาง เผยรอยยิ้มหวานหยด “คุณชายโปรดตามข้ามาเจ้าค่ะ”

นักศึกษาทุกคนต่างหันขวับไปมองหวังหยางเป็นตาเดียว!

หวังหยางไม่รู้ว่าทำไม เขารู้สึกว่ารอยยิ้มของเสี่ยวหนิงดูเหมือนจะไม่ประสงค์ดี ในใจคิดว่า: หรือว่าเป็นเพราะเรื่องเมื่อวานเลยจะมาคิดบัญชีกับข้า? หรือว่าเรื่องบทกวีจะแดงขึ้นมา?

ข้าไปคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด จะไปก็ต้องรอให้หลิวเจาไปด้วย! มีหลิวเจาอยู่ อย่างน้อยก็ยังมีช่องทางให้ประนีประนอม

จึงได้ปฏิเสธไปว่า: “ข้ากำลังเรียนอยู่ ขอความกรุณาช่วยแจ้งคุณหนูเซี่ยให้รอสักครู่”

คำพูดนี้เพิ่งจะสิ้นสุดลง เหล่านักศึกษาก็เบิกตากว้าง ถึงกับมีเสียงสูดลมหายใจดังขึ้น!

ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา กล้าให้คุณหนูเซี่ยรอ!

แม้แต่เฉินชิงซานที่ยืนนิ่งดั่งขุนเขาอยู่หน้าประตูก็ยังหันกลับมามองหวังหยาง

เสี่ยวหนิงยิ้มแต่หน้าไม่ยิ้ม กล่าวเน้นเสียงหนักว่า: “คุณหนูตอนนี้กำลังรอท่านอยู่เจ้าค่ะ”

หลิวเจากล่าว: “จือเหยียนเอ๋ย ในเมื่อเป็นหลานสาวเซี่ยตามหาเจ้า เจ้าก็รีบไปเถิด”

หวังหยางกล่าวเสียงเรียบ: “วิชาความรู้คือเรื่องพันปี เรื่องอื่นล้วนไม่สลักสำคัญ ให้นางรอไปก่อน”

พรึ่บ!

พัดกระดาษกางออก ผืนพัดขาวราวหิมะ

เหล่านักศึกษา: (⊙o⊙)

หลิวเจา: ＋_＋

เสี่ยวหนิง: ＞_＜#

เฉินชิงซาน: (→_→)

ดวงตาของพ่อบ้านเหอเป็นประกายเล็กน้อย: ดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าที่คุณชายหวังพูดว่า "วางมาด" นั้นหมายความว่าอย่างไร

ทุกคนต่างนิ่งค้างอยู่กับที่ มีเพียงหวังหยางที่ใช้พัดกระดาษพัดลมไปมา แน่นอน เขาไม่ได้ร้อนเลยแม้แต่น้อย

รอบนี้ถือว่าวางมาดได้สำเร็จ แม้ว่าการวางมาดจะง่ายต่อการถูกฟ้าผ่า แต่เพื่อยอดขายของพัด ไม่วางมาดก็ไม่ได้! การลองเชิงครั้งนี้ ดูเหมือนจะได้ผลดีทีเดียว

หลิวเจาตั้งสติได้ แล้วเอ่ยปากว่า: “ในเมื่อเป็นเรื่องพันปี เช่นนั้นก็ไม่ขาดเวลาเพียงเล็กน้อยนี้ไปหรอก”

พูดพลางก็เดินไปข้างกายหวังหยาง กระซิบว่า: “ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ หลานสาวเซี่ยจะไม่มาตามหาคนถึงห้องเรียนหรอก เจ้ารีบไปเร็ว!”

“ข้าต้องการจะฟังท่านอาจารย์บรรยายต่อ!” หวังหยางกล่าวอย่างแน่วแน่

หลิวเจากล่าวอย่างหัวเสีย: “เจ้าจะฟังต่อไป ข้าก็สอนต่อไม่ได้แล้ว!”

หลิวเจาเร่งแล้วเร่งอีก คาบเรียนก็ไม่สอนแล้ว นักศึกษาก็กำลังรออยู่ หวังหยางก็ไม่สะดวกที่จะยื้อต่อไปอีก ทำได้เพียงตามเสี่ยวหนิงออกจากห้องเรียนไป แน่นอน เขาไม่ลืมที่จะพาเฉินชิงซานไปด้วย

คนทั้งหลายมาถึงสวนหลังของโรงเรียนประจำเมือง รถเทียมวัวของตระกูลเซี่ยจอดอยู่ในสวน รอบๆ มีบ่าวรับใช้ในชุดสีเขียวสี่คนที่เอวเหน็บกระบองสั้นยืนอยู่

เซี่ยซิงหานยืนอยู่ข้างรถเพียงลำพัง ในชุดสีเหลืองสดใส แขนเสื้อแคบเอวบาง ไหปลาร้าอันงดงามต้องแสงแดดส่องเป็นประกายราวกับหยกสลัก

แม่นางน้อยผู้นี้ช่างงดงาม แค่ยืนนิ่งๆ ก็เจริญตาเจริญใจแล้ว หากไม่มาหาเรื่องก็จะดียิ่งขึ้นไปอีก

หวังหยางประสานมือคารวะ: “คุณหนูเซี่ยสบายดีนะขอรับ”

เซี่ยซิงหานมองไปที่เฉินชิงซานแวบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงพยักหน้าย่อเข่า ท่วงท่าสง่างาม:

“ได้ยินคุณชายกล่าวว่า ‘รอให้พรุ่งนี้ว่างๆ ค่อยมาหาข้า’ หญิงน้อยมีบุญวาสนาอันใด ถึงกล้ารบกวนคุณชายหวังเสด็จมาด้วยตนเอง? ดังนั้นจึงได้มาด้วยตนเอง ให้คุณชายได้ชมดูสักครา”

หวังหยางกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน: “คุณหนูเซี่ยกล่าวเช่นนี้ ข้าก็ละอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว เรื่องเมื่อวานเป็นข้าที่ผิดเอง แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาต่อท่านจริงๆ เป็นเพียงเพราะสถานการณ์บังคับ จำใจต้องทำไป ขอคุณหนูโปรดอย่าได้ถือสากับคนธรรมดาสามัญเช่นข้าเลย”

“จะใช่มีเจตนาต่อข้าหรือไม่ อีกไม่นานก็จะได้รู้กัน”

เซี่ยซิงหานยกมือขึ้น นิ้วเรียวงามอ่อนนุ่มขยับเล็กน้อย: “มาสิ จำหน้าดูหน่อย ว่าเคยเห็นหรือไม่?”

บ่าวรับใช้ในชุดสีเขียวสี่คนหันกลับมาพร้อมกัน มองไปยังหวังหยาง

หวังหยางกวาดตามองคนทั้งสี่ พูดตามตรง จำไม่ได้เลยสักคน แต่จากเครื่องแต่งกายชุดสีเขียวและกระบองสั้น เขาก็พอจะเดาได้ว่าเป็นสี่คนที่เผชิญหน้ากันในวันที่เขากับเจ้าอ้วนเล่อขวางรถแล้วโปรยแป้ง

ดูท่าเซี่ยซิงหานจะต้องการจะสืบสวนให้ถึงที่สุดแล้ว

แต่ในเมื่อเขาจำใบหน้าของคนทั้งสี่ไม่ได้ คนทั้งสี่ก็อาจจะจำเขาไม่ได้เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ตนเองก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว อย่างไรเสียก็ไม่มีกล้องวงจรปิด แค่ไม่แสดงพิรุธออกมา ข้าไม่เชื่อหรอกว่าบ่าวรับใช้ไม่กี่คนจะกล้ากัดไม่ปล่อยว่าจำตนเองได้?

ในแววตาของหวังหยางเผยความงุนงงออกมาอย่างพอเหมาะพอดี: “ขอเรียนถามคุณหนูเซี่ย พวกเขาคือ...”

“คุณชายหวังจำไม่ได้แล้วรึ? พวกท่านเคยพบกันแล้ว”