บทที่ 69 มีเงินเลี้ยงองครักษ์ มิสู้เปลี่ยนเสื้อผ้า

เซี่ยซิงหานกล่าว: “แน่นอนอยู่แล้ว ขบวนเรือไปกลับ โดยทั่วไปจะไม่ตีเรือเปล่า”

“เช่นนั้นจะขนอะไรกลับไปรึ?”

“เรื่องนี้ต้องดูส่วนต่างของราคาตลาดระหว่างเจี้ยนคังกับจิงโจว หากเป็นช่วงเวลานี้...” เซี่ยซิงหานพลันหยุดพูด แล้วถามอย่างสงสัย: “ท่านถามเรื่องนี้ทำไม?”

แววตาของหวังหยางเป็นประกาย: “ข้ามีธุรกิจหนึ่งอยากจะคุยกับคุณหนูเซี่ย คุณหนูโปรดดู...”

เขากางพัดกระดาษออก: “ของสิ่งนี้มีชื่อว่าพัดจีบ เป็นของที่ข้าสั่งทำขึ้นมา ในโลกนี้มีเพียงด้ามเดียว ยามไม่ใช้สามารถพับเก็บได้ เช่นนี้..... ยังสามารถหมุนเล่นในมือได้...” หวังหยางเลียนแบบท่าทางในละครโทรทัศน์หมุนพัดสองสามรอบ ผลคือมือลื่น พัดเกือบจะตกลงพื้น รีบใช้สองมือช่วยกันถึงจะรับไว้ได้อย่างทุลักทุเล

เซี่ยซิงหานและเฉินชิงซานต่างก็มีสีหน้าประมาณว่า “ข้าจะนั่งดูเจ้าแสดงเงียบๆ”

หวังหยางกระแอมหนึ่งครั้ง:

“สรุปคือของสิ่งนี้ใช้แล้วดูสง่างามมีสไตล์ ดีกว่าพัดกลมพัดผ้าไหมอะไรพวกนั้นมากนัก! พัดด้ามนี้ต้นทุนยี่สิบเหรียญ ราคาขายร้อยเหรียญ ข้าเตรียมจะขนพัดจีบหนึ่งหมื่นด้ามส่งไปขายที่เมืองหลวง ท่านเพียงแค่รับผิดชอบเรื่องการขนส่งทางเรือและการขายที่เมืองหลวง สุดท้ายขายได้เงินเท่าใด ข้าแบ่งให้ท่านครึ่งหนึ่ง ท่านให้ท่านพ่อของท่านใช้สักด้าม แล้วก็แจกจ่ายให้ท่านลุงท่านอาของท่านอีก ไม่นานนัก พัดจีบหนึ่งหมื่นด้ามนี้ก็จะขายหมดเกลี้ยง! ถึงตอนนั้นขายได้เงินล้านเหรียญ ท่านก็จะแบ่งไปได้ถึงห้าแสน!”

หวังหยางยิ่งพูดก็ยิ่งดีใจ!

เซี่ยซิงหานเหลือบมองหวังหยางอย่างดูแคลน ยื่นมือขาวนวลข้างหนึ่งออกมา หงายฝ่ามือขึ้น ราวกับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์เย็นชา

หวังหยางมีเรื่องต้องขอร้องผู้อื่น ทำได้เพียงประคองพัดจีบด้วยสองมือส่งให้อย่างนอบน้อม

เซี่ยซิงหานตรวจสอบพัดจีบอย่างละเอียด ปากก็พูดว่า: “ก็นับว่าเป็นของแปลกใหม่ดี แต่เวลาใช้ต้องกางเข้ากางออกอยู่เรื่อยๆ ค่อนข้างยุ่งยาก นอกจากคนส่วนน้อยที่อยากได้ไว้เพื่อความสนุกแล้ว จะมีใครซื้ออีก?”

“นี่ไม่ใช่แค่เพื่อความสนุกนะ! ท่านเอาพัดมาให้ข้า ข้าจะสาธิตให้ดู พัดนี้ต้องใช้แบบนี้”

หวังหยางรับพัดจีบกลับมา แล้วกางออกดังพรึ่บ เกิดเสียงที่คมชัดและกังวาน ทำท่าคุณชายโบกพัด: “รู้สึกถึงมันรึยัง?”

เซี่ยซิงหานส่ายหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ส่วนเฉินชิงซานก็เบือนหน้าหนีอย่างพูดไม่ออก

หวังหยางรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย: “ท่านยังไม่เข้าใจตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ห้าวันให้หลัง พัดนี้จะต้องโด่งดังไปทั่วจิงโจวเป็นแน่ ถึงตอนนั้นท่านก็จะรู้เองว่าพัดนี้ได้รับความนิยมเพียงใด”

ดวงตาดั่งดาวของเซี่ยซิงหานไหวระริก: “ตกลง ถ้าหากโด่งดังจริงๆ เช่นนั้นข้าก็จะร่วมมือกับท่าน แต่มีเงื่อนไขว่าท่านต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่งก่อน”

“เรื่องอันใดรึ?”

“ตอนบ่ายมีงานชุมนุมสนทนาเชิงปรัชญา ท่านต้องไปกับข้า ข้าต้องการจะประลองกับท่านอีกสักกระดาน ประลองกันอย่างซึ่งๆ หน้า” เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างจริงจังอย่างที่สุด

“พูดเหมือนกับว่าครั้งก่อนไม่ซึ่งๆ หน้าอย่างนั้นแหละ...”

ดวงตาดั่งดาวของเซี่ยซิงหานหรี่ลงเล็กน้อย แฝงไว้ด้วยไอสังหาร

"หุ้นส่วน" ผู้นี้จะล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด หวังหยางรีบกล่าวว่า: “ข้ายินดีจะประลองกับคุณหนูอีกสักกระดาน”

“หากท่านแพ้ ก็ต้องบอกที่มาที่ไปที่แท้จริงของท่านให้ข้าฟัง ห้ามพูดปด” เซี่ยซิงหานจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่า “แท้จริง”

ในใจของหวังหยางสั่นสะท้านขึ้นมา ยิ้มแล้วกล่าวว่า: “ที่มาที่ไปที่แท้จริงรึ? คุณหนูเซี่ยหมายความว่าอย่างไร?”

เซี่ยซิงหานไม่พูดอะไร มองหวังหยางอย่างสนใจ ในดวงตามีประกายดาวระยิบระยับ ราวกับมีพลังทะลุทะลวง เพียงพอที่จะมองทะลุความลับทั้งหมดที่อีกฝ่ายซ่อนไว้

มีพิรุธตรงไหนกัน?

หรือว่านางจะรู้อะไรแล้ว?

เซี่ยซิงหานก็มองหวังหยางเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหวังหยางรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ถึงได้หัวเราะออกมา: “ข้าไม่ได้หมายความว่าอะไรนี่เจ้าคะ! หรือคุณชายหวังจะกลัวข้าถามรึ?”

รอยยิ้มนั้นไร้เดียงสา แต่ก็มีความซุกซนเจ้าเล่ห์อยู่เล็กน้อย

หวังหยางก็หัวเราะเช่นกัน: “เรื่องแค่นี้มีอะไรกัน? ถ้าคุณหนูเซี่ยชนะข้า ข้าย่อมต้องบอกความจริงอยู่แล้ว แต่ถ้าหากคุณหนูเซี่ยแพ้...”

เขามองสำรวจเซี่ยซิงหาน สายตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม สนอกสนใจ เพียงแค่มองไปมองมา แต่กลับไม่พูดอะไร

คราวนี้ถึงตาเซี่ยซิงหานที่รู้สึกขนลุก นางถอยหลังไปสองก้าว กล่าวอย่างระแวดระวัง: “ท่านคิดจะทำอะไร?”

หวังหยางหัวเราะฮ่าๆ เลียนแบบน้ำเสียงของเซี่ยซิงหานเมื่อครู่นี้แล้วกล่าวว่า:

“ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรนี่! หรือคุณหนูเซี่ยจะกลัวว่าข้าจะทำอะไร?”

“ไร้สาระ” เซี่ยซิงหานหันหลัง ก้าวเดินอย่างนุ่มนวล ขึ้นไปบนรถเทียมวัว

เสี่ยวหนิงแอบถลึงตาใส่หวังหยางทีหนึ่ง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสุภาพ: “ตอนบ่ายต้นยามเซิน (ราวบ่ายสามโมง) คุณหนูของข้าจะมารับคุณชายเจ้าค่ะ”

หวังหยางกล่าว: “ไม่ต้องรบกวน บอกที่อยู่มา ข้าไปเองได้”

เสี่ยวหนิงยิ้มเล็กน้อย: “เกรงว่าหากไม่มีคุณหนูของข้า คุณชายอาจจะเข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ”

“ที่ไหนรึ?”

“เสี่ยวหนิง” เซี่ยซิงหานเรียกมาจากในรถ

เสี่ยวหนิงย่อตัวให้หวังหยางอย่างเหมาะสม แล้วเลิกม่านเข้าไปในรถ

รถเทียมวัวค่อยๆ เคลื่อนออกไป หวังหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้าวตามไปอย่างรวดเร็วพลางกล่าวว่า: “ขอบคุณคุณหนูเซี่ยมาก”

เสียงสงบนิ่งของเซี่ยซิงหานดังมาจากในหน้าต่างรถ: “ก็แค่ทางผ่าน”

“ข้าหมายถึงเรื่องที่คุณหนูมาหาข้าที่โรงเรียนประจำเมืองในวันนี้”

หวังหยางคาดเดาว่า ที่เซี่ยซิงหานมาหาเขาต่อหน้าธารกำนัลในวันนี้ ก็เพื่อช่วยปูทางเรื่องตัวตนของเขา หรือแม้กระทั่งการที่มารับเขาไปงานชุมนุมด้วยตนเอง ก็อาจจะมีความหมายนี้แฝงอยู่ด้วย

เพราะการทำเช่นนี้ เรื่องที่ตระกูลหวังแห่งหลางหยามาศึกษาอยู่ที่โรงเรียนประจำเมืองก็จะแพร่กระจายไปทั่วจิงโจวอย่างรวดเร็ว เช่นนี้แล้วในภายภาคหน้าที่เขาจะเป็นตัวแทนของโรงเรียนประจำเมืองไปประลองก็จะยิ่งดูสมเหตุสมผลมากขึ้น

แม้ว่าการกระทำของเซี่ยซิงหานจะเป็นไปเพื่อโรงเรียนประจำเมือง แต่หวังหยางก็ยังคงขอบคุณนาง

ถึงอย่างไรการมีคุณหนูตระกูลเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นมาช่วยรับรอง ตัวตนของเขาก็จะยิ่งน่าเชื่อถือมากขึ้น สามารถลดความสงสัยและปัญหาที่ไม่จำเป็นไปได้ไม่น้อยโดยไม่รู้ตัว

เซี่ยซิงหานไม่ได้ตอบอะไร รถเทียมวัวเคลื่อนไปข้างหน้าในความเงียบ แต่เพิ่งจะไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลงอีกครั้ง

หวังหยางเดินเข้าไปอย่างสงสัย เซี่ยซิงหานเลิกม่านหน้าต่างรถขึ้นมุมหนึ่ง แล้วกล่าวว่า: “ท่านมีเงินเลี้ยงองครักษ์ มิสู้เปลี่ยนเสื้อผ้า”

“เปลี่ยนเสื้อผ้ารึ?” หวังหยางก้มลงมองเสื้อสีขาวของตนเองโดยไม่รู้ตัว

“ผ้าอวี้หลินของแท้เมื่อต้องแสงแดดจะสะท้อนประกายสีเหลืองอ่อน จักรพรรดิองค์ปัจจุบันเสด็จประพาสทางชลมารคด้วยเรือมังกรหลายครั้ง อาภรณ์ของผู้ติดตามที่คอยถ่อเรือล้วนใช้ผ้าชนิดนี้ เสื้อผ้าของท่านวัสดุคล้ายแต่ไม่ใช่ คนทั่วไปอาจจะมองไม่ออก แต่คนที่ดูเป็นเพียงแค่เหลือบมองก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของจริงหรือของปลอม”

หวังหยางนิ่งอึ้งไป ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกหน้าแดงขึ้นมา เรื่องของแบรนด์เนมปลอมนี้เกือบจะทำให้เขาเองก็ลืมไปแล้ว

แน่นอนว่าเขาก็จงใจที่จะลืมมันด้วย เพราะเขาต้องจินตนาการว่าเสื้อผ้าชุดนั้นเป็นของจริง แล้วถึงจะมีความมั่นใจเพียงพอที่จะสวมบทบาทเป็นคนตระกูลหวังแห่งหลางหยาได้

พูดไปก็น่าละอายอยู่บ้าง ตระกูลหวังแห่งหลางหยาที่ไม่สามารถซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักชุดได้ จะเป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยาจริงๆ รึ?

ต่อให้สามารถอธิบายได้ แต่ก็ย่อมต้องทำให้เกิดความสงสัยอยู่ดี

เซี่ยซิงหานไม่สงสัยรึ?

ถ้าสงสัย เช่นนั้นวันนี้เหตุใดจึงมาหาข้าอย่างเอิกเกริก?

เป็นเพราะเรื่องการประลองกับสำนักศึกษาหวังจำเป็นต้องใช้ข้า ดังนั้นจึงได้อดทนไว้ชั่วคราวรึ?

หรือว่ามีจุดประสงค์อื่น?

หรือว่าการมาอย่างเอิกเกริกนี้เองคือจุดเริ่มต้นของอันตราย?

ขณะที่หวังหยางกำลังสับสนในความคิด รถเทียมวัวก็ได้เคลื่อนไปไกลแล้ว

ในตอนนี้ เสียงลังเลของเฉินชิงซานก็ดังมาจากด้านหลังเขา: “อาภรณ์ผ้าอวี้หลินสีขาวของท่าน... เป็นของปลอมจริงๆ รึ?”