บทที่ 71 บรรพบุรุษคือหวังโย่วจวิน

เมื่อชนชั้นสูงจอมปลอมคนหนึ่งบังเอิญเข้าไปปะปนอยู่ในหมู่ทายาทขุนนางรุ่นที่ n สองสามคน ควรจะทำอย่างไร?

วางมาดตบหน้ารึ?

ไม่ๆๆ นั่นเป็นวิธีการของหลงอ้าวเทียน ตัวเอกที่มีรัศมีพระเอกคุ้มครอง ไม่ว่าจะทำตัวอย่างไรก็ไม่มีวันตาย

เอาชนะพวกเขาอย่างราบคาบ เป็นที่หนึ่งในการสนทนาเชิงปรัชญา แล้วจะมีประโยชน์อันใด? จะได้เงินสักแดงหรือไม่?

ส่วนเรื่องการผูกมิตร หวังหยางก็ไม่มีความคิดเช่นนั้น เพราะตัวตนของตนเองเป็นของปลอม ทั้งยังไม่เข้าใจนิสัยใจคอของคนทั้งสองคนนั้นดีพอ ไม่แน่ว่ายังไม่ทันจะได้ผูกมิตรดี ความลับก็อาจจะแดงขึ้นมาเสียก่อน

ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดก็คือเก็บคมในฝัก รักษาท่าทีที่ไม่ล่วงเกินผู้ใด และไม่สนิทสนมกับผู้ใดจนเกินไป หากสามารถทำให้คนอื่นไม่สังเกตเห็นเขาได้ก็จะยิ่งดี

แต่นี่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

นับตนเองเข้าไปด้วย ก็มีทั้งหมดเพียงห้าคน มีตระกูลหวังแห่งหลางหยาที่ทั้งหล่อทั้งเก่งอยู่ด้วย จะไม่ถูกสังเกตได้อย่างไร?

เช่นนั้นก็จำใจต้องทำตัวธรรมดาๆ สักหน่อยแล้วกัน แม้จะยาก แต่ก็ต้องพยายาม

หวังหยางปลอบใจตัวเองอย่าง "หน้าไม่อาย" ที่สุด

เฉินชิงซานนั่งอยู่ตรงข้ามหวังหยาง ใบหน้างามเย็นชาปรากฏร่องรอยของความเข้าใจฉับพลัน: “ข้ารู้แล้ว”

หวังหยางชะงักไป: “เจ้ารู้อะไร?”

“แบบที่นิยมอะไรกัน... ท่านไม่มีเงินสินะ”

ข้าจะเป็นลม!

ยังจะมาคิดเรื่องนี้อยู่อีกรึ?

ยัยบื้อเอ๊ย!

เมื่อตอนเช้าหวังหยางเพิ่งจะ “ให้ความรู้” แก่นางเกี่ยวกับแนวคิด “แบบที่นิยม” เพื่อใช้เป็นข้ออ้างเรื่อง “ของแบรนด์เนมปลอม” ไม่คิดว่านางเพิ่งจะมาเข้าใจเอาตอนนี้!

“ข้าจะไม่มีเงินได้อย่างไร?!” หวังหยางหัวเราะแห้งๆ สองครั้ง

หลังจากใช้หนี้นอกระบบไปแล้ว ก็แบ่งครึ่งกับเฮยฮั่น เงินห้าร้อยเหรียญที่เหลือก็ให้รางวัลคนขายพัดไปหนึ่งร้อย ซื้อเกาลัดคั่วไปแปดเหรียญ ซื้อเสื้อผ้าให้อาอู่ไปเก้าสิบเจ็ดเหรียญ ทั้งสองคนกินเป็ดย่าง ข้าวสารแดง และแกงฮั่วไช่ไปสี่สิบหกเหรียญ ยังเหลือเงินก้อนใหญ่อีกสองร้อยสี่สิบเก้าเหวิน!

นี่จะเรียกว่าไม่มีเงินได้อย่างไร?!

“ข้าไม่ได้บอกแล้วรึว่า ที่อี้ซิงน่ะ ตระกูลขุนนางนิยมใส่แบบนี้กัน ผ้าอวี้หลินของแท้กลับไม่มีคนซื้อ นี่เรียกว่ากระแส—”

“ท่านไม่มีแม้กระทั่งหยก” เฉินชิงซานพลันกล่าวขึ้น

แม้นางจะไม่ได้เกิดในตระกูลขุนนาง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรีของแม่ทัพ อาศัยอยู่ในเมืองหลวงมานาน พบเห็นคุณชายสูงศักดิ์มามากมาย หลังจากได้สัมผัสอยู่พักหนึ่ง ก็รู้สึกว่าหวังหยางแม้จะมีบุคลิกที่ดี แต่จะบอกว่ามีเงินน่ะรึ เหอะๆ

หวังหยางปากแข็ง: “ข้าไม่ชอบ”

“ท่านไม่ใช้เครื่องหอมด้วย”

“ลูกผู้ชายไม่ใช้เครื่องหอม”

“ท่านไม่มีรถเทียมวัว...”

“ข้าชอบเดิน!”

“ผู้ติดตามของท่าน—”

“ก็ได้ ข้าไม่มีเงิน” หวังหยางจำต้องยอมรับ

เฉินชิงซานเห็นท่าทีหัวเสียของหวังหยาง มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็รีบเม้มปากแล้วกล่าวว่า: “เสื้ออวี้หลินของแท้ราคาเท่าไหร่ ข้าให้ท่านยืมได้”

หวังหยางมองเฉินชิงซานอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

เฉินชิงซานกล่าว: “อย่าเข้าใจผิด ข้าเห็นว่าคุณชายตระกูลใหญ่เช่นท่านตกอับไปหน่อย มิสู้ข้าให้ท่านยืมเงินก่อน ถึงเวลาท่านค่อยคืนข้า ดอกเบี้ยเดือนละสามส่วน”

“ดอกเบี้ยสามส่วนรึ? ทำไมเจ้าไม่ไปปล้นเลยเล่า!” ท่านตู้ซานเหยียคิดดอกเบี้ยแค่เดือนละส่วนเดียวเอง!

“เช่นนั้น... สองส่วน?” เฉินชิงซานลองถาม

หวังหยาง: →_→

......

รถเทียมวัวขับเข้าประตูข้างของจวนตระกูลอวี้โดยตรง จอดลงตามการนำทางของบ่าวรับใช้ในจวน หวังหยางและเฉินชิงซานลงจากรถ ก็เห็นเซี่ยซิงหานในชุดสีเหลืองห่าน ใบหน้างามราวหิมะ สายลมเย็นพัดผ่าน ชายเสื้อผ้าโปร่งสีเหลืองพลิ้วไหวราวผีเสื้อ

“คุณหนูเซี่ย!” หวังหยางยิ้มทักทาย

เซี่ยซิงหานเหลือบมองเฉินชิงซานแวบหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงเบา: “ท่านมีเงินจ้างองครักษ์โฉมงาม แต่ไม่มีเงินเปลี่ยนเสื้อผ้ารึ?”

หวังหยางทำได้เพียงกล่าวคำแก้ตัวชุดเดียวกับที่ใช้กับเฉินชิงซานซ้ำอีกครั้ง: “ท่านไม่รู้หรอก ที่บ้านเมืองของพวกเรานิยมใส่ผ้าป่านทอละเอียดแบบนี้กัน ผ้าอวี้หลินกลับไม่ค่อยเป็นที่นิยม รู้สึกว่ามันบ้านนอก...”

“ดังนั้นท่านจึงไม่มีเงิน” เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างครุ่นคิด

“ใครว่าข้าไม่มีเงิน!”

“ท่านไม่มีแม้กระทั่งหยก”

หวังหยาง: ......

เซี่ยซิงหานเห็นหวังหยางจนมุมก็อารมณ์ดีขึ้น กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม: “มิสู้ข้าให้ท่านยืมก่อนสักหน่อย ดอกเบี้ยเดือนละห้าส่วน”

หวังหยางพูดไม่ออก: “ทำไมท่านไม่เอาสิบส่วนไปเลยเล่า?”

“ถ้าท่านบอกว่าสิบส่วน ข้าก็จะให้ท่านยืมเพิ่มอีกหน่อย”

หวังหยาง: ......

“คุณชายหวัง คุณหนูเซี่ย เชิญตามข้ามาขอรับ”

บ่าวรับใช้หลายคนนำทางหวังหยางและคนอื่นๆ ผ่านสวนดอกไม้ไป

หวังหยางลองหยั่งเชิงถาม: “อวี้อี้รู้หรือไม่ว่าข้าจะมา?”

“พวกเขารู้เพียงว่าท่านคือตระกูลหวังแห่งหลางหยา กำลังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนประจำเมือง เรื่องอื่นใดไม่รู้ทั้งสิ้น” เซี่ยซิงหานพูดจบ ก็เสริมอีกสองคำอย่างมีความหมายลึกซึ้ง: “วางใจเถิด”

หวังหยางเหลือบมองเซี่ยซิงหาน กล่าวอย่างร้อนตัว: “เรื่องนี้มีอะไรให้ไม่วางใจกัน”

เซี่ยซิงหานยิ้มเล็กน้อย: “จริงรึ? เช่นนั้นคุณชายหวังก็ช่างใจกว้างเสียจริงนะเจ้าคะ”

หวังหยางรู้สึกว่าเซี่ยซิงหานดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง ทุกคำพูดล้วนมีความหมายแฝง แต่ว่านางรู้อะไรกันแน่ ในใจของหวังหยางก็ไม่มีข้อมูล

คนทั้งหลายเดินเข้าสู่ระเบียงทางเดินไม้เคลือบเงา ปลายสุดของระเบียงเป็นโถงรับรองที่กว้างขวาง

พื้นปูด้วยไม้เคลือบเงา สามด้านเป็นพืชพันธุ์สีเขียว

หวังหยางและคนอื่นๆ เดินไปทางโถงรับรอง ในตอนนี้ก็ได้ยินเสียงสนทนาโอ้อวดดังขึ้น:

“การสนทนาเชิงปรัชญาอะไรสำคัญที่สุด? ความรู้สึก ก็คือความรู้สึก!

ความรู้สึกมาถูกทาง การจะเอาชนะในการสนทนาเชิงปรัชญาก็ง่ายดายราวกับเด็ดดอกไม้ใบหญ้า

วันนั้นที่อำเภอปาหลิง ยอดฝีมือด้านการสนทนาเชิงปรัชญาสี่คนรุมข้าคนเดียว ข้าไม่ได้ดื่มแม้แต่ชาสักอึก ก็โต้เถียงกับพวกเขา

ข้าชี้ไปที่เงาแดดบนพื้น บอกว่าก่อนที่เงาแดดจะเคลื่อน หากข้าไม่สามารถหักล้างทฤษฎีของพวกท่านได้ ข้าจะยอมแพ้ทันที! ผลเป็นอย่างไร?

ก็แค่สี่คำ

ราบเป็นหน้ากลอง!

นั่นแหละคือความรู้สึกมาแล้ว”

นี่ใครกัน ช่างขี้โม้เสียจริง?

หวังหยางมองตามเสียงไป ก็เห็นว่าผู้ที่พูดคือคุณชายในชุดผ้าไหมงดงามคนหนึ่ง นั่งอยู่ทางด้านขวาของโถงรับรอง

ในตอนนี้ บ่าวรับใช้ก็ขานเสียงดัง: “คุณหนูเซี่ยแห่งเฉินจวิ้นมาถึงแล้ว! คุณชายหวังแห่งหลางหยามาถึงแล้ว!”

ชายร่างสูงโปร่งหน้าตาหมดจดคนหนึ่งลุกขึ้นยืนจากที่นั่งประธาน สวมชุดคลุมยาวพลิ้วไหว ท่วงทีสง่างาม บุคลิกไม่ธรรมดา เขาคืออวี้อี้

เขายิ้มประสานมือ: “บ้านซอมซ่อหลังน้อย ได้ตระกูลหวังและเซี่ยมารวมกันเยือน นับเป็นโชคดียิ่ง”

หวังหยางประสานมือคารวะตอบ เซี่ยซิงหานคารวะแล้วกล่าวว่า: “ท่านอาจารย์เกรงใจไปแล้ว จะว่าโชคดี พวกเราต่างหากที่โชคดี ท่านอาจารย์ปลีกวิเวกจากความวุ่นวาย โดดเด่นเหนือมลทิน ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วจิงฉู่ วันนี้ได้รับเกียรติจากท่านอาจารย์มาเป็นประธานการสนทนาเชิงปรัชญา นับเป็นโชคดีอย่างหาที่สุดมิได้”

อวี้อี้หัวเราะ: “ใครๆ ก็ว่า ‘ท่านเซี่ยลิ่งมีบุตรี’ สมคำร่ำลือจริงๆ เชิญนั่ง” จากนั้นก็พยักหน้าให้หวังหยาง: “คุณชายหวังก็เชิญนั่งเช่นกัน”

คุณชายในชุดหรูหราก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน ประสานมือคารวะเซี่ยซิงหานและหวังหยางอย่างเป็นมิตร: “คุณหนูสี่สบายดีนะขอรับ... ท่านนี้คงจะเป็นพี่หวังสินะ! น้องน้อยมีนามว่าเหยียนโย่วเฉิง แห่งตระกูลเหยียนแห่งหลางหยา ชื่อรองอันคัง ยินดีที่ได้รู้จัก!”

“ข้าน้อยหวังหยาง ชื่อรองจือเหยียน ขอคารวะพี่เหยียน!”

การปฏิสัมพันธ์ในสมัยโบราณ การเรียกขานกันว่าพี่ถือเป็นการให้เกียรติ ไม่ว่าอายุจะมากน้อยเพียงใด เมื่อทั้งสองฝ่ายยังไม่คุ้นเคยกันดี อีกฝ่ายเรียกท่านว่าพี่ หากท่านถือเป็นจริงเป็นจัง เรียกอีกฝ่ายกลับไปว่าน้อง ก็จะดูเหมือนคนไม่รู้ความไปบ้าง โชคดีที่หวังหยางไม่ใช่คนอ่อนหัด ถึงได้รอดพ้นจากการทำเรื่องน่าอายไปได้

หลังจากคารวะกันเสร็จแล้ว ทุกคนก็นั่งลง เฉินชิงซานเหน็บดาบยืนอยู่เบื้องหลังหวังหยาง ในชุดสีเขียวดูสงบเสงี่ยม ขาเรียวยาวตรง ยิ่งทำให้หวังหยางดูมีมาดของคุณชายตระกูลใหญ่ขึ้นมา

เหยียนโย่วเฉิงถามอย่างสงสัย: “ขอเรียนถามพี่หวัง เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยาสาขาใด เหตุใดจึงมาเดินทางศึกษาที่จิงโจวรึ?”

หวังหยางเห็นเซี่ยซิงหานมองตนเองอย่างเงียบๆ ในใจก็คิดว่า นางพาข้ามาที่นี่ อาจจะมีเจตนาจะยืมปากผู้อื่นเพื่อสืบหาตัวตนของข้าด้วย เขารู้ว่าสถานการณ์เช่นนี้ไม่อาจบ่ายเบี่ยงได้ เตรียมตัวมาพร้อมแล้ว จึงกล่าวอย่างเปิดเผยว่า:

“บรรพบุรุษของข้าน้อยคือขุนนางผู้มีชื่อเสียงในสมัยจิ้น ตำแหน่งสูงสุดคือโย่วจวินเจียงจวิน และไคว่จีเน่ยสื่อ”

“หวังโย่วจวิน?!” เหยียนโย่วเฉิงตกใจ

หว่างคิ้วของเซี่ยซิงหานขยับเล็กน้อย

มีเพียงอวี้อี้ที่สีหน้ายังคงเป็นปกติ