บทที่ 76 คุณชาย ข้ากินอิ่มแล้ว

หลังจากหวังหยางพูดจบ ก็ไม่มีใครพูดอะไรอยู่เป็นเวลานาน

ต้องรู้ว่าผู้ตั้งทฤษฎีเดิมทีคือเซี่ยซิงหาน ทฤษฎีที่ตั้งขึ้นย่อมต้องผ่านการขัดเกลาและบ่มเพาะมาเป็นอย่างดี แม้จะกล่าวออกมาในที่นั้น แต่เวลาที่ใช้ในการเตรียมการล่วงหน้านานเพียงใด เป็นการปรึกษาหารือกับผู้อื่นหรือเป็นความเห็นของตนเองแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีผู้ใดรู้ได้

แต่หวังหยางกลับหักล้างหลิ่วเฉิงก่อน จากนั้นก็อาศัยประเด็นของเซี่ยซิงหานมาขยายความอย่างลื่นไหลจนสำเร็จในคราวเดียว ความซับซ้อนแยบยลนั้น ถึงกับเหนือกว่าทฤษฎีดั้งเดิมของเซี่ยซิงหานเสียอีก ความรู้ความสามารถและวาทศิลป์เช่นนี้ จะไม่ทำให้ผู้คนตกตะลึงได้อย่างไร?

ผ่านไปเนิ่นนาน เหยียนโย่วเฉิงถึงได้ถอนใจกล่าวว่า: “สมแล้วที่เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยา ตระกูลสูงศักดิ์อันรุ่งโรจน์ ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลห้าร้อยปี เชื่อได้ว่าไม่ผิดเพี้ยนจริงๆ!”

มุมปากของเซี่ยซิงหานยกขึ้นเล็กน้อย ปรากฏรอยยิ้มที่ยอมรับจากใจจริง ศีรษะได้รูปก้มลงเล็กน้อย ราวกับเทพธิดาในหมู่มวลบุปผาที่ก้มลงคำนับ: “เป็นคุณชายหวังที่ชนะแล้ว ซิงหานขอยอมแพ้”

ส่วนหลิ่วเฉิงนั้นใบหน้าหมองคล้ำ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

ในวัยหนุ่มอวี้อี้เคยชื่นชอบการสนทนาเชิงปรัชญา แต่ปัจจุบันกลับรู้สึกสนใจน้อยลง ดังนั้นแม้จะเห็นหวังหยางเฉิดฉายอย่างยิ่งใหญ่ แอบชื่นชมในความรู้ความสามารถและวาทศิลป์ของคนผู้นี้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เมื่อเห็นหลิ่วเฉิงไม่พูดอะไร จึงกล่าวว่า:

“คุณชายหวังบรรยายได้อย่างประณีตงดงาม คมความคิดและถ้อยคำหลักแหลม คุณชายหลิ่วก็มีความสามารถโดดเด่นเช่นกัน ไม่ทราบว่าทฤษฎีของคุณชายหลิ่วจบสิ้นแล้วหรือไม่?”

หลิ่วเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นยืน แล้วประสานมือคารวะหวังหยาง: “ความคิดความอ่านของพี่หวัง ข้าน้อยนับถือยิ่งนัก”

หวังหยางรีบลุกขึ้นยืน คารวะตอบ: “เป็นเพียงการฉวยโอกาสเท่านั้น ความสามารถของพี่หลิ่วต่างหากที่น่าเลื่อมใส!”

คำว่า “ฉวยโอกาส” ที่หวังหยางพูดนั้น ในแง่หนึ่งก็นับว่าเป็นความจริง เพราะถึงอย่างไรเขาก็เกิดช้ากว่าหลิ่วเฉิงถึงหนึ่งพันห้าร้อยกว่าปี ในระหว่างนั้นการวิจัยก็ลึกซึ้งขึ้นทุกวัน ปรมาจารย์ก็ปรากฏขึ้นมากมาย ตำราทั้งในและต่างประเทศ แนวคิดทางวิชาการ ความเห็นใหม่ๆ มีมากมายดั่งมหาสมุทร! โลกทัศน์และความรู้ที่บ่มเพาะมาเช่นนี้ ย่อมมิใช่สิ่งที่หลิ่วเฉิงจะเทียบได้

อวี้อี้ลุกขึ้นยืน กล่าวเสียงขรึม: “วันที่สิบแปด เดือนสี่ ปีหย่งหมิงที่แปด ผู้ชนะการสนทนาเชิงปรัชญา คือ หวังหยางแห่งหลางหยา!”

......

หลังจากการสนทนาเชิงปรัชญา อวี้อี้ก็ได้จัดงานเลี้ยงรั้งตัวไว้ และให้บุตรชายคนโต อวี้เฉียนโหลว มานั่งร่วมด้วย นี่ก็เป็นการปูทางสำหรับอนาคตทางการเมืองของอวี้เฉียนโหลวด้วยเช่นกัน

แม้อวี้เฉียนโหลวจะอายุมากกว่าหวังหยางและคนอื่นๆ ทั้งยังดำรงตำแหน่งจิงโจวจู่ปู้ แต่ในงานเลี้ยงกลับทำได้เพียงนั่งในที่นั่งสุดท้าย

เพราะตระกูลหวัง เซี่ย และหลิ่ว ทั้งสามล้วนเป็นตระกูลสูงศักดิ์ชั้นหนึ่งของราชวงศ์ใต้ ชาติตระกูลของตระกูลเหยียนจะต่ำกว่าสามตระกูลนี้เล็กน้อย แต่ก็ยังคงสูงกว่าตระกูลอวี้

ตระกูลอวี้แห่งซินเหย่แม้จะยิ่งใหญ่ในจิงโจว แต่เมื่อเทียบกับตระกูลสูงศักดิ์เหล่านี้แล้ว กลับด้อยกว่ามากนัก ต่อให้เปลี่ยนเป็นตระกูลอวี้แห่งอิ่งชวนที่สูงศักดิ์กว่า ก็ยังยากที่จะต่อกรได้ นอกเสียจากว่าจะเป็นตระกูลอวี้แห่งอิ่งชวนในสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก นั่นถึงจะพอจะเทียบกันได้

ที่อวี้อี้สามารถเป็นประธานการสนทนาเชิงปรัชญาในครั้งนี้ได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะความสะดวกของที่ตั้งในจิงโจวและชื่อเสียงของตนเอง ประกอบกับความสัมพันธ์ส่วนตัวเล็กน้อยกับองค์จักรพรรดิ จึงทำให้คุณชายสูงศักดิ์สองสามคนนี้ให้ความเคารพอย่างสูง แต่ในงานเลี้ยงเขาไม่ค่อยพูดอะไร เหมือนกับตอนสนทนาเชิงปรัชญา ดูเหมือนจะค่อนข้างไม่สนใจนัก ผู้ที่รับผิดชอบต้อนรับแขกและสังสรรค์ส่วนใหญ่คืออวี้เฉียนโหลว

“ลองชิมนี่ดู” หวังหยางตักห่านย่างจานเล็กๆ ให้เฉินชิงซานในระหว่างที่ทุกคนกำลังดื่มกินกันอย่างครึกครื้น ในสมัยนั้นเรียกว่า “เอ๋อจื้อ”

เขาเกลี้ยกล่อมเฉินชิงซานอยู่หลายครั้ง ให้นางลงไปกินข้าว แต่เฉินชิงซานบอกว่าต้องทำหน้าที่องครักษ์ให้ดีที่สุด อย่างไรก็ไม่ยอมไป

และในสมัยนั้นการแบ่งแยกชนชั้นสูงกับสามัญชนนั้นเข้มงวดอย่างยิ่ง หวังหยางก็ไม่สะดวกที่จะขอให้อวี้อี้เพิ่มที่นั่งให้เฉินชิงซาน มิเช่นนั้นจะเป็นการไม่ให้เกียรติต่อชนชั้นสูงในที่นั่ง

ดังนั้นหวังหยางจึงทำได้เพียงส่งอาหารให้เฉินชิงซานเป็นระยะๆ

ตอนแรกเฉินชิงซานยังคงสงวนท่าที แต่ทนการเกลี้ยกล่อมอย่างเอาใจใส่ของหวังหยางไม่ไหว อีกอย่างเมื่อมองดูอาหารเหล่านี้ ก็หิวขึ้นมาจริงๆ ดังนั้นจึงได้ยืนกินไปสองสามจาน

“พี่หวัง ท่านดีต่อองครักษ์ของท่านจริงๆ นะ!” เหยียนโย่วเฉิงยิ้มร่าให้หวังหยาง

เฉินชิงซานชักมือกลับ ไม่ได้รับห่านย่างไป

หวังหยางไม่สนใจคนพวกนั้น ลุกขึ้นยืนแล้วนำจานและตะเกียบไปวางในมือของเฉินชิงซาน กระซิบว่า: “อยากกินก็กิน ไม่ต้องสนใจคนอื่น”

จากนั้นก็นั่งกลับไปที่เดิม กล่าวอย่างสงบ: “องครักษ์ของข้าเอง คุ้มครองข้าให้ปลอดภัย ข้าย่อมต้องดีต่อนางหน่อยเป็นธรรมดา”

ดีหน่อยน่ะรึ ดีจนถึงบนเตียงกระมัง!

เหน็บดาบเล่มหนึ่งก็เรียกองครักษ์รึ? หลอกใครกัน?

แต่ดูไปก็มีมาดอยู่บ้าง โดยเฉพาะขานั่น ทั้งยาวทั้งตรงทั้งทรงพลัง...

เจ้าเด็กนี่เลือกองครักษ์ได้ดีจริงๆ องครักษ์ทั่วไป คุ้มกันใต้เตียง องครักษ์โฉมงาม บนเตียงก็คุ้มกันได้ ฮ่าๆๆ!

วันไหนข้าไปหาองครักษ์หญิงมาสักคนดีกว่า...

เหยียนโย่วเฉิงดื่มสุราไปสองสามจอก รอยยิ้มก็ยิ่งสดใสขึ้น แต่การล้อเล่นก็ต้องมีขอบเขต เขาไม่คุ้นเคยกับหวังหยาง ก็ไม่รู้แน่ชัดถึงนิสัยของอีกฝ่าย ไม่สะดวกที่จะพูดจาสองแง่สองง่ามเกินไป ดังนั้นจึงได้แค่คิดในใจ ปากก็กล่าวว่า: “พี่หวังช่างถนอมบุปผางามเสียจริง!”

เซี่ยซิงหานที่นั่งอยู่ทางซ้ายของหวังหยางเพียงแค่ก้มหน้ากินปลา กินอย่างตั้งอกตั้งใจมากๆ

“แม่นางเป็นคนถิ่นใดรึ?” หลิ่วเฉิงพลันถามเฉินชิงซานขึ้น

ประโยคนี้ดูเหมือนจะถามโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็อาจจะตั้งใจ

อันที่จริงพูดความจริงไปก็ไม่มีอะไร แต่เผื่อว่าหลิ่วเฉิงจะอาศัยเรื่องนี้วกกลับมาที่หวังหยาง ฉวยโอกาสหยั่งเชิง นั่นก็จะไม่ดีแล้ว

ส่วนใหญ่เป็นเพราะหวังหยางยังไม่ทันจะได้ตกลงเรื่องนี้กับเฉินชิงซาน เขาก็ไม่รู้ว่าเฉินชิงซานจะตอบอย่างไร

เขาคิดจะชิงพูดตัดบทก่อนที่เฉินชิงซานจะเอ่ยปาก แต่การทำเช่นนั้นก็จะดูแปลกไปหน่อย

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าความกังวลของหวังหยางนั้นเกินความจำเป็น

เพราะเฉินชิงซานไม่ได้เตรียมจะตอบเลยแม้แต่น้อย นางค่อยๆ กินเนื้อห่าน ราวกับไม่ได้ยินคำถามของหลิ่วเฉิง

“แม่นางท่านนี้?”

“แม่นาง!”

หลิ่วเฉิงเรียกอยู่สองครั้ง เฉินชิงซานถึงได้หยุดกินเนื้อ แล้วมองไปยังหลิ่วเฉิงด้วยสายตาสงสัย

หลิ่วเฉิงรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ทำได้เพียงถามคำถามเมื่อครู่อีกครั้ง

เฉินชิงซานกะพริบดวงตาอันเยือกเย็นของนาง ก้มหน้าลงแล้วเริ่มกินต่อ

น่าสนใจอยู่ไม่น้อย เหยียนโย่วเฉิงหรี่ตามองดูละคร

หลิ่วเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ระดับความโกรธพุ่งขึ้นพรวดๆๆ

หวังหยางรีบกล่าว: “พี่หลิ่ว ท่านอย่าไปถือสานางเลย! การออกเสียงของนางมีปัญหาเล็กน้อย พูดจาไม่ค่อยชัดเจน ดังนั้นจึงอายที่จะเอ่ยปาก...”

หลิ่วเฉิงกล่าว: “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง...”

“คุณชาย ข้ากินอิ่มแล้ว”

เฉินชิงซานวางจานเปล่าลงบนโต๊ะของหวังหยาง เสียงใสกังวาน พูดจาชัดถ้อยชัดคำ

หลิ่วเฉิง: ???

หวังหยาง: ??!

ยัยบื้อธรรมชาติจริงๆ!!!

“ประโยคนี้ทำไมพูดได้ดีขนาดนี้? ก็แปลกอยู่เหมือนกัน...” หวังหยางสีหน้ากระอักกระอ่วน

หลิ่วเฉิงแค่นเสียงเย็นชาแล้วดื่มสุรา

อวี้เฉียนโหลวเห็นบรรยากาศไม่ค่อยจะดี จึงได้เปลี่ยนเรื่องว่า: “คุณชายเหยียน พี่ชายของท่านเมื่อปีก่อนเดินทางไปเป็นทูตที่แดนอานารยชนเหนือ ตอนนี้กลับมาแล้วสินะขอรับ?”

“กลับมาแล้วขอรับ การเดินทางครั้งนี้ค่อนข้างเร็ว สองเดือนก่อนก็มาถึงเจี้ยนคังแล้ว” เหยียนโย่วเฉิงหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองไปรอบๆ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าลึกลับ: “พวกท่านรู้หรือไม่ว่า ตอนที่พี่ชายของข้าพวกเขาไปถึงก็พอดีกับช่วงงานเลี้ยงวันขึ้นปีใหม่ของพวกอนารยชนเหนือพอดี ได้พบกับทูตจากโครยอด้วย”

หลิ่วเฉิงเหลือบมอง: “เรื่องนี้มีอะไรแปลกด้วยรึ? พวกโครยอก็เป็นพวกจับปลาสองมือ ประจบประแจงทั้งสองฝ่ายมาโดยตลอด”

เหยียนโย่วเฉิงก็ไม่พอใจโครยออย่างมากเช่นกัน:

“สมัยที่เสด็จพ่อขององค์จักรพรรดิยังทรงพระชนม์อยู่ พวกโครยอมาเข้าเฝ้า เสด็จพ่อพระราชทานตำแหน่งเพี่ยวฉีต้าเจียงจวินให้แก่กษัตริย์โครยอ! แม่ทัพใหญ่ของเรากลับไปถวายบรรณาการให้พวกอนารยชนเหนือ นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

เซี่ยซิงหานกล่าว: “โครยอมาเข้าเฝ้า ก็แค่ถวายของพื้นเมืองของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แต่ที่พวกเขาถวายบรรณาการให้ราชวงศ์เหนือ กลับเป็นทองคำเงินแท้ๆ”

น้ำเสียงของหลิ่วเฉิงเจือแววเยาะเย้ย: “ใช่สิ หนึ่งปีทองคำสองร้อยชั่ง เงินสี่ร้อยชั่ง”

บิดาของเซี่ยซิงหาน เซี่ยเฝ่ย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งจงซูลิ่ง บิดาของหลิ่วเฉิง ท่านหลิ่วกั๋วกงเพิ่งจะเกษียณจากตำแหน่งซ่างซูลิ่งเมื่อปีที่แล้ว ตำแหน่งสูงสุดของกรมจงซูและกรมซ่างซู มักจะถูกเรียกว่าอัครมหาเสนาบดี ดังนั้นเซี่ยซิงหานและหลิ่วเฉิงจึงนับว่าเป็นทายาทของตระกูลอัครมหาเสนาบดี

ด้วยเหตุนี้พอพูดถึงหัวข้อนี้ ทั้งสองคนต่างก็มีข่าววงในอยู่บ้าง เช่น จำนวนที่แน่นอนที่โครยอถวายบรรณาการให้พวกอนารยชนเหนือ ซึ่งอวี้เฉียนโหลวแม้จะเป็นขุนนางระดับกลางในท้องถิ่น และพี่ชายของเหยียนโย่วเฉิงแม้จะเพิ่งจะได้เป็นรองทูตเดินทางไปยังราชวงศ์ฉีเหนือ ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้

เหยียนโย่วเฉิงได้ยินแล้วก็โกรธจัด ตบโต๊ะหนึ่งครั้ง: “ข้าว่าแล้ว! ทำไมพวกอนารยชนเหนือถึงได้ดีกับพวกโครยอนัก! งานเลี้ยงครั้งนี้จัดที่นั่งให้พี่ชายของข้าพวกเขานั่งติดกับทูตโครยอ!”

————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: ‘เว่ยซู · ประวัติเกาจวี้ลี่’: “ภายหลังทูตบรรณาการเดินทางมาอย่างต่อเนื่อง ปีหนึ่งถวายทองคำสองร้อยชั่ง เงินสี่ร้อยชั่ง” ในสมัยราชวงศ์เหนือใต้ เกาจวี้ลี่ได้เปลี่ยนชื่อแคว้นเป็นเกาลี่ (โครยอ) ในสมัยนั้นเมื่อชาวจีนกล่าวถึงแคว้นนี้ก็จะใช้ทั้งชื่อเก่าและชื่อใหม่ปะปนกันไป ในเอกสารราชการของราชวงศ์ใต้มักจะเรียก “เกาลี่” มากกว่า ในวงวิชาการนิยมเรียกแคว้นนี้ว่า “เกาลี่ตระกูลเกา” ก็คือเกาลี่ที่เหล่าคุณชายสูงศักดิ์ในบทนี้กำลังพูดถึงนั่นเอง ดินแดนของแคว้นนี้ประมาณพื้นที่บางส่วนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนบวกกับภาคเหนือของคาบสมุทรเกาหลี ซึ่งไม่ใช่แคว้นเกาลี่ตระกูลหวังที่ก่อตั้งขึ้นในอีกหลายร้อยปีให้หลัง