บทที่ 80 ไม่พลาดแม้แต่หนึ่งในหมื่น

จันทร์กระจ่างเย็นเยียบ ราตรียังไม่สิ้นสุด

ภายในห้องอันหรูหรา หลิ่วเฉิงกำลังจับต้องหนังสือโบราณม้วนหนึ่งบนโต๊ะ มองไปยังอ่างไฟบนพื้นด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

เขาไม่ได้ทะนุถนอมหนังสือเล่มนั้นเลยแม้แต่น้อย กำมันจนกลายเป็นม้วนตั้งตรง บีบไว้ในมือ ยิ่งบีบก็ยิ่งแน่น

ทันใดนั้นมือก็คลายออก ยกหนังสือขึ้นหมายจะขว้างลงไปในอ่างไฟ

“อาเซิน”

ชื่อรองของหลิ่วเฉิงคือเหวินเซิน ชื่อเล่นคืออาเซิน ในจวนหลังนี้ ผู้ที่สามารถเรียกเขาเช่นนี้ได้มีเพียงคนเดียว นั่นก็คือเจ้าของจวนหลังนี้ ผู้ดำรงตำแหน่ง “สหายแห่งปาตงหวัง” ควบกับ “อาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาหวัง” หลิ่วถาน

‘หนานฉีซู · บทว่าด้วยขุนนางร้อยตำแหน่ง’ บันทึกไว้ว่า: “องค์ชายแต่ละพระองค์มีราชครู สหาย และบัณฑิต อย่างละหนึ่งคน”

ราชครู สหาย และบัณฑิต คือสามตำแหน่งขุนนางขององค์ชาย เป็นขุนนางผู้ช่วยที่ราชสำนักคัดเลือกให้แก่องค์ชายในราชวงศ์ ล้วนเป็นตำแหน่งขั้นหก มีหน้าที่หลักในการขัดเกลาความรู้และคุณธรรมขององค์ชาย และถวายคำแนะนำตักเตือน

จากชื่อเรียก “ราชครู” และ “สหาย” ก็จะเห็นได้ว่า แม้ตำแหน่งขุนนางนี้ในนามจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์ชาย แต่กลับมีสถานะที่ค่อนข้างสูงส่ง ประกอบกับเป็นตำแหน่งที่สูงส่งมีเกียรติ ดังนั้นหากมิใช่บุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ผู้มีความสามารถ ก็มิอาจได้รับเลือกได้ นี่คือสิ่งที่เรียกว่า “ตำแหน่งผู้ช่วยองค์ชาย”

และหลังจากที่หลิ่วถานได้เป็น “สหายแห่งปาตงหวัง” ในสมัยนั้นก็ได้รับการขนานนามว่าเป็น “การคัดเลือกอันสูงส่ง” จากจุดนี้ก็จะเห็นได้ว่าชื่อเสียงของหลิ่วถานนั้นสูงส่งเพียงใด

เสียงของพี่ชายดังมา ทำให้การกระทำของหลิ่วเฉิงพลันหยุดชะงัก

ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่สวมอาภรณ์ผ้าไหมปักลายเมฆสีเขียวมรกต ใบหน้างดงามราวหยกขัดเงาเดินเข้ามา หยิบหนังสือโบราณจากมือของหลิ่วเฉิง พลิกดูสองสามหน้า แล้วกล่าวเสียงเรียบ:

“หนังสือม้วน ‘โถวหูเปี้ยน’ นี้ แคว้นเหนือมีฉบับคัดลอกหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่ในเจียงหนานนี้มีเพียงฉบับเดียวที่เป็นต้นฉบับ เกรงว่าแม้แต่หอสมุดหลวงก็ยังไม่มีฉบับสำเนา คุณหนูสี่ตระกูลเซี่ยจะต้องชอบอย่างแน่นอน”

น้ำเสียงของหลิ่วเฉิงแข็งกระด้าง: “นางจะชอบหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้า?”

หลิ่วถานยิ้ม:

“ทุ่มเทความคิดมากมายเพื่อหาหนังสือม้วนนี้มาให้คุณหนูเซี่ย บัดนี้กลับจะเผามันทิ้งโดยไม่พูดไม่จา เพียงเพราะนางพูดคุยกับคนอื่นมากขึ้นสองสามคำรึ? อีกอย่างเจ้าโกรธได้ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย เจ้าไม่เคยบอกความในใจกับคุณหนูเซี่ย คุณหนูเซี่ยก็ไม่ใช่คนของเจ้า จะพูดคุยกับคนอื่นมากขึ้นสองสามคำแล้วจะเป็นอะไรไป? ระหว่างตระกูลหวังกับเซี่ยเดิมทีก็มีความสัมพันธ์กันอยู่แล้ว อาจจะเป็นการไปมาหาสู่กันระหว่างตระกูลใหญ่หรือเป็นสหายเก่าแก่ก็ได้ เจ้าจะไป—–”

“พี่ใหญ่ ห้าวันให้หลังการประลองวิชาที่ลานไป๋หู่ หากโรงเรียนประจำเมืองส่งหวังหยางลงแข่ง ท่านต้องเอาชนะเขาให้ได้! ทำให้เขาแพ้อย่างราบคาบ!!” หลิ่วเฉิงกล่าวอย่างเคียดแค้น

หลิ่วถานกล่าวอย่างสงสัย: “โรงเรียนประจำเมืองจะให้นักศึกษาลงแข่งรึ? หรือว่าความรู้ของเขาจะดีกว่าหลิวเจาเสียอีก?”

“ข้าไม่รู้ว่าวิชาคัมภีร์คลาสสิกของเขาเป็นอย่างไร แต่คนผู้นี้มีวาทศิลป์เป็นเลิศ พื้นฐานศาสตร์เร้นลับลึกซึ้งมาก...”

“อ๋อ— ข้ารู้แล้ว—” หลิ่วถานจงใจลากเสียงยาว นิ้วชี้ไปที่น้องชาย ทำสีหน้ารู้แจ้ง: “เจ้าเดิมทีเตรียมจะแสดงความสามารถต่อหน้าคุณหนูสี่ เพื่อให้นางชื่นชม แต่กลับถูกแย่งซีนไป ดังนั้นก็เลย—”

“พี่ใหญ่! ตกลงท่านจะช่วยข้าระบายความแค้นนี้หรือไม่!” หลิ่วเฉิงเห็นพี่ชายยังคงล้อเล่นกับตนอยู่ ก็เริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง

หลิ่วถานก็ไม่ล้อเล่นอีกต่อไป กล่าวอย่างจริงจังว่า:

“อาเซิน ในอนาคตเจ้าจะต้องทำการใหญ่ จิตใจจะคับแคบไม่ได้เด็ดขาด เจ้าก็ไม่ใช่คนที่แพ้ไม่เป็น เหตุใดวันนี้จึงได้คิดเข้าข้างเดียว? บัณฑิตมิอาจไม่องอาจอดทน หากไม่มีความใจกว้าง จะไปได้ไกลได้อย่างไร?”

หลิ่วเฉิงกล้ำกลืนความโกรธไว้ กล่าวอย่างขอไปที: “ข้าเข้าใจแล้ว ที่พี่ใหญ่สั่งสอนนั้นถูกต้องแล้ว”

หลิ่วถานรู้ว่าน้องชายของตนผู้นี้ทะนงตนมาโดยตลอด การพ่ายแพ้ต่อหน้าคนที่ตนเองชอบถึงสองครั้งติดกัน แถมยังแพ้ให้กับคนไร้ชื่อเสียง ย่อมต้องคิดไม่ตกเป็นธรรมดา จึงได้ตบไหล่น้องชายเบาๆ ปลอบใจว่า:

“หนทางของเจ้ายังอีกยาวไกล แพ้ชนะเป็นเรื่องปกติของนักรบ ไม่ต้องไปใส่ใจมากนัก”

แววตาของหลิ่วเฉิงเป็นประกาย ฉวยโอกาสกล่าวว่า: “การแพ้ชนะทั่วไปย่อมไม่มีอะไร แต่การแพ้ชนะบางครั้งก็สำคัญยิ่งนัก เช่นการประลองวิชาในอีกห้าวันให้หลัง...”

หลิ่วถานหัวเราะเหะๆ: “เจ้าไม่เชื่อใจพี่ชายของเจ้ารึ?”

“ความรู้ความสามารถของพี่ใหญ่ ข้าย่อมมีความมั่นใจอยู่แล้ว เพียงแต่หวังหยางคนนั้น...”

“การประลองวิชาของสำนักหรูไม่เหมือนกับการสนทนาเชิงปรัชญาของพวกเจ้า วาทศิลป์มิใช่กุญแจสำคัญ ความรู้ที่แท้จริงต่างหากคือสิ่งสำคัญอันดับแรก หวังหยางคนนั้นยิ่งเก่งกาจในการสนทนาเชิงปรัชญาเท่าใด เวลาที่ทุ่มเทให้กับวิชาคัมภีร์คลาสสิกก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น ต่อให้เขาจะเชี่ยวชาญทั้งศาสตร์ขงจื๊อและศาสตร์เร้นลับ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเหนือกว่าข้าในด้านวิชาคัมภีร์คลาสสิก”

หลิ่วเฉิงรู้ว่าพี่ชายพูดมีเหตุผล ด้วยความลึกซึ้งในศาสตร์ขงจื๊อของพี่ชาย เดิมทีก็ไม่มีอะไรน่ากังวล แต่พอนึกถึงฉากต่างๆ ก่อนหน้านี้ ก็ยังคงใจสั่นไม่หาย จึงได้เตือนอีกครั้งว่า:

“หวังหยางผู้นี้ดูเหมือนจะสงบนิ่งดั่งเมฆลม แต่แท้จริงแล้วหยั่งลึกสุดคาดเดา ทั้งยังเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก สามารถเก็บคมในฝักได้ พี่ใหญ่ห้ามประมาทศัตรูเป็นอันขาด!”

หลิ่วถานคิดในใจว่า ดูท่าแล้วน้องชายของตนคงจะถูกหวังหยางเอาชนะจนขยาดไปแล้ว ถึงได้หวาดเกรงเขาถึงเพียงนี้ อดสงสัยไม่ได้ว่านี่เป็นคนประเภทใดกัน เมื่อเห็นน้องชายยังคงมีสีหน้ากังวลอยู่ จึงกล่าวว่า:

“เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ประมาทศัตรูหรอก ‘กู่เหวินซ่างซู’ เหนือกว่า ‘จินเหวินซ่างซู’ นี่เป็นทฤษฎีที่แน่นอน ข้าเชี่ยวชาญ ‘กู่เหวินซ่างซู’ เป็นพิเศษ ความมั่นใจเพียงเท่านี้ย่อมต้องมีอยู่แล้ว อีกอย่างข้ายังได้เตรียมการพิเศษไว้แล้วด้วย รับรองได้ว่าไม่พลาดแม้แต่หนึ่งในหมื่น”

“ไม่พลาดแม้แต่หนึ่งในหมื่นรึ? เตรียมการอะไรหรือขอรับ?” หลิ่วเฉิงมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

หลิ่วถานกระซิบอยู่ครู่หนึ่ง หลิ่วเฉิงก็ดีใจอย่างยิ่งทันที: “ดีเลย! พี่ใหญ่ทำได้ดีมาก! ทำไมพี่ใหญ่ไม่บอกแต่เนิ่นๆ ปล่อยให้ข้ากังวลอยู่ตั้งนาน”

หลิ่วถานยิ้มขมขื่น: “นี่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไรนัก อันที่จริงก็ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ ตามใจจริงของข้าแล้ว ไม่เต็มใจจะทำเช่นนี้เลย เพียงแต่การประลองวิชาครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องใหญ่หลวงมาก สิ่งที่เดิมพันมิใช่เพียงเกียรติยศของข้าหลิ่วถานผู้เดียว จำต้องใช้วิธีการอยู่บ้าง”

“ทำการใหญ่ไม่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อย พิธีใหญ่ไม่ปฏิเสธการยอมเล็กน้อย! พี่ใหญ่ทำเช่นนี้คือการกระทำที่รอบคอบ จะมีอะไรให้ต้องกังวลอีก? อีกอย่างต่อให้ไม่มีขั้นตอนนี้ พวกเขาก็มิใช่คู่ต่อสู้ของพี่ใหญ่อยู่แล้ว!”

หลิ่วถานเห็นท่าทีตื่นเต้นของน้องชาย ก็กล่าวอย่างไม่พอใจ: “นี่มิใช่วิถีที่สง่างาม จำใจต้องใช้ แต่จะลำพองใจไม่ได้”

“ขอรับ” หลิ่วเฉิงเก็บสีหน้าประสานมือคารวะ แต่ในใจกลับแอบคาดหวังให้โรงเรียนประจำเมืองส่งหวังหยางลงแข่ง แล้วถูกพี่ใหญ่เอาชนะต่อหน้าธารกำนัล

......

ช่วงเวลาว่างๆ สองสามวันนี้ของหวังหยาง นอกจากจะออกกำลังกาย ทำเบอร์พี วิดพื้น และออกกำลังกายอื่นๆ ทุกวันแล้ว ก็คือการขลุกตัวอยู่ในห้องสมุดของหลิวเจา ครั้งหนึ่งก็อยู่เป็นครึ่งค่อนวัน

หลิวเจารู้ว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงการประลองวิชากับสำนักศึกษาหวังที่ลือกันไปทั่วแล้ว เพื่อไม่ให้หวังหยางเสียสมาธิ ก็ได้แต่ข่มความปรารถนาที่จะไปถกเถียงวิชากับหวังหยางเอาไว้ ทุ่มเทใจให้กับการจัดระเบียบต้นฉบับ ‘จื่อเสีย’ เพียงแค่ช่วงพักกินข้าวหรือพักผ่อน ก็จะหาโอกาสคุยกับหวังหยางสักครู่

ตอนแรกเขากลัวว่าหวังหยางจะกดดันเกินไป จึงได้เตรียมคำพูดไว้มากมาย ตั้งใจจะปลอบโยนหวังหยางสักหน่อย

แต่ต่อมาเขาก็พบว่า เจ้าเด็กนี่สีหน้าผ่อนคลาย เล่าเรื่องตลก แหย่องครักษ์หญิง แล้วก็พูดคุยเรื่อยเปื่อยกับอวี้อวี่หลิงและนักศึกษาอีกสองสามคน ตั้งแต่เรื่องสนุกๆ ตามตรอกซอกซอยไปจนถึงข่าวคราวในราชสำนัก ไม่เหมือนคนที่มีความกดดันเลยแม้แต่น้อย!

แน่นอน ถ้าหากหลิวเจาสังเกตดูอีกสักครู่ก็จะพบว่า หวังหยางโดยทั่วไปมักจะเป็นแค่คนเปิดประเด็น จากนั้นก็ทำหน้าที่เป็นผู้ฟัง พอหัวข้อทำท่าจะหยุดลง เขาก็จะตามน้ำรับช่วงต่อ ใช้คำพูดที่คมคายและไพเราะ เพื่อช่วยให้การสนทนามีอรรถรส ทำให้หัวข้อดำเนินต่อไปได้ สรุปคือพอหวังหยางมาถึง การสนทนาก็มักจะครึกครื้นอยู่เสมอ

สิ่งที่ทำให้หลิวเจายิ่งมั่นใจว่าหวังหยางไม่ได้ตึงเครียดเลยก็คือ เขาพบว่าเจ้าเด็กนี่ในห้องสมุดไม่ได้อ่านเฉพาะตำราของสำนักหรู กลับยังหยิบพวกบันทึกภูมิศาสตร์ บันทึกการเดินทาง ประวัติศาสตร์เก่าๆ และชีวประวัติบุคคลต่างๆ ขึ้นมาอ่านอย่างเพลิดเพลิน!

เฮ้อ สถานการณ์เช่นนี้ให้จือเหยียนมาพลิกสถานการณ์ เดิมทีก็เป็นการฝืนใจคนอยู่บ้างแล้ว อีกอย่างนี่ก็ไม่ใชหน้าที่ของจือเหยียน ยิ่งไปกว่านั้นวิชาความรู้ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะมาเร่งรีบเอาตอนใกล้ๆ ได้ ด้วยความสามารถทางวิชาการของจือเหยียน ก็น่าจะมีความมั่นใจอยู่พอสมควร... แต่อีกสองวันก็จะถึงวันประลองแล้ว จะเลิกอ่าน ‘ตำราพิชัยสงครามบนเตียงนานาชนิดฉบับภาพประกอบ’ ไม่ได้รึ ท่านทำแบบนี้ข้าชักจะไม่มีความมั่นใจแล้วนะ (＞﹏＜)......

————————

หมายเหตุจากผู้เขียน: ‘ตำราพิชัยสงครามบนเตียงนานาชนิดฉบับภาพประกอบ’ สี่ม้วนปรากฏใน ‘สุยซู · บทว่าด้วยคัมภีร์และเอกสาร’ หนังสือเล่มนี้ในต้นสมัยถังยังคงมีอยู่ ปัจจุบันได้สูญหายไปแล้ว หลังจากหวังหยางทะลุมิติมาได้เห็นหนังสือที่สูญหายไปแล้วปรากฏขึ้นอีกครั้ง ย่อมดีใจและอ่านเป็นธรรมดา ไม่ใช่เพราะชื่อหนังสือเลยจริงๆ ไม่ใช่...