บทที่ 81 แพ้ชนะอยู่ที่ข้า

หลังจากข่าวการประลองวิชาที่ลานไป๋หู่แพร่ออกไป ก็สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงวิชาการแห่งจิงฉู่

หลิวเจาและหลิ่วถานล้วนเป็นปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงแห่งยุค ทั้งสองคนเป็นตัวแทนของสำนักเรียนตนเอง ทำการโต้วาทะอย่างเปิดเผย

ผลแพ้ชนะนั้นจะตัดสินความเป็นอยู่ของโรงเรียนหลวงแห่งจิงโจว และยังถูกมองว่าเป็นการพิสูจน์ที่ดีที่สุดถึงความเหนือกว่าและด้อยกว่าของคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ ฉบับอักษรเก่าและใหม่

นี่เป็นเรื่องใหญ่ของวงการบัณฑิต และยังเป็นงานมหกรรมที่หาได้ยากยิ่งในรอบหลายปีของเวทีวิชาการแห่งจิงโจว

นักศึกษาและบัณฑิตจากหัวเมืองใกล้ไกล ปรมาจารย์คัมภีร์และบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ ต่างก็รีบจัดเก็บสัมภาระ เตรียมรถม้า เดินทางทั้งวันทั้งคืนมุ่งหน้าสู่เมืองจิงโจว

เมื่อถึงวันประลองวิชา ภายในลานไป๋หู่ก็เต็มไปด้วยผู้คนจนล้นหลาม!

ที่นั่งสามร้อยที่ที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเต็มหมดทุกที่!

ผู้ที่ยืนอยู่รอบด้านมีจำนวนนับไม่ถ้วน!

เหล่านักพรตต่างก็ถอยกลับไปอยู่ในอารามด้านหลัง ปิดประตูไม่ออกมา ลานทั้งหมดถูกเหล่าบัณฑิตยึดครอง ทุกหนทุกแห่งล้วนมีเสียงประสานมือคารวะทักทาย และเสียงสนทนาเรื่องวิชาความรู้

โรงเรียนประจำเมืองในฐานะตัวเอกของการประลองวิชาในครั้งนี้ ได้มีการจัดตั้งซุ้มไม้ที่นั่งพิเศษไว้ทางทิศใต้ของลานกลาง

นับตั้งแต่หลิวเจาพาอาจารย์หลายท่านและศิษย์ทั้งหลายเข้ามานั่ง ก็มีคนมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย ในจำนวนนั้นก็มีสหายเก่าและผู้ร่วมอุดมการณ์ของหลิวเจาอยู่ไม่น้อย

ส่วนหวังหยางก็ถูกหลิวเจาแนะนำให้แก่ผู้มาเยือนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทั้งการแจ้งชื่อทักทาย ประสานมือคารวะพูดคุยสัพเพเหระ ชุดพิธีการที่ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่านี้ ไม่นับว่าสบายเลยทีเดียว หวังหยางฉวยโอกาสช่วงว่างมองไปยังที่นั่งของสำนักศึกษาหวังฝั่งตรงข้าม ก็มีผู้คนหลั่งไหลมาไม่ขาดสายเช่นกัน และระหว่างที่หลิ่วเฉิงกำลังต้อนรับแขกอยู่นั้น ก็มองมาทางนี้พอดี

สายตาของคนทั้งสองประสานกัน ต่างก็ยิ้มให้กัน ประสานมือคารวะจากระยะไกล บรรยากาศดูชื่นมื่นยิ่งนัก

“เขายิ้มได้เสแสร้งไปหน่อย” เฉินชิงซานกล่าวอยู่ข้างๆ

หวังหยางยังคงยิ้มอยู่: “ข้ารู้”

“ท่านก็เหมือนกัน”

“......”

ทางเข้าพลันเกิดเสียงร้องอุทานดังขึ้น ผู้คนต่างก็หลีกทางไปสองข้างทางแล้วทำความเคารพ ท่านอาจารย์อาวุโสสามท่านในชุดคลุมยาวแขนกว้าง ผมเผ้าหนวดเคราขาวโพลน ค่อยๆ เดินเข้ามา ด้านหน้ามีศิษย์คอยเบิกทาง ด้านหลังมีศิษย์คอยรับใช้ ทุกที่ที่ไปถึง ผู้คนล้วนให้ความเคารพหลีกทาง ไม่กล้าที่จะละเลยแม้แต่น้อย

นี่คือประธานผู้ชี้ขาดสามท่านของการประลองวิชาในวันนี้: สวีป๋อเจิน ลู่ฮวน และเสิ่นหลินซื่อ

พวกเขามีหน้าที่ตั้งคำถามซักค้านและตัดสินผลแพ้ชนะ ในสมัยนั้นเรียกว่า “ตูเจี่ยง”

ชื่อของประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามท่านแพร่กระจายไปทั่วทั้งงานอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าการประลองวิชาในวันนี้ จะต้องมีปรมาจารย์ด้านคัมภีร์คลาสสิกมาเป็นประธาน แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่า จะสามารถเชิญมหาปรมาจารย์ทั้งสามท่านนี้ที่ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเจียงตงมาได้!!

ทั้งสามท่านนี้ล้วนเป็นบัณฑิตผู้มีชื่อเสียงแห่งยุค อุทิศตนให้แก่คัมภีร์จนผมขาวโพลน มีผลงานเขียนมากมายเท่าความสูงของตนเอง นักศึกษาทั่วทั้งแผ่นดินล้วนให้ความเคารพนับถือ ราชสำนักเคยคิดจะเชิญทั้งสามท่านนี้เข้าสอนคัมภีร์ในสถานศึกษาแห่งชาติมานานแล้ว แต่ทั้งสามท่านกลับปฏิเสธคำเชิญอยู่หลายครั้ง คาดไม่ถึงว่าวันนี้จะมาถึงจิงโจวพร้อมกัน!

หลิ่วถานนำคนของสำนักศึกษาหวังออกจากซุ้มมาต้อนรับ

ส่วนหลิวเจานั้นกลับสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ถอนใจอย่างสิ้นหวัง: “โรงเรียนประจำเมืองจิงโจว ไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว!”

หวังหยางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง: “ท่านอาจารย์เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้?”

“จือเหยียนเจ้าไม่รู้ สามท่านนี้ล้วนนิยมชมชอบ ‘กู่เหวินซ่างซู’ โดยเฉพาะลู่ฮวน ที่เปิดสำนักรวบรวมศิษย์ที่ภูเขาเทียนไถ สอนแต่ ‘กู่เหวินซ่างซู’ โดยเฉพาะ หักล้างแนวคิดของฉบับอักษรใหม่ ให้พวกเขามาเป็นประธานการประลอง ย่อมต้องเอนเอียงไปทางสำนักศึกษาหวังอย่างแน่นอน!”

อวี้อวี่หลิงกล่าวอย่างโกรธเคือง: “ท่านอาจารย์ ทนต่อไปไม่ได้แล้วขอรับ! ที่เรียกว่าการประลองวิชานั้น ก็เป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น! แทนที่จะไปร่วมแสดงละครกับพวกเขา มิสู้ฉวยโอกาสนี้ ประท้วงต่อท่านอ๋องอย่างเปิดเผย! ให้ทุกคนมาตัดสินกันว่าอะไรถูกอะไรผิด!”

“ไม่ง่ายเช่นนั้น!” เซี่ยซิงหานในชุดบุรุษเดินเข้ามาในซุ้ม เสื้อสีขาวคอไขว้ ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีเขียวใบไผ่ บนศีรษะมวยผมขึ้นอย่างเรียบร้อย ประดับด้วยมงกุฎหยกขาวขนาดเล็ก ปิ่นหยกอันล้ำค่าเสียบขวางไว้ กลายเป็นบัณฑิตหนุ่มรูปงามไปโดยสิ้นเชิง

หากมองดูดีๆ สักสองสามครั้ง ก็จะรู้ว่าเป็นสตรีปลอมเป็นชาย เพียงแต่นางนั่งอยู่ในที่ที่ค่อนข้างห่างไกล รอบๆ ยังมีองครักษ์ล้อมรอบอยู่ คนทั่วไปมิอาจเข้าใกล้ได้

“ผู้เยาว์เซี่ยหาน ขอคารวะท่านอาจารย์หลิว คุณชายหวัง คุณชายอวี้” เซี่ยซิงหานประสานมือคารวะหลิวเจาและคนอื่นๆ อีกสามคนตามมารยาทการพบปะกันระหว่างบุรุษ

“หลาน... หลานสาวเซี่ย?! เจ้าแต่งตัวเช่นนี้ได้อย่างไร!” หลิวเจากล่าวอย่างตกใจ

หวังหยางก็ตะลึงไปเช่นกัน ในใจคิดว่าแม่นางน้อยผู้นี้พื้นฐานดีจริงๆ ขนาดใส่ชุดบุรุษยังดูดีขนาดนี้

ส่วนอวี้อวี่หลิงก็คารวะเซี่ยซิงหานอย่างนอบน้อม

“การจัดม่านกั้นแยกต่างหากดูสะดุดตาเกินไป ดังนั้นจึงได้เปลี่ยนเป็นชุดบุรุษ” เซี่ยซิงหานอธิบายสั้นๆ แล้วกล่าวว่า:

“ข้ามาเพื่อจะบอกพวกท่านว่า ห้ามนำเรื่องประธานผู้ชี้ขาดไปโวยวายกับปาตงหวังเป็นอันขาด”

“การประลองวิชาที่ลานไป๋หู่ เพิ่งจะออกประกาศเมื่อเจ็ดวันก่อน สวีป๋อเจินอาศัยอยู่ที่ภูเขาจิ่วเหยียน ลู่ฮวนอยู่ที่อู๋จวิ้น เสิ่นหลินซื่อสอนอยู่ที่อู๋ซิง จะเดินทางมาทันได้อย่างไร?”

“จะต้องเป็นเพราะได้รับข่าวแต่เนิ่นๆ แล้วออกเดินทางล่วงหน้าอย่างแน่นอน!”

“ความคิดเรื่องการประลองวิชานั้นเป็นปาตงหวังที่ตัดสินใจ คนที่เลือกก็ย่อมต้องผ่านความเห็นชอบของพระองค์แล้ว นี่ก็แสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้มีการวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว ต่อให้ไม่ใช่พระองค์ที่วางแผนด้วยตนเอง ก็ย่อมต้องได้รับการอนุญาตโดยปริยายจากพระองค์”

เซี่ยซิงหานกระซิบว่า: “สามารถแสร้งทำเป็นป่วยกะทันหัน เพื่อถ่วงเวลาการประลองวิชาได้ ในระหว่างนี้ข้าจะลองคิดหาวิธีดู ว่าจะมีโอกาสเปลี่ยนตัวประธานผู้ชี้ขาดหรือไม่”

หลิวเจาลำบากใจอย่างยิ่ง: “นี่... นี่คงจะไม่ได้กระมัง... ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ จะแสร้งป่วยได้อย่างไร?”

“ท่านลุงเป็นผู้มีคุณธรรม ย่อมไม่สามารถแสร้งป่วยต่อหน้าสาธารณชนได้อยู่แล้ว แต่ถ้าให้คนบางคนมาแสร้งทำ คงจะทำได้อย่างคล่องแคล่วเป็นแน่” เซี่ยซิงหานพูดพลางยิ้มให้หวังหยางเล็กน้อย

หวังหยาง: ？？？

อวี้อวี่หลิงยังคงยืนกรานข้อเสนอของตนเองเมื่อครู่นี้ กล่าวว่า:

“ถ้าหากปาตงหวังตั้งใจจะจัดการเช่นนี้ ต่อให้สามารถเลื่อนไปได้จริงๆ สองสามวัน ก็จะไม่ยอมเปลี่ยนตัวประธานผู้ชี้ขาดแน่! เลื่อนไปเลื่อนมา ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม มิสู้ฉวยโอกาสที่วันนี้เหล่าบัณฑิตมารวมตัวกัน เปิดโปงเรื่องเหล่านี้ออกมา! ความคิดเห็นของมหาชนเกรี้ยวกราด ความโกรธของมวลชนยากจะต้านทาน ปาตงหวังอาจจะไม่กล้าปกป้องสำนักศึกษาหวังอย่างเปิดเผยก็ได้”

“ไม่ได้!” เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างเด็ดขาด “ปาตงหวังผู้นี้อุปนิสัยแข็งกระด้าง ชอบเกลียดตามใจตนเอง บ้าคลั่งดั่งสายฟ้าฟาด หากไปซักถามอย่างเปิดเผย จะต้องทำให้พระองค์พิโรธอย่างแน่นอน มีแต่โทษไม่มีประโยชน์!”

หลิวเจาตัดสินใจไม่ได้ จึงถามหวังหยางว่า: “จือเหยียน เจ้าคิดว่าวิธีไหนดีกว่ากัน?”

หวังหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “ข้าคิดว่าไม่ดีทั้งคู่”

เซี่ยซิงหานมองไปยังหวังหยาง: “เช่นนั้นไม่ทราบว่าคุณชายหวังมีกลยุทธ์อันใดที่ยอดเยี่ยมรึ?”

“กลยุทธ์อันยอดเยี่ยมของข้าก็คือ... ทำตามปกติ”

“ทำตามปกติรึ?” หลิวเจาและคนอื่นๆ อีกสามคนล้วนไม่เข้าใจ

“ประลองวิชาตามปกติ ประธานผู้ชี้ขาดก็เป็นคน แพ้ชนะอยู่ที่ข้า” หวังหยางสะบัดพัดจีบ เส้นผมที่ขมับพลิ้วไหว

สองสามวันนี้เขาได้ฝึกฝนท่า “ทำตัวหล่อ” ด้วยพัดจีบมาหลายครั้งแล้ว ตอนนี้ฝีมือการใช้พัดจีบของเขา “คล่องแคล่วชำนาญ” แล้ว จะไม่ทำเรื่องน่าอายเหมือนตอนที่สาธิตให้เซี่ยซิงหานดูครั้งก่อนอีกแล้ว

เป็นไปตามคาด คำพูดของหวังหยางประกอบกับท่าทางของเขาทำให้เซี่ยซิงหานและคนอื่นๆ อีกสามคนล้วนชะงักไป

อวี้อวี่หลิงถอนใจอย่างชื่นชม: “ท่วงทีของพี่หวังสง่างามยิ่งนัก สุขุมเยือกเย็น เข้ากันได้ดีกับพัดด้ามนี้ ว่าแต่พัดด้ามนี้ซื้อมาจากที่ใดรึ? รูปแบบแปลกใหม่ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

หวังหยางหัวเราะฮ่าๆ: “พัดด้ามนี้ตอนนี้มีค่าหมื่นเหรียญ ไม่เหมาะที่จะซื้อ กลับไปแล้วข้าจะให้เจ้าสักด้าม”

อวี้อวี่หลิงตกใจ: “หมื่นเหรียญรึ? แพงขนาดนี้เลยรึ?”

เซี่ยซิงหานกล่าวอย่างดูแคลน: “ท่านฟังเขาพูดจาเหลวไหล ต่อให้เป็นพัดกลมประดับเจ็ดสมบัติ... ไม่ใช่สิ ตอนนี้เป็นเวลาจะมาถกเรื่องพัดรึ?!”

นางถลึงตาใส่หวังหยางแวบหนึ่ง แล้วดึงหัวข้อกลับมา:

“นี่คือการประลองวิชา ไม่ใช่การสนทนาเชิงปรัชญา แพ้ชนะไม่ได้อยู่ที่ท่าน แต่อยู่ที่ประธานผู้ชี้ขาด ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านจะเอาชนะหลิ่วถานได้หรือไม่ ต่อให้ท่านสามารถพูดจนหลิ่วถานจนต่อคำพูดได้จริงๆ แต่ประธานผู้ชี้ขาดก็ยังสามารถใช้เหตุผลว่า ‘วาทศิลป์คมคายไม่สลักสำคัญ’ มาประกาศให้หลิ่วถานเป็นผู้ชนะได้”

หลิวเจารับช่วงต่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: “การถกเถียงเรื่องหลักการ การตัดสินอยู่ที่ใจ ไม่มีกฎเกณฑ์ที่แน่นอน โดยเฉพาะการถกเถียงเรื่องฉบับอักษรเก่าและใหม่ ที่ถกเถียงกันมาหลายร้อยปี ยังไม่มีข้อยุติเลย บัดนี้ประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามท่านล้วนสนับสนุน ‘กู่เหวินซ่างซู’ ศึกครั้งนี้ไม่มีโอกาสชนะจริงๆ”

หวังหยางยิ้มอย่างลึกลับ แล้วกล่าวอย่างสบายๆ: “นั่นก็ไม่แน่เสมอไป...”