บทที่ 82 หวังแห่งหลางหยาปะทะหลิ่วแห่งเหอตง

เวลาของการประลองวิชาเดิมทีถูกกำหนดไว้ที่ต้นยามซื่อ แม้แต่ข่งฉางอวี๋ ที่ปรึกษาที่ปาตงหวังทรงไว้วางพระทัยอย่างยิ่ง และเป็นข้ารับใช้ในวัง ก็ยังมาถึงแล้ว แต่กลับไม่เห็นเงาของปาตงหวัง

ตอนแรกทุกคนยังสามารถรอคอยอย่างสงบได้ แต่พอต่อมาเสียงวิพากษ์วิจารณ์และบ่นว่าก็เริ่มดังขึ้น ข่งฉางอวี๋ก็ร้อนใจอย่างยิ่ง ส่งคนไปตามหลายระลอก ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งข่งฉางอวี๋ได้ยินเสียงกีบม้าดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินไหว ถึงได้วางใจลง

กองทหารม้ากว่ายี่สิบนายพลันบุกเข้ามาในลานประลอง ก่อให้เกิดฝุ่นตลบ!

เหล่าบัณฑิตต่างหลบหลีกอย่างทุลักทุเล ล้มลงไปสามสี่คน

ชายหนุ่มในชุดผ้าไหมงดงามผู้หนึ่งที่สะพายคันธนูสีเหลืองขนาดใหญ่ไว้ที่หลังนำหน้ามาเป็นคนแรก กระโจนม้าขึ้นไปบนลานหินขนาดใหญ่กลางลานประลองโดยตรง!

ชายหนุ่มบนหลังม้าร่างกายกำยำ ใบหน้าคมคาย คิ้วเข้มเชิดขึ้น เปี่ยมด้วยกลิ่นอายของความองอาจกล้าหาญ ดูไม่เข้ากับเหล่าบัณฑิตในที่นั้นเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตาที่เปล่งประกายคมปลาบมองไปในฝูงชน แล้วกล่าวลอยๆ ว่า: “มากันหมดแล้วรึ? เช่นนั้นก็เริ่มกันเถอะ”

บัณฑิตที่อยู่เบื้องล่าง ล้วนเปลี่ยนสีหน้า

คนผู้นี้ก็คือโอรสองค์ที่สี่ของจักรพรรดิ ปาตงหวัง ผู้ถืออาญาสิทธิ์ ผู้บัญชาการทหารเจ็ดมณฑล จิง เซียง ยง เหลียง หนิง ฉินเหนือและใต้ ควบตำแหน่งเจิ้นจวินเจียงจวิน และเจ้าเมืองจิงโจว—เซียวจื่อเสี่ยง!

ไม่ต้องพูดถึงว่าพระองค์มาสายไปนานขนาดนี้ แม้แต่คำอธิบายสักคำก็ไม่มี แค่วิธีการปรากฏตัวของพระองค์ ก็น่าตกตะลึงอย่างยิ่งแล้ว

ในโอกาสเช่นนี้ ในฐานะองค์ชายผู้รักษาเมือง ควรจะเสด็จมาโดยราชรถตามธรรมเนียม จะมีเหตุผลใดให้สะพายธนูควบม้ามาได้? นี่คือการประลองวิชาหรือการประลองยุทธ์กันแน่?

บัณฑิตไม่น้อยเมื่อเห็นดังนี้ต่างก็แอบส่ายหน้า

ปาตงหวังไม่สนใจสายตาของทุกคนโดยสิ้นเชิง พลิกตัวลงจากม้า แล้วนั่งลงอย่างองอาจ ที่นั่งคือเตียงไม้แกะสลักฉลุลายปิดทอง ด้านหลังเป็นฉากกั้นวาดภาพเสือ

หวังชงเทียน ผู้บัญชาการทหารม้ารักษาพระองค์ ประคองคันธนูยืนอยู่ข้างกายพระองค์

หวังหยางตะลึงงันเมื่อพบว่า ทหารที่ประคองคันธนูให้ปาตงหวังผู้นี้ ก็คือคนที่ก่อเรื่องควบม้าอาละวาดในตลาดวันนั้นนั่นเอง!

ข่งฉางอวี๋ ข้ารับใช้ในวัง ขึ้นไปบนเวที เริ่มอ่าน “เจี้ยว (คำสอน)” ของปาตงหวัง:

“เมฆาชุ่มชื้นลมโบยบิน หยาดน้ำค้างบนผืนหญ้าเพิ่งจะชุ่มฉ่ำ ดวงดาราส่องประกายจันทราเคลื่อนคล้อย หยาดฝนแห่งขุนเขาชำระล้างเนิ่นนาน”

“กล้วยไม้หอมแรกแย้ม ต้องรอฝนพรำจึงจะส่งกลิ่นหอม หงส์ไฟอันเจิดจ้า หรือจะไร้ซึ่งน้ำทิพย์ดับกระหาย”

“ความสามารถโดดเด่นเหนือหมู่ดาว วาสนาอันยิ่งใหญ่แผ่ไปทั่วป่าเขา จิตวิญญาณปรากฏ ณ แยงซีและฮั่น วัฒนธรรมอันดีงามค่อยๆ เข้าสู่สถานศึกษา”

“ดวงตะวันกำลังจะขึ้น การเปลี่ยนแปลงแห่งยุคสมัยมองได้จากดาราศาสตร์ รากฐานแห่งความรุ่งเรือง ความเจริญและความเสื่อมผูกพันอยู่กับชะตาแห่งการศึกษา!”

“บัดนี้วิชาการแห่งจิงโจวของเรา เริ่มต้นขึ้นที่...”

สิ่งที่เรียกว่า “เจี้ยว” เป็นรูปแบบวรรณกรรมชนิดหนึ่งในสมัยนั้น จักรพรรดิออกสารเรียกว่า “เจา” อ๋องและโหวออกสารเรียกว่า “เจี้ยว”

ดังนั้นเจี้ยวเหวินที่ยืดยาวฉบับนี้ในนามจึงเป็นของปาตงหวัง แน่นอนว่าไม่มีใครคิดว่านี่เป็นสิ่งที่องค์ชายทรงเขียนขึ้นจริงๆ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมาจากปลายพู่กันของข่งฉางอวี๋ที่กำลังอ่านบทความนี้อย่างใส่อารมณ์อยู่

การให้ข่งฉางอวี๋มาเป็นผู้เปิดงานนั้นอันที่จริงไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

เพราะแม้ว่าเขาจะได้รับความไว้วางใจจากปาตงหวัง แต่ตำแหน่งขุนนางของเขาคือ “ข้ารับใช้ในวัง” บทบาทเทียบเท่ากับพ่อบ้าน ตำแหน่งต่ำต้อย

ระบบขุนนางของราชวงศ์ฉีใต้ ตั้งแต่จางสื่อลงไปจนถึงจูเฉาชานจวิน ล้วนได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก ดังนั้นจึงเรียกว่า “ขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง” ส่วนตำแหน่งข้าราชการภายในวังเช่นข้ารับใช้ในวังหรือผู้บัญชาการทหารม้ารักษาพระองค์นั้น ปาตงหวังสามารถคัดเลือกได้ด้วยตนเอง

ดังนั้นหากว่ากันตามสถานะแล้ว ข่งฉางอวี๋จึงใกล้เคียงกับการเป็น “คนสนิทส่วนตัว” ของปาตงหวังมากกว่าจะเป็นขุนนางอย่างเป็นทางการ

ในเมื่อเป็นคนสนิทส่วนตัว แล้วจะมีสิทธิ์อันใดมาเปิดการประลองของโรงเรียนหลวงได้?

แต่เมื่อพิจารณาว่าเรื่องนี้เป็นปาตงหวังที่ตัดสินใจ ทุกคนก็เลยไม่รู้สึกแปลกใจอะไรนัก

ข่งฉางอวี๋อ่านเจี้ยวเหวินจบ ก็ให้คู่ประลองทั้งสองฝ่ายขึ้นเวที

หลิ่วถานสวมชุดคลุมปักลายทองสีเขียวมรกต ศีรษะสวมหมวกจิ้นเสียน ท่าทางสง่างาม ขึ้นเวทีอย่างองอาจ บุคลิกไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

ส่วนหวังหยางนั้นข้างในสวมเสื้อไหมคอไขว้สีฟ้าอมเขียว ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งลายเมฆต่อเนื่องสีน้ำเงินเข้ม เนื่องจากอายุยังไม่ครบยี่สิบ ยังไม่สามารถสวมหมวกกวานได้ เพียงแค่สวมผ้าโพกศีรษะสีเขียวผืนหนึ่ง มือถือพัดจีบ คิ้วโปร่งตาสว่าง ฝีเท้าสุขุมเยือกเย็น ราวกับคุณชายผู้สง่างามแห่งโลกอันวุ่นวาย

ชุดนี้เขาไปติดหนี้ไว้ที่ร้านตัดเสื้อเมื่อวานนี้ โดยใช้หยกชางหมิงเป็นหลักประกัน ทั้งหมดราคาเจ็ดพันแปดร้อยเหรียญ

มิใช่ว่าหวังหยางฟุ่มเฟือย แต่เป็นเพราะโอกาสในวันนี้พิเศษยิ่งนัก จะปล่อยให้คนอื่นสงสัยในตัวตนตระกูลหวังแห่งหลางหยาของตนไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นจึงจำต้องเปลี่ยนชุด “ของแบรนด์เนมปลอม” ชุดนั้นออกไป

แม้กระนั้น เขาก็ยังคงพยายามควบคุมต้นทุนอย่างที่สุด เสื้อชั้นในใช้ผ้า “ฉี่” แทนที่จะเป็นผ้า “หลิง” ที่แพงกว่า ยิ่งไม่ได้ซื้อผ้า “จิ่น” ส่วนเสื้อคลุมด้านนอกนั้นใช้ผ้าโปร่งชั้นดีที่ทอจากป่านรามีของไคว่จี ซึ่งบางและนุ่มกว่าผ้าโปร่งทอทั่วไปมากนัก

เสื้อผ้าชุดนี้แม้จะไม่นับว่าล้ำค่าอะไรมากมาย แต่สำหรับคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สวมใส่แล้ว จะไม่มีทางถูกมองว่า “เสียราคา” อย่างแน่นอน เช่นนี้ก็เพียงพอแล้ว

ส่วนเรื่องที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีไม่ต้องทำพิธีสวมหมวก ไม่ต้องสวมหมวกกวาน นั่นก็ยิ่งเป็นการประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้อีกก้อนหนึ่ง

อันที่จริงหวังหยางก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอายุเท่าไหร่แล้ว

พูดไปก็แปลก หลังจากทะลุมิติมาแล้วความทรงจำเกี่ยวกับร่างกายเดิมนั้นไม่ได้สืบทอดมาเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่อาศัยรูปลักษณ์และร่างกาย รู้สึกเหมือนว่าน่าจะอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี ภายหลังหลิวเจาช่วยเขาทำเรื่องลงทะเบียนชั่วคราว ก็ได้ถามอายุเขาเป็นพิเศษ หวังหยางก็พูดไปลอยๆ ว่า “สิบแปด” ตอนนั้นไม่ได้คิดว่าจะสามารถประหยัดค่าใช้จ่ายเรื่องหมวกไปได้ก้อนหนึ่ง ยิ่งไม่ได้คิดว่าอายุที่เขาพูดไปลอยๆ นี้จะเกี่ยวข้องกับเส้นทางขุนนางของเขาในอนาคตอันใกล้อย่างใกล้ชิด

“หลิ่วถานแห่งเหอตง ชื่อรองเหวินทง ดำรงตำแหน่งสหายแห่งปาตงหวังและอาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาหวัง” หลิ่วถานประสานมือคารวะหวังหยาง

หวังหยางคารวะตอบ: “หวังหยางแห่งหลางหยา ชื่อรองจือเหยียน เป็นนักศึกษาของโรงเรียนประจำเมือง”

คนทั้งสองประสานมือคารวะกัน เสื้อผ้าชุดหนึ่งสีน้ำเงินชุดหนึ่งสีเขียวมรกต ต้องแสงแดดส่องประกายสลับกัน สีสันสดใส งดงามยิ่งนัก

ในใจของหลิ่วเฉิงแค่นเสียงเย็นชา หันไปมองเซี่ยซิงหานที่นั่งอยู่มุมตะวันออกเฉียงใต้ ก็เห็นว่าเซี่ยซิงหานกำลังจ้องมองอยู่บนเวทีอย่างตั้งใจ

นับตั้งแต่หวังหยางเอ่ยปาก เสียงกระซิบกระซาบเบื้องล่างเวที ก็ดังขึ้นต่อเนื่องกันเป็นแถว:

“เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยาอย่างไม่คาดคิดมาก่อน!”

“หวังแห่งหลางหยามาจากไหน?”

“หวังหยาง? หวังหยางคือใคร? ท่านเคยได้ยินหรือไม่?”

“ทำไมหลิวเจาไม่ขึ้นเวที?”

“หลิวเจาไม่ขึ้นเวที แต่เชิญหวังแห่งหลางหยามา!”

“หวังแห่งหลางหยาปะทะหลิ่วแห่งเหอตง! น่าดูชม!”

“......”

ข่งฉางอวี๋ตะเบ็งเสียงร้องว่า: “ปีหย่งหมิงที่แปด ศักราชเกิงอู่ ประธานผู้ชี้ขาดคนแรก ลู่ฮวนแห่งอู๋จวิ้น!”

วึ่ง!

ระฆังทองแดงดังขึ้น!

ในบรรดาประธานผู้ชี้ขาดสามท่าน เสิ่นหลินซื่ออายุเจ็ดสิบเอ็ดปี สวีป๋อเจินอายุเจ็ดสิบหกปี ลู่ฮวนอายุแปดสิบปี ในสามท่านนี้ ลู่ฮวนผู้ที่อายุมากที่สุด พยุงไม้เท้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ลู่ฮวนอุทิศชีวิตให้แก่คัมภีร์ ศึกษาอย่างลึกซึ้งในวิชาที่ยากยิ่ง เก็บตัวอยู่ที่ภูเขาเทียนไถ สั่งสอนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ศิษย์มีอยู่เสมอหลายร้อยคน โลกขนานนามว่าเป็นปรมาจารย์แห่งสำนักหรู ผลงานที่เขียนเช่น ‘คำอธิบายกู่เหวินซ่างซู’ ‘การตรวจสอบความแตกต่างของซ่างซูฉบับอักษรเก่าและใหม่’ ‘บทสรุปกู่เหวินซ่างซู’ ‘บทนำคำอธิบายรวบรวมกู่เหวินซ่างซู’ เป็นต้น มีความยาวกว่าล้านคำ สถานศึกษาแห่งชาติได้นำไปใช้เป็นตำราเรียน ทั่วทั้งสามแคว้นอู๋ล้วนยึดถือเป็นหลัก

เหล่าบัณฑิตเมื่อเห็นลู่ฮวนลุกขึ้นยืน ล้วนเงียบเสียงลง ข่งฉางอวี๋ก็ก้มศีรษะโค้งกาย คารวะลู่ฮวนอย่างลึกซึ้ง

ใบหน้าของลู่ฮวนชราภาพ แต่ดวงตาทั้งสองข้างกลับมีประกายอย่างยิ่ง ค่อยๆ เอ่ยปาก เสียงทอดยาว: “การประลองรอบแรก ว่าด้วยความเหนือกว่าและด้อยกว่าของคัมภีร์ ‘ซ่างซู’ ฉบับอักษรเก่าและใหม่ ท่านใดจะเริ่มก่อน?”

หลิ่วถานยิ้มจางๆ: “‘กู่เหวินซ่างซู’ เหนือกว่า ‘จินเหวินซ่างซู’ อยู่หลายจุด หากข้ากล่าวเป็นคนแรก เกรงว่าจะใช้เวลานานเกินไป มิสู้ให้ท่านกล่าวเป็นคนแรกเถิด”

ชิงลงมือก่อน

ผู้ที่ศึกษา ‘กู่เหวินซ่างซู’ เบื้องล่างเวทีต่างก็ยิ้มอย่างรู้กัน ส่วนผู้ที่สนับสนุนฉบับอักษรใหม่ก็แค่นเสียงอย่างดูแคลน

หวังหยางมองท่าทีที่มั่นใจเต็มเปี่ยมของหลิ่วถาน แล้วเตือนว่า: “ท่านหลิ่วแน่ใจรึ? ถ้าหากข้ากล่าวเป็นคนแรก ท่านอาจจะไม่ได้กล่าวแล้วก็ได้นะ...”

ทุกคนต่างคิดว่านี่เป็นคำโต้กลับของหวังหยางต่อคำพูดเมื่อครู่ของหลิ่วถาน หลิ่วถานก็ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหวังหยางเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่คิดว่าเขาพูดจาเหลวไหลไปเรื่อย มีเพียงหลิ่วเฉิงเท่านั้นที่พลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

————————

หมายเหตุจากผู้เขียน:

1. ในร้านที่หวังหยางซื้อเสื้อผ้านั้น “เสื้อหลิง” แพงกว่า “เสื้อฉี่” นั่นเป็นเพียงการกล่าวถึงเสื้อผ้าในรูปแบบเฉพาะเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่ามูลค่าของ “หลิง” จะต้องสูงกว่า “ฉี่” เสมอไป ในเอกสารประวัติศาสตร์ยุคกลางเมื่อกล่าวถึงผ้าทอที่มีค่ามักจะเรียก “หลิง” แยกออกมา เวลาเรียกฉี่มักจะมีคำขยายเพิ่มเติม เช่น ‘ไท่ผิงอวี้หล่าน’ อ้างถึง ‘จิ้นลิ่ง’ ว่า: “ขุนนางขั้นสามลงมาสามารถสวมใส่ฉี่ลายถ้วยได้ ขุนนางขั้นหกขึ้นไปสามารถสวมใส่ฉี่เจ็ดสีได้” ‘ซ่งซู · บทว่าด้วยพิธีกรรม’ ก็กล่าวว่าขุนนางขั้นสามลงมาห้ามสวม “ฉี่ลายถ้วย” ขุนนางขั้นหกลงมาห้ามสวม “ฉี่เจ็ดขอบ” (ราชวงศ์ซ่งสืบทอดระบบของราชวงศ์จิ้น ดังนั้นคำว่า “ลงมา” ใน “ขุนนางขั้นสามลงมา” ควรจะเป็นความผิดพลาดในการคัดลอกหนังสือโบราณ ควรจะเป็น “ขึ้นไป” อักษร “หยวน (ขอบ)” ไม่ใช่ความผิดพลาดก็คือเป็นคำเรียกที่มีความหมายเดียวกัน) ดังนั้นภายในผ้าฉี่เองก็มีการแบ่งแยกสูงต่ำ ในทางโบราณคดีนิยมเรียกผ้าลายทแยงบนพื้นลายทแยงว่า “หลิง” เรียกผ้าลายทแยงบนพื้นเรียบว่า “ฉี่” อันที่จริงในสมัยราชวงศ์เหนือใต้อาจจะไม่เป็นเช่นนั้น

2. เพื่อนๆ โปรดวางใจได้ จุดที่กล่าวถึงอนาคตข้างต้นนั้น ไม่ใช่จุดสำคัญของเนื้อเรื่อง เป็นเพียงการปูทางสำหรับเหตุการณ์เท่านั้น เหมือนกับใบเมเปิ้ลสีแดงเต็มป่า แล้วหยิบขึ้นมาหนึ่งใบโดยไม่ได้ใส่ใจอะไรเป็นพิเศษ จุดที่เป็นปมสำคัญจริงๆ ข้าพเจ้าจะไม่สปอยล์