บทที่ 83 การพิสูจน์ว่าเป็นของปลอม

หลิ่วถานกุมชัยชนะไว้ในมือ ก็ไม่โกรธ ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: “หากท่านยืนกรานจะถ่อมตัว เช่นนั้นให้ข้ากล่าวเป็นคนแรกก็ได้ ‘กู่เหวินซ่างซู’ ฉบับปัจจุบันมีจุดที่เหนือกว่าฉบับอักษรใหม่อยู่ห้าสิบห้าแห่งที่เห็นได้ชัดเป็นพิเศษ ท่านแน่ใจรึว่าจะให้ข้าพูดก่อน?”

ห้าสิบห้าแห่ง?!

ถึงกับยกมาได้มากถึงห้าสิบห้าแห่ง!

สมแล้วที่เป็นคุณชายรองตระกูลหลิ่วที่แม้แต่ปรมาจารย์ด้านคัมภีร์คลาสสิกอย่างหวังเจี่ยนยังให้ความสำคัญ!

ในที่นั่งเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา

ฝ่ายฉบับอักษรใหม่ต่างก็ตึงเครียดอย่างยิ่ง หลิวเจายิ่งขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึมถึงขีดสุด

“ห้าสิบห้าแห่ง?! เช่นนั้นให้ข้าพูดก่อนเถิด” หวังหยางกระแอมให้คอโล่ง แล้วโพล่งประโยคหนึ่งออกมา: “อันที่จริงแล้ว 《กู่เหวินซ่างซู》 เป็นของปลอม”

เหล่าบัณฑิตสีหน้ามึนงง ต่างไม่แน่ใจว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่ รีบสอบถามกันทันที: “เมื่อครู่เขาพูดว่าอะไร?” “ตระกูลไหน?” “กู่เหวินซ่างซูตระกูลไหน?”

มิใช่ว่าหวังหยางออกเสียงไม่ชัดเจน แต่เป็นเพราะไม่มีผู้ใดจะนำคัมภีร์ซ่างซูไปเชื่อมโยงกับคำว่า “ปลอม” ได้เลย

หลิ่วถานก็ชะงักไปเช่นกัน ถามอย่างไม่แน่ใจว่า: “เจ้าบอกว่า《กู่เหวินซ่างซู》คืออะไรนะ? เจียเต๋อรึ?”

หวังหยางกล่าวซ้ำ: “《กู่เหวินซ่างซู》เป็นของปลอม ของปลอมที่หมายถึงจริงกับปลอม มันเป็นคัมภีร์ปลอม เป็นสิ่งที่คนรุ่นหลังปลอมแปลงขึ้น”

ในงานเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็ระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที!

“บ้าไปแล้ว!”

“เขาถึงกับบอกว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นคัมภีร์ปลอม ข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม?!”

“เหอะ นี่คงจะรู้ตัวว่าสู้หลิ่วถานไม่ได้ เลยจงใจกล่าวทฤษฎีพิสดารขึ้นมา”

“ในโอกาสที่เคร่งขรึมถึงเพียงนี้ จะพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร?! เหลวไหลสิ้นดี!”

“หลิวเจาเลือกคนไร้การศึกษาเช่นนี้ขึ้นเวทีได้อย่างไร!”

《กู่เหวินซ่างซู》คือคัมภีร์คลาสสิกของสำนักหรู เป็นสิ่งที่คนทั่วหล้าต่างก็อ่าน สืบทอดกันมาเนิ่นนาน อย่าว่าแต่จะบอกว่าเป็นคัมภีร์ปลอมเลย แม้แต่จะคิดก็ยังไม่กล้าคิด!

ไม่เพียงแต่นักวิชาการที่ศึกษา《กู่เหวินซ่างซู》จะไม่เคยคิด แม้แต่ผู้ที่สนับสนุน《จินเหวินซ่างซู》ก็ไม่เคยคิด!

เพราะนี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิง!

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็เป็นไปไม่ได้!!

การบอกว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นของปลอม ก็เหมือนกับการพูดว่า “《หลุนอวี่》เป็นของปลอม” หรือ “เมิ่งจื่อไม่มีตัวตนอยู่จริง” มีเพียงคนโง่เขลาเบาปัญญาเท่านั้นที่จะพูดเช่นนี้!

ดังนั้นจึงพอจะจินตนาการได้ว่าคำพูดของหวังหยางจะก่อให้เกิดความโกลาหลในที่นั้นเพียงใด

หลิ่วเฉิงเดิมทีกังวลว่าหวังหยางจะมีกลยุทธ์พิสดารอะไรมาเอาชนะ บัดนี้เมื่อได้ยินหวังหยางกล่าววาจาโอหังเช่นนี้ ก็วางใจลงทันที

เพราะการกล่าวหาคัมภีร์คลาสสิกที่สืบทอดกันมาว่าเป็น “คัมภีร์ปลอม” นั้นเป็นทฤษฎีที่ไร้ซึ่งหลักการโดยสิ้นเชิง!

ต่อให้ถอยไปอีกร้อยล้านก้าว เขาเดาถูกจริงๆ ก็ไม่มีทางพิสูจน์ได้!

ดังนั้นการประลองวิชาครั้งนี้พี่ชายของเขาชนะแน่นอน ส่วนหวังหยางก็ถูกกำหนดให้กลายเป็นตัวตลก!

“จือเหยียนเป็นอะไรไป?! แม้เขาจะยังเยาว์วัย แต่การศึกษาเล่าเรียนก็สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด บัดนี้เป็นอะไรไป...”

หลิวเจาก็ร้อนใจขึ้นมาเช่นกัน

ก่อนหน้านี้หวังหยางมีท่าทีที่ค่อนข้างมั่นใจ ทำให้เขาพอจะฟื้นคืนความมั่นใจกลับมาได้บ้าง แม้เขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดหวังหยางในสถานการณ์ที่ประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามท่านล้วนนิยมชมชอบ《กู่เหวินซ่างซู》ถึงยังคงมีความมั่นใจที่จะขึ้นเวทีประลอง แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่น่าประหลาดใจต่างๆ ของหวังหยางในยามปกติ เขาก็ยังคงเลือกที่จะเชื่อเขา

แต่บัดนี้คำพูดของหวังหยางกลับทำลายความเชื่อมั่นนั้นลงโดยสิ้นเชิง!

ในโอกาสเช่นนี้กลับตั้งทฤษฎีที่บ้าคลั่งถึงเพียงนี้ ช่างเหลาะแหละ! ช่างผลีผลามเกินไปแล้ว!

อวี้อวี่หลิงก็ไม่เข้าใจอย่างยิ่งเช่นกัน เดิมทีเขาชื่นชมในความรู้ของหวังหยางอย่างยิ่ง แต่คำพูดของหวังหยางในวันนี้กลับทำให้เขายอมรับไม่ได้จริงๆ

ส่วนเซี่ยซิงหานนั้นคิ้วเรียวงามขมวดแน่น ในดวงตาฉายแววกังวล

ประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามท่านมองหวังหยาง ยิ่งเหมือนมองคนโง่ที่ภายนอกดูดี

หลิ่วถานเพราะคำเตือนของน้องชายก่อนหน้านี้ ยังนึกว่าหวังหยางจะเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา ในใจยังมีความสงสัยอยู่บ้าง บัดนี้เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ก็หมดความสนใจในทันที มองหวังหยาง ไม่พูดอะไร เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ ในใจคิดว่า:

“คนผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นบุคคลในแวดวงการสนทนาเชิงปรัชญา มีความสามารถแต่ไร้ซึ่งความรู้ มิใช่ผู้ที่จะมาโต้วาทะเรื่องวิชาการได้ หลิวเจาเลือกเขาขึ้นเวที ไหนเลยจะไม่มีเหตุผลที่จะพ่ายแพ้?”

หวังหยางคาดการณ์ปฏิกิริยาของทุกคนไว้แล้ว ดังนั้นจึงได้ปล่อยเวลาให้ทุกคนได้บ่นว่าและยอมรับสักพัก รอให้เสียงข้างล่างเบาลงเล็กน้อย จึงกล่าวเสียงดังว่า:

“‘บัณฑิตชั้นสูงได้ฟังเต๋า ก็พากเพียรปฏิบัติตาม บัณฑิตชั้นกลางได้ฟังเต๋า ก็ครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย บัณฑิตชั้นต่ำได้ฟังเต๋า ก็หัวเราะเยาะเย้ย หากไม่ถูกหัวเราะเยาะ ก็ไม่นับว่าเป็นเต๋า’ บัดนี้ทุกท่านหัวเราะเยาะคำพูดของข้า แต่รอให้ข้าอธิบายจบแล้ว ก็จะไม่หัวเราะอีก”

สมแล้วที่เป็นสไตล์การสนทนาเชิงปรัชญา

นี่คือการถกเถียงวิชาการอย่างจริงจัง ไม่ใช่การโต้วาทะศาสตร์เร้นลับ!

หลิ่วถานไม่เหลียวแลที่จะถือหวังหยางเป็นคู่ต่อสู้อีกต่อไป กล่าวว่า: “หากเป็นคำพูดที่ต้องการจะสร้างความฮือฮา ก็ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว”

“ท่านหลิ่วเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า สามารถยกจุดที่《กู่เหวินซ่างซู》เหนือกว่าฉบับอักษรใหม่ได้ถึงห้าสิบห้าแห่ง ข้าสามารถยกหลักฐานว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นคัมภีร์ปลอมได้ถึงเก้าสิบเก้าข้อ แต่หากจะพิสูจน์ว่าเป็นของปลอมจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดมากขนาดนั้น ข้าขอถามท่านหลิ่วเพียงสามคำถาม หากท่านหลิ่วสามารถตอบได้ ข้าจะยอมแพ้ทันที เป็นอย่างไร?”

“พูดจาเหลวไหล! ดูหมิ่นปัญญาชน!”

“ยังจะเก้าสิบเก้าข้ออีก ทำไมไม่บอกว่าสองร้อยข้อไปเลยเล่า!”

“พิธีประลองวิชาอันยิ่งใหญ่ ไหนเลยจะมาล้อเล่นได้?!”

“คนผู้นี้เป็นตระกูลหวังแห่งหลางหยาสาขาใดรึ? ไม่กลัวจะทำให้ตระกูลหวังของพวกเขาเสียหน้า?”

“ตระกูลหวังแห่งหลางหยาผู้สูงส่งมาเป็นนักศึกษาที่โรงเรียนประจำเมือง เห็นได้ชัดว่าชาติตระกูลธรรมดา จะมีอะไรให้ต้องถามอีก? แต่ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียง ทำตัวโดดเด่นเพื่อดึงดูดสายตาเช่นนี้ ช่างเป็นการสร้างความฮือฮาเสียจริง!”

ไม่รอให้หลิ่วถานเอ่ยปาก บัณฑิตไม่น้อยก็เริ่มส่งเสียงอื้ออึงขึ้นมาแล้ว

เดิมทีทุกคนก็ไม่เชื่อคำพูดของหวังหยางอยู่แล้ว พอได้ยินเขาบอกว่าสามารถยกหลักฐานได้ถึงเก้าสิบเก้าข้อ ก็ยิ่งเชื่อว่าหวังหยางกำลังคุยโวโอ้อวด พูดจาเกินจริง

หลิวเจารู้สึกปวดหัวขึ้นมา มือหนึ่งกุมขมับ ส่วนหลิ่วเฉิงนั้นใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รอคอยดูว่าละครฉากนี้จะจบลงอย่างไร

หลิ่วถานยิ่งดูแคลนมากขึ้น ประสานมือไว้ด้านหลังหันหลังไป ไม่มองหวังหยางอีกต่อไป

ลู่ฮวนกำลังคิดจะไล่หวังหยางลงจากเวที ก็ได้ยินหวังหยางเอ่ยปากกล่าวว่า:

(หมายเหตุจะมีภาษาจีนอยู่บางบทอย่ากดรายงานนะคะ แฮ่ๆ)

“คำถามแรก บทประพันธ์ในสมัยก่อนฉินและฮั่นตะวันตกล้วนไม่มีอักษร ‘影’ (เงา) 《โจวหลี่ · ต้าซือถู》 กล่าวว่า ‘ถู่กุยเช่อจิ่ง (วัดเงาด้วยถู่กุย)’ บท ‘ฉีอู้ลุ่น’ ในคัมภีร์ ‘จวงจื๊อ’ กล่าวว่า ‘หวั่งเหลียงเวิ่นจิ่ง (เงารอบนอกถามเงา)’ 《หวยหนานจื่อ》กล่าวว่า ‘ฮูเหวยจิ่งจู้ (เรียกว่าเสาเงา)’ 《กว่างหย่า》กล่าวว่า ‘กุ่ยจู้กว้าจิ่ง (เสาแดดแขวนเงา)’ บท ‘กั้วฉินลุ่น’ ของเจี่ยอี้ ‘อิ๋งเหลียงเอ๋อร์จิ่งฉง (แบกเสบียงแล้วติดตามดุจเงา)’ ล้วนใช้ ‘景’ จากคำว่า ‘景色’ (ทิวทัศน์) มาแทนความหมายของ ‘影’ จากคำว่า ‘影子’ (เงา) เช่นนั้นแล้ว ก่อนสมัยฮั่นตะวันออก ยังไม่มีอักษร “影” ไฉนในบท ‘ต้าอวี่โหมว’ ของ《กู่เหวินซ่างซู》จึงกล่าวว่า ‘ฉงนี่ซยง เหวยอิ่งเสี่ยง’ อักษร ‘影’ ตัวนี้มาจากที่ใด?”

ทั่วทั้งงานพลันเงียบสงัด

การกระทำที่นวดขมับของหลิวเจาก็พลันหยุดลงทันที!

ทุกคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน:

“สมัยก่อนฉินไม่มีอักษร ‘影’ จริงๆ รึ?”

“ดูเหมือนจะจริงแฮะ ข้าไม่เคยสังเกตมาก่อนเลย!”

“พก《เมิ่งจื๊อ》มาหรือไม่? ข้าจำได้ว่าที่นั่นเหมือนจะมีอักษร 影 อยู่...”

“จริงรึ? รีบหาเร็ว!”

หลิ่วถานไม่ได้หันกลับมา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “นี่เป็นเพราะคนรุ่นหลังเวลาคัดลอกฉบับโบราณ ได้ใช้อักษรใหม่ในสมัยนั้นมาเขียนแก้ จะมีอะไรแปลกด้วยรึ?”

เหล่าบัณฑิตต่างก็พยักหน้า เห็นว่าหลิ่วถานพูดมีเหตุผล

อวี้อวี่หลิงถามหลิวเจาว่า: “ท่านอาจารย์ ที่หลิ่วถานพูด...”

“ชู่ว์! อย่าพูด” หลิวเจากลัวว่าจะไม่ได้ยินคำพูดต่อไปของหวังหยาง รีบห้ามคำถามของศิษย์ทันที

หวังหยางจงใจกล่าวว่า: “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง... ดังนั้นกู่เหวินซ่างซูสืบทอดกันมานานขนาดนี้ ฉบับคัดลอกทั้งหมดในใต้หล้าล้วนเปลี่ยนอักษรตัวนี้พร้อมกัน ช่างบังเอิญเสียจริง!”

หลิ่วถานกล่าวอย่างเปิดเผย: “เหตุการณ์กบฏหย่งเจีย หนังสือตำราสูญหาย ภัยพิบัติไม่น้อยไปกว่าการเผาตำราของฉิน《กู่เหวินซ่างซู》ก็กระจัดกระจายสูญหายไป โชคดีที่สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งปัญญาชน เหมยเจ๋อ ข้าหลวงเมืองอวี้จางแห่งราชวงศ์จิ้นได้ถวายฉบับสำเนากู่เหวิน กู่เหวินจึงได้สืบทอดต่อมา ดังนั้น《กู่เหวินซ่างซู》ในใต้หล้าปัจจุบัน ล้วนมาจากฉบับของเหมยเจ๋อทั้งสิ้น เหมยเจ๋อเป็นคนสมัยจิ้น เก่อหงก็เป็นคนสมัยจิ้นเช่นกัน ใน ‘จื้อเยวี่ยน’ ของเก่อหงก็มีอักษร ‘影’ อยู่แล้ว เช่นนั้นแล้วผู้คัดลอกในสมัยนั้นอาศัยธรรมเนียมในสมัยนั้น เปลี่ยนจิ่งเป็นอิ่ง มีอะไรที่ไม่ถูกต้องรึ?”

หลิวเจาถอนหายใจ รู้ว่าคำถามนี้ล้มหลิ่วถานไม่ได้