บทที่ 85 ก้าวไปอย่างเดียวดาย

สวีป๋อเจินแสร้งทำเป็นสงบแล้วกล่าวว่า: “ขาดหายไปแค่สามประโยคเท่านั้น จะมีอะไรแปลกด้วยรึ?”

หวังหยาง ‘โอ’ ออกมาคำหนึ่ง: “ถ้าเช่นนั้นแล้ว 《ซานถ่งลี่》อ้างบท ‘ปี้มิ่งเฟิงสิงเพียน’ กล่าวว่า ‘เวยสือโหย่วเอ้อร์เหนียนลิ่วเยว่เกิงอู่เฝ่ย หวังมิ่งจั้วเช่อ《เฟิงสิง》’ แต่《กู่เหวินซ่างซู》ในปัจจุบันกลับไม่มีสิบหกอักษรนี้ คงจะเป็นการขาดหายไปที่ไม่มีอะไรแปลกอีกแล้วกระมัง?”

สวีป๋อเจินพลันจนต่อคำพูด

บัณฑิตผู้หนึ่งเบื้องล่างเวทีพลันร้องขึ้นอย่างขุ่นเคือง: “ไม่แน่ว่า《ซ่างซู》ที่《ซานถ่งลี่》อ้างถึงนั่นแหละที่เป็นของปลอม!”

หวังหยางโบกพัดแล้วถาม: “ท่านรู้หรือไม่ว่า《ซานถ่งลี่》ใครเป็นผู้เขียน?”

บัณฑิตผู้นั้นมิอาจตอบได้ นักวิชาการอีกท่านหนึ่งลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร: “คือหลิวซินแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก แล้วอย่างไร?”

“หลิวซินร่วมกับบิดาของเขาหลิวเซี่ยงได้ทำการตรวจสอบและแก้ไขหนังสือในหอสมุดหลวง บัญชีรายชื่อหนังสือที่รวบรวมขึ้น《เปี๋ยลู่》ได้บันทึกไว้อย่างชัดเจนว่ามี ‘《ซ่างซู》ห้าสิบแปดบท’ นี่ต่างหากคือ《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับจริง! หลิวซินยังได้ผลักดันอย่างแข็งขันให้สถาปนา《กู่เหวินซ่างซู》เป็นวิชาหลวง! หลิวซินเป็นมหาบัณฑิตแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก หรือว่าฉบับที่เขาได้เห็นจะผิด แต่ฉบับของเหมยเจ๋อในอีกสามร้อยปีให้หลังกลับถูกต้องรึ?”

หวังหยางพูดจบก็มองไปยังเสิ่นหลินซื่อ: “ท่านอาจารย์เมื่อครู่กล่าวว่า ‘หนังสือที่ออกมาทีหลังมิอาจใช้อ้างอิงได้’ เช่นนั้นข้าขอเรียนถามท่านอาจารย์ว่า 《ซ่างซู》ที่หลิวซินได้เห็น กับ《ซ่างซู》ที่เหมยเจ๋อได้เห็น แท้จริงแล้วฉบับใดกันแน่ที่ออกมาทีหลัง?”

เสิ่นหลินซื่ออ้าปากค้าง ไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมาโต้ตอบ!

ในที่นั่งทางทิศตะวันตก บัณฑิตอีกท่านหนึ่งก็ลุกขึ้นโต้เถียงเสียงดัง: “ที่คุณชายหวังยกมาเมื่อครู่ล้วนเป็นตัวอย่างการอ้างอิงในสมัยฮั่น หลังจากที่ราชวงศ์ฮั่นสืบทอดต่อจากเหตุการณ์เผาตำราของฉิน หนังสือโบราณก็ชำรุดเสียหาย จะน่าเชื่อถือได้อย่างไร?”

หวังหยางยิ้มเล็กน้อย:

“ราชวงศ์ฮั่นอยู่หลังราชวงศ์ฉิน หนังสือโบราณชำรุดเสียหายยังไม่น่าเชื่อถือ เช่นนั้นราชวงศ์จิ้นอยู่หลังราชวงศ์ฉินและฮั่น ความชำรุดเสียหายยิ่งกว่านี้มิใช่หรือว่ายิ่งไม่น่าเชื่อถือกว่ารึ? ท่านบอกว่าที่ข้ายกมาล้วนเป็นตัวอย่างในสมัยฮั่น ดี เช่นนั้นข้าจะอ้างหนังสือสมัยก่อนฉินมาเป็นหลักฐาน 《ม่อจื๊อ · ซ่างถง》บันทึกบท ‘ต้าซื่อเพียน’ ใน《กู่เหวินซ่างซู》ไว้ว่า ‘เสี่ยวเหรินเจี้ยนเจียนเฉี่ยว ไหน่เหวินปู้เหยียนเหย่ ฟาจุ้ยจวิน’ 《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับปัจจุบันกลับไม่มีประโยคนี้ หรือว่า《กู่เหวินซ่างซู》ที่ม่อจื๊อได้เห็นก็ไม่น่าเชื่อถือด้วยรึ?”

เหล่าบัณฑิตในที่นั่งที่เชี่ยวชาญ《กู่เหวินซ่างซู》โดยเฉพาะ เมื่อเห็นหวังหยางตอบโต้ได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่มีติดขัด ล้วนเปลี่ยนสีหน้า!

ส่วนหลิ่วเฉิงนั้นยิ่งราวกับตกลงไปในห้วงน้ำแข็ง!

“《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับปัจจุบันเป็นของปลอม หลักฐานมีอยู่มากมาย!”

“ประการแรก ตาม《ฮั่นซู · อี้เหวินจื้อ》และ《ฉู่หยวนหวังจ้วน》 ในสมัยฮั่น《กู่เหวินซ่างซู》มีมากกว่า《จินเหวินซ่างซู》สิบหกบท แต่《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับปัจจุบันกลับมีมากกว่า《จินเหวินซ่างซู》ยี่สิบห้าบท นี่คือความแตกต่างของจำนวนบท”

“ประการที่สอง 《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับฮั่นมีชื่อบท《กู่จั้ว》《จิ่วก้ง》《เตี่ยนเป่า》อยู่ แต่《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับปัจจุบันกลับไม่มีบทเหล่านี้ นี่คือความแตกต่างของชื่อบท”

“ประการที่สาม หม่าหรง นักวิชาการสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกได้ยกตัวอย่างบทกวีที่ตกหล่นห้าบทจาก ‘ไท่ซื่อเพียน’ ที่ถูกอ้างอิงในเอกสารสมัยก่อนฉินแต่ไม่ได้ถูกรวบรวมไว้ใน《ซ่างซู · ไท่ซื่อเพียน》ฉบับนั้น 《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับปัจจุบันได้รวบรวมบทกวีเหล่านี้ตามคำกล่าวของหม่าหรงทั้งหมด แต่กลับไม่ได้รวบรวมบทที่หม่าหรงไม่ได้ยกมา เช่นที่เคยกล่าวไปก่อนหน้านี้ใน《ม่อจื๊อ · ซ่างถง》ที่อ้างสิบสามอักษร ‘เสี่ยวเหรินเจี้ยนเจียนเฉี่ยว’ นี่คือความแตกต่างของเนื้อหา”

“ประการที่สี่ 《จั่วจ้วน · จวงกงปีที่แปด》อ้าง《ซ่างซู · เซี่ยซู》กล่าวว่า “เกาเถาไม่จ่งเต๋อ” หลังจากนั้น หลู่จวงกงก็กล่าวว่า ‘เต๋อไหน่เจี้ยง’ สามคำ 《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับปัจจุบันกลับนำสามคำนี้มารวมไว้เป็นคำพูดของต้าอวี่! นี่คือข้อผิดพลาดของผู้ปลอมแปลง”

“......”

ในเส้นเวลาประวัติศาสตร์ดั้งเดิม ข้อสงสัยเกี่ยวกับ《กู่เหวินซ่างซู》จนกระทั่งถึงสมัยราชวงศ์ซ่งที่ “กระแสการตั้งข้อสงสัยต่อยุคโบราณ” เฟื่องฟูขึ้น ถึงได้มีคนสังเกตเห็น แต่ก็ยังคงไม่สามารถสั่นคลอนสถานะอันน่าเชื่อถือของ《กู่เหวินซ่างซู》ได้ การถกเถียงโต้แย้งนี้ดำเนินต่อเนื่องมากว่าหกร้อยปี ในระหว่างนั้นก็มีนักวิชาการไม่น้อยปรากฏขึ้นมาทำการตรวจสอบและหาเหตุผล แต่ก็ยังคงไม่สามารถคลี่คลายความจริงได้

จนกระทั่งถึงสมัยราชวงศ์ชิง เหยียนรั่วฉวี มหาบัณฑิตผู้สืบทอดอดีตและเปิดทางสู่อนาคต ได้ใช้ความพากเพียรทุ่มเทกว่าสามสิบปี เขียนหนังสือ《ซ่างซูกู่เหวินซูเจิ้ง》ขึ้นมาหนึ่งเล่ม ยกหลักฐานว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นผลงานปลอมแปลงถึงเก้าสิบเก้าข้อ ทำให้ความจริงที่ว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นของปลอมซึ่งเป็นที่สับสนมานับพันปี ได้กระจ่างแจ้งแก่โลกหล้า จนกลายเป็นข้อยุติของวงวิชาการ!

แม้ผลงานของเหยียนรั่วฉวีจะยิ่งใหญ่ แต่การตรวจสอบก็ยังมีจุดที่ไม่สมบูรณ์ ดังนั้นเหมาฉีหลิง ซึ่งเป็นคนยุคเดียวกันจึงได้เขียน《กู่เหวินซ่างซูยวนฉือ》ขึ้นมา เพื่อหักล้างข้อผิดพลาดของเหยียนรั่วฉวีโดยเฉพาะ ภายหลังก็ยังมีนักวิชาการอีกไม่น้อยที่ทำการวิจัยแก้ไขหรือเพิ่มเติม ในที่สุดก็ทำให้ความจริงที่ว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นของปลอมกลายเป็นข้อยุติ

ส่วนหวังหยางนั้นได้รวบรวมแก่นแท้ของการวิจัยของนักวิชาการเหล่านี้ ทฤษฎีที่ตั้งขึ้นย่อมมองการณ์ไกลและมีหลักฐานอ้างอิง

ภายนอก เขาใช้พลังของคนคนเดียวหักล้างนักวิชาการ《กู่เหวินซ่างซู》ทั้งสนาม แต่แท้จริงแล้วเบื้องหลังของเขากลับมีเหล่ามหาบัณฑิตผู้เจิดจรัสข้ามผ่านพันปีค้ำจุนอยู่!

ก็เหมือนกับที่ท่านนำสุดยอดวิชาการต่อสู้ของยุคหลังทั้งหมด ทะลุมิติไปยังเรื่อง《แปดเทพอสูรมังกรฟ้า》 ต่อให้เป็นเฉียวฟงหรือต้วนอวี้ก็มิอาจต้านทานได้

ดังที่คำบรรยายของหวงเจี้ยนเสียงได้กล่าวไว้: เขาไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพัง!

นี่คือเหตุผลว่าทำไมแม้หวังหยางจะรู้ว่า ประธานผู้ชี้ขาดทั้งสามคนนั้นจะลำเอียงเข้าข้างอีกฝ่าย แต่เขาก็ยังคงมีความมั่นใจที่จะประลอง

เปรียบเทียบอย่างไม่เหมาะสมนัก: หากเดอะแฟลชลงสนามเตะฟุตบอล ยังต้องกังวลเรื่องกรรมการลำเอียงอีกรึ?

ดังนั้นในขณะที่หลิ่วเฉิงคาดหวังให้พี่ชายของตนเอาชนะหวังหยางจนราบคาบ

หวังหยางกลับไม่เคยถือว่าพี่ชายของเขาเป็นคู่ต่อสู้ตั้งแต่แรก คู่ต่อสู้ของเขาคือนักวิชาการทุกคนในงานที่เชื่อมั่นใน《กู่เหวินซ่างซู》!

ในตอนนี้ไม่มีผู้ใดสามารถเอ่ยคำใดออกมาโต้เถียงกับหวังหยางได้อีกแล้ว ในงานมีเพียงเสียงของหวังหยางที่พูดจาฉะฉานอยู่ผู้เดียว

เหล่าบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่และปรมาจารย์ทั้งหลาย ล้วนตะลึงงันดั่งไก่ไม้ ไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้อีก

หลิวเจากำลังก้มหน้าจดบันทึกอย่างรวดเร็ว ใช้วิธีจดชวเลข ทุ่มเทสุดกำลัง สาบานว่าจะต้องจดประเด็นสำคัญที่หวังหยางกล่าวมาให้ได้

เซี่ยซิงหานจ้องมองหวังหยางอย่างตั้งอกตั้งใจ กลัวว่าจะพลาดฟังไปแม้แต่ประโยคเดียว

แต่ไม่ใช่ผู้เข้าร่วมงานทุกคนที่จะสนใจเรื่องวิชาการ ก็มีคนที่มาเพื่อดูความสนุกสนานเฉยๆ เช่นกัน

ยกตัวอย่างเช่น นักศึกษาสองคนที่อยู่ทางขวาเฉียงของเซี่ยซิงหาน เดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะเรียนรู้อยู่แล้ว ตอนแรกที่ได้ยินหวังหยางพิสูจน์ว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นคัมภีร์ปลอม ก็ยังมีสีหน้าตกตะลึง รู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ พอมาถึงตอนหลังก็เริ่มพูดคุยไร้สาระไม่หยุด:

“......เจ้าเด็กนี่มีโชคจริงๆ นะ ดูองครักษ์โฉมงามคนนั้นสิ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวใช้ที่นอนร่วมห้องได้”

“ตระกูลหวังแห่งหลางหยายิ่งใหญ่ขนาดไหนกันนะ คนทั่วไปมีแค่สาวใช้ที่นอนร่วมห้องได้ แต่ของเขาองครักษ์ก็นอนร่วมห้องได้!”

“ขาเรียวยาวนั่นสุดยอดไปเลย! จุ๊ๆๆ! ถ้าไปอยู่ที่หอเจียนเจีย จะต้องเป็นดาวเด่นอันดับหนึ่งแน่นอน!”

“น่าเสียดายที่หน้าตาเย็นชาเกินไป”

“ข้าก็ชอบแบบเย็นชานี่แหละ”

“นั่นเพราะเจ้ามันพวกมาโซคิสม์”

“แล้วเจ้าไม่ใช่รึ?”

คนทั้งสองกระซิบกระซาบกัน คนที่ตั้งใจฟังอยู่รอบๆ ต่างก็มองไปยังพวกเขาด้วยสายตาไม่พอใจ แต่คนทั้งสองกลับไม่รู้สึกตัว ยิ่งพูดก็ยิ่งออกรส รู้สึกว่ายิ่งเป็นโอกาสเช่นนี้ ยิ่งสามารถคุยกันได้อย่างสนุกสนาน!

คิ้วหลิวของเซี่ยซิงหานเลิกขึ้น สั่งเสี่ยวหนิงไปหนึ่งประโยค เสี่ยวหนิงถ่ายทอดคำสั่งของนายหญิง บ่าวรับใช้ในชุดสีเขียวสี่คนที่เอวเหน็บกระบองสั้นก็บุกเข้าไป ปิดปากอุ้มขา สองคนหามหนึ่งคน ลากนักศึกษาทั้งสองคนที่กำลังคุยกันอย่างออกรสออกไปอย่างเงียบเชียบ

คนแถวนั้นต่างก็มองไปยังเซี่ยซิงหาน เซี่ยซิงหานทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฟังการบรรยายต่อไป

สวีป๋อเจินเห็นสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้ สีหน้าก็ร้อนรนอย่างยิ่ง หันไปทางลู่ฮวนที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดแล้วกล่าวว่า: “ท่านอาจารย์ลู่ ท่านต้องพูดอะไรสักหน่อยแล้ว!”

“ท่านอาจารย์ลู่?”

“ท่านอาจารย์ลู่!”

ลู่ฮวนส่ายหน้ายิ้มขมขื่น: “เด็กรุ่นหลังช่างน่าเกรงขามจริงๆ ข้าจะพูดอะไรได้อีกเล่า?”

สวีป๋อเจินฉุนเฉียว หนวดเคราสีขาวสั่นระริก: “หรือว่าท่านอาจารย์ลู่ก็คิดว่า《กู่เหวินซ่างซู》เป็นของปลอม?! คำสอนพันปี วาจาของปราชญ์ เพียงเพราะการตรวจสอบหาข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมผู้นี้ ก็จะบอกว่าเป็นของปลอมรึ?!”

ลู่ฮวนครุ่นคิดไม่พูดอะไร

เสิ่นหลินซื่อก็เกลี้ยกล่อมเช่นกัน: “ใช่ขอรับ! ศึกครั้งนี้เกี่ยวข้องกับมิใช่เพียงเกียรติยศส่วนบุคคล หากปล่อยให้เด็กผู้นี้ได้ใจ ต่อไปนักวิชาการที่ศึกษา《กู่เหวินซ่างซู》ในใต้หล้าจะยืนหยัดอยู่ได้อย่างไร?! สายธารแห่งอักษรเก่ามิใช่หรือว่าจะขาดสะบั้นลงที่ตรงนี้รึ? นี่คือช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายของคัมภีร์อักษรเก่า ขอท่านอาจารย์ลู่โปรดออกหน้า ควบคุมสถานการณ์ด้วย!”