บทที่ 86 เหตุการณ์พลิกผัน

บนเวที หวังหยางยังคงยกหลักฐานอย่างไม่หยุดยั้ง: “ข้อที่ยี่สิบสาม บท ‘ต้าอวี่โหมว’ ใน《กู่เหวินซ่างซู》กล่าวว่า ‘กุยซื่อเสียฉง’ แต่หารู้ไม่ว่าอักษร ‘筮’ (การทำนายด้วยไม้อ้อ) เป็นคำในยุคหลัง 《อวี้ก้ง》กล่าวว่า ‘ต้ากุย (เต่าใหญ่)’ 《ผานเกิง》กล่าวว่า ‘ปู่จี (การทำนายด้วยกระดองเต่า)’ 《ซีป๋อคานหลี》กล่าวว่า ‘หยวนกุย (เต่าศักดิ์สิทธิ์)’ ไม่เคยกล่าวถึง ‘筮’ เลย เมื่อพิจารณาบทประพันธ์ในสมัยสามราชวงศ์แล้ว—” (มีภาษาจีนนิดหน่อยไม่ว่ากันนะค่า : minibunny)

“พอแล้ว”

ลู่ฮวนพลันเอ่ยปากตัดบทขึ้น

เนื่องจากไม่มีผู้ใดเอ่ยปากมาเป็นเวลานาน บัดนี้มีคนพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทั่วทั้งงานล้วนชะงักไป จากนั้นก็รีบหันไปมองตามเสียง

“คุณชายหวังมีความรู้กว้างขวางลึกซึ้ง มีความสามารถในการโต้วาทะและเฉลียวฉลาด แต่ผลงานชิ้นเอกที่ยิ่งใหญ่ ถ้อยคำโบราณที่สง่างาม จะเป็นสิ่งที่คนรุ่นหลังสามารถสร้างขึ้นมาเองได้ลอยๆ รึ? ขอเรียนถามด้วยความสามารถของคุณชาย จะสามารถปลอมแปลงคัมภีร์ปลอมที่หลอกลวงบัณฑิตทั่วหล้ามาได้หลายร้อยปีได้หรือไม่?”

สองคำถามนี้ออกจะไร้เหตุผลไปหน่อย

กำลังถกเถียงกันว่าหนังสือเล่มนี้เป็นของปลอมหรือไม่ ท่านกลับไม่มีหลักฐานมาหักล้าง แต่กลับมาถามข้าว่าจะสามารถปลอมแปลงหนังสือสักเล่มได้หรือไม่...

หวังหยางกล่าวอย่างถ่อมตน: “ข้าย่อมไม่มีความสามารถเช่นนั้น—”

ลู่ฮวนไม่รอให้หวังหยางพูดจบ กล่าวอย่างสบายๆ:

“นับตั้งแต่เหมยเจ๋อถวายคัมภีร์มา อัจฉริยะผู้มีความสามารถ ไม่ได้หาได้ยากในโลกหล้า แต่กลับไม่มีผู้ใดตั้งข้อสงสัยว่าหนังสือเล่มนี้เป็นของปลอม หรือว่าคุณชายจะถือว่าความรู้และสติปัญญาของตนเอง หลายร้อยปีมานี้ถือได้ว่าโดดเด่นไร้ผู้เทียมทานรึ?”

“ถ้าหากความสามารถของคุณชาย โดดเด่นไร้ผู้เทียมทานในอดีตและปัจจุบันจริงๆ แต่กลับยังคงไม่สามารถปลอมแปลงหนังสือเล่มนั้นได้ เช่นนั้นแล้วคนประเภทใดกันแน่ที่จะสามารถปลอมแปลง《กู่เหวินซ่างซู》ขึ้นมาได้?”

“ถ้าหากคุณชายคิดว่า ความรู้และสติปัญญาของตนเอง ยังมิอาจเหนือไปกว่าเหล่าผู้มีความสามารถยิ่งใหญ่ในอดีตได้ เช่นนั้นเหตุใดพวกเขาล้วนเชื่อมั่นใน《กู่เหวินซ่างซู》แต่คุณชายกลับมีข้อสงสัยเล่า?”

หวังหยาง: ？？？

ข้ากำลังโต้วาทะเรื่องหลักวิชาการอย่างจริงจังอยู่ตรงนี้ แต่ท่านอาจารย์อาวุโสกลับมาเล่นตรรกะวิบัติกับข้ารึ?

ใครกันที่บอกข้าว่าการประลองวิชาคือการถกเถียงหลักวิชาการ แตกต่างจากการสนทนาเชิงปรัชญาโดยสิ้นเชิง?!

แต่คำพูดเช่นนี้กลับทำให้ผู้คนไม่น้อยพยักหน้าเห็นด้วยอย่างต่อเนื่อง!

เฮ้!

เขาไม่ได้ยกหลักฐานหักล้างที่สมเหตุสมผลมาเลยสักข้อเดียวไม่ใช่รึ!

พวกท่านก็ช่างถูกโน้มน้าวได้ง่ายเกินไปแล้ว!!

หวังหยางไม่สงสัยเลยว่า ถ้าหากตนเองเปลี่ยนคำพูดว่า “ให้เวลาข้าสักสองสามปี ข้าก็สามารถสร้างขึ้นมาได้เล่มหนึ่ง” เช่นนั้นท่านอาจารย์อาวุโสก็จะพูดว่า “เช่นนั้นก็รอให้สร้างเสร็จก่อนแล้วค่อยมาว่ากัน”

ปัญญาชนพอไร้ยางอายขึ้นมา ก็เป็นตัวตนที่ “ไร้เทียมทาน” อย่างยิ่ง

หวังหยางก็ไม่ไปพัวพันกับลู่ฮวนในประเด็น “ตนเองฉลาดกว่าคนโบราณหรือไม่” เช่นนั้นก็จะตกหลุมพรางของลู่ฮวน แต่กลับยึดติดกับคำพูดของลู่ฮวนที่ว่า “ผลงานชิ้นเอกที่ยิ่งใหญ่ ถ้อยคำโบราณที่งดงาม จะเป็นสิ่งที่คนรุ่นหลังสามารถสร้างขึ้นมาเองได้ลอยๆ รึ” แล้วถามกลับว่า:

“บทประพันธ์ของ《กู่เหวินซ่างซู》ส่วนใหญ่ลอกเลียนแบบดัดแปลงมาจากตัวอักษรในหนังสือเล่มอื่น จะเรียกว่า ‘สร้างขึ้นมาเองลอยๆ’ ได้อย่างไร?”

ลู่ฮวนถามอย่างอ่อนโยน: “《กู่เหวินซ่างซู》มีมากกว่า《จินเหวินซ่างซู》ยี่สิบห้าบท ความหมายของเจ้าคือ ทุกบทล้วนมีการลอกเลียนแบบดัดแปลงรึ?”

“ใช่”

“ดี เช่นนั้นคุณชายหวังก็ลองกล่าวถึงร่องรอยการลอกเลียนแบบดัดแปลงของบท ‘ต้าอวี่โหมว’ สักบทหนึ่งเถิด” ลู่ฮวนกล่าวอย่างเปิดเผยสง่างาม

บท ‘ต้าอวี่โหมว’ เป็นบทประพันธ์ที่มีอยู่เฉพาะใน《กู่เหวินซ่างซู》ฉบับปัจจุบัน หากเป็นการคัดลอกมาจากหนังสือเล่มอื่น ไม่ใช่ว่าจะถูกค้นพบไปนานแล้วรึ?

ดังนั้นแม้ลู่ฮวนจะถามเช่นนี้ แต่ก็ไม่เชื่อเลยว่าหวังหยางจะพูดอะไรออกมาได้

คาดไม่ถึงว่าหวังหยางจะตอบรับทันที:

“‘ว่านปังเสียนหนิง’ ลอกเลียนมาจาก《อี้จ้วน》 ‘ว่านกั๋วเสียนหนิง’”

“‘เส่อจี่ฉงเหริน’ มาจาก《เมิ่งจื๊อ · กงซุนโฉ่วภาคต้น》”

“‘ปู้นเว่หวูก้าว’ ผสมผสานจาก《จวงจื๊อ · เทียนเต้า》 ‘อู๋ปู้อ้าวหวูก้าว ปู้เฟ่ยฉงหมิน’ กับ《จั่วจ้วน · เหวินกงปีที่สิบห้า》 ‘ปู้นเว่โย่วเจี้ยน’ สองประโยคเข้าด้วยกัน”

“‘ตี้ผิงเทียนเฉิง’ ลอกเลียนมาจาก《จั่วจ้วน · เหวินกงปีที่สิบแปด》ที่อ้าง《เซี่ยซู》มาทั้งดุ้น”

“‘เวยจือเฉินซู่’ คัดลอกมาจาก《เมิ่งจื๊อ · ว่านจางภาคต้น》”

“‘ปี่อวี่ฉงอวี้อี่จื้อ’ นำมาจากคำพูดของซุ่นที่《สวินจื๊อ · ต้าลเว่》อ้างถึง: ‘เหวยอวี่ฉงอวี้เอ๋อร์จื้อ’”

“......”

หวังหยางบรรยายอย่างคล่องแคล่ว ชี้ให้เห็นถึงจุดที่บท ‘ต้าอวี่โหมว’ คัดลอกดัดแปลงมาจากหนังสือเล่มอื่นทีละจุด หลักฐานแน่นหนาดั่งภูเขา! ทำเอาทุกคนฟังจนตาค้าง!

ส่วนลู่ฮวนนั้นก็เพราะการกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรงนี้ทำให้กลายเป็นงงงวยมึนชาไปบ้าง ไม่สามารถเอ่ยคำโต้แย้งใดๆ ออกมาได้อีก

สวีป๋อเจินยังไม่ยอมแพ้ ถามว่า: “เช่นนั้นบท ‘จ้งฮุยจือก้าว’ หนึ่งบทคัดลอกมาจากที่ใด?”

หวังหยางหุบพัดลงดังพรึ่บแล้วกล่าวว่า:

“‘เวยโหย่วฉานเต๋อ’ ตาม《จั่วจ้วน · เซียงกงปีที่ยี่สิบเก้า》จี้จ๋าชมดนตรี กล่าวว่า ‘โหยวโหย่วฉานเต๋อ’”

“‘เซิ่นเจวี๋ยจง เวยฉีสื่อ’ มาจาก《เล่าจื๊อ》 ‘เซิ่นจงหรูสื่อ’”

“‘จื๋อโหย่วหลี่ ฟู่ฮุนเป้า’ นำมาจาก《จั่วจ้วน · หมิ่นกงปีแรก》 ‘ชินโหย่วหลี่’ ‘ฟู่ฮุนล่วน’”

“......”

หวังหยางหยุดเสียงลง เสิ่นหลินซื่อก็รีบถามทันที: “การลอกเลียนแบบของบท ‘ทังก้าวเพียน’ อยู่ที่ใด?”

“‘เจี้ยงจงอวี๋เซี่ยหมิน’ ดัดแปลงมาจาก《กั๋วอวี่ · อู๋อวี่》 ‘จินเทียนเจี้ยงจงอวี๋อู๋’”

“‘อวี้ฉิวหยวนเซิ่ง อวี่จือลู่ลี่’ คัดลอกมาจาก《ม่อจื๊อ · ซ่างเสียน》ที่อ้าง《ทังซื่อ》......”

......

คนทั้งสามผลัดกันตั้งคำถาม ตรวจสอบทีละข้อ หวังหยางล้วนตอบรับทันที ไม่มีติดขัด พัดจีบในมือเปิดปิดอย่างอิสระ ทุกการโบกสะบัดล้วนแสดงถึงความสงบเยือกเย็น สง่างาม

ในที่นั่งทั้งสี่ เสียงพลิกหนังสือค้นหาดังขึ้นอย่างมาก!

บัณฑิตอาวุโสบางคนกองหนังสือม้วนไว้หน้าตนเองราวกับภูเขาลูกย่อมๆ กำลังใช้ความเร็วสูงค้นหาเปรียบเทียบ ม้วนแล้วม้วนเล่า แต่จะตามความเร็วในการพูดของหวังหยางได้อย่างไร? ทำเอาวุ่นวายไปหมด บางคนเพื่อจะจับผิดหวังหยาง ตั้งใจตรวจสอบเพียงประโยคเดียว ผลคือยุ่งอยู่ครึ่งค่อนวัน สูญเปล่าไปโดยเปล่าประโยชน์

อวี้อวี่หลิงมองหวังหยางบนเวทีที่ปากก็โต้ตอบ มือก็โบกพัด ท่ามกลางสายลมเย็น อาภรณ์พลิ้วไหว ท่วงทีสง่างาม เจิดจ้าราวกับเซียน ในใจก็เกิดความนับถืออย่างสุดซึ้ง รู้สึกเพียงว่าการได้คบหากับหวังหยางนั้น ช่างเป็นโชคดีอย่างยิ่ง!

ส่วนหลิวเจานั้นกลับรู้สึกเหม่อลอยอยู่บ้าง หยุดข้อมือที่เริ่มจะชาและปวดไปเล็กน้อย แล้วถอนใจเบาๆ: “จือเหยียนมีความสามารถโดดเด่นน่าทึ่ง ไม่แพ้หวังหรงเลยทีเดียว!” จากนั้นก็รีบก้มหน้าลงคัดลอกต่อทันที

ปาตงหวังเซียวจื่อเสี่ยงไม่เคยสนใจเรื่องคัมภีร์และประวัติศาสตร์เหล่านี้มาก่อน ก่อนหน้านี้ฟังจนหาวแล้วหาวอีก แต่บัดนี้เมื่อเห็นหวังหยางตอบโต้ได้อย่างไม่ขาดสาย คล่องแคล่วราวกับสายน้ำ ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

ส่วนเซี่ยซิงหานนั้นยังคงสงบนิ่งเช่นเคย ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองหวังหยางไม่ละสายตา ระหว่างคิ้วอันงดงาม ปรากฏร่องรอยของความสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

หลิ่วถานยืนอยู่ที่ขอบเวที ไม่พูดไม่จา ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อลอย

หลิ่วเฉิงมองหวังหยาง มองเซี่ยซิงหาน แล้วก็มองท่าทีของพี่ชาย ใบหน้าก็ถูกปกคลุมไปด้วยเงามืด

“บท ‘อีซวิ่นเพียน’: ‘เซิ่งโหมวหยางหยาง เจียเหยียนข่งจาง เวยซ่างตี้ปู้ฉาง’ ประโยคนี้เห็นได้ชัดว่าดัดแปลงมาจาก《ม่อจื๊อ》ที่อ้าง《หวงจิง》: ‘อู่หยางหยาง หวงเหยียนข่งจาง ซ่างตี้ฝูฉาง’”

“‘อู่หยางหยาง’ เปลี่ยนเป็น ‘โหมวหยางหยาง’ ‘หวงเหยียนข่งจาง’ เปลี่ยนเป็น ‘เจียเหยียนข่งจาง’ ‘ซ่างตี้ฝูฉาง’ เปลี่ยนเป็น ‘ซ่างตี้ปู้ฉาง’! ก็แค่เปลี่ยนอักษรไปไม่กี่ตัว ก็เปลี่ยนโฉมหน้าไปแล้ว เห็นได้ชัดถึงความลวกๆ ของการปลอมแปลง—”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ลู่ฮวนก็พลันล้มคว่ำลงจากที่นั่ง!

“ท่านอาจารย์!”

“ท่านอาจารย์ลู่!”

หวังหยางตะลึงงันหยุดพูด ทุกคนรีบกรูกันเข้าไป

“หมดลมหายใจแล้ว! ท่านอาจารย์หมดลมหายใจแล้ว!” ศิษย์คนหนึ่งร้องไห้ตะโกน

สวีป๋อเจินตะโกนเสียงดัง: “รีบหาหมอเร็ว!”

ทั่วทั้งงานเกิดความโกลาหล!

หวังหยางก็ตกใจอย่างยิ่งเช่นกัน กำลังคิดจะลงจากเวทีไปดู แต่ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาว่า: “อย่าให้ฆาตกรที่ฆ่าท่านอาจารย์ลู่หนีไปได้! ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”

ศิษย์สองสามคนของลู่ฮวนตาแดงก่ำ พลันบุกขึ้นไปบนเวทีโดยตรง!

บัณฑิตผู้กล้าหาญที่ไม่พอใจที่《กู่เหวินซ่างซู》ถูกพิสูจน์ว่าเป็นของปลอมสองสามคน ก็ฉวยโอกาสนี้สร้างความวุ่นวาย พับแขนเสื้อขึ้น นำหน้าวิ่งไปทางหวังหยาง ปากก็ตะโกนว่า: “ทวงความยุติธรรมให้ท่านอาจารย์ลู่!”

มีคนฉวยโอกาสร้องตะโกนอีกว่า: “เขาอาศัยอำนาจบาตรใหญ่ ใส่ร้ายคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ ฆ่าท่านอาจารย์ลู่! ทุกคนบุกเข้าไป! ล้างแค้นให้ท่านอาจารย์ลู่!”

ทั่วทั้งงานพลันเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่!

บ่าวของหลิ่วเฉิงตะโกนจบ ก็ทำตามคำสั่งของนายท่าน ฉวยโอกาสตอนที่วุ่นวายออกจากลานประลองไป

ปาตงหวังในตอนนี้แม้จะสามารถหยุดความโกลาหลได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว แต่เมื่อพระองค์เห็นสถานการณ์เช่นนี้กลับหัวเราะออกมาเสียงดัง! ทำสีหน้าเหมือนดูความสนุกสนานและไม่กลัวว่าเรื่องจะลุกลาม

ข่งฉางอวี๋ ข้ารับใช้ในวัง กังวลว่าจะเกิดเรื่องขึ้น รีบทูลถาม: “องค์ชาย—”

ปาตงหวังโบกพระหัตถ์ ความหมายชัดเจนมาก: “อย่ารบกวนข้าดูละคร”

ข่งฉางอวี๋รู้นิสัยขององค์ชาย ก็ไม่กล้าจะทูลทัดทานอีก ทหารรักษาพระองค์กว่ายี่สิบคนที่อยู่เบื้องหลังปาตงหวังไม่มีคำสั่งขององค์ชาย ทุกคนต่างก็นิ่งเฉยดูความโกลาหลขยายวงกว้างออกไป

เซี่ยซิงหานรีบลุกขึ้นยืน สั่งว่า: “คุ้มครองคุณชายหวัง!”

บ่าวรับใช้ในชุดสีเขียวสี่คนชักกระบองสั้นที่เอวออกมา รีบเข้าไปช่วยคน แต่จะทันได้อย่างไร!

หวังหยางในตอนนั้นเมื่อเห็นคนบุกขึ้นมาบนเวที ก็รีบวิ่งไปทางทิศตรงข้ามทันที แต่คาดไม่ถึงว่าทิศตรงข้ามก็มีคนสามคนขึ้นมาบนเวทีเช่นกัน พอดีชนเข้ากับเขาอย่างจัง!

คนทั้งสามไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างแขนหมายจะลงมือ ก็เห็นเงาสีเขียวสายหนึ่งพาดผ่าน ฝักดาบราวกับสายลม ดังปังๆๆ สามครั้ง คนทั้งสามก็ถูกตีตกลงไปจากเวทีโดยตรง!

“ระวัง!” หวังหยางเห็นคนพุ่งเข้ามาจากด้านหลังของเฉินชิงซาน รีบออกหมัดขวาง!

การกระทำของเฉินชิงซานรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ปลายเท้าเหยียดตรง ราวกับหอกยาวพุ่งเข้าใส่ผู้ที่มา!

เตะข้างหนึ่ง ออกทีหลังแต่ถึงก่อน!

ได้ยินเพียงเสียงดังปังหนึ่งครั้ง คนผู้นั้นก็ราวกับว่าวที่ขาดสายร่วงตกลงไปเบื้องล่างเวที!

ปาตงหวังหรี่ตามองฉากนี้ แล้วแคะหูพลางกล่าวว่า: “ฝีมือไม่เลว”

ในตอนนี้คนสามคนที่อยู่ด้านหลังก็ร้องโหวกเหวกโวยวายบุกเข้ามา หวังหยางตวาดเสียงดัง: “ข้าคือบุตรแห่งตระกูลหวังแห่งหลางหยา! ผู้ที่ไม่ต้องการชีวิตเข้ามา! ชิงซาน ชักดาบ!”